12 september 2026

De vijftig beste thrillers van de 21ste eeuw - deel 4 (nieuws, 2026)


Een werkloze vader, een journalist, een president, een advocaat, cheerleaders, een moeder, een forens, een monteur, o ja, ook nog een jager


The New York Times Book Review vroeg 291 misdaadauteurs, redacteuren, boekverkopers, bibliotheekmedewerkers en andere liefhebbers van het boek de beste tien thrillers die dit millennium zijn verschenen. Auteurs als Lee Child, S.A. Cosby, Gillian Flynn, John Grisham, Stephen King en honderden anderen pakten de handschoen op. Het resulteerde in een ranglijst met vijftig titels. Vandaag deel 4, nummers 20 tot en met 1.

20

Tana French - Broken Harbor (In eigen hand, 2012)

Net buiten Dublin ligt de half afgebouwde villawijk Brianstown. Door de economische crisis zijn de wegen niet afgemaakt en worden de meeste huizen niet meer opgeleverd. Een spookstad in wording.

In een van de weinige bewoonde huizen stuit de politie op een gezinsdrama. Vader Patrick is doodgestoken, twee kleine kinderen zijn gesmoord, en moeder Jennifer moet zwaargewond worden afgevoerd naar het ziekenhuis.

Het lijkt een droevige maar eenvoudige zaak: Pat is werkloos geworden, kan het leven niet meer aan, vermoordt zijn gezin en slaat de hand aan zichzelf.

Maar waarom zitten er zoveel gaten in de muren van het huis en hangen er overal babyfoons? En wie is die man die vlak bij het huis in een onverlichte nieuwbouwruïne bivakkeert?

Tana French groeide op in Ierland, Italie, de Verenigde Staten en Malawi. Sinds 1999 woont ze in Dublin. Ze volgde een acteeropleiding en werkt sindsdien mee aan diverse theater- en filmproducties. In 2008 won ze de Edgar Award voor Best First Novel voor De Offerplaats.


19

Gillian Flynn - Sharp Objects (Teerbemind, 2006) 

Wind Gap: een broeierig gehucht in het diepe zuiden van Amerika. Een plaats waar het 'oude geld' nog regeert maar zich schoorvoetend mengt met het 'gewone' volk. Waar bijna elke tiener aan de drugs is en de helft van alle inwoners in dezelfde fabriek werkt.

Dit is het dorp waar journalist Camille Preaker opgroeide en waarnaar ze nooit meer terug wil keren. Maar als juist hier twee jonge meisjes op gruwelijke wijze worden vermoord, moet ze erheen om verslag te doen.

Dan dreigt het verleden Camille in te halen. Want hoe komt het dat ze zich identificeert met de dode meisjes? Wat is er gebeurd tussen Camille en haar moeder? En wat heeft dit allemaal te maken met de dood van haar zusje, jaren geleden?

Teerbemind is de favoriete thriller van auteur Daniëlle Hermans. 'Alle boeken van Flynn (waaronder het verfilmde Gone Girl (Verloren vrouw) en Dark Places (Duisternis) hebben een geweldige verhaallijn, een fascinerende hoofdpersonage en een geniaal plot, maar ik vind Teerbemind haar beste boek.

Hierin lukt het Flynn de broeierige locatie, de excentrieke personages en haar hoofdpersonage journalist Camille Preaker zo beeldend te beschrijven dat je alles wat je leest op een intense manier meemaakt; je moet zweten als Camille moet zweten en je krijgt hoofdpijn als Camille en kater heeft.

En net als cynische Camille denk je alles te weten, en ga je aan het einde van het boek, net als zij, keihard onderuit. Teerbemind laat de lezer met kloppend hart achter. Dat is een enorme prestatie.'


18

Stephen King - 11/22/63

Dit boek van de Amerikaanse bestsellerauteur
Stephen King spitsts zich toe op de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy. De duizend pagina's tellende roman heeft als titel 11/22/63, naar de dag dat Kennedy in Dallas, Texas, werd doodgeschoten.

King beschrijft in het boek de wanhopige pogingen van een onderwijzer om de tragedie te voorkomen. De 35-jarige Jake Epping, leraar Engels in Lisbon Fails, Maine, verneemt van zijn vriend Al dat zijn provisiekamer een 'poort' is naar 1958. Hij probeert Jake voor zich te winnen om de moord op Kennedy te voorkomen. Jake stemt toe en belandt in de wereld van Elvis, JFK, de getroubleerde einzelgänger Lee Harvey Oswald en bibliothecaresse Sadie Dunhill, die de liefde van Jakes leven zal worden.

Recensent Theo Hakkert schreef er het volgende over: '
Veertig jaar geleden wilde Stephen King al een thriller schrijven rond de moord op president John F. Kennedy

De standaardvraag 'Waar was je toen je hoorde dat...?' werd waarschijnlijk voor het eerst gesteld nadat op 22 november 1963 in Dallas de Amerikaanse president John Fitzgerald Kennedy was vermoord. De zaak spreekt nog altijd tot ieders verbeelding. De populaire president, zijn knappe vrouw. De manier waarop de moord plaatshad - in een open limousine, de gruwelijke beelden van de Zapruder-film, de duizend complottheorieën die volgden, de moord op de vermeende dader
Lee Harvey Oswald.

Er zijn bibliotheken over volgeschreven, Oliver Stone maakte de prachtige film JFK.

