Richard House - Sutler (2014)

OVERROMPELENDE ANTI-THRILLER

(Door Guido Huisintveld)

Geduld is een schone zaak, maar eerlijk gezegd zou het mooier zijn geweest als het complete vierluik 'The Kills' in één vuistdikke roman was uitgegeven. Nu moeten we telkens maanden wachten op het volgende deel. Richard House heeft dit project extra dimensie gegeven door korte filmpjes over de hoofdpersonen online te zetten, of - zoals achterin het boek staat - 'multimediacontent te creëren dankzij een grensverleggende samenwerking tussen schrijver en uitgever'. Toe maar.

Sutler is een onderaannemer die van een onbetrouwbare projectmanager een miljoenenopdracht krijgt in het kader van de wederopbouw in het naoorlogse Irak. Grote bedragen worden verduisterd en Sutler moet uit eigenbelang vluchten richting Turkije. Zijn pad wordt gekruist door twee journalisten, een documentairemaker, een jonge avonturier en een aantal minder onschuldige types. Ze hebben meer invloed op elkaar dan ze beseffen.

Richard House doet alles wat niet in een thriller thuishoort. Hij laat zijn personages stuntelen, twijfelen en rondwaren. Wanneer je een spetterende actie verwacht, kun je er naar fluiten. Dan ineens is er een scène die zo in een film van Tarantino kan. Het tempo wordt opgeschroefd en een bladzijde verder zit een moeder uitgebreid te mijmeren over haar zoekgeraakte zoon. Opeens verschijnt er een rechercheur die precies weet hoe de vork in de steel zit. Toch zal hij net naast de pot piesen.

Het klinkt misschien als kritiek, maar dat is geenszins het geval, want Richard House heeft alle verhaallijnen perfect samengesmeed tot één geheel. Hij schrijft fascinerend, intelligent en blijft constant boeien, terwijl er vaak geen spanningsboog te bekennen is. De gebeurtenissen zijn uiterst realistisch en voorstelbaar op papier gezet. Het is reikhalzend uitkijken naar de delen die nog zullen volgen op deze overrompelende anti-thriller.

Richard House - Sutler. Vertaling: Anneke Boek en Nan Lenders. Uitgeverij De Geus, 384 pag.

Stephen King - Mr. Mercedes (2014)

STERKE START, MAAR MATIGE WEGLIGGING

(Door Guido Huisintveld)

Stephen King vermijdt vergezochte paranormale toestanden en blijft in 'Mr. Mercedes' nuchter met twee benen op de grond staan. De gebruikelijke horroringrediënten zijn ingeruild voor de bekende basiselementen uit vele politie- en detectiveseries.

Brady Hartsfield is zo maf als een deur, een eersteklas psychopaat. Hij stapt in een gestolen Mercedes, zet een clownsmasker op en rijdt vol gas op een groep mensen in. Een ware slachtpartij met acht doden en nog meer gewonden.

Wanneer rechercheur Bill Hodges met pensioen gaat, is dit een van de moordzaken die hij niet heeft kunnen oplossen. Hodges ziet zichzelf wegkwijnen voor de tv totdat hij op een dag een brief krijgt van de ‘Mercedes Killer’. Op eigen houtje pakt hij het vastgelopen onderzoek weer op.

De openingsscène is sterk, maar vrij snel daarna begint de spanningsboog al te lubberen. Hodges fixeert zich bijvoorbeeld veel te lang op de vraag hoe de moordenaar de Mercedes heeft kunnen stelen zonder braakschade. Gelukkig wisselt King regelmatig van perspectief en laat ook de gestoorde Hartsfield aan het woord. De tegenstelling goed-kwaad wordt tamelijk zwart-wit uitgewerkt en laat weinig ruimte open voor nuance. Het taalgebruik van King is simpel en bij vlagen zelfs ronduit ordinair. Degene die 'Mr. Mercedes' vijf sterren toekent, heeft echt te weinig uitstekende thrillers gelezen.

Stephen King - Mr. Mercedes. Vertaling: AnneMarie Lodewijk. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff, 424 pag.

Stefan Ahnhem - Zonder gezicht (2014)

MEER VAN HETZELFDE

(Door Guido Huisintveld)

De Zweed Stefan Ahnhem is verantwoordelijk voor het scenario van enkele afleveringen van de tv-series ‘Irene Huss’ en ‘Wallander’. Genoeg bagage om met zijn eerste thriller op de proppen te komen. De vraag is of 'Zonder gezicht' iets nieuws toevoegt aan het arsenaal van bestaande Scandinavische reeksen of dat het meer van hetzelfde is.

