Vijfentwintig jaar na 9/11 (nieuws, 2026)

Het is vrijdag 25 jaar geleden dat al-Qaida-kapers vliegtuigen in de twee WTC-torens in New York vlogen. Een derde vliegtuig boorde zich in het Pentagon, vlak bij Washington, en een vierde vliegtuig stortte neer in een weiland in Pennsylvania.

De aanslag was met bijna drieduizend slachtoffers de dodelijkste terreurdaad ooit. Maar het aantal slachtoffers van de giftige stoffen die uit de puinresten van de torens vrijkwamen, is inmiddels vele malen hoger. Ongeveer negenduizend mensen zijn daar aan overleden, zo is de schatting.

Ook op thrillerschrijvers had de aanslag een enorme impact. In interviews en achtergrondverhalen spraken ze erover. Op De Spanningsblog kwamen de afgelopen jaren diverse auteurs aan het woord. 

Hoofd van de beveiliging

De Ierse misdaadauteur Glenn Meade (Dublin, 1957) begon in de zomer van 1999 te schrijven aan zijn vierde thriller, As van het kwaad. Het boek moest gaan over een verwoestende aanslag door een Al Qaida-cel op Washington. Eind augustus 2001 was hij klaar met de eerste versie. Nog geen twee weken later zag hij op televisie hoe kapers in naam van Allah twee vliegtuigen de Twin Towers in New York binnen lieten vliegen.  

Onder de duizenden slachtoffers die op 11 september vielen waren er twee die Meade persoonlijk kende. De een was een kennis die hij op een van zijn reizen had ontmoet. De ander was een voormalig FBI-agent die met kennis van zaken over Al Qaida kon spreken. De man had zijn superieuren herhaaldelijk gewaarschuwd voor een aanslag op Amerikaans grondgebied. Omdat hij het gevoel had dat er niet naar hem werd geluisterd, koos hij voor een andere baan: hij werd hoofd van de beveiliging van de Twin Towers. Hij overleed toen het eerste toestel de toren raakte.

Na 11 september raakte Meade ervan overtuigd dat zijn boek nooit zou worden uitgegeven. 'Het onderwerp was te emotioneel en het publiek was te erg geschrokken', schrijft hij in zijn nawoord. Deuren van politie- en inlichtingendiensten die zich voor 11 september voor de schrijver openden, bleven na de aanslagen potdicht. Toch voltooide Meade, die eerder thrillers schreef op het heroplevende nazisme in Europa en een geplande moordaanslag op Stalin, het manuscript om het pas een kleine drie jaar later te publiceren.

Acteur voorspelde 9/11 in manuscript

De Britse acteur Sir Michael Caine schreef in een manuscript voor een thriller al over terreuraanval als die op Twin Towers, nog voordat die op 11 september 2001 werd uitgevoerd. 

Caine, pseudoniem van Maurice Joseph Micklewhite, vertelde in 2010 voor de BBC-radio dat hij destijds fantaseerde over terroristen die met een vliegtuig in een wolkenkrabber in Londen vlogen. Hij was erover aan het schrijven toen '9/11' plaatsvond.

Caine was verbijsterd dat zijn fantasie realiteit werd en legde onmiddellijk zijn manuscript in een diepe bureaulade. 'Ik had dus dat plot waarbij terroristen een wolkenkrabber aanvallen en dan gebeurt zoiets in het echt. Ik was ontzet, dus ik hield op met schrijven.'

Voor geheime diensten kan fantasie niet pervers genoeg zijn

Lezen terroristen thrillers? Kijken ze films? Er bestaat een theorie dat bommenleggers hun perverse en immorele daden na-apen van wat hen in spannende boeken en op het witte doek wordt voorgeschoteld. Om die reden vroeg het Witte Huis schrijvers en scenaristen gruwelijker aanslagen dan die op de Twin Towers te bedenken. Ze konden het, hoewel niemand had geopperd dat terroristen ook de trein naar Madrid konden nemen.

