20 augustus 2017

Wijn op de bijzettafel (column, 2017)


Masterclassen 8: klaar, maar wat nu


(Door Peter de Zwaan)

Ik heb zwaar ingezet op de fantasie en als je daar voldoende van bezit dan had je het meeste van wat in deze cursus aan de orde is geweest al geraden. Voor alle zekerheid vat ik toch maar een paar punten samen en zorg ik via het onderwerp uitgevers dat we kunnen overgaan tot het met spanning tegemoet gezien slot.

- Schrijf alleen een boek als je een begin hebt dat zo degelijk in elkaar zit dat je voelt dat het met de rest goed komt. Niets beroerder dan maandenlang zitten zwoegen en dan moeten concluderen dat je de hele productie kunt samenvatten met: het is niks en het wordt ook nooit wat.

- Denk grondig na over één hoofdpersoon of meer en of je diep wilt gaan wat fantasie betreft of dat je met verve je buurvrouw gaat beschrijven omdat je ‘net echte, gewone mensen wilt’.

- Denk nog veel grondiger na of je een groot publiek wilt gaan plezieren of alleen jezelf. Als door toeval beide elementen samenvallen dan ben je spekkoper en wacht je een grote toekomst, maar ga er niet snel van uit dat droom en daad in elkaars verlengde liggen.

Mijn advies was, is en blijft: doe alleen wat je zelf voor ogen hebt en trek je niets aan van wat iemand er later van kan gaan vinden. Dat merk je wel en het kan meevallen.

- Je hebt een boek, eindelijk, zuchtzucht en hèhè, opluchting en vreugde bij de familie, wijn op de bijzettafel, blokjes kaas op het plankje. Maar dan: wat ga je met het boek doen? Naar een uitgever sturen? Dat is een prima idee, maar het is nuttig te weten dat alleen grote uitgevers goede toegang hebben tot kranten en tijdschriften. Op kunstredacties huizen luie lieden (ik weet dat, ik ben dertig jaar kunstredacteur geweest) en die laten zich liever veertig boeken toesturen door een grote uitgever dan één door een kleine die om de week vraagt waar de recensie blijft.

Wat je ook kunt overwegen is je boek zelf uit te geven, eventueel via crowdfunding, dan draai je in elk geval niet zelf voor alle kosten op. Honderden schrijvers doen het zelf, duizenden. Maar begin er alleen aan als je een indrukwekkend socialmedianetwerk hebt.

Zelf geef ik via Zwarte Zwaan mijn Bob Evers-boeken uit. Die serie heeft een fanclub, een groep op Facebook, een site, een Nieuwsbrief en een Encyclopaedia Apriana. Heb je zoiets niet, krab je dan nog eens op het hoofd.

Van een uitgever krijg je maximaal 10 procent van de verkoop, vaak nog bruto ook, netto kom je dan lager uit. Het is niet veel, maar je moet maar denken: grote uitgevers zijn niet zomaar groot geworden, ze hebben gedaan waar veel schrijvers te lui voor waren, boeken aan de man brengen, en daar willen ze terecht voor worden beloond.

Als je zelf je boek uitgeeft dan verdien je per verkocht boek meer, al gauw het zes-, zevenvoudige, maar je moet er ook meer voor doen en de vraag is of je daar zin in hebt, want het volgende boek maakt rondjes in je hoofd.

Eén ding nog: als je je boek naar vijf uitgevers hebt gestuurd en alle vijf hebben ze vriendelijk bedankt, ga er dan van uit dat je nog enig werk te doen hebt.

Over een paar dagen Cursus Masterclassen 9, goddank, ik hoor het je zeggen, de laatste aflevering in deze prachtserie.

Deze cursus is ook te volgen op www.peterdezwaan.nl

19 augustus 2017

Reddingsboei (nieuws, 2017)

Het schrijven hielp John le Carré van de drank af

De Britse spionageschrijver John le Carré mag dan al 85 zijn, hij piekert er niet over om 'met pensioen' te gaan. Dat zegt hij in een interview met NRC Handelsblad. 'Geestelijk en fysiek voel ik me uitstekend. Wanneer de publiciteit voor A legacy of spies is gedaan, gat ik meteen verder met mijn volgende boek.'

