Gesignaleerd 670 (nieuws, 2026)

David Baldacci - De terugkeer



Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt op 7 mei de thriller De terugkeer van David Baldacci. Het is het slot van een tweeluik rond protagonist Walter Nash. 

Walter Nash raakte alles kwijt en moest zichzelf opnieuw uitvinden. Nu is het tijd voor wraak...

Hij was een gewone man die geen vlieg kwaad deed. Gelukkig getrouwd, met een fijne baan en een veilig bestaan. Totdat de FBI Walter Nash onder druk zette om informant te worden binnen de criminele organisatie van Victoria Steers. Plotseling werd hij door criminelen én de politie gezocht, en was hij zijn leven niet meer zeker.

Hij raakte alles kwijt – zijn baan, zijn vrouw, zijn dochter, zijn leven – en moest onderduiken en een nieuwe identiteit aannemen. Maar na een lange, zware training veranderde de zachtaardige Nash in een fysiek imposante man met dodelijke vaardigheden. En nu is de tijd aangebroken om terug te slaan.

Om Victoria Steers ten val te brengen zal hij tot haar inner circle moeten doordringen. Maar Steers is sluw en Nash moet al zijn moeizaam verworven vaardigheden inzetten om zichzelf te bewijzen als haar bondgenoot. En hoewel hij de vrouw die zijn leven heeft verwoest haat, voelt Nash zich ook op een onverwachte manier tot haar aangetrokken. Wat hij uiteindelijk ontdekt, zet alles waarin hij geloofde op zijn kop en stelt hem voor een onvoorstelbare keuze…

David Baldacci heeft meer dan 50 thrillers, romans, jeugdthrillers en kinderboeken op zijn naam staan. Hij werd geboren in Virginia en studeerde politieke wetenschappen aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde, en rechten aan de University of Virginia. Tijdens deze periode begon hij met schrijven. Na zijn studies was hij negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht en vanaf dat moment wijdde hij zich geheel aan het schrijven.

Baldacci's werk is in 45 talen vertaald en wereldwijd zijn er meer dan 150 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht. Zijn debuut Absolute Power werd in 1997 verfilmd door en met Clint Eastwood. Met zijn Wish You Well Foundation strijdt Baldacci samen met zijn vrouw Michelle al jaar en dag tegen analfabetisme. In Nederland en Vlaanderen verkocht hij ruim drie miljoen boeken. 

Spot on (nieuws, 2026)

Charles den Tex op shortlist voor de VN-Thriller van het Jaar



Uit de 326 nieuwe spannende boeken die worden besproken in de aanstaande, 47ste Detective en Thrillergids zijn er vijf titels beloond met vijf sterren. Een van die vijf is De vergeten spion, de derde thriller in de serie De Repair Club van Charles den Tex. Het boek maakt kans op de titel VN-Thriller van het Jaar. 

De boeken op de shortlist zijn:

Vrijstaat van Lena Sundström en Jens Mikkelsen

In dit volgens de VN-jury nagenoeg feilloze thrillerdebuut van een Zweeds journalistenduo is Malmö het decor van de scherpe tegenstelling tussen de welgestelden en de mensen die moeten vechten voor hun plek in de maatschappij.

De vergeten spion van Charles den Tex

Dit derde deel uit de Repair Club van meesterverteller Charles den Tex draait om de jaren tachtig. Lees: anarchistische clubjes, aanslagen, de oorlog in Libanon - een explosief verleden dat verhaal komt halen. Wij van De Spanningsblog vonden De vergeten spion 'een magnifiek leesavontuur'.  

Moscow X van David McCloskey
David McCloskey leunt in Moscow X op zijn ervaring bij de CIA, waarvoor hij jarenlang gestationeerd was in Syrië als analist. Zijn beschrijvingen van het spionagewerk zijn dan ook spot on.

