13 december 2018

Scène met bureaustoel (nieuws, 2018)

Met de complimenten van De Spanningsblog



Het bedrijf Stroosnier Executive Search uit Maastricht levert al ruim een kwart eeuw, wat men noemt, 'topkandidaten' voor het bedrijfsleven. Zelf versleet de naamgever van de onderneming, Jaap Stroosnier, negen bazen in twaalf jaar tijd. 'Ze hebben er geen idee van met wat voor vreemde gedachten ik rondloop', zegt hij. Nu heeft hij zijn bizarre hersenspinsels samengebracht in een uiterst leesbare mix van een roman en een thriller: De man die zijn baas liet verdwijnen.

Het boek gaat over de ambities en frustraties van een hongerige wolf, stelt Karakter Uitgevers, die het boek in maart 2019 op de markt brengt. 'Het is een ontluisterend cadeau voor iedereen die voor het eerst merkt dat er aan zijn of haar stoelpoten wordt gezaagd. Een onverwacht verhaal over zakendoen.'

Hoofdpersoon in De man die zijn baas liet verdwijnen is de ambitieuze maar dromerige jonge zakenman Jack Kempinski. Hij begint aan een veelbelovende baan bij een groot bedrijf. Maar al snel komt hij erachter dat zijn baas hem op een geraffineerde manier wil laten opdraaien voor illegale praktijken op kantoor. Zo wil hij Jack het brein laten zijn achter de vorming van een verboden prijskartel.

Jack laat deze luizenstreek niet op zich zitten en wil wraak. Onderdeel van zijn plan is het verleiden van de dochter van de baas. Uiteindelijk wil Jack zijn baas om zeep helpen. Maar waarom? Welke rol speelt zijn broer Tom, een gesjeesde medicijnenstudent?

Geleidelijk worden de drijfveren van de hoofdpersonen onthuld, met vreemde kantoorscènes, een absurd sollicitatiegesprek, een roerig privéleven met zinloze seks en functioneel geweld. Volgens Karakter doet het einde de lezer zich afvragen of hij of zij zelf tot zoiets extreems in staat zou zijn. 'Zou je het jezelf kunnen vergeven? En kun je de chaos aan?'

In zijn jeugd heeft Jaap Stroosnier op Curaçao gewoond waar zijn vader voor Shell werkte. Tijdens zijn studie Industrial Design Engineering aan de TU Delft richtte hij Integrand op, een studentenorganisatie die nu nog steeds honderden studenten per jaar plaatst in het bedrijfsleven. Hij werkte in productontwikkeling, marketing en verkoop bij bedrijven als Wavin, GE, DSM en Mosa voordat hij in 1995 als ondernemer in de headhunting stapte.

Wie de brochure van Karakter bekijkt, treft op Stroosniers pagina een citaat aan van de oprichter van De Spanningsblog. Hij mocht een ruwe versie inzien van het manuscript van De man die zijn baas liet verdwijnen. Hier wat citaten uit zijn leesrapport: Wellicht ligt het aan mijn vooringenomenheid, maar ik had van een oprichter van een managementadviesbureau niet de stijl verwacht zoals die in het manuscript is weergegeven. Losjes geschreven, een ik-persoon met zelfspot doet het woord en doet dat niet zonder enige vorm van ironie en humor. De schrijver kan bijvoorbeeld heerlijk zijn gedachten laten gaan over een harige pukkel die af en toe boven het boordje van het overhemd van de taxichauffeur uit springt.

De schrijver heeft oog voor detail en vertelt de lezer bijvoorbeeld over de guilty pleasure die Jack heeft: zijn auto van een zo groot mogelijke afstand laten ontgrendelen en dan weer op slot zetten als er iemand langsloopt. Stroosnier laat menigmaal zijn fantasie rijkelijk de loop. Zo bedenkt Jack wat er allemaal niet met en op de bureaustoel is gebeurd, die hij en zijn vriendin jaren geleden in een kringloopwinkel hebben gekocht.