In A legacy of spies dat in Nederlandse vertaling vanaf volgende week onder de titel Een erfenis van spionnen in de winkel ligt, wordt zijn beroemde spion George Smiley weer van stal gehaald. Oud-collega Peter Guillam, die teruggetrokken op een boerderij leeft, wordt door de geheime dienst teruggeroepen naar Londen. Hij moet zich verantwoorden voor operaties die tijdens de Koude Oorlog zijn uitgevoerd. 

John le Carré heeft al diverse malen afscheid genomen van Smiley. Na De laatste spion uit 1990 leek het echt gedaan met de spion. 'Er was sprake van een televisieserie van The Spy Who Came in from the Cold, maar het lukte ons niet er een hedendaagse draai aan te geven', zegt Le Carré in het interview met NRC Handelsblad. 'Dat zette me aan het denken. Ik dacht, hier zit ik als 85-jarige mezelf rekenschap te geven van het menselijke leed dat de Koude Oorlog heeft aangericht. Wat als die spionnen van toen kinderen blijken te hebben die verhaal komen halen? Wat als een oude spion, mijn personage Peter Guillam, wordt geconfronteerd met de huidige generatie, die zich totaal niet meer kan inleven in de collectieve kruistocht die de meesten van ons toentertijd onderschreven? Tegenwoordig is angst het enige dat ons nog verbindt. Wij hebben geen idee welke kant het met de wereld op zal gaan. Dat maakte het schrijven van A Legacy ook zo lastig en opwindend tegelijk.' 

De schrijver én oud-medewerker van de geheime dienst MI5 deed uitgebreid research voor zijn boek. Hij bezocht het voormalige Stasi-hoofdkwartier in Duitsland, sprak oud-officieren en reisde door een besneeuwd landschap de route die een overlopende spion begin jaren zestig zou hebben afgelegd, van Berlijn naar Praag.

Le Carré zegt dat het schrijven zijn reddingsboei is geweest. 'Wanneer men je ineens geweldig vindt, weet je niet wat je overkomt. Eerst was er nooit geld, ineens is er te veel geld. Zoals zoveel anderen begon ik te drinken en mezelf aan te stellen. De drang om te schrijven heeft me er doorheen gesleept. Zonder het schrijven verlies ik ieder houvast.'

Bron: NRC Handelsblad

18 augustus 2017

IJspriem (nieuws, 2017)


Wie wordt de opvolger van Marion Pauw?



'Onze' Marion Pauw won vorig jaar met haar thriller Daglicht de Icepick Award van het thrillerfestival Iceland Noir. Deze week zijn de genomineerden bekendgemaakt van de editie van dit jaar. En het zijn niet de minste namen die zich opwerpen als opvolger van Pauw.

De Icepick Award is vernoemd naar het moordwapen, een ijspriem, dat Raymond Chandler liet gebruiken in zijn misdaadroman The Little Sister uit 1949. De prijs bekroont de schrijver en de vertaler van de beste in het IJslands vertaalde thriller.

Oud-winnaar Jo Nesbø is met zijn thriller Politie een van de vijf genomineerden. De Noor moet het opnemen tegen de Zuid-Afrikaanse bestsellerauteur Deon Meyer (13 uur), de Canadese oud-advocaat Shari Lapena (Het stel van hiernaast), de Britse veterane Ann Cleeves (Ravenzwart) en de in Roemenië geboren E.O. Chirovici (Boek der spiegels).

De nog betrekkelijk jonge prijs zal in november worden uitgereikt tijdens het festival Iceland Noir. Joël Dicker was in 2014 de eerste winnaar van de ijspriem. Daarna volgden Jo Nesbø en Marion Pauw, die met Daglicht in 2009 ook al de Gouden Strop won.



Messen en tantes (column, 2017)



Cursus Masterclassen 7: kies voor een roman

(Door Peter de Zwaan)

Waar we het nodig over moeten hebben is wat voor boek je wilt maken. Ik hou de keuze simpel: een roman of een misdaadroman. De streekroman, boerenroman, Valentijnroman enz. laat ik buiten beschouwing, voornamelijk door gebrek aan kennis.