Op woensdag 12 september 2001 verklaarde de FBI dat geen sterveling had kunnen voorzien dat terroristen een dag eerder vliegtuigen zouden inzetten tegen het World Trade Center en het Pentagon. Toch waren er in de loop der jaren genoeg signalen die de dienst aan het denken hadden kunnen zetten. Ze hadden bijvoorbeeld hun gedachten kunnen laten gaan over de ramp - een tragisch ongeluk, dat staat zo goed als vast - met de El Al Boeing in oktober 1992. Nog geen twee jaar nadat het vliegtuig zich in de Bijlmerflats had geboord, schrijft Tom Clancy, de favoriete auteur van de CIA en het Pentagon, zijn thriller Debt of Honor (Ereschuld). Daarin stort een door een Japanse terrorist bestuurde, volgetankte Boeing 747 neer op het Witte Huis, de president en talrijke leden van het Huis van Afgevaardigden komen om het leven.

Op een zonnige zaterdag in oktober 2001 bezoekt Tom Clancy Ground Zero in New York, de plek waar de WTC-torens hebben gestaan. Hoofdschuddend loopt hij tussen de puinhopen en zegt tegen verslaggevers: 'Dat zo veel mensen bereid zijn geweest voor hetzelfde doel tegelijkertijd te sterven. Elke schrijver die zoiets had bedacht, zou het manuscript als 'te ongeloofwaardig' van zijn uitgever terugkrijgen. Je kunt de realiteit niet meer bijhouden. Niemands fantasie reikt zo ver.'

Tegenover de BBC verklaarde Clancy destijds dat hij de plot van Debt of Honor besprak met een luchtmachtofficier. Clancy: 'Die keek me met grote ogen aan en zei dat ze nooit deze mogelijkheid hadden besproken.'

Fragmentatiebom

Clancy is niet de enige auteur wiens boeken soms een akelig voorspellende waarde hebben. De nog vrij onbekende schrijver Jake Thoene begon in 1999 aan Vuurproef. In zijn thriller schrijft hij over grote hoeveelheden anthrax, die in de Russische stad Oblinsk onbeheerd stonden te wachten op een nieuwe bestemming. 'Ik wist toen al dat het alleen nog maar een kwestie van tijd was voordat deze kennis en informatie zou worden verkocht aan de hoogste bieder', vertelt Thoene op de website Crimezone.

In de roman Platform beschrijft Michel Houellebecq hoe drie mannen met tulbanden op het hoofd naar een Thaise vakantiekolonie voor rijke westerlingen varen, daar eerst met mitrailleurs het vuur openen op toeristen en voor ze vertrekken in Bar Crazy Lips een fragmentatiebom achterlaten. In zijn roman komt de auteur uit op 117 slachtoffers, 'de bloedigste aanslag ooit in Azië gepleegd'. Islamitische organisaties beschuldigen de Franse auteur ervan aan te zetten tot moslimhaat. Maar korte tijd later, in oktober 2002, ontploffen er door extremistische moslims geplaatste bommen in een discotheek in Kuta op Bali.

De werkelijkheid troeft soms de fictie af. In het toneelstuk Hetze van Pieter Hilhorst wordt de lijsttrekker van Weerbaar Nederland door een groep Marokkanen gemolesteerd. Een paar dagen na de première wordt op 6 mei 2002 Pim Fortuyn vermoord. In Robin Cooks thriller Ademnood uit 1999 worden aanslagen met de miltvuurbacterie gepleegd, enkele jaren later is de VS in de ban van 'poederbrieven'. Het was ook in de VS dat een seriemoordenaar de 'aanwijzingen' volgde in Silence of the Lambs van Thomas Harris. Een collega-killer ging in Israël op dezelfde wijze tekeer zoals William Bayer dat had bedacht in De Seriemoorden (1987). De dader kerfde zijn initialen in de wang van zijn slachtoffers. Ook de locatie was dezelfde: de Olijfberg bij Jeruzalem.

