Schrijvenderwijs 5 (nieuws, 2026)

'Ik ben dol op die oude spookverhalen'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Britse auteur Kate Mosse (1961), geïnterviewd door Monique Brandt.

Haar eerste boeken verkochten amper, en zeker niet buiten Engeland. Het internationale succes van Het verborgen labyrinth (2005), dat in 37 talen werd vertaald, heeft haar dan ook enigszins overvallen. 'Ik denk dat ik als auteur mijn 'stem' gevonden heb', zei Kate Mosse in een interview uit 2008. 'Daar heb ik vier boeken voor nodig gehad. In mijn andere werk bij de BBC en de Orange Prize ligt mijn focus vooral op literaire fictie. Toen ik begon met schrijven ging ik er automatisch van uit dat dat ook mijn richting zou zijn. Maar kennelijk ben ik toch meer een verhalenverteller dan een stylist. Labyrinth was ook een veel intuïtiever schrijfproces. Ik was tijdens het schrijven niet steeds bezig mijn werk te analyseren, ik schreef het vanuit mijn hart en liet het boek zelf tot leven komen.

Met name Labyrinth, dat draait om de zoektocht naar de Heilige Graal, vertoont nogal wat overeenkomsten met de wereldwijde bestseller De Da Vinci Code van Dan Brown. Mosse las het boek op de dag dat ze haar manuscript voor Labyrinth had ingeleverd bij de uitgever.

'Dat stelde me gerust, want uiteindelijk lijken de boeken helemaal niet zo op elkaar. Ik denk wel dat ik mijn grote mannelijke lezersgroep aan Dan Brown dank. En ook ben ik Brown dankbaar dat hij zo'n groot lezerspubliek rijp heeft gemaakt voor dergelijke historische thrillers. Wat dat betreft is mijn succes vooral een kwestie van mazzel en goede timing. Vroeger had je uitsluitend de literair ingestelde lezers, en de thrillerfans. Nu is er een soort middengroep ontstaan die elementen uit beide genres waardeert. De vergeten tombe bevat elementen uit 19de-eeuwse spookverhalen, gaat over bijgeloof, over de moderne wereld die botst met de oude wereld, mensen die onder het vernislaagje van het moderne leven nog steeds oude angsten koesteren voor het onbekende, het kwaad dat loert in de duisternis. Ik ben dol op die oude spookverhalen, al ben ik zelf absoluut niet bijgelovig. Ik wilde dat de nekharen van de lezer soms overeind gaan staan.'

Het vallende kwartje (nieuws, 2026)

Lintjesregen treft Esther Verhoef

Thrillerschrijfster Esther Verhoef is vandaag benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau, een extra hoge koninklijke onderscheiding. 'Het is onwerkelijk', stamelde de totaal verraste auteur.

Esther Verhoef te midden van andere gedecoreerden

Esther Verhoef vertelde aan het Brabants Dagblad dat ze vanochtend nog bezig was met het schrijven van haar nieuwe thriller, toen haar man Berry haar per se ergens mee naartoe wilde nemen als verrassing. 'Ik wilde eigenlijk gewoon doorschrijven, ik zat lekker in een flow. ij was wel erg aan het aandringen en ik moest me netjes aankleden. Toen begon het te dagen dat er misschien meer aan de hand was dan een uitje. We werden opgehaald door de burgemeester, toen viel het kwartje.'

Verhoef woont in de gemeente Sint-Michielsgestel. Het lintje voor een Officier wordt niet aan veel mensen uitgereikt. Tijdens de lintjesregen van dit jaar werden er maar 26 opgespeld.

Verhoef vierde vorig jaar haar dertigjarig jubileum als schrijfster. Ze heeft al veel prijzen in haar kast staan, waaronder de Gouden Strop, de NS Publieksprijs, de Zilveren Vingerafdruk, de Diamanten Kogel en de Gouden Vleermuis.

Momenteel werkt ze aan een nieuw boek, opnieuw een thriller.

Schrijvenderwijs 4 (nieuws, 2026)

'Al mijn boeken gaan over geweld'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Amerikaanse auteur Dean Koontz (1945).

'Ik was op mijn achtste al bezig met het schrijven van verhaaltjes in schoolschriftjes', aldus Dean Koontz in een interview uit 1995. 'Daar tekende ik wat bij en ik probeerde ze daarna te verkopen voor een grijpstuiver. In mijn laatste jaar van de middelbare school won ik de eerste plaats in een verhalenwedstrijd. Mijn lerares Engels bracht mij toen in contact met een uitgever, die mijn verhaal wel wilde publiceren. Dat bracht mij toen vijftig dollar op. Toen begon ik te denken: misschien kan ik wel met schrijven mijn brood verdienen.