Koninkrijk van as van S.A. Cosby
Na een (zogenaamd) auto-ongeluk van zijn vader keert Roman Carruthers terug naar zijn geboortestadje in Virginia. Daar denkt hij zijn jongere broertje wel even uit de klauwen van de plaatselijke bende te redden. Daar verkijkt hij zich zéér lelijk op.

Fatale zaken van Lucie Whitehouse
Robin Lyons wordt ontslagen door de Londense politie en moet noodgedwongen bij haar ouders intrekken in Birmingham, samen met haar puberdochter. De rust is van zeer korte duur.

De winnaar wordt bekendgemaakt in de nieuwe VN Detective en Thrillergids, die op 22 mei verschijnt. Naast recensies van alle thrillers en detectives geeft het blad tips voor de beste series en films in het genre en een blik op het beste dat true crime te bieden heeft. Als bonus bevat het magazine een kortverhaal van de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer. 

Een wel heel sadistisch spel (nieuws, 2026)

Netflix laat Koekoeksjong zien Op streamingsdienst Netflix is vanaf 7 mei het tweede seizoen van The Chestnut Man te zien. De serie is gebaseerd op de bestseller Koekoeksjong van Søren Sveistrup, de man achter het succesvolle The Killing. Zijn debuut Oktober vormde de basis voor het eerste seizoen van The Chestnut Man. In Koekoeksjong wordt een gescheiden vrouw op een besneeuwde Valentijnsdag in Kopenhagen als vermist opgegeven door haar dochter en ex-man. Na haar laatste grote moordzaak is rechercheur Naia Thulin gaan werken in NC3, het Nationaal Centrum voor Cybercriminaliteit, om meer tijd te hebben voor haar nieuwe vriend en familie, maar ze wordt bij toeval op de vermissingszaak gezet. Thulin ontdekt dat de vermiste vrouw al lange tijd werd gestalkt. De anonieme berichten die ze kreeg waren telkens hetzelfde: een foto van de vrouw, met het bijschrift: Gevonden! Deze berichten doen Thulin denken aan de zaak van de brute, onopgeloste moord op de scholier Caroline Holst, die na ruim twee jaar onderzoek de nabestaanden en de Deense politie nog steeds voor een raadsel stelt. Thulin wordt bij het onderzoek gekoppeld aan onderzoeker Mark Hess. Die is net teruggekeerd van Europol omdat zijn broer in het ziekenhuis ligt, maar de samenwerking tussen Hess en Thulin verloopt problematisch omdat hun eerdere liefdesrelatie mislukte. Als blijkt dat de moordenaar een wel heel sadistisch spel speelt, zetten ze hun verschillen zo goed als mogelijk aan de kant en werken ze samen. Dan verdwijnt er opnieuw iemand die werd gestalkt. Een race tegen de klok begint en Thulin en Hess moeten, onder grote druk, proberen te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.

Een doos bolknakken (column, 2026)

 

Uitgever worden (1)



(Door Peter de Zwaan) 

Een vraag die ik tientallen keren heb gekregen is: ‘Ik wil mijn eigen boeken uitgeven, hoe pak ik dat aan.’

Het antwoord is samen te vatten in één woord: afzet. Het woord verkoop mag ook, of omzet. De drie woorden komen op hetzelfde neer.

Bekijk goed, beter, best hoe groot je achterban is. Niet je familie. Tante Ko wil natuurlijk een boek en ze zal het prachtig vinden, ze wil er alleen liever niet voor betalen, want familie betaalt geen familie. Je brengt haar een boek, ze zegt: ‘O, wat enig, lieverd, dank je wel’ en dat was het dan. Ome Kees wil wel betalen, maar hij moet worden opgepord met een fles drank of een doos bolknakken.

Vrienden, daar kun je wat aan hebben, maar ik heb het dan wel over de Facebook-en-andere-social-media-vrienden. Als je ze polst met de vraag of ze jouw boek willen kopen, zal het aantal ‘ja’s’ groot zijn en als je ze een beetje kent, weet je ongeveer hoeveel er af gaan vallen.

