A winning team (nieuws, 2013)

SAM MENDES MAAKT BOND 24

Sam Mendes

Regisseur Sam Mendes heeft officieel getekend voor de 24e James Bond-film, meldt producent Sony. De maker van Oscarwinnende films als 'American Beauty' en 'Revolutionary Road' keert terug in de regiestoel voor het volgende deel in de langlopende reeks, die in oktober 2015 in de bioscopen te zien moet zijn.

Mendes maakte vorig jaar 'Skyfall', met een wereldwijde opbrengst van meer dan een miljard dollar de succesvolste 007-film ooit.

Acteur Daniel Craig kruipt opnieuw in de rol van James Bond. Het is de vierde maal dat de 45-jarige Brit het beroemde personage vertolkt. Verder is er nog niets officieel bekend over de nieuwe film.

De laatste weken gaat wel het gerucht dat Penelope Cruz gevraagd zou zijn als Bond-girl. Ook zou zangeres Adele mogelijk terugkeren voor de titelsong. Zij won eerder dit jaar een Oscar voor haar lied voor 'Skyfall'.

UPDATE 13 JULI: De nieuwe film zal ‘Devil May Care’ gaan heten, naar het gelijknamige boek van Sebastian Faulks. De auteur schreef het boek in 2008, ter ere van de honderdste verjaardag van Ian Fleming, de man die het personage James Bond bedacht en in 1964 overleed. ‘Devil May Care’ speelt zich af tijdens de Koude Oorlog in 1967. James Bond zal het deze keer moeten opnemen tegen Julius Gorner, een rijke drugsbaron.

(Bron: De Morgen, De Standaard)

Mons Kallentoft (interview, 2013)

Mons Kallentoft: 'Goede boeken zijn geschreven uit beheersing'

EXTREEM INVOELEND EN IJSKOUD TEGELIJK

Hij is de nieuwe Scandinavische verassing. Beter dan Stieg Larsson, zo omschreef een criticus thrillerauteur Mons Kallentoft. ,,Met schrijven bezweer ik mijn angsten’’, zegt hij zelf.

(Door Monique Brandt) 

Liefhebbers van het thrillergenre kunnen zich opmaken voor een nieuwe ster aan het firmament. De Zweed Mons Kallentoft heeft zijn landgenoten al ingepakt met zijn sferische en duistere serie over Malin Fors. Deze bij vlagen alcoholische, getroebleerde jonge politievrouw uit het zuidelijk gelegen Linköping laat zich leiden door haar feilloze intuïtie en de ijle stemmen van de dode slachtoffers, die alleen zij lijkt te horen. 

Kallentoft heeft zich met Fors inmiddels ook internationaal op de kaart gezet. Terecht, want het onlangs verschenen 'Engelwater', over een moordzaak waarbij een adoptiekind spoorloos verdwijnt, is een onbetwiste pageturner. 

Voor de Zweed is alle aandacht een droom die uitkomt. Van jongs af aan wilde hij al schrijver worden. Om er in ieder geval van te kunnen léven, volgde hij een opleiding tot copywriter. Kallentoft was vervolgens vele jaren het succesnummer bij een ‘hip and happening’ reclamebureau in Stockholm. Tot hij ongelukkig werd van het snelle leven. ,,Ik was ermee begonnen omdat ik wilde schrijven maar daar had ik nooit tijd voor.’’

Kallentoft en zijn vrouw Karolina verkochten de hele boel en vertrokken voor een jaar naar Madrid, waar hij zijn eerste roman schreef. Eenmaal terug in Zweden rolde de ene na de andere afwijzing binnen. De brief van die ene uitgever die het boek wél wilde uitbrengen belandde aanvankelijk ook ongeopend in de prullenbak, bovenop het stapeltje reeds geopende slechtnieuwsbrieven. 

Het gedroomde succes bleef echter uit. Op aanraden van dezelfde uitgever deed een inmiddels zwaar gefrustreerde Kallentoft nog een ultieme poging mee te liften op de almaar aanzwellende Scandinoir-golf: de stroom aan succesvolle Noord-Europese thrillers die ons maar blijft overspoelen. ,,Al wat ik wilde was een schrijver worden die ook gelezen wordt. Daarbij heb ik altijd al thrillers gelezen, dus zo’n grote stap was het niet.’’ 