‘Ik wil een thriller', ik hoor het je roepen.

Prima, maar bedenk dan dat een thriller - ik heb het liever over misdaadroman - moeilijker is dan een roman. Recensenten vinden van niet, maar die schrijven geen boeken.

Bij een misdaadroman moet je zorgen voor een spannend einde. Een plot, zo je wilt, al vind ik dat het woord plot meer past bij ‘opbouw en ontwikkeling’.

Bij een roman hou je gewoon op; net Lucky Luke die de zon tegemoet rijdt, klaar, einde. Een misdaadroman vraagt meer en daarbij moet je wel iets voor ogen houden wat belangrijk is.

Regisseur Alfred Hitchcock zei ooit: ‘Als ik in een film iemand laat vermoorden met een mes dan moet dat mes in het begin al een keer te zien zijn geweest.’

Een waarheid als een koe. Een moord-met-mes die niet is ingeleid komt over als een deus ex machina. De schrijver weet het niet meer en doet maar wat. Ik heb ooit een Nederlandse film gezien die is gemaakt door een befaamde regisseur. Het scenario was van een gelouterde misdaadschrijver. Toen de zaak bijna was vastgelopen dook ineens een tante uit Australië op. Hopla, we konden verder.

Doe zoiets niet. Overweeg het zelfs niet. Begin opnieuw. Je hebt er een potje van gemaakt en je straft jezelf door een ruim gebruik van de delete-knop en een uitspraak die je doet als je voor de spiegel staat: ‘Ik ben nog niet toe aan een misdaadroman.’

Begin dus met een gewone roman - het hoeft niet precies James Joyce te worden, een paar streepjes minder wordt vaak erg gewaardeerd - dan heb je dat gedonder niet met messen en tantes die zo maar moeten opduiken.

‘Ja maar, dan zeuren ze aan mijn hoofd over spanningsboog en ontwikkeling en ... en ...’

Dat doen ze toch dus waar maak je je druk om?

Je kunt nog even met jezelf overleggen of je een vastgelopen misdaadroman misschien psychologische misdaadroman of literaire misdaadroman moet noemen, maar dat is een overbekende truc waar hopelijk niemand meer inloopt. Is je boek goed geschreven, maar voor geen meter spannend, blijf dan weg uit de misdaadhoek.

Hier laat ik het bij voor vandaag, want ik voel aan mijn water dat niet iedereen het met me eens is.

Had ik al gezegd dat we over deze magistrale cursus niet gaan corresponderen?

Dan doe ik het nu.

Word kwaad op me, draag me op handen, doe iets... maar zorg alsjeblieft dat ik er geen last van krijg. Ik ben bezig met een boek en wens, als deze cursus is voltooid (nog maar twee afleveringen), verder te gaan met vredig schrijven. 

Deze cursus is ook te volgen op www.peterdezwaan.nl 

16 augustus 2017

Heintje Davids (nieuws, 2017)


Nog één keer licence to kill voor Daniel Craig


Het kan niet anders of hij moet een zo lucratief aanbod hebben gekregen, dat het te onfatsoenlijk was om te weigeren. Want altijd heeft Daniel Craig volgehouden niet meer in de huid van geheim agent James Bond te zullen kruipen. Tot afgelopen nacht toen de Britse acteur in The Late Show van Stephen Colbert bekend maakte zijn martini shaken not stirred te willen hebben.

Het wordt de vijfde en laatste keer dat Craig de rol vertolkt van de bekende Britse spion, een door Ian Fleming bedachte creatie. Daniel Craig speelde in 2006 voor de eerste keer James Bond in Casino Royale. Daarna was hij te zien in Quantum of Solace, Skyfall en Spectre.

Zijn terugkeer leek na het verschijnen van Spectre in 2015 uiterst onzeker. In een interview zei hij toen 'nog liever een glas te breken en zijn polsen door te snijden', dan weer terug te keren als James Bond. Tegen Stephen Colbert zei hij nu dat dat 'echt een dom antwoord' was geweest, maar dat hij deze vraag twee dagen na het afronden van de opnamen kreeg voorgelegd en zich op dat moment zo voelde.