Rechercheur Fabian Risk heeft redenen om te verhuizen en komt met zijn gezin terecht in Helsinborg, waar hij vroeger ook naar school ging. De verhuiswagen is nog niet uitgeladen of de eerste moordzaak dient zich al aan. Het slachtoffer blijkt een oud-klasgenoot van Risk te zijn geweest. Als een tweede voormalig leerling de pijp onvrijwillig aan Maarten geeft, vraagt Risk zich af in hoeverre hijzelf wel veilig is.

Het thema van pesterijen en het verlies aan zelfrespect drijft overduidelijk aan de oppervlakte, maar Ahnhem wil toch vooral een spannend verhaal vertellen met alle bekende ingrediënten die horen bij een politieserie. Hoogstaande literatuur is het niet, eerder een grondig uitgeschreven scenario, wat ook weer niet zo verwonderlijk is gezien de achtergrond van Ahnhem. Hij zal ongetwijfeld nog meer delen aan deze reeks met rechercheur Fabian Risk toevoegen. Meer van hetzelfde. Uitsluitend bestemd voor hen die maar geen genoeg kunnen krijgen van Scandinavische thrillers.

Stefan Ahnhem - Zonder gezicht. Vertaling: Bart Kraamer. Uitgeverij Ambo|Anthos, 474 pag.

Sascha Arango - De waarheid en andere leugens (2014)

JONGLEREN MET PLOTWENDINGEN 

(Door Guido Huisintveld)

Sascha Arango is een Duitse scenarist voor tv en toneel. 'De waarheid en andere leugens' is zijn debuutroman. Op de omslag wordt de vergelijking getrokken met Joël Dicker, die van 'De waarheid over de zaak Harry Quebert', maar laatstgenoemde kan eerlijk gezegd nog wel wat leren van Arango’s literaire acrobatiek.

Henry Hayden is auteur van een aantal bestsellers. Hoewel hij veel, zo niet alles aan zijn lieftallige vrouw Martha te danken heeft, belazert hij haar aan de lopende band. Wanneer zijn redactrice zwanger van hem raakt, onderneemt hij vrij impulsief actie. Dat pakt anders uit dan verwacht, waardoor Henry met moeite het web van leugens en halve waarheden heel kan houden.

Deze geraffineerde, macabere misdaadroman annex gitzwarte komedie doet je regelmatig naar adem happen. Mede door de gluiperige aard van de hoofdpersoon is met geen mogelijkheid te voorspellen welke kant het verhaal opgaat. Dan wil je nog wel eens schrikken als ineens het stuur naar links wordt omgegooid, terwijl je toch echt dacht dat de richtingaanwijzer naar rechts stond afgesteld. Dit jongleren met plotwendingen in combinatie met een volwassen en attractieve schrijfstijl doet verlangen naar een volgend boek. Laat tv en toneel maar even links liggen, Sascha.

Sascha Arango - De waarheid en andere leugens. Vertaling: Goverdien Hauth-Grubben. Uitgeverij Signatuur, 236 pag.

Fred Vargas - De verdwijningen (2014)

FRED VARGAS IS ONNAVOLGBAAR, ZOALS ALTIJD

(Door Guido Huisintveld)

De verdwijningen is de ietwat ongerijmde vertaling van L’armée furieuse, het zevende deel in de reeks met commissaris Adamsberg. De populaire Franse auteur Fred Vargas is zoals altijd onnavolgbaar in vorm.

Een inwoner uit het dorpje Ordebec valt Adamsberg lastig met de plaatselijke legende van Het Woeste Leger. Eens in de zoveel tijd worden mensen met een misdadig verleden door dit leger van halfdoden meegesleept, om niet lang daarna dood teruggevonden te worden. 

Het valt eigenlijk buiten zijn jurisdictie, maar Adamsberg is geïntrigeerd. Als het eerste slachtoffer daadwerkelijk wordt ontdekt, is het maar de vraag of zelfs Adamsberg met zijn vrijzinnige werkwijze het mysterie kan ontrafelen. Op het thuisfront speelt ondertussen de kwestie van een in brand gestoken auto. Op zich een onbeduidend voorval, maar met één vervelend aspect: er zat nog iemand in.

De scherpzinnige Danglard, de poëtische Veyrenc, de voluptueuze Retancourt, alle bekende personages uit eerdere delen treden weer voor het voetlicht. Ze zijn in het verleden diep genoeg uitgewerkt, dus Fred Vargas blijft steken bij wat herhalingen van gedenkwaardige karaktertrekken. Met haar bruisende schrijfstijl houdt ze de aandacht vast. Wat als een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal begint, blijkt meer haken en ogen te hebben en ontwikkelt zich tot een misdadige intrige, waarbij de lezer meerdere malen onverhoeds op het verkeerde been wordt gezet. Merveilleux!