En onze eigen Tomas Ross schreef in 1981 de thriller De ogen van de Mol, over een Zuid-Afrikaanse blanke, linkse journalist die naar Engeland vlucht en daar uit gewetensnood bekent voor de Zuid-Afrikaanse geheime dienst als infiltrant te werken. Nog geen half jaar na publicatie loopt zo'n man inderdaad over en bekent soortgelijke feiten.

Research

Vóór 11 september 2001 hechtten de Amerikaanse autoriteiten kennelijk niet zo veel waarde aan fictie. Maar na de aanslagen vroeg het Witte Huis een aantal scenarioschrijvers uit Hollywood na te denken over de gedaante die nieuwe terroristische aanslagen zouden kunnen aannemen. Hun verzinsels zouden de geheime diensten wellicht kunnen helpen met het voorkomen van nieuwe aanslagen.

Kaskrakers als The Siege, Die Hard en The Peacemaker hebben laten zien hoe Hollywood scenario's verzon waarin gijzelingen, bommen in New York en klopjachten op extremisten centraal stonden. Uitgebreide research gaf de scriptschrijvers inzicht in de psychologie en de methoden van terroristen. Regisseur Robert Altman is ervan overtuigd dat terroristen films kopiëren. 'Ik geloof dat wij hen hebben geleerd hoe ze het moeten doen', zei hij kort na 11 september. Maar het Pentagon houdt tot op de dag van vandaag vast dat enig verband tussen films en terreurdaden louter toeval is. Een Amerikaanse luitenant-kolonel b.d. verklaarde echter tegenover de BBC-televisie dat de enige fout die Hollywood ooit heeft gemaakt is dat ze nooit met de naam Osama bin Laden op de proppen kwam. Overste Ralph Peters: 'De namen zijn verkeerd maar over het algemeen waren de Hollywood-scripts reëler dan elk rapport van de geheime dienst dat ik ooit onder ogen kreeg.'

Thrillerschrijver Jacob Vis publiceerde in 1997 de roman De Jacobijnen waarin een IRA-cel het op de Oosterscheldedam heeft gemunt. De groep dreigt bij springtij het grootste project in de Deltawerken op te blazen en de watersnoodramp van 1953 te herhalen tenzij Nederland met 200 miljoen dollar over de dam komt. Vis' fantasie kende geen grenzen: in de finale van zijn boek landden zelfs IRA-helikopters op de dam.

Voor zover bekend zijn Vis en andere misdaadauteurs nooit door de AIVD uitgenodigd om eens op een achternamiddag te brainstormen. Zelfs bij auteur Tomas Ross, toch een begenadigd (com)plotdenker aan wie de Amsterdamse korpschef destijds vroeg of hij nog een advies had om bij het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima rellen of nog erger te voorkomen, klopte de dienst nooit aan. 'De vraag is of het helpt', zegt Ross. 'Ik denk het niet, want je ziet immers een gevaarlijke omslag in het terrorisme: niet meer de grote doelen als de Rotterdamse haven of Schiphol, maar de 'simpele' zelfmoordactie waartegen niets valt te ondernemen.' Het doet Ross denken aan de tijd waarin de IRA dreigde met aanslagen in Londen, waar passanten om de haverklap werden gefouilleerd en achtergelaten tasjes en koffers tot ontruimingen leidden.

Niet alles is voorspelbaar. Voor zover bekend heeft geen auteur of scenarioschrijver voor 11 maart van dit jaar bedacht dat je ook bloedige aanslagen kunt plegen op forensentreinen die van en naar Madrid rijden. Wat Ross betreft kan fantasie niet pervers genoeg zijn om je te kunnen wapenen tegen terreur. 'Zolang je de mentaliteit van die perverse, immorele, beestachtige, schofterige tegenstander niet kent, zolang je niet denkt zoals hij, vecht je, met al je morele gelijk aan jouw kant, tegen windmolens', schreef hij kort na 'Madrid'.