Wij van De Spanningsblog hopen vooral dat de scène met de bureaustoel een plek in de definitieve versie heeft gekregen.

12 december 2018

Vooringenomen (nieuws, 2018)

Von Schirach komt met nieuwe verhalenbundel



Ooit werd de roman Het geval Collini van Ferdinand von Schirach getipt door het kwartet boekverkopers dat destijds het boekenpanel van De Wereld Draait Door vormde. Het boek verkocht meteen 'significant beter'. Goed nieuws voor de boekhandel en de fans van de Duitse advocaat: er is een nieuwe verhalenbundel in de maak. 

Twaalf lotgevallen worden door Ferdinand von Schirach beschreven in zijn nieuwe boek Straf, dat begin maart 2019 bij uitgeverij De Arbeiderspers verschijnt. En opnieuw stipt hij in die verhalen aan hoe moeilijk het is een mens recht te doen en hoe vooringenomen onze begrippen van 'goed' en 'slecht' zijn.

Von Schirach veroordeelt nooit, stelt zijn uitgever. 'Met rustige, gedistantieerde gelatenheid en tegelijkertijd vol empathie vertelt hij over eenzaamheid en vervreemding, over hoe we streven naar geluk en daarbij falen. Wat is waarheid? Wat is werkelijkheid? Hoe zijn we geworden wie we zijn? Zijn verhalen zijn vertellingen over onszelf.'

Ferdinand von Schirach (München, 1964) werkt sinds 1994 als strafadvocaat in Berlijn. Tot zijn cliënten behoren vele prominenten, industriëlen en leden van de onderwereld. Zijn debuut Misdaden (2009) werd aan dertig landen verkocht en wordt verfilmd. Andere titels die bij De Arbeiderspers verschenen zijn Schuld en Taboe.

De schrijver is de kleinzoon van Baldur von Schirach, een prominente nazi die de Hitler Jugend leidde en tot twintig jaar celstraf werd veroordeeld tijdens de oorlogsprocessen in Neurenberg. In Het geval Collini heeft Von Schirach zijn familiegeschiedenis verwerkt. In het boek komt een personage voor dat is gebaseerd op zijn nazi-grootvader.

11 december 2018

Iemand jaagt op haar (nieuws, 2018)

Charles den Tex struint rond op het Darkweb


Er komt weer een nieuwe 'Den Tex' aan. En dat werd tijd ook, want de laatste thriller van deze drievoudige Gouden Stropwinnaar, Bot, dateert al weer van 2016. In Gevonden vrouw staat de volgende vraag centraal: Wat is verontrustender: machines die zich als mensen gedragen of mensen die handelen als machines? Het boek komt in april 2019 uit, zo laat zijn uitgeverij De Geus weten. 


Er wordt van alles in stelling gebracht om het grote publiek te laten weten dat er weer een nieuwe thriller van Charles den Tex op stapel staat. De Geus spreekt van een 'grote landelijke campagne' waarin de schrijver zal komen opdraven voor lezingen, een meet-and-greet-tournee, interviews zal geven en andere optredens zal verzorgen.

Maar het belangrijkste is toch het verhaal. De Geus plaatst de volgende teaser in haar aanbiedingsbrochure: 'De toekomst is nu en het is een nachtmerrie het darkweb zit in je hoofd en alle grenzen zijn we: hoe blijft je nog jezelf?

Het verhaal dan. Een jonge vrouw wordt in het holst van de nacht gewond op straat aangetroffen. Ze heeft niets bij zich waardoor haar identiteit vastgesteld kan worden. De ‘vinder’ besluit haar niet naar een ziekenhuis te brengen maar bij hem thuis tot rust te laten komen.