Weet je bijna zeker dat je 250 boeken zult slijten, probeer het dan. Zijn het er minder dan 250: niet doen, beslist niet doen, ervaring heeft me geleerd dat je minimaal 250 boeken moet verkopen om uit de kosten te komen.

Als ik het heb over 250, dan ga ik er wel van uit dat je weet wat kostenbeheersing is.

Als je het omslag door iemand laat maken die daar graag voor betaald wil worden, dan kunnen het maar zo 300 boeken worden voor je het punt break even bereikt. De corrector en de vormgever willen ook graag geld en bovendien is de verleiding groot om andere werkzaamheden waar je geen zin in hebt ook af te schuiven: het zoeken van een drukker, het kopen van dozen en enveloppen om de boeken in te versturen, het aanschaffen van etiketten, inkt en een ongelooflijke stoot postzegels. Als je die zaken uitbesteedt, heb je misschien 500 boeken nodig om uit de kosten te komen. Je kunt dus maar beter zelf aan de slag.

Is dat erg? Nou en of, want het houdt je af van het schrijven en daar was het toch allemaal om begonnen. Wat je nodig hebt, is een partner voor al het werk dat jij niet wil doen en dat is in mijn geval vrijwel alles behalve schrijven. Moeder, schoondochter, tante, het maakt niet uit, als het maar partnert. Zoek iemand die doortastend is en hardnekkig, om die reden heb ik niet genoemd: vader, schoonzoon of oom, ze haken te snel af.

Heb je zo’n partner niet, begin dan niet aan het zelf uitgeven: je werkt jezelf in de problemen, kunt nooit meer op vakantie en bent waarschijnlijk gedwongen in de nachtelijke uren kantoren schoon te maken.

Oké, de partner is er. Maar nog geen drukker. Doe niet zoals ik die vond dat een Nederlands boek in Nederland gedrukt moest worden. Mijn allereerste boek werd, meer dan 50 jaar geleden, uitgegeven door De Fontein die het liet drukken in het toenmalige Tsjecho-Slowakije. Er zijn veel drukkers in Nederland, maar in het buitenland, vooral Polen, zijn ze goedkoper en, ik moet het bekennen: vaak beter.

De drukker wil weten hoeveel boeken hij moet drukken, op welk papier, op welk formaat en met wat voor omslag. Hij wil ook weten of je print wilt of offset. Er zit verschil in, maar tegenwoordig is dat niet veel en wie niet weet waar hij op letten moet, ziet geen onderscheid. Hou voor ogen: kleine aantallen moet je laten printen, grotere aantallen (meestal boven de 700 of 800) moet je laten drukken, want anders ben je te duur uit.

Zeg tegen de drukker dat hij de boeken niet moet leveren in pakken van meer dan 22 kilo. Ik was dat vorig jaar vergeten en reken maar dat de fysiotherapeut blij was met mijn rug. Spreek zorgvuldig de datum van bezorging af en ga bij de voordeur zitten tot de auto van de drukker komt voorrijden. Terwijl je wacht, denk je na over een naam, want als een chauffeur met spierballen boeken heeft neergezet ben je ineens echt een uitgever en elke uitgeverij heeft een naam. Elke naam is goed, het kan niemand iets schelen, maar blijf af van Zwarte Zwaan want die is van mij. 

Deze column is ook te lezen op de website www.peterdezwaan.nl

Zenuwen in het kwadraat (column, 2026)

 

Uitgever worden (2)



(Door Peter de Zwaan)

Daar liggen ze, je boeken, in dozen op de vloer en je kijkt ernaar met ingehouden adem. Dat hou je een seconde of twintig vol, want je hoofd wordt te rood en je moet aan het werk.