Verder zei Craig dat hij altijd heeft willen terugkeren als James Bond, maar dat hij even een pauze nodig had. 'Ik wil op mijn hoogtepunt stoppen', zei de 49-jarige acteur. De 25ste Bondfilm moet in november 2019 in de bioscopen te zien zijn.

Bron: NOS

15 augustus 2017

Naargeestig sprookje (nieuws, 2017)

Gothic novel over naastenliefde en eigenbelang

Na haar zomerse roman Zeven soorten honger (2016) verschijnt medio volgende maand een nieuwe en volgens de uitgeverij 'onheilspellende' roman van Renate Dorrestein: Reddende engel. Het verhaal speelt zich af in en rond een eeuwenoude hoeve in de heuvels van Zuid-Limburg.

Een jonge vrouw komt door een noodlottig ongeval op een boerderij om het leven. Twee jaar later arriveert de verteller van dit verhaal op de plek des onheils. Terwijl zij onbedoeld allerhande geheimen ontrafelt, wordt haar eigen leven er niet zekerder op.

In haar twintigste roman keert Renate Dorrestein terug naar de door haar geliefde gothic novel. Hella S. Haasse schreef daarover: ‘Het zijn historisch gezien niet de minst begaafden onder de romancières geweest die in het “gotieke” verhaal de vorm bij uitstek gevonden hebben om haar onbehagen te verwoorden. Ik geloof dat de queeste naar de eigen identiteit de kern vormt van al Renate Dorresteins romans.’

Reddende engel is een spannende psychologische roman over naastenliefde, eigenbelang en het verlangen ergens bij te horen.

Citaat uit het boek:
‘Ik had in Alicia’s bed geslapen, ik had in haar gebarsten spiegel gekeken. Er bestond vast wel een naargeestig sprookje waarin het niet goed met je afliep als je dat deed.’



13 augustus 2017

Ietwat gezet (nieuws, 2017)

'Oog in oog' met Le Carré



Op 22 augustus verschijnt Een erfenis van spionnen, de Nederlandse vertaling van A Legacy of Spies, de nieuwe roman van de  Britse schrijver John le Carré. Een wereldprimeur voor het Nederlandse taalgebied, laat uitgeverij Luitingh-Sijthoff weten. 

Na een kwart eeuw keert John le Carré terug naar een van zijn meest geliefde personages: George SmileyHij dook voor het eerst op in 1961 en werd toen omschreven als een kleine, ietwat gezette, stille man, die slecht gekleed door het leven ging. Maar die man, die een diepe liefde koesterde voor Duitse poëzie, bleek verre van gewoontjes te zijn. Hij was George Smiley, een van de bekendste en slimste spionnen in de literatuur.

Spionnen? Koude Oorlog? Het lijken woorden uit een ver verleden, maar Le Carré koppelt ze volgens de uitgever aan de dreiging van deze tijd.

Op 7 september vindt er een unieke avond met John le Carré plaats in de Royal Festival Hall in Londen en in een aantal Pathé theaters wordt An Evening With George Smiley live uitgezonden. De uitgeverij biedt fans de gelegenheid daar bij aanwezig te zijn. Als ze meedoen met de actie maken ze kans op twee vrijkaarten.

De avond met John le Carré zal voor veel thrillerliefhebbers het literaire evenement van het jaar worden. Le Carré, pseudoniem van David Cornwell, wordt tegenwoordig slechts sporadisch in het openbaar gespot. Toen hij in 2013 hoofdgast was op het  Hay festival, was dat de topattractie van het evenement. Kaarten voor An Evening with George Smiley in de Royal Festival Hall zijn nog steeds te koop.
De 85-jarige Le Carré liet eerder in The Guardian weten 'opgetogen' te zijn in de gelegenheid te worden gesteld om over George Smiley te kunnen spreken. De opbrengsten van de avond zullen ten goede komen aan de hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. 

Smiley laat voor het eerst van zich lezen in Le Carré's debuutroman Call for the Dead. In totaal speelt hij een rol in acht boeken van de Britse schrijver. Zijn meest spraakmakende optreden was in Tinker Tailor Soldier Spy, later verfilmd met Gary Oldman als de illustere spion. 