In 1972 vatte Stephen King het plan op een thriller te schrijven rond de moord op Kennedy. Ging niet. Het boek zou te veel research vragen en daar had hij toen als parttime leraar geen tijd voor. Maar vooral, zo schrijft hij in het nawoord bij 22-11-1963, de thriller die hij dan eindelijk toch schreef, was 'de wond te rauw'. Het is het wachten waard geweest. In 22-11-1963 zien we een schrijver op de toppen van zijn kunnen. Dit verhaal vroeg om een doorleefde, ervaren hand.

King hangt het verhaal op aan de avondschoolleraar Jake Epping. Hij krijgt een ontroerend opstel onder ogen, waarin de volwassen leerling vertelt over een familiedrama. Een paar dagen later vraagt Al, een bevriende uitbater van een hamburgertent of Epping even langskomt. Al blijkt terminaal ziek, terwijl hij kort daarvoor nog kerngezond leek. Zijn geheim - tevens de reden waarom zijn hamburgers zo goedkoop kunnen zijn - is dat hij terug kan reizen in de tijd. Naar 1958. Via een onzichtbare trap in de bijkeuken - hoe verzin je het? King is ervaren genoeg om zelf het konijnenhol van 'Alice in Wonderland' te noemen.

Hamburgerbakker Al heeft bedacht dat dit een manier zou kunnen zijn om de moord op Kennedy te voorkomen. En Epping gaat dat proberen. 9/11 voorkomen, de verkiezing van George W. Bush, de Eerste Wereldoorlog - ook allemaal goede ideeën, maar de bijkeukentrap leidt nu eenmaal terug naar 1958 - en vijf jaar wachten moet te doen zijn.

Epping daalt af naar 1958, toen de wereld harder stonk, maar beter smaakte. Eerst probeert hij het familiedrama uit het opstel van zijn leerling recht te zetten. Dat ingrijpen in het verleden geen sinecure is, had hem toen al moeten opvallen. Hij komt dan wel in het verleden terecht, de vraag is hoe hij daarin past. Elk pietepeuterig ingrijpen van hem zou immers gevolgen hebben voor het 'heden'. Epping zou moeten weten dat de mislukking van zijn missie in de tijd is ingebakken.

Stephen King heeft met 22-11-1963 een what if?-roman geschreven, zoals we die eerder lazen van Philip Roth en van K. Schippers' Waar was je nou, waarin de hoofdpersoon het verleden van een prentbriefkaart in kan stappen.

Het boek is niet zonder feilen. Er staan te veel zinnen tussen haakjes (en die krijgen daardoor de nadruk die ze niet verdienen). Hij herhaalt te vaak hoe Epping verzot raakt op de gazeuse uit 1958. Ook zou hij niet moeten uitleggen dat in die tijd de borstomvang van Jayne Mansfield 'niet gênant maar aantrekkelijk werd gevonden'.

Maar daar staat zo veel prikkelends tegenover. Het filosofische spel met de invloed op het verleden, de heldere stijl, de humor, de uitbundige couleur locale van 1958 - roken in de bus - en Stephen Kings bandeloze vertelplezier.

Het mooiste aan deze paginadraaier van 879 pagina’s is de Gleufhoedman. Deze dronken 'poortwachter' - Charon uit de Griekse mythologie - moet Epping telkens betalen om de overtocht te kunnen maken. De 'veerman' is de enige in 1958 die een vermoeden heeft van wat er gaande is.


17

Dennis Lehane - Shutter Island (Gesloten kamer, 2003)

Zomer 1954. U.S. marshal Teddy Daniels komt aan op Shutter Island, waar het Ashecliffe Hospital, een inrichting voor psychopatische misdadigers is gesitueerd. Samen met zijn partner, Chuck Aule, onderneemt hij een speurtocht naar Rachel Solando, een voortvluchtige moordenares. Maar ook Teddy Daniels heeft zijn geheimen. Wat is zijn werkelijke opdracht?

Terwijl een orkaan losbarst, nemen de vragen toe. Hoe heeft een vrouw op blote voeten uit een gesloten kamer kunnen ontsnappen? Wie laat er aanwijzingen achter in de vorm van cryptische codes? Wat speelt zich af op afdeling C?

Hoe dichter Teddy en Chuck de waarheid naderen, des te meer ze beginnen te geloven dat ze Shutter Island misschien nooit meer zullen verlaten. Want iemand is bezig hen tot waanzin te drijven.

Shutter Island werd in 2010 succesvol verfilmd. Maar de opnames waren voor hoofdrolspeler Leonardo DiCaprio zo inspannend, dat hij er na afloop helemaal doorheen zat. Volgens regisseur Martin Scorsese hield de steracteur bijna een trauma over aan Shutter Island.

'Deze film was erg zwaar voor Leonardo omdat er zoveel ontrafeld moest worden', aldus Scorsese in een interview met filmstudio Universal. 'Hoe meer we dat deden, hoe verder we moesten gaan. Leonardo was zo toegewijd dat het voor hem was alsof hij in die wereld leefde.'

DiCaprio was volgens Scorsese opgelucht dat de opnamen achter de rug waren. ,De laatste avond gaven we elkaar een stevige omhelzing en vervolgens zag ik hem twee maanden niet meer.' Toen de twee de film terugkeken kwam alles weer terug.