Als je niet van tevoren de namen en adressen van 250 lezers hebt die al hebben betaald, dan heb je een probleem, zie Uitgever worden deel 1. Misschien ken jij liefhebbers die als de bliksem betalen als ze zeker weten dat de boeken er daadwerkelijk zijn, maar dan ben je spekkoper. Mijn ervaring is: iemand die je boek wil lezen, komt snel of hij komt niet. Tussen wel en niet zit een groep aarzelaars, maar om die over de streep te krijgen heb je heel wat energie nodig.

Bovendien: het lucht ongelooflijk op als je weet dat je uit de kosten bent gekomen en die opluchting verdien je, want voor de boeken er zijn, heb je heel wat redenen om je in de zenuwen te storten. De drukker vergeet op jouw vraag over de afleverdatum te antwoorden: zenuwen. De enveloppen waarin ze moeten worden verstuurd dreigen niet op tijd te komen: zenuwen. De vraag ‘zullen de boeken er uitzien zoals ze er moeten uitzien’ dringt zich op: zenuwen in het kwadraat.

Als de boeken zijn gebracht en je jezelf hebt gefeliciteerd komt de tijd waarin je zweeft tussen tevredenheid en woede.

De tevredenheid zit in het aantal enveloppen dat je moet vullen, de woede in wat er soms uit de dozen van de drukker komt. Het komt zelden voor dat je alle boeken ook kunt versturen: een deel is daarvoor ongeschikt. Door pagina’s die ontbreken of zijn verwisseld, door pagina’s die te bleek zijn of te zwart, door omslagen met een kreukel of een vouw. Het kan op méér manieren fout gaan, maar ik wil je niet te veel ontmoedigen. In de jaren waarin ik in Nederland liet drukken kon gemiddeld 15 tot 20 procent terug naar de drukker met het verzoek of ze wat geld terug wilden storten. Eén keer moesten alle (je leest het goed: ALLE) boeken terug. Vorig jaar was, voor het eerst, 100 procent goed. Je weet het nooit van tevoren, wat dat betreft is zelf uitgeven net als beleggen: als je snel nerveus wordt, moet je er nog eens goed over nadenken.

Na een dag of wat heb je de bestellingen ingepakt en verstuurd. Daarna volgen nog een paar dagen van leven tussen hoop en vrees, want ik garandeer je dat je een aantal boeken terugkrijgt. Omdat de post beweert dat het adres niet bestaat, omdat een envelop vrijwel doormidden is gescheurd en je boek ook, omdat er vette vegen op het boek zitten, omdat het lijkt alsof je boek een vliegtuigongeluk heeft gehad, vervolgens door een tank is overreden en daarna in brand is gestoken. Overdrijf ik? Nou, vooruit, een beetje, maar dan wel een heel klein beetje.

Je hebt nog boeken over en wat moet je nu. Reclame blijven maken natuurlijk en ze aanmelden bij Bol. Dat is in het begin geen pretje, maar als je volhoudt dan lukt het. O ja, en ik weet dat ik het meteen had moeten zeggen: je boek heeft natuurlijk wel een ISBN-nummer nodig en een streepjescode voor de prijs. Ben je dat vergeten, dan volgt een maandje zelfhaat met veel spijt.

Je kunt ook naar Amazon en waarschijnlijk naar heel wat meer bedrijven, maar als je wilt dat een boekhandelaar een van je boeken verkoopt, dan zul je naar het CB moeten, het Centraal Boekhuis in Culemborg. Denk goed na voor je daar aan begint. Dik tien jaar geleden toen ik met Zwarte Zwaan begon waren de voorwaarden voor kleine uitgevers van het CB aantrekkelijk. Dat zijn ze nauwelijks meer en als je boek te lang op een plank ligt, moet je zelfs boete betalen. Zelf heb ik een beetje spijt van het CB en het was een opluchting toen ik besloot dat ik er niets meer mee te maken wilde hebben.