Fred Vargas - De verdwijningen. Vertaling: Rosa Pollé & Nini Wielink. Uitgeverij De Geus, 412 pag.

Deon Meyer - Cobra (2014)

DEON MEYER HOUDT NIET VAN PAUZEREN

(Door Guido Huisintveld)

Wie nog nooit iets van Deon Meyer heeft gelezen, mist een aantal nagelbijtend spannende boeken van een van de belangrijkste hedendaagse thrillerauteurs. Hij scoort met zijn boeken aan de lopende band hoge waarderingscijfers en 'Cobra' brengt hierin geen verandering.

Deon Meyer heeft in zijn oeuvre inmiddels een aantal gedenkwaardige personages gecreëerd. Soms draven ze op in een bijrol, soms claimen ze de hoofdrol. Nu heeft kapitein Bennie Griessel zijn plek opgeëist en mag hij in Cobra weer het voortouw nemen. Meteen in het eerste hoofdstuk krijgt hij drie lijken op zijn bordje, allen netjes met een kogel in het voorhoofd. ,,Dit is hogeschoolschieten, pappie'', zegt zijn kleurrijke collega Cupido. Een vierde persoon blijkt te zijn ontvoerd. De zakkenroller Tyrone Kleinbooi wordt geheel onvrijwillig een belangrijke speelbal in het daaropvolgende meeslepende opsporingswerk.

Het Zuid-Afrikaanse landschap, de maatschappelijke tegenstellingen, de littekens van een mensonterend verleden, al deze facetten zijn weer aanwezig en geven het verhaal extra dimensie. Daarnaast worden we getrakteerd op veel scherpe en soms komische dialogen, iets waar de auteur steeds meer bedreven in raakt.

Deon Meyer houdt niet van pauzeren. Met honderdtwintig beats per minute raast hij door, om tegen het einde het tempo nog iets verder op te voeren. De laatste hoofdstukken schieten in sneltreinvaart voorbij. Het verdient aanbeveling hierna een uurtje rust te nemen om het adrenalinepeil weer op een acceptabel niveau te krijgen.

Deon Meyer - Cobra. Vertaling: Karina van Santen & Martine Vosmaer. Uitgeverij A.W. Bruna, 346 pag.

Kathrin Lange - 40 uur (2014)

SMERIG SATANSGEBROED IN ONWAARSCHIJNLIJKE THRILLER

(Door Guido Huisintveld)

Na een sloot jeugdboeken geschreven te hebben, vond de Duitse auteur Kathrin Lange dat het tijd werd voor een thriller voor volwassenen. '40 uur' is volgens de achterflap 'een adembenemende dollemansrit […] voor de fans van de tv-serie 24'. Jammer genoeg blijkt het toch weer een jeugdboek te zijn geworden.

Rechercheur Iskander krijgt een filmpje toegestuurd waarin een gekruisigde man te zien is. Een terrorist geeft Iskander telefonisch een bijbehorende opdracht, waarvoor hij veertig uur de tijd heeft. Hopelijk slaagt hij daarin en blijft de man aan het kruis leven. Zo niet, dan ontploft een berg bommen in Berlijn, waar niet geheel toevallig een religieuze conferentie plaatsvindt.

De schrijfstijl van Kathrin Lange is kinderlijk eenvoudig, dat krijg je na zoveel jeugdboeken. De teentjes gaan spontaan krom staan bij verwensingen als 'smerig satansgebroed' of 'langharige bomaanslagpleger'. Misschien komen die kreten in het Duits beter over. De plot hangt van vergezochte onwaarschijnlijkheden aan elkaar, daar kom je echt niet mee weg bij lezers ouder dan zestien jaar.

Kathrin Lange - 40 uur. Vertaling: Corry van Bree. Uitgeverij Karakter, 344 pag.

Ferdinand von Schirach - Taboe (2014)

'TABOE' VOERT NAAR ONTHUTSENDE APOTHEOSE

(Door Guido Huisintveld)

De Duitse auteur en advocaat Ferdinand von Schirach schreef twee prachtige bundels met korte verhalen, gevolgd door de krachtige novelle 'De zaak Collini'. In zijn vierde boek 'Taboe' provoceert hij het verwachtingspatroon van de lezer.