Terugkijkend concludeert de regisseur dat hij zich op de opnames heeft verkeken. Volgens Scorsese waren die veel heftiger dan verwacht. 'We leken wel twee beginners die een claustrofobische wereld ingingen!'


16 

Michael Connelly - The Lincoln Lawyer (De Lincoln advocaat, 2005)

Hell's Angels, oplichters, dronken automobilisten, junks; als het echt misgaat weten ze Mickey Haller altijd te vinden. De klantenkring van de advocaat, die meestal kantoor houdt op de achterbank van zijn Lincoln, is een treurige doorsnee van de onderkant van de samenleving.

Als de advocaat voor de verandering wordt ingeschakeld door een vermogende, goed betalende cliënt uit Beverly Hills, kan hij zijn geluk niet op. Louis Roulet wordt beschuldigd van een poging tot moord en verkrachting op een prostituee, maar Haller is ervan overtuigd dat de man onschuldig is.

Maar dan ontdekt hij dat het geen toeval is dat deze cliënt hem heeft ingehuurd. Als vervolgens een van zijn medewerkers wordt vermoord tijdens een onderzoek naar de achtergronden van de mysterieuze Roulet, wordt de advocaat meegezogen in een levensgevaarlijk spel met het kwaad in eigen persoon. Hierbij lijkt zijn eigen verleden de sleutel te zijn. Haller moet vechten voor zijn leven met als enige wapen een rechtssysteem waarin hij zelf allang niet meer gelooft.




15

Megan Abbott - Dare me (Daag me uit, 2012)

Coach Colette begint het nieuwe schooljaar met als enige doel haar cheerleadersteam naar de top brengen. Haar groeiende populariteit zet kwaad bloed bij cheerleaders Beth en Addy, tot nu toe de meest populaire meiden op school.

Een zelfmoord vestigt onverwacht de aandacht van de politie op coach Colette en haar team. Addy probeert de waarheid over de zelfmoord te achterhalen. Zij komt tot de ontdekking dat de lijn tussen loyaliteit en liefde gevaarlijk terrein is.

Megan Abbott (Detroit, 1971) won meerdere malen de Edgar Award voor haar thrillers. Ze wordt ook wel de koningin van de kleinburgerlijke beklemming genoemd, door haar vlijmscherpe beschrijvingen van het bekrompen leven in een provinciestadje. Eerder verscheen van haar
De koorts.






14

Lionel Shriver - We need to talk about Kevin (We moeten het over Kevin hebben, 2003)


We moeten het even over Kevin hebben
van Lionel Shriver is het relaas van de zoektocht van een moeder naar de beweegredenen van haar zoon, die een gruwelijke misdaad heeft gepleegd.

Is het haar schuld, omdat ze niet genoeg of misschien zelfs wel helemaal niet van hem hield? Of is het de schuld van zijn vader, die zijn zoon nooit heeft willen zien zoals hij werkelijk was?

Lionel Shriver is schrijver van onder andere De Mandibles, De weg van de meeste weerstand en Tot de dood ons scheidt. We moeten het even over Kevin hebben was een internationale bestseller, ontving de Orange Prize for Fiction en werd in 2011 verfilmd met Tilda Swinton in de hoofdrol.








13

Kate Atkinson - Case histories (Oude zaken, 2004)

Zaak 1: Olivia Land, de jongste van het gezin en favoriet, verdwijnt op een nacht en wordt nooit meer weergezien. Dertig jaar later doen haar zussen een schokkende ontdekking in de studeerkamer van hun onlangs overleden vader.

Zaak 2: Laura is haar vaders oogappel. Maar de dag waarop zij bij hem op kantoor in dienst treedt, wordt zijn wereld op zijn kop gezet.

Zaak 3: Michelle is achttien jaar oud en wordt knettergek van haar huilende baby en veeleisende man. Ze voelt zich als een gevangene - totdat ze zich van alles bevrijdt in een angstaanjagende vlaag van woede.

Privédetective Jackson Brodie wordt aangesteld om onderzoek te doen naar deze schijnbaar niet verwante zaken. Hoe dieper hij graaft, des te meer verrassende verbindingen en ontdekkingen bovenkomen. En des te meer hij verstrikt raakt in het verdriet, de vreugde en het verlangen van zijn klanten.

Kate Atkinson won de Whitbread Award voor haar eerste roman Achter de schermen. Haar romans met detective Jackson Brodie in de hoofdrol werden succesvol verfilmd door de BBC. Leven na leven, verschenen in 2013, werd bekroond met de Costa Novel Award. Het boek stond maandenlang op de New York Times-bestsellerlijst en was in Engeland een van de best verkochte romans van 2013 en 2014. Gevallen god verscheen in 2015. In oktober 2018 verscheen haar  boek Transcriptie. Haar roman De wijde lucht kwam uit in de zomer van 2019.


12

Paula Hawkins - The girl on the train (Het meisje in de trein, 2015)

De liefde voor het genre ontstond bij haar na het lezen van Agatha Christie, maar het was De verborgen geschiedenis van Donna Tartt die journalist Paula Hawkins de techniek toonde van de psychologische thriller. Haar debuut The girl on the train werd nummer 1 in de VS en in Groot-Brittannië.