In zijn zomerhuis bedacht hij in twee dagen het personage Malin Fors. ,,In de Scandinavische misdaadliteratuur is de held in bijna alle gevallen een knorrige oude vent met privéproblemen. Om eruit te springen bedacht ik een jonge vrouw met dezelfde tekortkomingen.’’ Dat idee bleek een klapper. Op de dag dat het boek uitkwam, verscheen er een befaamde recensent op de Zweedse tv met Kallentofts boek in handen: ‘Dit is het boek dat u deze zomer leest. Vergeet Stieg Larsson: dit is beter’. Binnen twee uur was de hele eerste druk via internet uitverkocht.

SLINKS

Zijn nieuwste boek 'Engelwater' draait om adoptiekinderen die zonder medeweten van de adoptieouders via slinkse wegen in hun nieuwe vaderland terecht zijn gekomen. Kallentoft baseerde het boek op een omvangrijk adoptieschandaal van een jaar of tien geleden. Massa’s kinderen uit Vietnam bleken onder valse voorwendselen bij hun ouders te zijn weggehaald en verkocht als adoptiekinderen. 

Kallentoft: ,,'Engelwater' is een donker boek, maar gaat in feite over liefde. Hoe in de liefde goed heel fout kan zijn. Hoe moeilijk het soms is de grenzen tussen goed en fout te onderscheiden. Een kind ‘stelen’ is het ergste wat je een ouder kan aandoen. Tegelijkertijd heeft een kind in het westen een betere kans op te groeien dan in een straatarm berggebied in Vietnam waar de meeste kinderen niet ouder worden dan vijf jaar. Wat doe je als ouder van zo’n gestolen kind? Terugbrengen? Het kind dat je zelf hebt opgevoed, maar niet van jou is? Ik heb geen antwoorden, maar al met al was het een intrigerend beginpunt voor mijn boek.’’ 

Het misbruik van kinderen komt in al zijn gruwelijke variaties steeds terug in zijn werk. ,,Onbewust. Ik probeer als ik schrijf juist ijskoud te zijn om mezelf niet mee te laten slepen door de emoties in het verhaal. Ik schrijf eigenlijk over mijn grootste angst: dat er wat met een van mijn twee kinderen gebeurt. Het is als een soort sjamanisme, het bezweren van duistere krachten. Mijn moeder is als kind ernstig mishandeld door haar stiefvader. Ik heb gezien hoe zoiets een leven lang doorwerkt. De man die ik mijn grootvader noemde, was een monster. Ik ga soms naar zijn graf, dan heb ik soms de kille drang om hem op te graven en opnieuw te doden. Dat kan niet, maar ik kan het wel opschrijven.’’ 

Kallentoft tracht als auteur ook de emoties die bij geweld horen te onderzoeken, vertelt hij. ,,Om beter te begrijpen. En wie weet, misschien dat ik het, op een onbewuste manier, zo alsnog opneem voor het eenzame kind dat mijn moeder was. Al probeer ik het wel zo emotieloos mogelijk op te schrijven. Goede boeken zijn niet geschreven uit woede of passie, maar uit beheersing. Als ik schrijf ben ik extreem invoelend en ijskoud tegelijk.’’

Mons Kallentoft - Engelwater. Vertaling: Neeltje Wiersma. Xander uitgevers, 376 pag. (foto auteur: Tobias Lundqvist)

Jeffery Deaver - De moordkamer (2013)

EEN SLANGENKUIL VAN JEWELSTE

(Door Arno Ruitenbeek)

De grofgebekte tv-chef Gordon Ramsay is een kleuter vergeleken bij huurmoordenaar annex hobbykok Jacob Swann. Die gebruikt zijn vlijmscherpe messen niet alleen bij de bereiding van een ribeye. Tot in het gruwelijkste detail doet Deaver verslag van Swanns ‘getuigeneliminatie’: mensen die mogelijk iets bezwarends kunnen zeggen over de daders van de politieke moord op Roberto Moreno.