De eerste helft van het boek is volledig ingeruimd voor de levensloop van Sebastian von Eschburg. Vanaf zijn liefdeloze opvoeding tot aan zijn succesvolle carrière als getormenteerd kunstenaar. In de tweede helft verschijnt advocaat Biegler ten tonele. Hij verdedigt Eschburg als deze voor moord wordt aangeklaagd. De prikkelende rechtbankscènes effenen het pad naar een onthutsende ontknoping, hoewel dit laatste niet ieders perceptie zal zijn.

Ondanks zijn trefzekere en overbekende pünktliche proza duurt het eerste deel van het boek net iets te lang. We zijn ver over de helft als het verhaal meer consistentie krijgt met de introductie van advocaat Biegler. Het is maar de vraag welk taboe hier doorbroken wordt. Wellicht die van de experimentele apotheose?

Ferdinand von Schirach - Taboe. Vertaling: Hans Driessen en Marion Hardoar. Uitgeverij De Arbeiderspers, 240 pag.

Herman Koch - Geachte heer M. (2014)

VILEINE AFREKENING MET RANDVERSCHIJNSELEN SCHRIJVERSLEVEN

(Door Guido Huisintveld)

Herman Koch behoeft geen introductie. Zijn nieuwe boek trouwens ook niet meer. De naschokken van het mediaoffensief zullen nog lang voelbaar zijn.

'Geachte heer M.' begint zeer sterk met het gegeven dat een auteur op beklemmende wijze gadegeslagen wordt door zijn onderbuurman. Deze man beweert nieuw materiaal te hebben over een oude verdwijningszaak, waarbij een leraar vermoedelijk door twee scholieren uit de weg is geruimd. Een zaak waar auteur M. een boek over geschreven heeft. 

Stilistisch is deze opening knap opgezet, omdat uitsluitend de onderbuurman aan het woord is. In het tweede deel draait het vertelperspectief naar auteur M. en volgt er terloops een venijnige afrekening met de obligate randverschijnselen van het schrijversbestaan.

Vervolgens springt Herman Koch terug in de tijd en komen we terecht in een jongerensoap, niet het sterkste segment van deze roman. Koch heeft er op een gegeven moment ook genoeg van en begint met scherpe pen aan een vileine weerspiegeling van het jaarlijkse Boekenbal. Pas later worden enkele thrillerachtige lijntjes uit het eerste deel weer opgepakt en aan elkaar geknoopt.

Koch schrijft toegankelijk en onderhoudend. Hij lijkt zichzelf en zijn collega’s flink op de korrel te nemen. Ook de hele kermis rondom boekpresentaties ontkomt niet aan een bijtende beschouwing, hoewel dit met een knipoog gebeurt. De tomeloze zelfpromotie is geachte heer K. immers ook niet vreemd.

Herman Koch - Geachte heer M., uitgeverij Anthos, 430 pag.

Chris Pavone - Het ongeluk (2014)

ACHTBAANRIT OP TOPSNELHEID

(Door Guido Huisintveld)

Na twee decennia als redacteur gewerkt te hebben, trok Chris Pavone de stoute schoenen aan en schreef zijn eerste thriller. 'Expats' werd een wereldwijd succes en de kans is groot dat de opvolger 'Het ongeluk' net zo’n hit zal worden.

Literair agent Isabel Reed krijgt een manuscript toegezonden waarin forse beschuldigingen staan aan het adres van mediamagnaat Wolfe. Auteur: anoniem. Als ze het kantoor verlaat, merkt ze dat ze wordt achtervolgd.

Hayden Gray heeft de opdracht om ervoor te zorgen dat dit manuscript niet gepubliceerd zal worden. Ogenschijnlijk een peulenschil voor een CIA-agent als hij, met alle middelen die hem ter beschikking staan.

De anonieme auteur van het stuk is echter niet helemaal achterlijk en heeft geanticipeerd op bepaalde ontwikkelingen. In kort tijdsbestek ontstaat een spannend kat-en-muisspel, waarbij niet alle betrokkenen de eindstreep lijken te halen.

Chris Pavone ontpopt zich als een uitmuntend docent van de cursus ‘Hoe schrijf ik een thriller’. De structuur is perfect opgezet, cliffhangers zijn voortreffelijk gedoseerd en de schrijfstijl is levendig. Pavone heeft kennis van zaken, hoewel een zekere mate van ‘suspension of disbelief’ noodzakelijk is. 'Het ongeluk' is als een wervelende achtbaanrit die in de laatste hoofdstukken een bloedstollende snelheid bereikt. Niet voor hartpatiënten.

Chris Pavone - Het ongeluk. Vertaling: Vanja Walsmit. Uitgeverij Karakter, 368 pag.