Uitgeverij A.W. Bruna die de psychologische thriller onder de titel Het meisje in de trein op de markt bracht, noemde het boek 'de surprise nummer 1-hit uit Engeland en Amerika'. De filmrechten gingen naar een van de grootste filmstudio's ter wereld, DreamWorks. Recensenten vergelijken het boek, dat in 25 talen wordt vertaald, met de inmiddels verfilmde bestseller Gone Girl van Gillian Flynn.

De verhaallijn van
Het meisje in de trein is intrigerend. Hoofdpersoon en verteller is ene Rachel, een jonge vrouw die het glas niet graag laat staan. Elke ochtend neemt ze dezelfde forenzentrein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen. De trein stopt er altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven is – in Rachels ogen – perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was, toen ze nog getrouwd was.

Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal, wanneer blijkt dat 'Jess' vermist wordt. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan door zich met deze zaak te bemoeien?

In Het meisje in de trein beschrijft Hawkins op realistische wijze wat voor schade alcoholisme kan aanrichten. 'We leven in een in sterke drank ondergedompelde maatschappij in Groot-Brittannië, dus ik hoefde niet ver te reizen om onderzoek te doen naar de verwoestende effecten van drankmisbruik. Ik ontdekte dat alcoholisme ook voorkomt onder mensen van wie je dat niet absoluut niet verwacht en dat veel drinken tot geheugenverlies kan leiden. Je kunt hun verhalen dan ook niet altijd vertrouwen. Maar de effecten van alcoholisme zijn lang niet altijd te voorspellen: de een gaat te gronde aan drank, terwijl de ander gewoon normaal functioneert.'


11

S.A. Cosby - Blacktop Wasteland (Een laatste uitweg, 2020)

Een laatste uitweg
 is de tweede thriller van de Amerikaanse schrijver en lijkwagenbestuurder S.A. Cosby

Hij is een echtgenoot, een vader, een monteur... en de beste vluchtautobestuurder ten oosten van de Mississippi. 

Beauregard 'Bug' Montage is een goudeerlijke monteur, een liefhebbende echtgenoot en een hardwerkende vader. Maar ooit was Bug de man die van de heuvels van North Carolina tot de stranden van Florida bekendstond als de beste vluchtautobestuurder van de Oostkust.

Wanneer zijn zorgvuldig opgebouwde nieuwe leven in elkaar dreigt te storten voelt hij de onverbiddelijke aantrekkingskracht van de wereld van bloed en kogels. Als een vroegere kennis hem vertelt over een overval op een juwelier die niet mis kán gaan, heeft Bug het gevoel dat hij niet anders kan dan weer achter het stuur plaats te nemen. En Bug is op zijn best als de geur van benzine zich vermengt met de geur van angst.

Achtervolgd door de geest van wie hij ooit was en de vader die verdween wanneer hij hem het meest nodig had, moet Bug een laatste uitweg vinden.


S. A. Cosby (Shawn Cosby) is een auteur uit Zuid-Oost Virginia. Een laatste uitweg won onder meer de Los Angeles Times Book Prize, was een New York Times Notable Book en werd bij de beste boeken van het jaar verkozen door o.a. NPR, The Guardian en Library Journal. Als Cosby niet schrijft, werkt hij als bestuurder van de lijkwagen van een begrafenisonderneming. Daarnaast is hij een fervent hiker en schaakspeler.


10

Attica Locke - Bluebird, Bluebird (Bluebird, Bluebird, 2017)


Kort na elkaar worden er twee lichamen gevonden in het moeras van Lark, een stadje in Oost-Texas. De slachtoffers zijn een zwarte advocaat uit Chicago en een witte lokale vrouw.

De zwarte Texas Ranger Darren Mathews heeft Texas jaren geleden ingeruild voor Chicago, maar besluit tijdelijk terug te keren naar zijn geboortegrond als hij over de moorden hoort. Hij vermoedt dat de gewelddadige, racistische bende van de Aryan Brotherhood of Texas iets met de zaak te maken heeft en mengt zich - ondanks het feit dat hij tijdelijk geschorst is - in het onderzoek.

Met elke nieuwe ontwikkeling raakt Darren verder verstrikt in de gevaren en moeilijkheden van een staat waar racisme nog aan de orde van de dag is en de wet niet voor iedereen gelijk is.

Attica Locke
(1974, Texas) is scriptschrijver voor films en tv-series (o.a. Empire) en thrillerauteur. Ze schreef tot nu toe vier boeken, die allemaal voor prijzen genomineerd werden. Bluebird, bluebird won de Edgar Award 2018, voor beste thriller van het jaar. 

Locke was ook een van de felste tegenstanders van de toekenning van de eretitel Grand Master aan schrijfster Linda Fairstein in 2018. De toekenning van de oeuvreprijs werd later door de Mystery Writers of America teruggedraaid. Volgens Locke speelde Fairstein geen zuivere rol bij de veroordeling van vier zwarte jongens en één latino voor de verkrachting van blanke vrouw die in Central Park in New York aan het joggen was. Het vijftal verdween ten onrechte vele jaren achter de tralies. Fairstein was in deze zaak openbaar aanklager. Later bouwde ze een succesvolle carrière op als thrillerschrijfster. Locke was een van de scriptschrijvers van de spraakmakende Netflix-serie When they see us over de lotgevallen van de Central Park Five.