Te dik bovenop

Schrijver Peter Straub spreekt in een interview uit 2001 over de aanslag op de Twin Towers. Straub betwijfelt of er een boek valt te schrijven over de grootste horrorgebeurtenis van dat jaar: de aanslagen van 11 september. 'Ik zou zeker niet nu een boek willen schrijven over iets dat met 'the attacks' te maken heeft. Het zou er te dik bovenop liggen. Later, en meer van afstand, dat zou wel kunnen. Ik wil mijn fantasie nog niet op dat onderwerp loslaten. Ik moet nog steeds achter zien te komen, hoe ik er precies over denk.'

'11 September heeft me niets geleerd wat ik nog niet wist. Veel andere mensen zijn nu ook tot de ontdekking gekomen dat hun wereld niet veilig is, dat Fort Amerika niet bestaat. Natuurlijk was ik ook geschokt door de aanslag. Ik woon in Manhattan, zo'n vijf kilometer van de plek waar de Twin Towers stonden! Een ramp van enorme omvang, en een grote, niet alleen letterlijke verandering in het landschap. Het was nooit in me opgekomen dat zoiets zou kunnen gebeuren.'

'Net na de aanslagen was iedere Newyorker nog vol angst. Maar men was ook veel aardiger voor elkaar. Iedereen maakte ook fouten, omdat men zich niet kon concentreren. Ik had er ook moeite mee. Het was ontzettend moeilijk om de eenvoudigste zinnen te schrijven. Maar het gaat nu wel beter.'


Frederick Forsyth vond aanslag op wolkenkrabber 'ongeloofwaardig'

In 1983 reed een vrachtwagen vol springstoffen een Amerikaanse legerbasis binnen en werd tot ontploffing gebracht: 241 mariniers kwamen om het leven. Voor de Britse schrijver Frederick Forsyth, auteur van onder meer De dag van de Jakhals en Icoon, was dit de aanleiding voor de opzet van een nieuwe thriller.

Forsyth stelde zich een terrorist met een vliegbrevet voor. Zou die met een vliegtuig een aanslag kunnen plegen op een wolkenkrabber? De auteur liet het plan voor deze thriller varen omdat hij vond dat de aanslag gemakkelijk te kopiëren was door echte terroristen en omdat hij dacht dat zijn lezer het ongeloofwaardig zouden vinden. Op 11 september 2001 werd Forsyths fantasie de gruwelijke werkelijkheid.

Ook andere thrillerauteurs zagen elementen uit hun romans werkelijkheid worden. In De Topman (1998) van Jonathan Rabb verkeert heel Washington door een reeks aanslagen in een staat van chaos. In de vuistdikke pillen Ereschuld (1995) en Uitstel van Executie (1997) beschrijft Tom Clancy een aanslag met een Boeing 747 op het Capitool in Washington, waarbij de gehele Amerikaanse regering het loodje legt.

Vertroetel uw magnolia (column, 2026)

Bibliotheeklust  



(Door Peter de Zwaan)

Meteen terugslaan is het beste. De dag nadat werd gemeld dat de leesvaardigheid van kinderen nog maar net boven het nulpunt zweeft, kwamen de bibliotheken. Volwassenen lezen méér, er zijn enkele tientallen bibliotheken bijgekomen, het gaat goed.

Echt waar?

Dat mensen van achttien jaar en ouder meer zijn gaan lezen zou kunnen: hun plezier is niet verpest door het ellendige basisschoolvak Begrijpend lezen. Zij hoefden geen multiplechoicevraag te beantwoorden na de zin ‘Jan sloeg Piet met een hooivork tegen de neus’ (‘leg uit waarom Jan: a. niet tegen de kin sloeg, b. niet een vuist gebruikte, c. Piet niet gewoon in zijn kont prikte’). Ze lazen de zin en dachten hooguit: Jan zal wel boos zijn geweest op Piet en verderop lees ik waarom, dus ik ga snel verder.