Giorgio Fontana - Het geweten van Roberto Doni (2014)

VOORTKABBELENDE, CONTEMPLATIEVE ROMAN

(Door Guido Huisintveld)

Op de binnenflap staat uiterst summier beschreven dat Giorgio Fontana (Milaan, 1981) filosofie heeft gestudeerd en dat 'Het geweten van Roberto Doni' zijn literaire doorbraak is. Meer hoeven we ook eigenlijk niet te weten, anders gaat u maar googelen.

In deze roman volgen we de conservatieve Roberto Doni, een bijna gepensioneerde officier van justitie. Hij verzorgt het hoger beroep waarin een allochtoon van moord wordt verdacht. 

Een jonge journaliste probeert Doni ervan te overtuigen dat de zaak anders in elkaar steekt dan op het eerste gezicht lijkt. Met enige moeite sleept zij hem naar dat deel van Milaan waar veel immigranten wonen. Roberto Doni wordt onaangenaam getroffen door een inwendige worsteling die hij niet meer had verwacht op zijn leeftijd.

Dit is zeker geen spannende thriller, maar wel een interessante contemplatieve roman waarin blijkt dat gemakzuchtige wetgeving soms haaks staat op rechtvaardigheid. Giorgio Fontana heeft een ingetogen maar effectieve schrijfstijl. Het verhaal kabbelt voort als een aangenaam riviertochtje waarbij druilerige zijtakken net op tijd vermeden worden.

Giorgio Fontana - Het geweten van Roberto Doni. Vertaling: Philip Supèr. Uitgeverij Wereldbibliotheek, 224 pag.

Belinda Bauer - Wat dood is (2014)

LICHTELIJK UIT BALANS

(Door Guido Huisintveld)

Sinds haar voortreffelijke debuut 'Rusteloos land' (2010) produceert de Britse auteur Belinda Bauer zowat elk jaar een psychologische thriller. De vierde op rij luistert naar de titel 'Wat dood is'.

Patrick zoekt om hem moverende redenen antwoord op de vraag waarom mensen overlijden. Het feit dat hij aan het syndroom van Asperger lijdt, maakt zijn leven in het algemeen en deze zoektocht in het bijzonder niet eenvoudiger. Tijdens zijn studie anatomie moet hij met een aantal medestudenten een lijk ontleden en de doodsoorzaak zien te achterhalen. Patrick ontdekt iets wat artsen over het hoofd hebben gezien.

Na een zwaar auto-ongeluk belandt Sam in een ziekenhuiszaal met andere comateuze patiënten. Hoewel hij zich niet kan bewegen, ziet en hoort hij wel wat verpleegsters en artsen uitvoeren. Wanneer een medepatiënt komt te overlijden, begint hij aan zichzelf te twijfelen. Had hij dat nu goed gezien?

Belinda Bauer heeft twee personages gecreëerd die beiden op hun eigen wijze gevangen zitten in hun lichaam en daaruit proberen te ontsnappen. De eerste helft van het boek gebruikt ze vooral om dit psychologische gevecht te illustreren. In de tweede helft wordt er met plotwendingen gestrooid, die helaas niet allemaal even overtuigend zijn uitgewerkt. Dit resulteert in een thriller die lichtelijk uit balans is, maar die desalniettemin nog steeds met kop en schouders boven de middenmoot uitsteekt.

Belinda Bauer - Wat dood is. Vertaling: Valérie Janssen. Uitgeverij A.W. Bruna, 310 pag.

Terry Hayes - Ik ben Pelgrim (2014)

ADEMBENEMENDE EN MEESLEPENDE TOPTHRILLER

(Door Guido Huisintveld)

Oud-journalist Terry Hayes heeft op fictioneel gebied veel ervaring opgedaan als scenarist voor diverse films en series. Die kennis is duidelijk terug te vinden in zijn debuut 'Ik ben Pelgrim', een eersteklas spionagethriller die meer dan 700 pagina’s beslaat. Als u er helemaal blanco in op wil gaan – en dat is van harte aan te bevelen – spring dan naar de laatste alinea.

Het boek opent sterk met de scène van een verminkt lichaam in een badkuip van een hotel in New York. Rechercheur Ben Bradley wordt bijgestaan door de auteur van een relatief onbekend boek over moderne onderzoekstechnieken. Deze auteur is een ex-geheim agent met een imponerende staat van dienst. Laten we hem voor het gemak Scott Murdoch noemen, hoewel dit niet zijn echte naam is.