9

Mick Herron - Slow horses (Slome paarden, 2010)  

Londen, Engeland. Slough House is de plek waar afgeschreven MI5-spionnen hun mislukte carrière moeten uitzitten. De 'slow horses', zoals ze worden genoemd, zijn allemaal op de een of andere manier in ongenade gevallen.

Misschien hebben ze een operatie zo erg verprutst dat niemand hen nog vertrouwt. Misschien stonden ze een ambitieuze collega in de weg en werden ze genadeloos aan de kant geschoven. Misschien raakten ze te afhankelijk van de fles, wat geen zeldzaamheid is in dit vak.

Maar één ding hebben ze gemeen. Ze willen terug het veld in. En de meesten zijn bereid alles te doen om daar te komen, zelfs als dat betekent dat ze met elkaar moeten samenwerken.

Mick Herron, die geboren werd in Newcastle, heeft twee misdaadromans in de 'River Cartwright'-serie op zijn naam staan en een reeks detectives die zich afspeelt in Oxford. In Dead Lions schrijft hij over Slough House in Londen, een duistere dependance van MI5, waar falende spionnen hun werkplek hebben. De jury van de Crime Writers' Association vond Dead Lions een goed geschreven en geraffineerde parodie op de klassieke Britse spionageroman en kende hem in 2013 de Goldsboro Gold Dagger toe voor beste misdaadroman van het jaar. 


8

S.A. Cosby - Razorblade tears (Vlijmscherpe tranen, 2023)


De recensenten van VN Detective & Thrillergids riepen Vlijmscherpe tranen van de Amerikaanse schrijver S.A. Cosby uit tot Thriller van het Jaar 2023. Het boek zit vol pareltjes van memorabele zinnen, aldus de jury.

Het verhaal gaat over twee vaders: Ike Randolph en Buddy Lee. Het is vijftien jaar geleden dat Ike de gevangenis uit liep en sindsdien is hij niet meer in aanraking gekomen met de politie. Maar wanneer twee agenten voor zijn deur staan, weet Ike dat hij als zwarte man op zijn hoede moet zijn.
Ike krijgt het bericht dat elke vader vreest: zijn zoon Isiah en zijn witte echtgenoot Derek zijn vermoord. Hoewel Ike de geaardheid van zijn zoon nooit volledig heeft kunnen accepteren, is hij ontroostbaar.

Ook Dereks vader Buddy Lee schaamde zich voor zijn zoons homoseksualiteit, net zoals Derek zich schaamde voor zijn vaders criminele verleden. Maar Buddy zal niet rusten voor hij weet wie zijn zoon vermoord heeft.

Vastberaden om goed te maken wat ze niet konden toen hun zoons nog leefden, besluiten de twee vaders hun vooroordelen over hun zoons - en over elkaar - aan de kant te schuiven en hun handen ineen te slaan om wraak te nemen op de moordenaar van hun zoons.

Over
Vlijmscherpe tranen zei S.A. Cosby in Trouw: 'Dit boek gaat over vaders en zonen, over wat twee vaders hadden gewild dat hun zonen waren. Ik denk dat het mannen in de VS moeilijk wordt gemaakt gevoelig, kwetsbaar te zijn. En dus houden ze hartstochtelijk vast aan hun mannelijkheid. Dat veroorzaakt veel problemen.'

De recensenten van Vrij Nederland noemen de twee vaders in het boek 
'twee onorthodoxe actiehelden op hun opmerkelijke wraakmissie'. Ike en Buddy Lee, allebei afgeleefd door alcoholmisbruik en een bestaan in de kleine criminaliteit, vinden elkaar als hun zonen, een homoseksueel interraciaal liefdeskoppel, vanwege hun geaardheid gruwelijk worden omgebracht.

'Heftig actiegeweld meets progressieve denkbeelden', aldus de jury. Een duizelingwekkend hoog verteltempo, fantastische dialogen en een sprankelende, spitsvondige schrijfstijl vol pareltjes van memorabele zinnen maken dit boek een heerlijke thriller. En niet onbelangrijk: dit is de enige nominatie die de juryleden voortdurend in de lach deed schieten. Een jurylid: ‘Als je zo veel humor tegenover al dat keiharde geweld zet, dan houdt dat elkaar in balans.’ Geestig, ontroerend en keelsnoerend spannend. 'De VN-Thriller van het Jaar is een bevrijdende omzetting van levenspijn', aldus de jury.


7

Liz Moore - The God of the Woods (De stem uit het bos, 2024)


Wanneer Barbara van Laar op een ochtend in augustus 1975 niet in haar zomerkampbed blijkt te liggen, begint direct een grootschalige, paniekerige zoekactie. De vermissing van een kind is een drama, maar nu gaat het ook nog eens om de dochter van de oprichters van het kamp, de steenrijke familie Van Laar.

Deze dynastie bezit het kamp, het riante buitenhuis en een deel van het Adirondack-natuurpark, in het noorden van de staat New York.

En het is niet de eerste keer dat er een kind van de familie Van Laar is verdwenen: zestien jaar geleden verdween haar broer – hij is nooit teruggevonden. Geleidelijk worden niet alleen de vele geheimen van de familie Van Laar ontrafeld, maar ook de geheimen van de gemeenschap die voor de familie werkt.