Als de vrouw weer is bijgekomen, blijkt ze aan geheugenverlies te lijden. Ze weet niet hoe ze op straat terechtkwam of wie ze is. Aanknopingspunten om haar verleden te achterhalen zijn er niet. Totdat duidelijk wordt dat iemand op haar jaagt. Beetje bij beetje komen herinneringen terug. Van willoze prooi verandert ze in een meedogenloze jager. Ze ontdekt dat ze iemand is die ze liever niet wil zijn

Charles den Tex (Australië, 1952) won De Gouden Strop voor zijn thrillers Schijn van kans (2002), De macht van meneer Miller (2005) en CEL (2008). De laatste twee titels werden verfilmd als televisieserie, CEL ook voor de bioscoop.

Een fragment uit het boek:

Ze lag op straat, in een donkere hoek tussen twee gebouwen, een apotheek en een kantoor. Niet een plek waar iemand hoorde te liggen. Vaal neonlicht bescheen een deel van het trottoir, de dichtstbijzijnde straatlantaarn was kapot. Wat hij zag was een blote voet. Ook al reed hier heel langzaam, hij zag niet meer dan een flits Eerder was hii jdoorgereden, het beeld van de voet drong pas na een paar seconden tot zijn vermoeide hersenen door. Een voet. Hij stopte. reed een stukje achteruit door de lege straat en keek nog een keer. De voet was er nog steeds. 




10 december 2018

Politieke turbulentie (nieuws, 2018)

John le Carré schrijft in nieuwe thriller over 'verdeeldheid en woede'




Agent Running in the Field, zo heet de vijfentwintigste thriller van de Britse grootmeester John le Carré. Het verhaal speelt zich af in 2018 in Londen en zal in oktober 2019 in de boekhandel liggen. 

'De verdeeldheid en de woede' waarmee de wereld vandaag de dag te kampen heeft, dat is het motto van de nieuwe thriller van John le Carré. De schrijver verhaalt over een 26-jarige eenzame man die 'wanhopige pogingen doet om de nieuwe politieke turbulentie te weerstaan'. Hij legt contacten die hem op een levensgevaarlijk pad doen belanden.

Mary Mount, de uitgever van Le Carré bij Viking, liet in The Guardian weten dat de huidige tijd smeekt om schrijvers als de oud-MI6-agent. 'In zijn plot en tekening van de karakters is Le Carré even opwindend als altijd. En de manier waarop hij de actualiteiten te lijf gaat, bewijst eens te meer dat hij de grootste chroniqueur is van onze tijd.

Le Carré draait al een aardig tijdje mee. Hij publiceerde zijn eerste roman, Call for the Dead, in 1961. Twee jaar geleden kwam zijn meest recente boek uit, A Legacy of Spies. Daarin keerde Le Carré's beroemdste personage, George Smiley, eventjes terug. Het werd een bestseller in het Verenigd Koninkrijk. In oktober was een bewerking van zijn thriller The Little Drummer Girl (1983) op de Britse televisie te zien.

Bron: The Guardian 

08 december 2018

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer (2018)

Blind vertrouwen



(Door Peter Kuijt)


Jenny Aaron is een vrouw met ballen. Ze behoort tot de elite van de Duitse politie. Ze is op tactisch vlak uiterst bedreven, maar ook het puur fysieke werk gaat ze niet uit de weg. Als ze het eenmaal op je voorzien heeft, kun je haar maar beter niet in een donker steegje tegenkomen. Met een paar gerichte klappen velt ze agressieve kleerkasten. En als dat niet helpt, steekt ze een vinger in het oog van de tegenstander, en drukt door…

Jenny Aaron is bovendien blind. Ze verloor haar gezichtsvermogen tijdens een dramatisch verlopen missie in Barcelona. Maar na jaren van intensieve training keert ze weer terug bij de geheime eenheid waar ze ooit deel van uitmaakte. Haar visuele handicap compenseert ze met een uiterst scherp gehoor. Ze moet letterlijk blind vertrouwen op deze eigenschap, maar ook op het handjevol collega’s om haar heen.