Lincoln Rhyme, Amelia Sachs en hun team van bevriende experts aanvaarden de opdracht om de Moreno-affaire te onderzoeken. Een slangenkuil van jewelste, beseffen ze al snel.

Rhymes eerste bezoekje sinds jaren aan het buitenland – en nog wel aan de Bahama’s – draait uit op een bijna dodelijke ‘Dreadlock Holiday’.

Niet de eerste keer merken we op dat de schrijver wel heel graag wil tonen hoeveel hij weet van forensische opsporing. Ietsje minder (pagina’s) had meer (een vierde ster) opgeleverd.

Jeffery Deaver - De moordkamer.  Vertaling: Jan Mellema. Uitgeverij Van Holkema & Warendorf, 455 pag.

John Ajvide Lindqvist - Wolfskinderen (2013)

INKTZWARTE ROMAN OVER ONTSPOORDE MEISJES

(Door Arno Ruitenbeek)

‘Thank you for the music’ van ABBA is vanaf nu voor eeuwig gekoppeld aan dood en verderf. Dat hebben we te ‘danken’ aan deze inktzwarte roman over meisjes, die het begrip ‘ontspoord’ volkomen nieuwe inhoud geven.

Neem de beelden van ‘Rosemary’s Baby’, 'The Excorcist’ en ‘Zwart Water’, voeg daar boormachines en puntig geslepen schroevendraaiers of beitels aan toe. Dan kom je aardig in de buurt van Lindqvists gewelddadige wereld.

Heel sterk van de Zweed is dat hij ons niet doorlopend aan lijkengeur blootstelt, maar regelmatig goede parfum sprenkelt. En net als je gerustgesteld bent en graag meer wilt weten over Idols-talent Theres en haar songschrijfster Teresa, geeft Lindqvist je een oplawaai.

Dat blok ijs in je nek dwingt je net zo goed om verder te lezen wat deze kinderen uitspoken. En; berg je maar, wanneer Abba zingt:  ‘Thanks for all the joy they’re bringing’.

John Ajvide Lindqvist - Wolfskinderen. Vertaling: Edith Sybesma. Uitgeverij Signatuur Noir, 505 pag.

Autoriteit (column, 2013)

BESPIEGELINGEN NA DE MAAND VAN HET SPANNENDE BOEK (2)

(Door Tomas Ross)

Kijk, kijk, het geschenkboekje voor het komende jaar wordt geschreven door de Amerikaanse auteur Tess Gerritsen. 

Ja, ja . 

Need I say more?

Goed nieuws voor haar nieuwe uitgever Dutch Media, zoals Peter Kuijt al schreef, dat wel. Mooi lobbywerk. Ik vermoed, nee, weet wel zeker dat het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs voor het zoveelste jaar niet bij de beslissing werd betrokken. Wat echt de bedoeling was toen we ermee begonnen. Zou ik maar eens op aandringen, dames & heren GNM-bestuurders. Ik zal niet zeggen dat ik kapot ben van Suzanne Vermeer maar als ’t dan toch om verkoopcijfers gaat... Nietwaar?

De reacties op mijn overpeinzingen op deze plek zijn overweldigend! Zes stuks, waarvan vier van Corine Hartman. Op zijn eigen site doet Michael Berg de briljante suggestie om volgend jaar in kleurige T-shirts zelf als auteur achter de kassa te gaan staan. Dat niemand daar ooit eerder aan dacht! Zelf ontving ik 3 (drie) mailtjes met sympathiebetuigingen. Nog even en het zijn er even veel als de gemiddelde oplage van een Nederlandse misdaadroman. Waarvan zes titels in de Top 60: twee keer Linda van Rijn voor respectievelijk € 4,95 en € 6,95 en Noort nog immer voor een tientje. Den Hollander en Berg gezakt, evenals de 'erotische' bundel 'Verleiding' voor nog geen 5 euro. De nieuwe van René Appel zit er niet bij. Zeer schrale oogst dus.