Samengevat: alles wat je aan een ander overlaat, kost geld. Alles wat je zelf doet, levert geld op en als je handig bent en hardnekkig dan heb je aan het einde van het jaar maar zo de eerste aanbetaling voor een Bugatti bij elkaar verdiend. Weliswaar een Bugatti van Lego, maar die is ook duur.

 Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

Handigheid en hardnekkigheid (column, 2026)

Uitgever worden (3)



(Door Peter de Zwaan)

Waar je voor moet zorgen als kleine uitgever, is dat je af en toe een aanval krijgt van zelfbeheersing. Tenminste, als het je om de centen gaat.

Ik geef een voorbeeld. Een mevrouw uit Rotterdam had het laatste boek besteld. Elke keer als een nieuw boek was verschenen, bestelde ze dat via Bol. Terwijl het boek onderweg was, plaatste ik een Niksigheid op Facebook. Niksigheden zijn kleine zinnige en onzinnige invallen; wie daar meer over wil weten, kan kijken op Facebook en website, er staan er honderden, want ik doe het al jaren.

Mevrouw stoorde zich aan een Niksigheid waarin ik iets schreef over vreemdelingenhaat. Ik weet de formulering niet meer, maar die was blijkbaar mooi genoeg om haar boos te maken. Dus stuurde ze het boek terug, dat mag van Bol zonder opgaaf van reden. Voor zover ik weet, heeft ze nooit meer besteld.

Nog een oppassertje. Boekwinkels. Ze zijn er en ze moeten vooral blijven: leve de boekwinkels. Maar als ze onderdeel van een keten zijn, hebben ze te maken met inkopers. Dat zijn mensen met een gebruiksaanwijzing die niet op de verpakking staat, ik heb sombere dingen over hen horen zeggen door uitgevers en schrijvers en ik heb ervaren dat die wel eens gelijk kunnen hebben. Toen ik met uitgeven begon, heb ik de inkopers van alle ketens een brief geschreven. Dat ik zomaar ineens ook uitgever was, dat er prachtboeken aankwamen, dat ik veel van hen verwachtte.

Aantal reacties: nul. Geen telefoontje, geen berichtje van ‘leuk De Zwaan, maar we kunnen zonder je’, helemaal niks.

Toen de eerste boeken er waren, kwamen bestellingen van boekwinkels. Nou ben ik misschien een strabante, maar dan hoef ik niet meer. Wie via de boekhandel bestelt, kan boeken krijgen, maar hij/zij staat achteraan de rij, niks ‘morgen zijn ze er’, ze komen als ik zin heb ze te sturen.

Want dat is het mooie van zelf uitgeven: je hoeft niets wat je niet wilt.

Nadat we de boekhandels hadden afgeschreven (ik deel al het gedoe met mijn vrouw, drie keer raden wie de vervelende klussen doet en vervelend is alles wat na het schrijven komt), zijn we ons helemaal op Facebook gaan richten en wat bleek: met wat handigheid en veel hardnekkigheid kom je daar een heel eind mee, en je hoeft bovendien geen 42 procent boekhandelskorting te geven. Dat scheelt op een bedrag van 17,49 euro toch een slokje op een borreltje.

Tot slot van deze korte serie een paar tips voor de beginnende uitgever.

- Bewaar de dozen waarin de drukker je de boeken toestuurt, je hebt ze nodig als je zelf gaat verzenden.

- Vraag buren, vrienden, familie om frommelpapier, plastic noppenspul en luchtkussentjes, je hebt er veel aan als je wilt voorkomen dat je boeken in de dozen gaan rammelen.

- Sla de boeken die je nog niet hebt verkocht op in je huis en niet elders. Ik snap er het fijne niet van, maar het heeft te maken met de belastingen en het is goed voor je.

- Vergeet uitgevers die zeggen dat ze op een boek een winst maken van 10 procent (ik las dit een tijd geleden in de Volkskrant). Als je geen kantoor koopt aan een gracht in Amsterdam en verdomd veel zelf doet, dan kom je dik over de 50 procent.

Zet ’m op.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl