Editor at large (nieuws, 2020)

Tomas Ross brengt hommage aan zijn vader  



Voor wie het nog niet wist: Tomas Ross heet eigenlijk Willem Pieter Hogendoorn. Hij is de zoon van Pieter Gerardus Hogendoorn, tijdens de Tweede Wereldoorlog lid van de verzetsgroep Albrecht. Na de oorlog werd Ross' vader gevraagd de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) vorm te geven. 

De in 1912 geboren Pieter Gerardus Hogendoorn stierf, zoals zijn zoon meldt, 'in het BVD-harnas'. Als een hommage aan zijn vader, die volgend jaar een halve eeuw geleden overleed, en ook als eerbetoon aan de onlangs overleden grootmeester John le Carré, komt Ross in het najaar van 2021 met In de Schaduw van de Muur. Het is een spionageroman die zich afspeelt tijdens de Koude Oorlog in Nederland en Oost-Berlijn. Ross: 'Oftewel de Stasi contra de BVD'.

Zijn vader heeft thuis nooit veel willen vertellen over zijn werkzaamheden in dienst van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Hij was fel op de communisten en ook van sociaaldemocraten moest hij niets hebben. 'Alleen voor Willem Drees had hij een zwak', vertelde de schrijver in een interview uit 2004. 'We woonden bij hem in de buurt en als wij hem op zondag - als wij ter kerke gingen - tegenkwamen, stopte mijn vader altijd en lichtte zijn hoed. Drees stond boven de partijen.'

'Mijn vader was een van de weinig goede politiemensen in de oorlog. Onder de codenaam Pauline fungeerde hij eind '43 in de Biesbosch als contact tussen de verzetsgroep Albrecht en de Britse geheime dienst. Die gaf hem de codenaam Shelldrake. Uit de groep Albrecht is het Bureau Nationale Veiligheid, de latere BVD, voortgekomen. Ik weet niet veel van hem. Ik heb later begrepen dat hij de hoofdinspecteur was die Chris Lindemans, oftewel dubbelspion King Kong, na de oorlog in de Scheveningse strafgevangenis verhoorde,' aldus de schrijver die vernoemd is naar zijn oom Willem, een broer van zijn vader en lid van de NSB.

'Ik moest op school zeggen dat mijn vader referendaris was op Binnenlandse Zaken. Dat hij bij de BVD werkte heeft hij mij pas verteld toen ik op de middelbare school zat. We wandelden toen samen op de Veluwe. Hij zei dat hij bij de dienst zat en ik weet nog dat ik achterover viel van het lachen. Hij vroeg: 'Vind je dat zo gek?' En ik: 'Nee, maar ik geloof het helemaal niet'.'

Ross heeft later nog wel over de BVD geschreven, maar niet als een organisatie van alleen onderknuppels. 'Dat zal ongetwijfeld met een soort rehabilitatie van mijn vader te maken hebben. Van: jongens, pas op, je kunt wel tegen de BVD zijn, maar die dienst heeft toch wel wat nuttigs gedaan.'

'Het generatieconflict heb ik natuurlijk wel met hem gehad. Ik ben opgegroeid tijdens de jaren zestig. Kreeg een tik mee van de PSP en de oorlog in Vietnam. Dat stond haaks op wat hij, die ijzervreter, vond. Ik heb hem wel eens verweten dat hij alleen maar op communisten joeg. Dan zei hij altijd: Stalin is erger dan Hitler en de communisten zeggen wel dat ze 'mir' - vrede - willen, maar 'mir' betekent ook de hele wereld.'

Ross' vader werd nog geen zestig. 'Hij stierf te jong, rookte vier pakjes per dag.'

Editor at large

Voor de publicatie van In de Schaduw van de Muur verschijnt op 28 januari Ross' langverwachte thriller Indisch Requiem. Tomas Ross, 76 jaar inmiddels, is dus nog lang niet van plan het schrijversbijltje erbij neer te gooien. Sterker nog, deze maand tekende hij een contractverlenging als editor at large bij uitgeverij De Bezige Bij/Cargo. De deal loopt tot 1 januari 2024. Hetzelfde geldt voor het exclusieve auteurscontract, waaronder hij zijn handtekening zette. 

Superveel zin in (nieuws, 2020)

Saskia Noort schrijft vervolg op 'De eetclub'  



Saskia Noort (53) deelde boekennieuws op haar social mediakanaal. 'Ik tekende op de valreep van 2020 een nieuw boekcontract', schrijft ze op Instagram.