Terzijde: multiplechoicevraag is één woord, kijk maar in het Groene Boekje. Ik vind één woord logisch, stel je voor dat matig geletterden zo maar alle woorden meteen onder de knie kunnen krijgen.

Hoe het komt dat meer achttienplussers lid worden van een bibliotheek werd snel verklaard: een deel is gratis, een deel geeft een korting van heb ik jou daar. Betekent dit ‘dus’ dat die achttienplussers meer gaan lezen? Vast, maar ik vraag u: in wát.

Ik woon in Meppel. Daar is een mooie bibliotheek. Met een website. Daarop staan de Faciliteiten: (Individuele) werk-/studieplekken, (oefen)computers/-laptops, cursus-/oefenruimte, expositieruimte, horecagelegenheid (café, eetcafé, leescafé, restaurant), inleverbrievenbus, internettoegang, Wifi, kopieerfaciliteiten, leestafel, printfaciliteiten.

Laat u niet weerhouden door de hoeveelheid -, /, ( en )’s, maar lees de faciliteiten nóg een keer. Vooruit: derde keer, het moet goed in uw bloed komen.

Mist u misschien iets?

Ik wel, maar ik ben een zeurpiet. Ik mis het woord BOEKEN.

Die hebben ze wel in Meppel, hoor, zo erg is het ook weer niet, maar ik kan niet zeggen dat op de website het accent er op ligt. Vroeger (ik weet het, opa wordt oud) waren in de Meppeler bibliotheek boeken, van boven naar beneden, van links naar rechts, veel boeken, zoveel boeken dat de ruimte zelfs te groot is voor het Grand Café dat nu in het prachtige gebouw is gevestigd. Ik herinner me vaag dat er ook wel eens een Meppeler Courant lag, maar die was dan meestal oud. Je kwam binnen, je zocht een stel boeken, je probeerde de bibliothecaresse te negeren die altijd kwaad werd als je vroeg waarom er geen Bob Evers-boeken waren (‘Die gaan over drie jongens die soms een grote mond hebben tegen volwassenen, dat soort boeken wil ik hier niet.’) en je ging naar huis. Ook als je nodig moest, want er was, geloof ik, wel een wc, maar die was niet voor snotneuzen van lagere school of lyceum. Nu is er Aangepast sanitair, rolstoeldoorgankelijk, rolstoeltoegankelijk. Dat is mooi, maar het zegt nog steeds weinig over boeken.

Nogmaals: ik wil best geloven dat meer mensen lezen. Kookboeken, vertroeteluwmagnoliaboeken, welkesauspastbijshitmetperenboeken en alsupijnhebtslikdaneentabletvandokterOetlulboeken. Maar echte? Belletrie zonder plaatjes, met soms lange zinnen en een verhaal?

Ik geloof er niks van. 

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

Het hogere thrillerschrijven (nieuws, 2026)

Het ultieme geheim is een ultiem recordbreker  

Op 9 september 2025 verscheen Het ultieme geheim van Dan Brown. Sindsdien heeft het boek een indrukwekkend spoor van records en mijlpalen achtergelaten.

Van deze negende thriller van de Amerikaanse bestsellerschrijver zijn het afgelopen jaar honderdduizenden exemplaren. Het ultieme geheim verwierf de titel van bestverkochte boek van 2025 terwijl het pas vanaf september te koop was. Gedurende iedere week van het afgelopen jaar was er een plek in De Bestseller 60 voor het boek.

'Daar blijft het niet bij', meldt uitgeverij Luitingh-Sijthoff. 'Duizenden lezers lieten een beoordeling achter op Hebban.nl en Goodreads.com. Op de eerste website kwamen 2400+ beoordelingen en de tweede site noteerde 201.800+ ratings. Het ultieme geheim is daarmee uitgegroeid tot een van de grootste boekensuccessen van het afgelopen jaar!'