11 augustus 2017

Pak de buurvrouw (column, 2017)



Cursus Masterclassen 6: de fantasie


(Door Peter de Zwaan)

Je zou het misschien niet direct zeggen, maar deze les sluit aan op de vorige.

Fantasie is de basis om te komen tot iets wat zo omvangrijk is dat het boek wordt genoemd; denk aan die 600.000 tekens van een poosje geleden.

Als je het woord fantasie vervangt door inspiratie klinkt het beter, maar het is hetzelfde.

‘Mijn man zit al dagen boven te zuchten en te steunen omdat hij geen inspiratie heeft.’

Wat een zielige man, iedereen heeft medelijden. Geen inspiratie, het is me wat.

Het betekent dat de man gewoon geen fantasie heeft en een potje vruchteloos zit te googelen of te nagelbijten. Als je lang geen fantasie hebt, ga dan iets nuttigs doen, de zolder opruimen of zo.

Als ik zit te klooien, zegt mijn vrouw: ‘Zou je niet eens even een blokje omgaan?’

Dat helpt altijd; ik heb een hekel aan blokjes omgaan, dan liever werken.

Met wat geluk keert de fantasie ooit terug en kun je weer aan de slag. Gevaarlijker is te veel fantasie. Veel lezers en het gros van de recensenten kunnen daar niet tegen.

Een voorbeeld. Je zult hebben gelezen over die Roemeense bende die op een snelweg achter een vrachtwagen gaat rijden. Een inzittende klimt op de motorkap en slijpt het slot van de laaddeur van de vrachtwagen door. Daarna wordt een deel van de inhoud overgeheveld.

Wie zo’n scène een paar jaar geleden in een boek had verwerkt zou zijn uitgelachen. ‘Ver over de top.’ ‘Wat een onzin.’ ‘Hij schrijft alsof-ie te vaak naar James Bond heeft gekeken.’ Ik zie de zinnen voor me en ben enkele malen op deze manier toegesproken.

De les die je hieruit moet trekken? Maak het niet te moeilijk.

Veel lezers, heel veel, houden van verhalen die zich in hun straat hadden kunnen afspelen. ‘Die vrouw, dat is net mijn buurvrouw.’ Het ontgaat me waarom iemand een boek wil lezen over een vrouw die net de buurvrouw is. Ga dan bij het mens op bezoek, het scheelt je de aanschaf van een boek. Ik hou van verhalen waarin geen buurvrouw van me voorkomt, van verhalen waaraan ik aflees dat de schrijver zijn voorstellingsvermogen stevig aan het werk heeft gezet.

Maar (waarschuwing), ik behoor tot een minderheid.

Buurvrouwen kun je uitdiepen; zie de vorige les. Je beschrijft gewoon wat ze in haar leven heeft meegemaakt en je zit goed, zeker als je er een beetje drank en een onhandelbare puber bij doet. Waarom denk je dat al die Scandinavische schrijvers die leven van hoofdpersonen vol drank, scheidingen en ruzies in de familie zo goed verkopen?

Nou dan.

Voor succes: pak de buurvrouw. Desnoods een tante die wordt geslagen door oom. Beter: oom die wordt geslagen door tante.

Ik heb het in feite nog steeds over de troebele lijn van Masterclassen 5. Over elementen die je invoert of juist weglaat om je publiek te plezieren, niet omdat het exact is wat je voor ogen had toen je begon. Tenzij je je buurvrouw voor je zag dan altijd, in dit geval mag je een foto van haar sturen.

Wat ik me wel eens heb afgevraagd - wat nu volgt is een idee, geen aanwijzing die je moet volgen - : zou een gebrek aan fantasie of inspiratie of zin om aan het werk te gaan, misschien ontstaan omdat je te veel let op wat anderen willen en te weinig op wat je eigenlijk zelf wilt?

Tijd voor een krachtig slot: fuck de buitenwereld, schrijven doe je voor jezelf.

Deze cursus is ook te volgen op www.peterdezwaan.nl 

Uitdiepen (column, 2017)



Cursus Masterclassen 5: de vaart erin


(Door Peter de Zwaan)

Dit wordt een moeilijke aflevering, want je moet een keuze maken die niet eenvoudig is.