Liz Moore is een internationaal bestsellerauteur wier werk nooit eerder naar het Nederlands vertaald was. Haar roman Long Bright River was Een New York Times bestseller, een Good Morning America Book Club Pick, Guardian Book of the Month en een Barack Obama boekentip. Liz Moore woont en werkt in Philadelphia.


6

Oyinkan Braithwaite - My Sister, the Serial Killer (Mijn zusje, de seriemoordenaar, 2018) 

Koredes zusje Ayoola is in alles het tegenovergestelde van wat zij is: ze is het favoriete kind, bloedmooi, neemt het leven niet al te serieus - en is een seriemoordenaar. Geen man overleeft een relatie met haar.

Zussen ben je echter voor het leven, dus Korede helpt haar keer op keer. Wanneer de knappe arts in het ziekenhuis waar Korede werkt, op wie ze heimelijk verliefd is, ook voor Ayoola's charmes bezwijkt, staat Korede echter voor een gruwelijk dilemma: kiest ze voor haar zusje, of voor zichzelf?

Oyinkan Braithwaite is een Nigeriaans-Britse auteur. Ze studeerde rechten en creative writing, en werkte voor onlinemagazines en de Nigeriaanse uitgeverij Kachifo. Haar debuutroman Mijn zusje, de seriemoordenaar werd gepubliceerd in 2018 en stond op de longlist van de Booker Prize en de shortlist van de Women’s Prize for Fiction. In 2020 won ze de Crime and Thriller Book of the Year.





5

Cormac McCarthy - No country for old men (Geen land voor oude mannen, 2008) 

Een Texaanse jager vindt een aantal lijken, een partij heroïne en een tas geld en beseft dat hij opgejaagd wild zal zijn als hij de tas meeneemt

Llewelyn Moss sluit tijdens de jacht op een gruwelijk moordtoneel. Zijn leven verandert voorgoed wanneer hij besluit de 2,5 miljoen dollar die hij vindt, mee te nemen. Hij gaat nog wel bij zijn jonge vrouw langs, maar hij weet dat hij het op een lopen moet zetten.

Er zullen allerlei types achter hem aan komen, onder wie sheriff Bell, die hem probeert te beschermen, en ene Chigurh, wiens motieven niemand bekend zijn. Een verhaal over geweld, loyaliteit, liefde, principes, plicht en trouw, en over hoe al deze krachten ons lot bepalen. Verfilmd door Ethan en Joel Coen, met in de hoofdrollen o.a Tommy Lee Jones, Josh Brolin en Javier Bardem.






4

Stieg Larsson - The Girl with the Dragon Tattoo (Mannen die vrouwen haten, 2005)

Twee tegenpolen, Mikæl Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, en uitgever van het beroemde en beruchte tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tattoos én ze is een computerhacker van wereldklasse.

Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort.

Met hulp van Lisbeth Salander stuit Mikael op een spoor dat rechtstreeks naar een zeer duister en bloedig familiegeheim voert...

Mannen die vrouwen haten (oorspronkelijke titel Män som hatar kvinnor) is het eerste deel in de Millennium-trilogie van de Zweedse journalist en schrijver Stieg Larsson.

De schrijver overleed in 2004 en in zijn nalatenschap werden drie complete romans aangetroffen die postuum werden gepubliceerd en veel opzien baarden in de wereld van de misdaadromans. Mannen die vrouwen haten werd voor het eerst in Zweden uitgegeven in 2005 en werd binnen korte tijd een internationale bestseller.


3

Tana French - In the woods (De offerplaats, 2007)


Het oeroude bos op de heuvels net buiten Dublin is grotendeels gekapt. Een groep archeologen onderzoekt het terrein; er blijken overblijfselen te liggen uit de prehistorie en diverse latere perioden. Op een ochtend vinden ze het lichaam van een meisje, op een offersteen uit de bronstijd. Katy Devlin was pas twaalf jaar toen ze werd vermoord.

Deze zaak brengt rechercheur Rob Ryan in één klap terug bij de traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd - die hij angstvallig verborgen houdt voor zijn collega's. Het is nog steeds een raadsel waarom zijn jeugdvriendjes Jamie en Peter nooit zijn teruggekeerd uit het bos en hij - onder het bloed - wel werd teruggevonden. Nog raadselachtiger is het dat hij zich niets herinnert van wat er toen is gebeurd...

Tana French is een Ierse schrijfster en toneelactrice. Ze woont in Dublin, Ierland. Haar debuutroman In the Woods, een psychologische thriller, won de Edgar-, Anthony-, Macavity- en Barry-prijs voor beste debuutroman. The Independent noemde haar 'de First Lady van de Ierse misdaadliteratuur'. 



2

Dennis Lehane - Mystic River (Vuile handen, 2001)


De jongens Sean Devine, Jimmy Marcus en Dave Boyle zijn goede vrienden van elkaar. Op een dag stopt er een vreemde auto in hun straat. Eén jongen stapt in terwijl de twee anderen toekijken. De gevolgen zijn verschrikkelijk.

Vijfentwintig jaar later is Sean rechercheur bij de politie. Jimmy is een ex-crimineel die een buurtwinkel drijft. En Dave probeert wanhopig zijn huwelijk te redden en zijn demonen op afstand te houden - demonen die hem tot huiveringwekkende daden aanzetten.