De eerste jaren had ik echter weinig succes. Ik had een baantje als maatschappelijk werker in een stadje in Pennsylvania, waar ik kinderen uit arme mijnwerkersgezinnen begeleidde. Ik verkocht wat korte verhalen, maar veel leverde het niet op. Daarna werd ik leraar Engels op een school bij Harrisburg. In die periode schreef en verkocht ik drie sciencefictionpockets en zo'n twintig verhalen. Ik achtte toen de tijd rijp om me fulltime aan het schrijven te wijden.

Aanvankelijk bleek ik de fout van mijn leven te hebben gemaakt: ik verkocht niets meer. Na een jaar begon het te lopen, maar het hield nog niet over. Mijn vrouw Gerda stelde me toen voor de keus: 'Probeer jij de komende vijf jaar als schrijver je brood te verdienen. Lukt het je niet, hou er dan helemaal mee op. In de tussentijd zorg ik voor brood op de planken'.'

Al mijn boeken gaan over geweld, omdat ik wil begrijpen waarom mensen elkaar de vreselijkste dingen aandoen. Ik probeer dat al mijn hele leven te verklaren. Maar ik ben er in de loop der jaren achter gekomen, dat ik dat niet kan. Het kwaad is niet te begrijpen, het bestaat gewoon...'

Negen op de tien recensies zijn positief. De weinige slechte kritieken zijn echt 'nasty'. Er zit een gigantische hoeveelheid afgunst in die kritieken. Het lijkt voor die recensenten een persoonlijke belediging te zijn, dat ik toestemming heb om te schrijven. Ze houden vaak niet van mijn stijl, de manier waarop ik een verhaal vertel, welke karakters ik laat opdraven. Als ik zou luisteren naar de slechte kritieken, dan zou ik die elementen moeten weglaten die mijn boeken juist zo populair maken.'

Schrijvenderwijs 3 (nieuws, 2026)

'Ik benut de vrijheid van satire op machthebbers'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Britse schrijver Robert Harris (1957).

'Wat ik in de loop der jaren heb geleerd is hoeveel van het schrijven al wordt gedaan in het onderbewustzijn', zei Robert Harris in een interview uit 2007. 'Stephen King noemt dat fenomeen de kerels in de kelder, wat ik een hele mooie omschrijving vind.'

Op de eerste pagina van zijn thriller Geest, over een ghostwriter die de Britse premier Adam Lang helpt een autobiografie te schrijven,  citeert Harris uit Brideshead Revisited van Evelyn Waugh: Ik ben niet ik; jij bent niet hij of zij; zij zijn niet zij. Hij koos om meerdere redenen voor dit citaat, zegt de op en top Engelse auteur. 'Geest draait om de 'ghostwriter' en zijn werk. De 'ik' in een autobiografie is dus niet altijd de 'ik' waaraan de lezer denkt. Het boek vertelt over bedrog en misleiding, dat de zaken niet zijn zoals ze lijken.'

'Het citaat is ook een meer literaire variant van de juridische disclaimer waarin elke gelijkenis en overeenkomst met bestaande personen wordt ontkend.' Bang is hij niet voor schadeclaims. 'Het boek valt binnen de grenzen van entertainment. Ik benut de vrijheid van satire op machthebbers, een onderdeel van onze democratische vrijheid. Je moet alles wel erg letterlijk nemen als je dit boek beschouwt als een feitelijk portret van iemand.'

Kanshebbers (nieuws, 2026)

Zicht op derde Gouden Strop voor Marion Pauw



Marion Pauw die de Gouden Strop won voor Daglicht (2009) en vier jaar geleden voor Vogeleiland, maakt grote kans haar derde beeldje binnen te slepen. Zij staat namelijk met Jij bent het licht op de shortlist, net als een andere winnaar van de Strop, Michael Berg.

De genomineerden voor de NBD Biblion Gouden Strop 2026 zijn vandaag bekendgemaakt. De jury selecteerde vijf titels die kans maken op de prijs voor het Nederlandstalige spannende boek. Deze selectie komt tot stand uit een totaal van 64 ingezonden thrillers.

De shortlist: 

Michael Berg – Vergelding (Ambo Anthos)
Bobby Lammers – Kogelbrief (HarperCollins Holland)
Thomas Olde Heuvelt – Het laatste verhaal van Jamie Gunn (Prometheus)
Marion Pauw – Jij bent het licht (Ambo Anthos)
Lex Passchier – De val van Tammy Davidson (Luitingh-Sijthoff)

De jury is unaniem enthousiast over de geselecteerde titels en over zichzelf: 'Deze vijf boeken werden met grote betrokkenheid gelezen door de volledige jury. De shortlist laat een indrukwekkende variatie zien in stijl, thematiek en vertelkracht. Het zijn stuk voor stuk thrillers die niet alleen spanning bieden, maar ook gelaagd en actueel zijn. Met deze selectie is een meeslepende en veelzijdige tijd vol leesplezier gegarandeerd.'