De camera zwenkt weg naar een andere tijd en plaats: een openbare onthoofding in Saoedi-Arabië. Uit pure woede zal de zoon van de geëxecuteerde man zich ontwikkelen tot een terrorist met enorme wilskracht. De uiteindelijke dreiging zal zich richten op de VS, waarbij de geplande terreurdaad die van 9/11 vele malen zal overtreffen.

Gedetailleerd volgen we de voetsporen van zowel de terrorist als de geheim agent, onvermijdelijk leidend naar de krachtmeting tussen beide protagonisten.

Terry Hayes dirigeert de lezer regelmatig naar het puntje van de stoel. Zonder enige literaire pretentie bespeelt hij de spanningsboog met een ontzagwekkende virtuositeit. 'Ik ben Pelgrim' speelt zich af in de wereld van 'Homeland' en 'James Bond'. Pro-Amerikaans? Zeker. Tikkeltje ongeloofwaardig? Tuurlijk. Maar buiten dat vooral een adembenemende, indrukwekkende en meeslepende topthriller!

Terry Hayes - Ik ben Pelgrim. Vertaling: Henk Popken. Uitgeverij A.W. Bruna, 736 pag.

Ernest Cline - Ready Player One (2014)

'THE MATRIX' VOORBIJ

(Door Guido Huisintveld)

Als we het woord ‘geek’ in een woordenboek opzoeken, dan zou daar een foto van Ernest Cline naast kunnen staan. Hij groeide op in de jaren tachtig en heeft allerlei referenties naar de popcultuur van dat decennium verwerkt in 'Ready Player One', een uiterst vermakelijk en spannend jongensboek.

In 2044 is de aardkloot een nog grotere puinhoop dan hij nu al is. Velen verruilen  hun armoedige bestaan voor de virtuele wereld die OASIS heet. Het is een omvangrijk interactief computerspel, maar ook een educatieve omgeving en een onuitputtelijke mediabibliotheek. Als ontwerper James Halliday komt te overlijden, laat hij nog een laatste bericht achter: al zijn miljarden gaan naar diegene die de drie verborgen sleutels binnen OASIS vindt. Het ultieme computerspel kan beginnen.

Met zichtbaar veel plezier creëert Ernest Cline een wereld ver voorbij die uit films als 'The Matrix' en 'Tron'. Voor degenen die de jaren tachtig hebben meegemaakt, is dit boek een feest der herkenning. Er wordt volop verwezen naar muziek, films, boeken en vooral videogames uit die tijd. Zelfs als de helft je ontgaat, doet dit niet af aan de lol die je beleeft aan de avonturen van de jonge hoofdrolspelers in hun verslavende zoektocht.

Ernest Cline - Ready Player One. Vertaling: Ralph van der Aa. Uitgeverij Q, 366 pag.

Phil Hogan - De wraak van meneer Heming (2014)

EEN MANIAKALE MAKELAAR

(Door Guido Huisintveld)

Zo af en toe komt er een thriller voorbij met een verrassend originele plot. Deze keer geen dozijn vermoorde meisjes, drankzuchtige rechercheur of eigenwijze blondine die in zeven sloten tegelijk dondert. Journalist/auteur Phil Hogan introduceert in 'De wraak van meneer Heming' een excentriek hoofdpersonage, dat we zelden gezien hebben. Hoewel niet is uit te sluiten dat u hem over de vloer heeft gehad...

William Heming is een vrij onzichtbare, grijze makelaar in een Engels stadje waar niet veel gebeurt. Van elk huis dat bij hem in de verkoop is geweest, houdt hij stiekem een kopiesleutel achter. Als een verknipte voyeur houdt hij de nieuwe eigenaren in de gaten.

Zijn obsessie gaat ver. Hij sluipt huizen binnen, verzamelt hebbedingetjes en legt logboeken aan. Dat gaat een keer fout, dat voelt u vast wel aankomen.

Meneer Heming is de verteller in deze inventieve thriller en hij richt zich rechtstreeks tot de lezer. Hij laat af en toe fragmenten uit zijn jeugd voorbijkomen die enerzijds kleur geven aan zijn karakter en anderzijds de weg naar zijn vreemde gedrag deels verklaren. Met de nodige zwarte humor, een aantal verrassende wendingen en dito cliffhangers heeft Phil Hogan een frisse en authentieke variant binnen het stalkergenre gecreëerd.

Phil Hogan - De wraak van meneer Heming. Vertaling: Mariëtte van Gelder. Uitgeverij Unieboek, 304 pag.