Kies je voor de klare lijn, of kies je voor de troebele lijn.

Nou niet meteen brullen dat het een onzinnige vraag is, eerst lezen, misschien komt er iets anders dan je verwacht.

De klare lijn is de lijn die in je hoofd zit, de uitwerking van alle ideeën, invallen, gekkigheden en plotwendingen. Je schrijft op wat je bedenkt en je laat je niet van je lijn afbrengen. Wie zegt: ‘Leuk hoor, maar zou je niet liever dit of dat doen?’, die verwijder je voorzichtig en met liefde, maar wel ferm uit je werkkamer.

Jij bent de enige die weet hoe het moet. Denk daaraan, vooral op momenten dat je twijfelt. Neem de tijd en zoek de logica in wat rondwoelt in je hersenen. Een uitweg vinden als je voor keuzes staat, een vorm vinden waar je je goed bij voelt, plezier beleven aan alles wat je bedenkt, dat is schrijven. Bovendien hou je de vaart in je boek als je je door niets en niemand laat afleiden. Niets beter voor een behoorlijk tempo dan alles mijden wat overbodig lijkt.

De troebele lijn is die van het geld en van de recensenten. Ja, precies en inderdaad: vanaf hier ga ik misschien een paar schenen pijn doen.

Eerst het geld. Als je van plan bent rijk te worden door het schrijven van boeken dan wens ik je succes, maar als je van plan bent te luisteren naar iedereen die je weet te vertellen wat je in je boek moet stoppen om rijk te kunnen worden, dan raad ik je aan met deze prachtcursus op te houden. Dan zitten we, hoe zeg ik het aardig, niet op één lijn en dat komen we ook niet. Als al de mensen die alles precies weten het ook werkelijk wisten dan schreven ze zelf een boek en gingen ze dik zitten doen op de Bahama’s, waarschijnlijk Ibiza, want daar schijn je tegenwoordig te moeten zijn als de centen per plezierjacht binnendrijven.

Niemand weet het precies, ook de uitgever niet bij wie je misschien ooit terechtkomt. Hij heeft ideeën en verwachtingen, maar weten doet hij niets. Luister beslist niet naar de inzichten die de verkopers van een uitgever hebben opgedaan. Zij weten exact wat wel en niet verkoopt, maar achteraf. Ver achteraf.

De recensenten. Oei, ai, dat is een slag apart.

Van recensenten moet je uitdiepen. Wat uitdiepen? Maakt niet uit, het verhaal, het plot, de personages, alles wat diepbaar is. Dat het in een boek verschrikkelijk ophoudt, doet er niet toe. Een beetje recensent heeft Nederlands gestudeerd en heeft er toen jarenlang het woord ‘uitdiepen’ ingehamerd gekregen. Het woord is blijven hangen, hij kan daar niets meer aan doen. Over ‘de vaart erin’ heeft hij zelden iets gehoord. Vaart kan hem ook geen fluit schelen. Als er is uitgediept is het goed. Ster erbij. Of twee sterren.

Als je kiest voor de troebele lijn dan ben je vrijwel zeker bereid het tempo uit je boek te halen. De moordenaar moordt en wie kan het wat schelen of hij veertig jaar ervoor door zijn moeder is geslagen? Moord je anders met klappen dan zonder klappen van ma?

Nou en of, zegt de recensent.

Valt erg mee, zeg ik, in beide gevallen is het slachtoffer dood.

Maar de recensent heeft de sterren en jij hebt straks de pest in als ze ontbreken. Denk daaraan als je kiest. Toch maar de troebele lijn? Ik zal het je niet kwalijk nemen, maar ik zal je boek niet lezen.

Deze cursus is ook te volgen op www.peterdezwaan.nl

10 augustus 2017

Bladstilte aan het front (nieuws, 2017)

Saskia Noort praat met uitgevers over nieuwe thrillerprijs


Bestsellerauteur Saskia Noort treedt volgende maand in overleg met uitgeverijen om de oprichting van een nieuwe thrillerprijs te bespreken. Dat laat zij desgevraagd weten. Ze wil met de nieuwe prijs het thrillergenre op een positieve manier benaderen.