In Nooit en te nimmer, de tweede Aaron-thriller van de Duitse Tatort-scenarioschrijver Andreas Pflüger, erft onze heldin een fortuin van haar aartsvijand. Maar aan deze nalatenschap is een ijzingwekkend mysterie gekoppeld. Om dat raadsel op te lossen moet Aaron naar Marrakesh afreizen. Eenmaal in Marokko gaat het gas erop…

In actiemomenten is Pflüger op zijn best. Uitermate beeldend verhaalt hij over de meest opwindende achtervolgingen en confrontaties met tegenstanders. Aan de andere kant kan de auteur, die theologie, germanistiek en filosofie studeerde, zich ook enorm verliezen in oeverloze dialogen en eindeloos gepieker van Aaron. Dat had best wel een onsje minder gemogen.

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer. Xander Uitgevers, 415 pag.

Beruchte blauwe boekjes (nieuws, 2018)

Tomas Ross werpt zich op Blonde Dolly


Elf jaar nadat een gelijknamige feuilleton in de Haagsche Courant verscheen, publiceert Tomas Ross een heuse thriller over opkomst en ondergang van de bekende prostituee Blonde Dolly die in de hofstad haar werkterrein had. Naar verluidt zette de auteur de afgelopen week nog de puntjes op de i, waarna hij het manuscript naar uitgeverij Cargo stuurde. Die brengt het boek op 7 februari 2019 in de handel.

Uitgeverij Cargo liet een persbericht over het boek vergezeld gaan van een foto van Tomas Ross die poseert bij het graf van Blonde Dolly op begraafplaats Westduin in Den Haag. Zestig jaar na haar dood is Blonde Dolly (bijnaam van Sebilla Alida Johanna Niemans) nog altijd niet vergeten. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentieorkest. Dolly reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag destijds zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar zijn haar beruchte blauwe boekjes gebleven waarin ze namen van haar 'speciale' clientèle zou hebben genoteerd?

In september 1959 wordt een man na een hartaanval opgenomen in een ziekenhuis in Scheveningen waar Hannah Fridman als verpleegster in opleiding werkt; een oudere man met een brandplek op zijn gezicht. Hannah is er zeker van dat deze man in 1943 haar vader in Velsen aan de Duitsers heeft verraden, in een complot om linkse verzetsstrijders uit te schakelen uit angst voor een communistische machtsovername na de bevrijding.

Hannah besluit het recht in eigen hand te nemen en hem te doden, al blijkt er nog iemand te zijn die hetzelfde wil en haar op het spoor zet van een jonge vrouw die tijdens de oorlog in een bordeel voor Duitse officieren en foute Nederlanders werkte, een hoertje dat zich Blonde Dolly noemt en een dubbelleven in Den Haag leidt.

Tomas Ross (1944) is al meer dan dertig jaar een van de meest toonaangevende thrillerauteurs in ons land. Met zijn spannende en gedurfde thrillers balanceert hij op de scheidslijn tussen feit en fictie. Hij won driemaal de Gouden Strop en werkte als scenarioschrijver mee aan vele gelauwerde films en series.

Op 24 november kreeg hij de GNM Meesterprijs uitgereikt voor zijn bijdrage aan het Nederlandstalige thrillergenre. Tijdens de uitreiking vertelde hij dat twee maanden lang heeft lopen piekeren hoe hij prins Bernhard, zijn geliefde mikpunt in meerdere thrillers, in het boek over Blonde Dolly zou kunnen verwerken. 'Maar het is me gelukt', zei hij niet zonder trots. Op 7 februari 2019 wordt het boek gepresenteerd in de Haagse boekhandel Paagman.