Noort heeft een deal gesloten bij uitgeverij The House of Books voor een nieuwe thriller, die uiterlijk 2023 zal verschijnen. 'Superveel zin in!!!', schrijft de 53-jarige auteur. Ze deelt op Instagram een plaatje van een fles champagne die klaarstaat in de koeler, twee glaasjes en Martijn Griffioen, de uitgever.

De thriller zal een vervolg zijn op haar eerdere boeken De Eetclub (2004) en Debet (2013). De schrijfster is een van de best verkopende Nederlandse auteurs, van haar boeken zijn inmiddels meer dan 3 miljoen exemplaren verkocht.

(Bron: RTL Nieuws)

Altijd gelijk (column, 2020)

Soorten dom   



(Door Peter de Zwaan)

Recensenten hebben altijd gelijk. Ik weet niet wie dat heeft bedacht en ga het me alsjeblieft niet uitleggen, maar zo heb ik het gehoord, samen met de opmerking: ‘Gedraag je er naar, anders krijg je je trekken thuis.’

Dat is intussen zo vaak gebeurd dat ik soms denk: recensenten hebben altijd gelijk, doe vooral alsof.

Maar dat betekent niet dat ik hoef te snappen hoe het in het hoofd van een ander werkt.

Een voorbeeld?

Goed dat je het vraagt, want ik ben dit stukje begonnen in de hoop dat je meer wilt weten.

In een van de eerste recensies over Het hoofd van Little Levy stond dat de slimme Jeff Meeks op pad was met de domme Levy.

Ik keek er van op. Laat ik nou in al de maanden waarin ik aan het prachtboek werkte nooit in de gaten hebben gehad dat Levy ze niet op een rij had?

Zijn vrouw Lenny is vermoord en hij ziet in dat hij niet de vaardigheden heeft om de moordenaars te vinden, daarom vraagt hij Meeks hem te helpen.

Dat staat al op de eerste pagina, je hoeft niet diep te graven en zorgvuldig te lezen om de bedoeling van Levy te begrijpen.

Ik citeer: ‘Ze (Lenny dus) zei altijd dat ik niet goed was in denken, maar jij wel.’

Nou kan het aan mij liggen, maar ik vind iemand die door heeft dat hij iets in zijn eentje niet tot een goed einde kan brengen nogal slim. Het is de domoor die zijn beperkingen niet kent en een paar meter voor zich uit wauwelt. Als dat niet zo was, hadden we geen virusontkenners en in de USA geen Trumpisten, wat, ik zeg dit voor de recensenten van muziekbladen, geen mensen zijn die trompet spelen.

Maar de afgekloven tegenstelling dom-slim kan wel makkelijk je mening over een boek bepalen voor je aan lezen bent begonnen.

O, ja, bij schrijvers heb je ook vijftig soorten dom, het zijn niet altijd de slimsten, mezelf meegerekend. In het stukje over de tweede eerste Canon van de Nederlandstalige Misdaadliteratuur vergat ik in de eerste zin een s achter het woord misdaadroman, waardoor het leek alsof de eerste eerste Canon opgezet was om één boek in de zon te zetten.

Wat kan die De Zwaan toch een onzin schrijven.

Dat kan ik, ja en ik maak het in de ogen van in elk geval één collega nog erger: ik noemde Oolbekkink als Canon-kandidaat en dat was een soort van overtreffend dom, want Oolbekkink was een schrijver van gemakzuchtboeken, dat ‘vond hij zelf ook’.

Oolbekkink schreef gemakkelijk, goed Nederlands, mooie zinnen, heldere plot. Dat kun je, bijvoorbeeld als je een ploeterschrijver bent bij wie alles van au gaat, wel gemakzucht vinden, maar dan ben je ...
...daar ga ik een keer een passend woord voor bedenken. 

Wordt verwacht 475 (nieuws, 2020)

Brandstapel paraat in nieuwe thriller van 'vrouwelijke Stephen King'  



Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt op 16 februari Brandende meisjes, na De Krijtman, De terugkeer en De Anderen de vierde thriller van C.J. Tudor. 'Zijn we allemaal in staat tot onuitsprekelijke daden om degenen van wie we houden te beschermen', vraagt de uitgeverij zich af in een persbericht. 

Tja. 

Het verhaal dan maar: Welkom in het lieflijke plaatsje Chapel Croft.
Vijfhonderd jaar geleden werden hier acht protestantse martelaren terechtgesteld op de brandstapel.
Dertig jaar geleden verdwenen twee tienermeisjes spoorloos.
Twee maanden geleden pleegde de dominee van de lokale parochie zelfmoord.