Wanneer de dochter van Jimmy dood wordt aangetroffen, wordt Sean op de zaak gezet. Terwijl zijn privé-leven net een beetje op orde begint te komen, is Sean gedwongen terug te keren naar een wereld die hij dacht achter zich te hebben gelaten. Hij gaat de confrontatie aan met de nachtmerries uit zijn verleden.

En dan is er Dave, die dezelfde nacht dat Jimmy's dochter lafhartig werd vermoord, onder het bloed is thuisgekomen. Leidt Dave een dubbelleven? Langzamerhand merkt Jimmy dat hij vanwege zijn wraakgevoelens steeds dichter naar de rand van een morele afgrond wordt gedreven.

Mystic River is door Clint Eastwood verfilmd. Van de sterrencast maakten onder anderen Sean Penn en Kevin Bacon deel uit. Over verfilmingen van zijn boeken zei Dennis Lehane'Mijn vader viel in slaap bij alle drie verfilmingen van mijn boeken. Hij zakte weg aan het begin van Mystic River werd wakker aan het eind en zei dat mijn moeder het nogal duister vond. Hij snurkte door Gone Baby Gone en zei dat mijn moeder vond dat ik het F-woord nogal vaak gebruikte. Hij heeft nooit een van mijn boeken gelezen en iedereen vindt dat treurig. Maar mijn vader zou zeggen: 'Jouw broer werkt in een gevangenis, maar je ziet mij er niet naartoe gaan.'


1

Gillian Flynn - Gone Girl (Donker hart, 2012)

Recensent Arno Ruitenbeek over Donker hart: 'Redt een huwelijk, gebaseerd op leugens en bedrog, het? Kun je leven met een psychopaat? Gillian Flynn zocht het haarfijn uit en geeft antwoord op deze prangende vragen in een superieure thriller.

Om te voorkomen dat ook maar iets van de meesterlijke intrige en nog ingenieuzer ontknoping uitlekt, zal ik over de inhoud zwijgen en me beperken tot de technische aspecten. Om te beginnen de karakters. Van het financieel in versukkeling geraakte echtpaar Nick en Amy, via Amy's hinderlijk aanwezige ouders, Nicks drankzuchtige zus en door Alzheimer getroffen vader tot de provincialen van de politie: stuk voor stuk goed getroffen. Elk een levert zijn waardevolle bijdrage aan de beklemmende sfeer.

De dialogen zijn natuurlijk; humor godzijdank volop aanwezig. Het tempo is hoog, de zaken worden steeds vanuit beider zicht (Nick, Amy) verteld. Mede daardoor wordt de lezer wel tien keer op het verkeerde been gezet. Flynn schreef eerder
Teerbemind en Duisternis, die internationaal veel opzien baarden. Dat gaat Donker hart ook doen, zeker en gewis.'

Recensen Hans Knegtmans over Donker hart
De hoofdpersonen van Gillian Flynn zijn niet voor het geluk geboren. Dat gold voor journaliste Camilla Preaker, die in Teerbemind de activiteiten van een seriemoordenaar moest onderzoeken, uitgerekend in een stadje waar ze zelf haar traumatiserende jeugd had doorgebracht. In 'Duisternis' verdiende Libby Day een zakcentje bij door een leesclub terzijde te staan met research naar de moord op haar moeder en twee zusjes, in een grijs verleden.

En nu verdwijnt in Donker hart Amy Elliott op haar vijfde trouwdag uit de echtelijke woning. De huiskamer draagt sporen van een hevige worsteling. Echtgenoot Nick Dunne tast in het duister, tot frustratie van het politieduo dat de misdaad - als het dat is - onderzoekt.

Bij de politie en later bij de kijkers van personalityshows op tv, groeit de overtuiging dat Nick en niemand anders verantwoordelijk is voor Amy's verdwijning. Ga maar na. Zij bulkte van het geld dat haar schrijvende ouders hadden verdiend met de serie Amazing Amy. Na zijn ontslag als tekstschrijver verdient Nick de kost als assistentleerkracht, en hij vervloekt de dag dat hij erin toestemde op huwelijkse voorwaarden te trouwen. En zijn vrouw is een geduchte sta-in-de-weg in zijn ontluikende relatie met een piepjonge studente.

Toch is Donker hart geen thriller in de klassieke betekenis. Het duurt een eeuwigheid voordat duidelijk wordt of bij Amy's verdwijning al dan niet misdaad in het spel is. Veeleer is het boek een analyse van hoe twee partners er ogenschijnlijk eensgezind in slagen het dagelijks leven tot een hel te maken, waaruit geen ontsnappen mogelijk is.

De twee hoofdpersonen vertellen om en om een deel van het verhaal. Nick beschrijft zijn leven na Amy's verdwijning, terwijl zij in dagboekpassages de voorgeschiedenis van hun gedoemde relatie toelicht. De lezer zij gewaarschuwd: beiden kunnen liegen dat het gedrukt staat, en pas tegen het inktzwarte eind van het boek weten we min of meer waar we aan toe zijn.

Bij dit alles blijft Flynn een opmerkelijk lichtvoetige verteltrant hanteren. Daarbij strooit ze met herkenbare en veelal hilarische observaties. 'Voor zover ik me kan herinneren was het laatste cadeau dat
mijn vader aan mijn moeder gaf een strijkijzer. Het stond op het aanrecht, niet eens in cadeaupapier.'

Donker hart is een boek om in tienvoud aan te schaffen als aardigheidje om het leven van je dierbaren op te fleuren.