06 december 2018

Naar Death Row (nieuws, 2018)

John Grishams enige non-fictieboek haalt Netflix 



Alle thrillerseries op Netflix al gezien? Geen nood, op 14 december brengt de streamingdienst een onvervalste 'Grisham' op het scherm. Hoewel, onvervalst? Het gaat om een bewerking van The Innocent Man, het enige non-fictieboek van de Amerikaanse bestsellerauteur.

The Innocent Man verhaalt over een moordzaak dat het dorpje Ada, Oklahoma, in de jaren 80 op zijn kop zette. John Grisham brengt in zijn boek zoveel materiaal ter sprake, dat het vrij duidelijk is dat er mensen ten onrechte zijn veroordeeld. En dat de moordenaar nog steeds vrij rondloopt.

In 1982 wordt de dan 21-jarige serveerster Debra Sue Carter verkracht en vermoord. Vijf jaar lang blijft de zaak onopgehelderd. Maar dan komt Ron Williamson in beeld, een veelbelovende baseballspeler. Met een contract op zak om te gaan spelen voor de Oakland Athletics verlaat Williamson zijn geboortedorp Ada om in Californië zijn dromen na te jagen.

Zes jaar later keert hij in zak en as terug, een armblessure heeft zijn dromen verbrijzeld. Hij begint zich ongezonde gewoonten eigen te maken: drank en drugs en het lastig vallen van vrouwen. Er zijn signalen dat zijn mentale gesteldheid te wensen overlaat. Niet in staat om werk te vinden, trekt hij in bij zijn moeder waar hij dagelijks twintig uur op haar sofa doorbrengt.

De politie is ondertussen wanhopig op zoek naar de moordenaar van Debra Sue Carter. Er moeten een of meerdere verdachten worden gevonden en dan krijgt ze Ron Williamson en zijn vriend Dennis Fritz op de korrel. De twee worden gearresteerd in 1987 en krijgen de moord in de schoenen geschoven. Er is geen forensisch bewijsmateriaal en de aanklager bouwt zijn zaak op getuigenissen van verklikkers uit de gevangenis. Fritz krijgt levenslang en Williamson wordt naar Death Row gestuurd.

In 1994, na zes jaar in de dodencellen, krijgt Williamson bericht dat hij op 27 september 1994 geëxecuteerd zou worden. In een procedure om de terechtstelling te voorkomen worden de grove fouten in de veroordelingen van zowel Williamson als Fritz opgemerkt. Vijf dagen voor zijn geplande executie werd deze afgelast. Williamson en Fritz werden in 1999 op DNA-bewijs vrijgesproken.

De bijna twaalf jaar in de gevangenis hadden een zware tol van Ron geëist. Zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid waren zwaar achteruitgegaan en medische zorg was hem ontzegd. In 2004 sterft hij aan levercirrose, het gevolg van zijn drugs- en drankgebruik en het innemen van grote hoeveelheden medicijnen.

De Netflix-trailer laat ook schrijver John Grisham even aan het woord. Hij zegt: 'Als ik The Innocent Man als een roman had geschreven, had niemand het verhaal geloofd.'



04 december 2018

De diepte in (nieuws, 2018)

David Baldacci: 'Meer Koude Oorlog-thrillers door politieke onrust'



De Amerikaanse bestsellerauteur David Baldacci is verontrust over het beleid van president Donald Trump en zijn regering. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: de huidige politieke onrust leidt tot een stapel nieuwe Koude Oorlog-thrillers. 

Baldacci zegt dat in een interview met de krant The Scotsman. De schrijver is bezorgd over de huidige wereldpolitiek en maakt zich boos over wat Donald Trump en zijn regering allemaal bedenken en zeggen. 'Elke nieuwe tweet lijkt ons verder de diepte in te trekken. Ik wil niet dat we een punt bereiken dat we zo diep gedaald zijn dat we niet meer naar de oppervlakte kunnen terugkeren. Ik word soms wakker met het gevoel in een ander universum te leven.'