Saskia Noort nam het initiatief voor de nieuwe award na de uitreiking van de Gouden Strop in juni, die rechtstreeks werd uitgezonden bij RTLL Late Night. De hele ceremonie werd in hooguit tien minuten afgeraffeld. De schrijfster van o.a. Nieuwe buren vond dat het evenement alle allure miste en het thrillergenre onwaardig was.

Ook andere auteurs waren allesbehalve gelukkig met de uitreiking. Schrijfster Loes den Hollander deed haar beklag bij het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) en riep collega-auteurs op met ideeën en voorstellen te komen voor een nieuwe opzet van de Gouden Strop. Vorige maand is er een brief met die strekking verzonden naar alle GNM-leden.

Het GNM-bestuur is tot dusver allesbehalve bedolven onder een tsunami aan voorstellen, laat GNM-voorzitter Peter Römer weten. 'Na de eerste golf van reacties, nou ja golfje, verkeren wij weer in rustig vaarwater.' Hij benadrukt dat alle reacties serieus zullen worden genomen en deel zullen uitmaken van de evaluatie 'van de oude en voorbereiding van de nieuwe prijzenronde'.

Jacob Vis is een van de auteurs die het bestuur een nieuwe opzet van de Gouden Strop heeft voorgeschoteld. Hij pleit onder meer voor een samenwerking tussen de Gouden Strop-organisatie, het recensentenkorps van VN's Detective & Thrillergids en dat van 'Crimezone' (lees: Hebban). 'Die samenwerking kan ver gaan, bijvoorbeeld door een redactielid van de VN-gids en een ervaren recensent van Crimezone in de GS-jury te vragen, aangevuld met twee leden uit het veld – een uit Nederland en een uit Vlaanderen - die ruimschoots hun sporen als thrillerrecensent verdiend hebben.' De voorzitter moet 'onbevooroordeeld' zijn en een binding hebben met de misdaadroman aan beide kanten van de grens. 'Bovendien moet het een innemende persoonlijkheid zijn die in staat is de kikkers in de kruiwagen te houden.' Vis heeft een naam in gedachten maar wil die vooralsnog niet prijsgeven.

Verder stelt Vis voor het prijzengeld voor de Gouden Strop te verlagen naar 1 euro, net als het winnende bedrag van de Prix Goncourt, en de winnaar het CPNB-geschenkboekje van het volgend jaar te laten schrijven à € 0,25 royalty per stuk. Vis: 'Tweehonderdvijftigduizend kwartjes is zelfs nog meer dan die vijftigduizend euro (van de ECI- of Librisprijs, red.). Plus naamsbekendheid bij evenveel lezers, tel uit je winst.'

Voor de niet winnende genomineerden heeft Vis ook een idee. Laat van de vier of vijf genomineerde boeken een Engelstalige en/of Duitstalige pitch maken, waarin de eerste tien bladzijden professioneel worden vertaald. 'Plus een aankondiging in The International Association of Crime Writers van J. Madison Davis aan wie je het wel kunt toevertrouwen de boeken in het Engelse taalgebied onder de aandacht te brengen.'

Vis zegt dat hij een bedankbriefje van het GNM-bestuur voor zijn voorstellen heeft ontvangen en enkele positieve reacties van collega-auteurs. 'Maar verder blijft het bladstil aan het front.'

De CPNB, die vijf jaar geleden de organisatie en uitreiking van de Gouden Strop in handen kreeg, laat via woordvoerder Job Jan Altena weten dat ze met alle betrokkenen spreken om de afgelopen uitreiking te evalueren. 'Hoe we de prijs en uitreiking volgend jaar aanpakken zullen we daarna beslissen. We zijn vol goede moed er een nog groter succes van te maken!'

De CPNB is tevreden met de gang van zaken afgelopen jaar, want de verkoop en de bekendheid van de Nederlandstalige spannende boeken stegen. Altena: 'Na de bekendmaking van de Gouden Strop voor Tot Stof van Felix Weber was er bijvoorbeeld duidelijk sprake van een winnaarseffect.' Het boek kwam weliswaar niet in de Bestseller 60 terecht, maar er was een stijgende lijn in de verkoop te zien.