Voor wie het boek nog niet gelezen heeft: Professor Robert Langdon, de protagonist van Dan Brown, reist naar Praag voor een lezing van Katherine Solomon, met wie hij sinds kort een relatie heeft.

Wanneer Katherine plotseling verdwijnt en haar manuscript met baanbrekende ontdekkingen over het menselijk bewustzijn spoorloos raakt, belandt Langdon in een race tegen de klok. Wetenschap, geschiedenis, raadsels, gevaar en onverwachte plotwendingen komen samen in deze thriller, die door Trouw 'een ouderwetse pageturner' wordt genoemd. De recensent van de Volkskrant bestempelt het boek als 'dit is het hogere thrillerschrijven'.

Met wortel en tak (column, 2026)

 

Leeslust  



(Door Peter de Zwaan)

Kinderen lezen steeds minder. Nederland komt in Europa op de een na laatste plaats. Alleen Griekenland staat lager, maar dat is geen wonder. Kijk nou eens hoe ze de letters schrijven: geen touw aan vast te knopen.

Bijna onderaan dus en iedereen die een kind of kleinkind op een basisschool heeft, weet hoe het komt. En iedereen die lesgeeft, zal het langzamerhand ook wel weten. Dat er jaren geleden door leerkrachten werd gewaarschuwd, werd genegeerd. ‘Jaja, juf Annelien heeft weer wat, laat haar maar.’

Het komt, ik ben er samen met Annelien van overtuigd, door het vak Begrijpend lezen.

Toen ik hoorde dat mijn kleinzoon het kreeg, zei ik: ‘Niks van aantrekken. Je leest een boek en als je het verhaal niet begrijpt, dan ben je er misschien nog niet aan toe. Pak een ander boek, het gaat erom dat je leest.’

Sukkelige ik. Geen idee wat de Grote Didacten van dit Land bedoelden met Begrijpend lezen. Ze bedoelden: we gaan ervoor zorgen dat elke vorm van leeslust met wortel en tak wordt uitgeroeid en om dat te bereiken maken we van Begrijpend lezen een van de doorslaggevende vakken als het gaat om schoolkeuze.

Dat laatste kreeg ik pas door toen mijn kleinzoon het advies kreeg het eens te proberen op een niveau waarvan ik dacht: daar zullen pa en ma van opkijken.

Nu eerst voor de onwetenden een voorbeeld van Begrijpend lezen, dan weten zij ook waar we het over hebben.

‘Om te herstellen na een sportwedstrijd, is het belangrijk om wat water te drinken en even rustig te ontspannen.’

Wat doet de schrijver in deze zin?

1. Hij trekt een conclusie.
2. Hij geeft een verklaring.
3. Hij maakt een vergelijking.
4. Hij geeft een advies.

Kan het u een moer schelen wat de schrijver doet? Je sport, als je dorst hebt, drink je water, als je moe bent, ga je er even bij zitten. Met een boek graag.

Ik zeg u: kinderen kan het evenmin iets schelen, maar als ze het foute antwoord geven, kunnen ze regelrecht naar de LOM-school, nou ja, misschien niet helemaal, maar wat scheelt het nog.

Mijn kleinzoon scoorde slecht op het vak. Dat veranderde toen pa, ma en opa eindelijk te horen kregen dat Begrijpend lezen zowaar van belang was.

‘Toch even opletten, jongen, dat Begrijpend lezen blijken ze serieus te nemen, ongelooflijk maar waar en als je ooit echt bioloog wilt worden zul je minstens naar het vwo moeten.’

Hij zette twee tandjes bij en zit nu op het gymnasium, maar lezen doet hij nog steeds niet van ganser harte. Afgeleerd op school en voorzien van vriendjes die het ook hebben afgeleerd en de voorkeur geven aan Roblox.

Mijn advies: schaf dat verrekte Begrijpend lezen af, geef de leerlingen een boek en laat ze een uur met rust. Dikke kans dat we dan over een paar jaar niet ook nog onder Griekenland bungelen. 