'Je hebt kernwapens en je hebt politieke leiders die nog geen enkel greintje van respect voor de mensheid hebben betoond', vervolgt de auteur van onder andere Absolute Power. 'Welk verstandig mens zou hier niet over bezorgd zijn?'

David Baldacci heeft de vier vorige presidenten ontmoet: George Bush Sr. en diens zoon, Bill Clinton en Barack Obama. Ze waren allemaal fans van zijn boeken, maar de schrijver moet er niet aan denken om zelf de politiek in te gaan. 'Mijn vrouw Michelle heeft me gezegd dat ik maar een andere vrouw moet zoeken als ik die ambities zou hebben. We zijn een politieke familie, we investeren veel geld in campagnes, we reizen wat rond om onze standpunten naar voren te brengen. Maar mijn vrouw heeft gezien wat politiek met het leven van iemand doet. Ze is gesteld op haar privacy en het leven dat we leiden.

De huidige politiek onrust zou een stapel nieuwe Koude Oorlog-thrillers kunnen opleveren, denkt Baldacci. 'Er zijn veel thrillerauteurs die het betreurden dat het Tom Clancy-tijdperk voorbij was. Maar nu scherpen ze hun pennen met een nieuwe lichting politieke thrillers. Ik zou dat ook kunnen doen, maar ik voel niet de behoefte om te gaan wedijveren met de krantenkoppen. Ik schrijf liever over zaken die ertoe doen in het leven van mensen.'

'In het echte leven zien mensen anderen wegkomen met slecht gedrag. Ze hoeven de gevolgen niet te vrezen. In een thriller wordt de schurk doorgaans aangepakt door degene die iets goeds probeert te doen. Mensen halen uit fictie wat zij niet uit het echt leven kunnen halen.'

Bron: The Scotsman

Het rode potlood (nieuws, 2018)


Genootschap misdaadauteurs stemt over opheffing



De leden van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) stemmen deze maand over aansluiting bij de Auteursbond. Geven de leden daartoe het groene licht, dan houdt het GNM in deze vorm op te bestaan.
Volgens het GNM-bestuur is deze stap in de hevig in beweging zijnde wereld van het boek noodzakelijk om de belangen van de thrillerschrijvers te kunnen blijven behartigen. Tijdens de ledenvergadering in 2017 hebben de GNM-leden het bestuur toestemming gegeven om te onderzoeken of het mogelijk dan wel wijs is om aansluiting te zoeken bij de Auteursbond. Een dergelijke stap is inderdaad raadzaam, blijkt uit onderzoek van het bestuur.

Op de jaarvergadering van het genootschap dat 24 november werd gehouden, kwamen maar zo'n dertig van de officieel 137 leden opdraven. Hoewel de meeste aanwezigen de overstap naar de Auteursbond wel een goed idee vonden, waren er te weinig om dit voorstel meteen in een besluit om te zetten. Volgens de statuten moet het GNM-bestuur binnen zes weken opnieuw een vergadering beleggen. De beslissing om al dan niet toe te treden tot de Auteursbond wordt dan genomen door de aanwezige leden, ongeacht hun aantal. De nieuwe vergadering valt midden in de drukke feestmaand, op woensdag 12 december op een locatie in Amsterdam.


De Auteursbond is een beroeps- en belangenvereniging van schrijvers en vertalers. De bond vertegenwoordigt ruim 1.500 auteurs: prozaschrijvers, dichters, jeugd­boeken­schrijvers, scenarioschrijvers, toneelschrijvers, literair vertalers, boekvertalers, educatieve auteurs, freelance journalisten en onder­titelaars. Naast de collectieve belangenbehartiging doet de bond ook aan individuele dienst­verlening. Zo staat de bond schrijvers juridisch bij in conflictsituaties met hun uitgever. 