Kleurige T-shirts. Het is exact wat ik met mijn kritiek ('gemopper') bedoel te zeggen: na meer dan 25 jaar Maand van het Spannende Boek, Schaduwprijs en Gouden Strop is de aandacht voor de Thrillers absoluut toegenomen maar nauwelijks voor de Nederlandstalige. Sterker, die aandacht (= verkoop) is vooral weggelegd voor degenen die níet bij die activiteiten zijn of willen worden betrokken. Berg kan het hebben over een 'boost' en orgastische vreugde ervaren bij het aanschouwen van de Strop op zijn bureau, Hartman heeft naar eigen zeggen twee herdrukken aan haar nominatie te danken, ik zie het niet terug: niet in de boekhandel, niet in de promotie, niet in vertalingen, niet op literaire festivals, niet in de verkoop. Al noem ik wekelijks die Top 60 van het CPNB, afgezien van de eerste 10 titels daarvan, weet iedereen dat dat leuk is voor je ijdelheid maar dat het weinig voorstelt. ’t Zijn immers geen al verkochte boeken aan de klant, wat dat betreft geven de kassa-aanslagen een veel betere indicatie en die geven na al die jaren nog steeds hetzelfde beeld : de grootverkopers zijn dezelfden, de gevestigde namen idem, en slechts zelden is ’t dat een auteur die de Strop won, laat staan de Schaduwprijs, doorbreekt.

Probeert u zich te herinneren wie de Strop de afgelopen jaren won, wie daarvan goed tot zeer goed verkoopt (als hij of zij tenminste nog schrijft), en u weet wat ik bedoel.

Het winnen van de Strop betekent geen enkele garantie voor het succes van het volgende boek – zie Toes, Janssen, Thijssen, Andriesse, Spaey, Rippen, De Zwaan; zie zelfs Den Tex, Appel en ondergetekende die hem meer dan eens wonnen. En gezien de gemiddelde verkoopcijfers van de vele anderen – doorgaans een eerste druk van 2000 waarbij in de handen wordt geknepen als er 1500 van worden verkocht – dragen Maand van het Spannende Boek en Strop ook niet bij tot wat ik zou willen noemen een Traditie. 

Het is enigszins vergelijkbaar met de filmprijs het Gouden Kalf. Leuk voor de ijdelheid bejubeld te worden door de vakbroeders en –zusters, maar een Hollandse filmindustrie en –traditie zet je er niet mee op poten. Ook de Hollandse filmsuccessen zijn, net als bij de thrillers, weggelegd voor coryfeeën die er nou juist niet aan mee doen. Zeg maar, Saskia Noort als Linda de Mol en vice versa. Het is ook niet voor niets dat afgezien van Den Tex, Marion Pauw en ik met hun bekroonde titel, geen Stropwinnaar werd verfilmd. Daar helpt die prijs niet mee, en evenmin de sterren in de VN Thriller & Detectivegids.

Kalveren en Stroppen zijn kwaliteitsprijzen, wordt gezegd. En ook dat kwaliteit per definitie minder verkoopt dan non-kwaliteit. Dat is onzin – zie John le Carré, Karin Slaughter, Henning Mankell en vele anderen. En bovendien, wat is kwaliteit anders dan gebaseerd op een subjectief oordeel? Het getuigt ook van misplaatste arrogantie. Ik herinner me nog goed dat ik Baantjer aanprees om het tweede geschenkboekje te schrijven – ze vielen daar bij de CPNB bijna van hun stoel.

Die hoogmoed is goddank verdwenen, al heeft ook dat te maken met kwantiteit: de oplages van de boekjes geschreven door Noort, Van der Vlugt en Verhoef. Ooit werd aan René Appel gevraagd: wat heb je liever?  Een derde Gouden Strop of een verkoop van 50.000 exemplaren? René koos onverwijld voor het laatste. En zo is dat ook. Zoals Reve al schreef: 'ik heb een winkel'. En zolang je zelf vindt dat je een goed boek hebt geschreven en daarin gelooft, lijkt me niets tegen die opvatting.