Op 21 mei vindt de prijsuitreiking plaats tijdens De Avond van het Spannende Boek.

Schrijvenderwijs 2 (nieuws, 2026)

'Het is de kunst jezelf te slim af te zijn'

De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op Lieneke Dijkzeul (1950).

'Ik ben een mazzelaar, omdat ik mijn beroep heb kunnen maken van wat ik het liefst doe en waar ik gelukkig van word', zei Lieneke Dijkzeul in een interview uit 2009. 'Niet schrijven maakt me rusteloos en ontevreden, want een calvinist ben ik natuurlijk ook; er moet wel gewerkt worden. Maar de mazzel zit ’m daarin dat het nooit als werken voelt. Je bent een schaker met taal – de mogelijkheden zijn onbegrensd en de tegenstander ben je zelf. Het is dus de kunst jezelf te slim af te zijn, en dat is een spel dat nooit verveelt. Heb je de partij gewonnen, dan is de beloning een boek.'

'Dit klinkt allemaal behoorlijk ideaal, terwijl ik regelmatig tierend achter mijn bureau zit te worstelen met de materie, en hevig jaloers kan zijn op bijvoorbeeld een auteur als Gerard Reve, die kalmpjes kon constateren dat er voor hem technisch geen belemmeringen meer waren.'

'Een thriller van mijn hand is hopelijk te herkennen aan de stijl en aan de zorg die daaraan is besteed. Ook – maar dat is een wensgedachte – aan de aandacht voor details, die dikwijls meer zeggen dan uitputtende beschrijvingen. Daarnaast (ik blijf wensen) aan het taalgebruik, dat in mijn ogen sober dient te zijn, omdat het daardoor krachtiger wordt. Bovendien moet je waken voor uitleg, omdat die onderschatting van de lezer inhoudt.'

'Verder hoop ik dat mijn thrillers inhoudelijk herkenbaar zijn aan het mededogen – zonder vals sentiment – met mensen die door het leven in de tang worden genomen en daarom het recht in eigen hand nemen, en last but not least aan de humor, die laat zien dat zelfs de grootste ellende te relativeren is, mits je er oog voor hebt.'

'Een thriller wordt literair wanneer er meer te genieten valt dan een spannend verhaal alleen, vooropgesteld dat ook stijl en verteltechniek op niveau zijn. Het zijn de thrillerschrijvers die méér willen die oplopen tegen de eisen die daarenboven worden gesteld. Het blijft een gevecht tussen kunnen en willen.'

'Een boek zou gelaagd moeten zijn, waardoor het dwingt tot nadenken. Het zou nieuwe inzichten moeten opleveren, of op zijn minst verrassende aspecten bieden. Het zou betrokkenheid met de maatschappij moeten tonen, een spiegel moeten zijn van de menselijke verhoudingen, en ons eigen bestaan op die manier in een bredere context moeten plaatsen. Het zou een draai moeten geven aan wat wij als de werkelijkheid ervaren. Het zou de lezer een klap tussen de ogen moeten geven, idealiter door al die facetten tezamen.'

'Het thrillergenre wordt alleen maar serieus genomen als thrillerauteurs zichzelf serieus nemen, in die zin dat ze willen laten zien dat ze meer in hun mars hebben dan een spannend verhaaltje verzinnen. Stijl, diepgang, psychologie, maatschappijbeeld, een thema dat het verhaal overstijgt, het zouden normale eisen moeten zijn. Hoe meer zelfkritiek, hoe beter', aldus Dijkzeul in een interview uit 2010. 

'Ik heb een grote liefde voor mijn debuut De stille zonde, al zie ik de tekortkomingen; het is een eersteling. Na tientallen jeugdboeken moest ik in zekere zin het schrijven heruitvinden. Strakker, strakker! Volwassenen behoeven, als het goed is, geen uitleg, zegt de schrijfster in een interview uit 2021. 'Ik ben een groot bewonderaar van Carmiggelt – hoe ouder hij werd, hoe minder woorden hij nodig had. Pluspunten? Het enthousiasme waarmee het is geschreven, de liefde, toen al, voor de personages, van wie ik het gevoel had dat ze veel méér te vertellen hadden. Nog voor De stille zonde verscheen was ik al bezig met Koude lente.'

(Foto auteur: Tessa Posthuma de Boer)