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

Wordt verwacht 672 (nieuws, 2026)

De moordenaar als een open boek



Bij uitgeverij HarperCollins Holland verschijnt op 6 oktober De bedrieger van LJ Ross. Als we de uitgever moeten geloven gaat het hier om 'een spannende psychologische thriller met een setting in Ierland'.

Wanneer bijna de hele eenheid voor daderprofilering wordt opgeheven vanwege een groot schandaal, blijft slechts één man overeind: forensisch psycholoog Alexander Gregory. Hij leest moordenaars alsof ze een open boek zijn, maar draagt zelf een groot geheim met zich mee.

In de afgelegen heuvels van County Mayo in Ierland jaagt een meedogenloze seriemoordenaar zijn slachtoffers op. Angst verstikt de gemeenschap en de tijd dringt.

Gregory heeft zichzelf voorgenomen het verleden achter zich te laten, maar wanneer de wanhopige plaatselijke politie zijn hulp vraagt, kan hij onmogelijk weigeren. Kan hij de moordenaar stoppen zonder zichzelf te verliezen?

Louise Ross (Northumberland, 1985), bekend onder haar pseudoniem LJ Ross, is een internationaal bestsellerauteur met al meer dan dertig thrillers op haar naam. Ze is de auteur van de thrillerseries van DCI Ryan, Summer Suspense en Doctor Gregory. Haar debuutroman, Holy Island, verscheen in januari 2015 en bereikte in mei de nummer één positie in de Britse Amazon-hitlijst. Wereldwijd verkocht ze 12 miljoen boeken. Voordat ze haar droom om schrijver te worden waarmaakte, werkte ze als advocaat. Ze woont met haar gezin in Northumberland in Engeland.

De Franse slag (nieuws, 2026)

John Grisham waagt zich aan spionageroman



Ooh la la. De op en top Amerikaanse thrillerauteur John Grisham slaat een voor hem nog onbekend pad in: hij publiceert binnenkort een spionageroman, waarbij hij hoopt in de voetsporen te kunnen treden van grote Britse auteurs van dit genre. 'Grisham blijft zichzelf opnieuw uitvinden', meldt uitgeverij A.W. Bruna die zich in soortgelijke bewoordingen uitliet over verkoopkanon Suzanne Vermeer (maar dit terzijde). De Franse illusie heet de nieuwste thriller van Grisham die eind september verschijnt.

Een huwelijksreis in Parijs loopt slecht af, maar hun ontvoering is nog maar het begin...

Wanneer Paul en Chelsea Tanner in Parijs arriveren voor hun huwelijksreis, verandert hun droom in een nachtmerrie als ze worden ontvoerd. Er wordt losgeld geëist en Chelsea’s ouders betalen grif de twee miljoen, waarna hun dochter wordt vrijgelaten.

Maar wanneer Pauls ouders hetzelfde doen, blijft het stil.

Geen Paul.

Geen bericht van de ontvoerders.

Als de Tanners contact opnemen met de FBI, blijkt dat dit al vaker is gebeurd: twee keer eerder werd een Amerikaans stel in Frankrijk ontvoerd, waarna de vrouw werd vrijgelaten, terwijl haar man spoorloos blijft. Om de daders op het spoor te komen wordt een jonge advocaat gerekruteerd om als lokaas te dienen…

‘Als ik geen legal thrillers lees, geniet ik van spionageverhalen', laat John Grisham weten. Als schrijver ben ik geïnspireerd door Ken Follett, John le Carré, Robert Ludlum en Len Deighton. Veel van de elementen die legal thrillers zo meeslepend maken – grote belangen, verborgen motieven, complexe plots en schimmige personages – vormen ook de drijvende kracht achter de beste spionageromans. De Franse illusie is mijn eerste poging om in de voetsporen te treden van enkele van de grote internationale thrillerauteurs.’

Zie hieronder een interview met John Grisham op CBS News over De Franse illusie.