De werkelijkheid is echter anders: de sterren in de VN-gids, buitengewoon subjectief toegekend en daarom een raadsel waarom de gids als autoriteit wordt beschouwd, betekenen ook zelden commercieel iets. Sterker, de gids is – noodgedwongen – verworden tot een advertentieblad, veelal voor vertaalde thrillers. En mocht een lezer zich laten leiden door zeg het oordeel van Ed van Eeden en afgaan op de door hem gegeven vier sterren voor een Nederlandstalige misdaadroman, hij komt dikwijls bedrogen uit en besluit de volgende keer gewoon weer Grisham, French, Kepler of Slaughter aan te schaffen.

Hoe zou ’t toch komen ondanks die 25 jaar Maand van het Spannende Boek, Schaduwprijs, Power of Plots en Gouden Strop? Dat is toch niet het geval bij AKO of Libris? Zie bijvoorbeeld het immense succes van AKO-winnaar Tommy Wieringa.

Afgezien van de onvermijdelijke conclusie dat we ’t anders moeten aanpakken, valt daar nog een ander antwoord op te geven.

(wordt vervolgd)

(klik hier voor Mijmeringen tijdens de Maand van het Spannende Boek 1)

(klik hier voor Mijmeringen tijdens de Maand van het Spannende Boek 2)

(klik hier voor Mijmeringen tijdens de Maand van het Spannende Boek 3)

(klik hier voor Bespiegelingen na de Maand van het Spannende Boek 1)

Tomas Ross (Den Bommel, 1944) is het pseudoniem van Willem Pieter Hogendoorn. Sinds 1980 heeft hij tientallen boeken gepubliceerd. Ross werd driemaal bekroond met de Gouden Strop. Hij nam in 1986 het initiatief tot de oprichting van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Naast romanschrijver is hij ook scenarist, onder meer van de series 'De Brug', 'Bernhard, Schavuit van Oranje' en '0605'. Eind oktober verschijnen bij zijn eigen imprint bij uitgeverij De Bezige Bij/Cargo, Tomas Ross Crime, de eerste drie thrillers, waaronder 'De tweede november'.

Michelinmannetje (nieuws, 2013)

Lezer veroordeeld wegens inktaanval op Val McDermid

Val McDermid (foto: Evert Elzinga)

Een Britse vrouw die zich stoorde aan een passage in een misdaadroman van Val McDermid is dinsdag veroordeeld wegens het gooien van inkt naar en over de schrijfster tijdens een signeersessie.

De rechtszaak in Sunderland verliep niet zonder commotie. De gedaagde, Sandra Botham, stormde het gerechtsgebouw uit nadat ze een reeks aan verwensingen had geuit.

Volgens de lokale krant Sunderland Echo noemde Botham de schrijfster een leugenaar. 'Ik kom je nog wel tegen in de hel', beet de 64-jarige Botham de auteur toe. Botham werd bij verstek veroordeeld, de straf moet nog worden vastgesteld. 

De Schotse McDermid heeft 31 boeken op haar naam staan, waaronder thrillers, verhalenbundels en kinderboeken. Ze vertelde de rechter dat in de 25 jaar dat ze schrijver is nooit eerder op een dergelijke wijze door een lezer is 'benaderd'. 

Sandra Botham uit Hendon, een voorstad van Londen, koestert een wrok jegens McDermid, sinds ze in het boek A Suitable Job for a Woman uit 1985 struikelde over een passage waarin een vrouw genaamd Sandra werd beschreven als 'een Michelinmannetje'. Op 6 december 2012 ging Botham, die een blonde pruik en een bril droeg, naar een lezing van McDermid, onderdeel van haar promotietour voor de thriller Vanishing Point. Tijdens de signeersessie legde Botham de schrijfster een exemplaar van A Suitable Job for a Woman voor en vroeg haar die te signeren 'voor Michelin Man San'. 

McDermid zei: 'Ik heb dat gedaan, hoewel ik geen idee had waar die opdracht naar verwees. Daarop pakte de vrouw een boek dat leek op een jaarboek van Top of the Pops en opende dat op een pagina waarop een foto van Jimmy Savile (presentator, beschuldigd van seksueel misbruik van kinderen, red.) stond. Ze drong nogal aan, dus heb ik die ook maar gesigneerd.' Botham haalde vervolgens een pot inkt tevoorschijn en wierp dat naar McDermid. Zij kreeg de inkt in haar mond en op haar kleding.

(Bron: The Guardian)