Dominee Jack Brooks, alleenstaande ouder van de veertienjarige Flo, arriveert in het dorp om een nieuwe start te maken en wat tot rust te komen. Maar rust is het laatste wat ze er vinden.

Want iemand lijkt vastbesloten om de duistere geschiedenis van het dorp actueel te houden. Jack ontvangt sinistere pakketjes en berichten. En Flo ziet levensechte visioenen van brandende meisjes. Of zijn het geen visioenen?

Andere auteurs zijn laaiend enthousiast over C.J. Tudor. 'Ze is briljant', zegt Harlan Coben. 'Als je van mijn werk houdt, vind je dit geweldig', concludeert- Stephen King.

Voordat C.J. (Caz) Tudor debuteerde, werkte ze onder meer voor radio en tv. Ze publiceerde korte verhalen in tijdschriften en runde haar eigen hondenuitlaatservice. Haar debuut De Krijtman werd een internationale bestseller en bezorgde haar de bijnaam 'de Britse vrouwelijke Stephen King'. Haar boeken verschijnen in 39 landen.

Wordt verwacht 474 (nieuws, 2020)

Nietsvermoedend in een stoel  



Bij uitgeverij Cargo verschijnt op 14 januari de thriller Geiger. Het is het debuut van filmregisseur Gustaf Skördeman.

Bijna dertig jaar na het einde van de Koude Oorlog worden slapende spionnen en veiligheidsdiensten opgeschrikt door een telefoontje van een oude bekende. Waarom is hij weer actief; en wat is zijn doel?

Als een oude vrouw net afscheid heeft genomen van haar kleinkinderen die even op bezoek waren, gaat de telefoon. Ze haast zich op te nemen. Uit de hoorn klinkt één woord: Geiger. Al tientallen jaren wacht ze op dit bericht, maar toch komt het onverwacht.

Ze weet wat ze moet doen. De oude vrouw pakt een pistool, schroeft er een geluiddemper op en loopt naar haar man toe, die nietsvermoedend in zijn stoel zit. Ze zet de loop tegen zijn achterhoofd, haalt de trekker over, en verlaat haastig het huis.

De schokkende moord in Bromma valt buiten het werkgebied van politieagente Sara Nowak, maar haar collega's weten dat ze het slachtoffer kent. Tegen de wil van haar leidinggevenden voegt ze zich bij het onderzoeksteam. De vragen stapelen zich op en het is duidelijk dat de antwoorden in het verleden liggen – een verleden waarin ooit een verwoestend plan is gesmeed dat nu tot een uitbarsting komt.

Gustaf Skördeman werd in 1965 in Zweden geboren en is scenarist, filmregisseur en producent. Geiger is zijn debuut en het begin van een serie thrillers met Sara Nowak in de hoofdrol.

Make-over (nieuws, 2020)

'Daglicht' wordt Amerikaanse serie  

De Amerikaanse studio Fox Entertainment is een serie aan het maken gebaseerd op de thriller Daglicht van schrijfster Marion Pauw.

Scenarist Denise Hahn, bekend van hits als Grey’s Anatomy en CSI: Cyber, wordt uitvoerend producent. Zij verwerkt haar Amerikaans-Koreaanse achtergrond in het verhaal. In de serie is hoofdpersoon Iris een Amerikaans-Koreaanse advocate die ontdekt dat ze een halfbroer heeft die veroordeeld is voor moord.

Wanneer ze erachter komt dat de moordenaar dezelfde ontwikkelingsstoornis heeft als haar zoon, gaat ze zijn zaak onderzoeken en raakt ze verstrikt in een web van corruptie, familiegeheimen en de mythe van de ‘perfecte immigrant’.

Naast Denise Hahn zullen onder andere de Amerikaans-Nederlandse producente Sofia Sondervan-Bild en Marion Pauw aan de serie werken als executive producers. 'Ik ben ontzettend blij en trots', stelt de schrijfster. 'De kans dat een Nederlands boek in Amerika tot serie bewerkt wordt, en dan ook nog door een partij als Fox, is ontzettend klein.'

Bestseller Daglicht won in 2009 de Gouden Strop en werd in twaalf landen vertaald. Uitgeverij HarperCollins bracht het in 2017 uit in Amerika onder de titel Girl in the Dark. Er verscheen eerder een Nederlandse bioscoopfilm, gebaseerd op het boek, met Angela Schijf in de hoofdrol. De nieuwe thriller van Marion Pauw, Vogeleiland, verschijnt in april 2021 bij uitgeverij House of Books.