Het GNM werd in 1986 opgericht door onder anderen Tomas Ross. De thrillerschrijver die op de laatste jaarvergadering de Meesterprijs kreeg overhandigd, zou het niet erg vinden als het genootschap wordt opgeheven. Het is in zijn ogen een te klein clubje, dat bovendien een aantal jaren geleden het kroonjuweel, de Gouden Strop, heeft verkwanseld aan de stichting CPNB.

Willem Asman daarentegen ziet de opheffing van het genootschap niet zitten, zo meldde hij tijdens de jaarvergadering. De schrijver, dit jaar winnaar van de Strop, vreest dat het dan gedaan is met de bijeenkomsten waarin schrijvers, uitgevers en journalisten/recensenten onder meer oud zeer wegdrinken en elkaar joviaal op de schouders slaan. Maar volgens GNM-voorzitter Peter Römer is Asmans angst onterecht. Er komt dan juist meer ruimte vrij voor het organiseren van symposia, discussiebijeenkomsten en de broodnodige bijpraatborrel.

Römer benadrukte eerder in een nieuwsbrief aan de leden dat het GNM zijn zelfstandigheid behoudt. De thrillerschrijversclub komt, met negen andere secties (waaronder literair, toneel, poëzie, scenario), onder de paraplu van de Auteursbond, waarvan het lidmaatschap overigens wel fors duurder is dan dat van het GNM alleen. 'Maar wij blijven het GNM, met een eigen bestuur en een eigen programma en een eigen begroting. Het Mysterydinner blijft en ook de Meesterprijs zal met enige regelmaat worden uitgereikt.' Over de feestelijkheden rondom de uitreiking van de Gouden Strop en de Schaduwprijs wordt volgens de voorzitter hard nagedacht. 'Die blijven gewoon onze prijzen.'

03 december 2018

Opflakkerend vuur (nieuws, 2018)

Belgische bankbaas schrijft whodunit



De gouverneur van de Belgische Nationale Bank, Jan Smets, zwaait eind dit jaar af. Maar niets doen is er voor hem niet bij. In mei volgend jaar verschijnt bij Van Halewyck namelijk zijn eerste thriller. Voor het geld hoeft hij het overigens niet te doen.

Het thrillerdebuut van Smets houdt zich verre van monetaire politiek en fiscale zaken. Nee, volgens zijn uitgever is Theater 'een rasechte whodunit in de traditie van Agatha Christie. Het verhaal draait rond de moord op een hoog aangeschreven advocaat en speelt zich af in Gent, de stad waar Smets geboren is en woont.

Op een koude maandagochtend, net voor kerst, wordt het dode lichaam van Albert Leblanc aangetroffen in zijn villa in Sint-Martens-Latem. Hij is vermoord, dat lijdt geen twijfel. In korte tijd staat de beau monde van Gent op z'n

Hoofdinspecteur Steve Stern staat voor een raadsel. Dat wordt er niet beter op als hij weduwe Julie Leblanc ontmoet. Zij doet in hem 'een verloren gewaand vuur' opflakkeren. Stern ontdekt dat dit de gevaarlijkste zaak uit zijn carrière wordt.
achterste benen. ‘De zilveren vos’, zoals Leblanc genoemd werd, was een hoogstaande advocaat en een graag geziene gast op culturele evenementen. Wie wilde hem uit de weg ruimen en waarom?

Jan Smets is een econoom die het grootste deel van zijn loopbaan binnen de muren van de Nationale Bank spendeerde. In 2015 werd hij gouverneur van dit instituut. Hij was verantwoordelijk voor de voorbereiding van de invoering van de euro in België in 2002. Smets, die als kabinetschef diende onder premiers Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene, is getrouwd en heeft twee dochters. Hij is actief in het Festival van Vlaanderen en bestuursvoorzitter van een groot Gents ziekenhuis. Hij houdt van muziek, literatuur, voetbal en golf.

Mocht Theater geen bestseller worden, dan zit Smets niet in zak en as. Hij is met een brutojaarloon van een kleine half miljoen euro de best verdienende centrale bankier van de eurozone.