Joël Dicker - De waarheid over de zaak Harry Quebert (2014)

GROSSIER IN UITROEPTEKENS

(Door Guido Huisintveld)

De tweede roman van de Zwitserse auteur Joël Dicker wordt met veel tromgeroffel gepubliceerd. 'De waarheid over de zaak Harry Quebert' wordt gehypet en geprezen, maar de hoge verwachtingen worden helaas niet waargemaakt.

Marcus Goldman wordt getergd door een writer’s block waardoor zijn tweede roman maar niet van de grond wil komen. Zijn mentor en oude vriend Harry Quebert krijgt op zijn beurt een rolberoerte als in zijn tuin het lichaam van een dertig jaar geleden verdwenen meisje wordt opgegraven. Op het lichaam ligt het manuscript van het boek waarmee Quebert destijds beroemd is geworden. Niet verwonderlijk dat Quebert als hoofdverdachte achter de tralies gezet wordt.

Goldman vertrekt meteen naar het pittoreske Aurora, New Hampshire, om zijn vriend bij te staan. Hij valt al snel in de rol van detective en gaat zelf op onderzoek uit. De meeste hoofdrolspelers in de oude moordzaak wonen nog in de buurt, dus dat is lekker makkelijk.

Met veel souplesse springt Joël Dicker heen en weer in de tijd, maar al vrij snel wordt pijnlijk duidelijk dat Dicker geen begenadigd schrijver is. Het proza is vrij simplistisch, enkele personages worden karikaturaal weggezet en de dialogen zijn voorzien van een uitbundige hoeveelheid uitroeptekens. Het geschetste liefdesdrama is tenenkrommend en zo mierzoet dat het glazuur van je tanden springt.

Wat daarentegen wel werkt is de opzet van het verhaal. Een whodunit met een aantal onverwachte plotwendingen en een geslaagde apotheose. Gelukkig, anders waren we op twee sterren blijven steken.

Joël Dicker - De waarheid over de zaak Harry Quebert. Vertaling: Manik Sarker. Uitgeverij De Bezige Bij, 634 pag.

Pierre Lemaitre - Alex (2013)

HUMOR EN GEWELD IN ORIGINELE ONTVOERINGSTHRILLER

(Door Guido Huisintveld)

'Alex' is deel twee uit de reeks met commandant Camille Verhoeven. De nog jonge uitgeverij Xander heeft auteur Pierre Lemaitre (1951) terecht in haar armen gesloten. Al eerder bewees deze Franse oud-literatuurdocent buitengewoon bedreven te zijn in het opzetten van ingenieuze, prijswinnende thrillers.

Alex is een jonge vrouw die hardhandig wordt ontvoerd. Als een wild dier wordt ze in een hangende kooi opgesloten. De locatie van de kooi en de beweegredenen van de ontvoerder zijn onbekend, wat commandant Verhoeven en zijn team tamelijk wanhopig maakt. Maar wie is Alex eigenlijk?

Nee, meer gaan we inhoudelijk niet prijsgeven. De hoeveelheid voorkennis is omgekeerd evenredig met het leesplezier. Pierre Lemaitre is meester in het op het verkeerde been zetten van de lezer. Op volkomen onverwachte momenten geeft hij de plot een zwieper van 180 graden. Grimmige, gewelddadige momenten worden afgewisseld met humoristische dialogen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Lemaitre komt ermee weg in deze uitmuntende, boeiende en originele thriller.

Pierre Lemaitre - Alex. Vertaling: Roelien Vermaant. Uitgeverij Xander, 362 pag.

Patrick Flanery - Gevallen land (2013)

DONKER EN OBSCUUR, MAAR BOVENAL SUBLIEM GESCHREVEN

(Door Guido Huisintveld)

Absolutie, de eerste roman van de Amerikaanse auteur Patrick Flanery, werd zeer goed ontvangen in de literaire wereld. We zijn een jaar verder en hop, daar is al weer zijn tweede boek. Gevallen land is een gelaagde roman, die de vinger legt op alle zere plekken die kenmerkend zijn voor de huidige westerse samenleving in het algemeen en de Amerikaanse post-9/11 maatschappij in het bijzonder.

Paul Krovik is een weinig visionaire projectontwikkelaar die het voormalige landgoed van Louise Washington verkracht met goedkope woningen. Door de crisis dondert zijn plan in elkaar en raakt hij aan lager wal. Zowel hij als Louise moet vechten om het hoofd boven water te houden.

Nathaniel krijgt een veelbelovende baan bij een multinational. Hij wordt geacht een project op te starten binnen de beveiligingstak van het bedrijf. Kernpunt: het rendabel maken van gedetineerden. Hij moet verhuizen en koopt een van de woningen op bovengenoemd landgoed. Zijn vrouw Julie ziet het wel zitten, maar Nathaniel heeft zijn twijfels. Hun jonge zoon Copley doet ondertussen geen oog dicht, omdat hij er heilig van overtuigd is dat er een vreemde man in hun huis rondwaart.

Middels al deze personages schetst Patrick Flanery een weinig rooskleurig beeld van een land dat langzaam naar de afgrond glijdt. Hij belicht de negatieve aspecten van vergaande privatisering, onderkent het latent aanwezige racisme, toont de macht van het kapitalisme, etaleert de devaluatie van het individu en openbaart een uitzichtloze toekomst.

De dreigende ondertoon in het boek neemt af en toe de vorm aan van een extreem spannende thriller. Gevallen land is donker en obscuur, maar fascineert tegelijkertijd en is bovenal subliem geschreven.

Patrick Flanery - Gevallen land. Vertaling: Auke Leistra. Uitgeverij De Bezige Bij, 462 pag.

Jamie Mason - Drie graven vol (2013)

SPANNINGSBOOG AAN GRUZELEMENTEN

(Door Guido Huisintveld)

Eerst verwijderen we de sticker met de tekst 'Dé ontdekking van 2013'. Later zal het voorspellende karakter van deze actie evident worden. De sympathiek ogende Amerikaanse auteur Jamie Mason heeft met 'Drie graven vol' een aardig debuut geproduceerd, maar het rammelt aan meerdere kanten.

De niet zo snuggere Jason Getty kijkt elke dag lijdzaam naar zijn achtertuin waarin hij een lijk heeft begraven. Hij huurt een hoveniersbedrijf in met de uitdrukkelijke opdracht alleen de voortuin onder handen te nemen. Tijdens de werkzaamheden stuiten ze op twee graven met al wat oudere lijken. De hel breekt los, inspecteurs over de vloer, Jason Getty bloednerveus, jacht op een moordenaar, weduwe overstuur. Kortom: gedoe.

Jamie Mason begint sterk met een originele plot, maar laat de spanningsboog uit haar handen flikkeren als ze daarna vrij uitgebreid de voorgeschiedenis uit de doeken doet. Ze probeert tevergeefs weer vaart te maken door extra slachtoffers op de bühne te brengen. De zwarte humor is niet donker genoeg, maar eerder te lief en te poëtisch. Mason leidt te veel af met grappig bedoelde uitspraken en metaforen, wat ten koste gaat van een consistente verhaallijn. Met de hakken over de sloot: drie sterren voor een redelijk debuut.

Jamie Mason - Drie graven vol. Vertaling: Marianne Gossije. Uitgeverij De Geus, 382 pag.

Deon Meyer - Spoor (2013)

MEYER DWINGT RESPECT AF MET INGENIEUS BOUWWERK

(Door Guido Huisintveld)

De Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer is niet meer weg te denken uit het thrillergenre. Succesnummers als Duivelspiek en 13 uur vormen een ijzersterke fundering waar hopelijk nog veel verdiepingen op zullen verschijnen. Spoor is wat dat betreft een in het oog springende constructie in het oeuvre van Meyer.

De Zuid-Afrikaanse inlichtingendienst komt een dubieuze transactie op het spoor, waarbij terroristische groeperingen een rol spelen. Het is een complex spel met veel spelers. Bodyguard Lemmer raakt zijdelings betrokken als hij een transport van twee zeldzame neushoorns begeleidt. Een andere pion op het schaakbord is Lukas Becker, die het hart steelt van een op avontuur beluste huisvrouw. Detective Mat Joubert is de laatste spoorzoeker, een ogenschijnlijke buitenstaander, maar cruciaal in de apotheose.

Zo in een paar volzinnen samengevat, lijkt het verhaal als los zand aan elkaar te hangen. Niets is minder waar. Een grondige research en een aantal knap verzonnen intriges leiden tot een ingenieus bouwwerk dat respect afdwingt. Spoor is eigenlijk een bundeling van vier boeken, die op vernuftige wijze tot een complex geheel zijn gesmeed. Afgezien van een inspiratieloze cover die op geen enkele wijze de inhoud reflecteert, mankeert er helemaal niets aan deze magistrale thriller van Deon Meyer. Dankzij zijn virtuoze schrijfstijl vlieg je door deze dikke pil van 520 bladzijden. De confrontatie in de epiloog biedt mogelijkheden om reikhalzend naar uit te kijken.

Deon Meyer - Spoor. Vertaling: Karina van Santen en Martine Vosmaer. Uitgeverij A.W. Bruna, 520 pag.