'Het is met stip mijn meest gecompliceerde, lastigste boek', zegt de schrijfster in een interview.

11 september 2026

Vijfentwintig jaar na 9/11 (nieuws, 2026)



Het is vrijdag 25 jaar geleden dat al-Qaida-kapers vliegtuigen in de twee WTC-torens in New York vlogen. Een derde vliegtuig boorde zich in het Pentagon, vlak bij Washington, en een vierde vliegtuig stortte neer in een weiland in Pennsylvania.

De aanslag was met bijna drieduizend slachtoffers de dodelijkste terreurdaad ooit. Maar het aantal slachtoffers van de giftige stoffen die uit de puinresten van de torens vrijkwamen, is inmiddels vele malen hoger. Ongeveer negenduizend mensen zijn daar aan overleden, zo is de schatting.

Ook op thrillerschrijvers had de aanslag een enorme impact. In interviews en achtergrondverhalen spraken ze erover. Op De Spanningsblog kwamen de afgelopen jaren diverse auteurs aan het woord. 

Hoofd van de beveiliging

De Ierse misdaadauteur Glenn Meade (Dublin, 1957) begon in de zomer van 1999 te schrijven aan zijn vierde thriller, As van het kwaad. Het boek moest gaan over een verwoestende aanslag door een Al Qaida-cel op Washington. Eind augustus 2001 was hij klaar met de eerste versie. Nog geen twee weken later zag hij op televisie hoe kapers in naam van Allah twee vliegtuigen de Twin Towers in New York binnen lieten vliegen.
  

Onder de duizenden slachtoffers die op 11 september vielen waren er twee die Meade persoonlijk kende. De een was een kennis die hij op een van zijn reizen had ontmoet. De ander was een voormalig FBI-agent die met kennis van zaken over Al Qaida kon spreken. De man had zijn superieuren herhaaldelijk gewaarschuwd voor een aanslag op Amerikaans grondgebied. Omdat hij het gevoel had dat er niet naar hem werd geluisterd, koos hij voor een andere baan: hij werd hoofd van de beveiliging van de Twin Towers. Hij overleed toen het eerste toestel de toren raakte.

Na 11 september raakte Meade ervan overtuigd dat zijn boek nooit zou worden uitgegeven. 'Het onderwerp was te emotioneel en het publiek was te erg geschrokken', schrijft hij in zijn nawoord. Deuren van politie- en inlichtingendiensten die zich voor 11 september voor de schrijver openden, bleven na de aanslagen potdicht. Toch voltooide Meade, die eerder thrillers schreef op het heroplevende nazisme in Europa en een geplande moordaanslag op Stalin, het manuscript om het pas een kleine drie jaar later te publiceren.

Acteur voorspelde 9/11 in manuscript

De Britse acteur
Sir Michael Caine schreef in een manuscript voor een thriller al over terreuraanval als die op Twin Towers, nog voordat die op 11 september 2001 werd uitgevoerd. 

Caine, pseudoniem van Maurice Joseph Micklewhite, vertelde in 2010 voor de BBC-radio dat hij destijds fantaseerde over terroristen die met een vliegtuig in een wolkenkrabber in Londen vlogen. Hij was erover aan het schrijven toen '9/11' plaatsvond.

Caine was verbijsterd dat zijn fantasie realiteit werd en legde onmiddellijk zijn manuscript in een diepe bureaulade. '
Ik had dus dat plot waarbij terroristen een wolkenkrabber aanvallen en dan gebeurt zoiets in het echt. Ik was ontzet, dus ik hield op met schrijven.'

Voor geheime diensten kan fantasie niet pervers genoeg zijn

Lezen terroristen thrillers? Kijken ze films? Er bestaat een theorie dat bommenleggers hun perverse en immorele daden na-apen van wat hen in spannende boeken en op het witte doek wordt voorgeschoteld. Om die reden vroeg het Witte Huis schrijvers en scenaristen gruwelijker aanslagen dan die op de Twin Towers te bedenken. Ze konden het, hoewel niemand had geopperd dat terroristen ook de trein naar Madrid konden nemen.


Op woensdag 12 september 2001 verklaarde de FBI dat geen sterveling had kunnen voorzien dat terroristen een dag eerder vliegtuigen zouden inzetten tegen het World Trade Center en het Pentagon. Toch waren er in de loop der jaren genoeg signalen die de dienst aan het denken hadden kunnen zetten. Ze hadden bijvoorbeeld hun gedachten kunnen laten gaan over de ramp - een tragisch ongeluk, dat staat zo goed als vast - met de El Al Boeing in oktober 1992. Nog geen twee jaar nadat het vliegtuig zich in de Bijlmerflats had geboord, schrijft Tom Clancy, de favoriete auteur van de CIA en het Pentagon, zijn thriller Debt of Honor (Ereschuld). Daarin stort een door een Japanse terrorist bestuurde, volgetankte Boeing 747 neer op het Witte Huis, de president en talrijke leden van het Huis van Afgevaardigden komen om het leven.

Op een zonnige zaterdag in oktober 2001 bezoekt Tom Clancy Ground Zero in New York, de plek waar de WTC-torens hebben gestaan. Hoofdschuddend loopt hij tussen de puinhopen en zegt tegen verslaggevers: 'Dat zo veel mensen bereid zijn geweest voor hetzelfde doel tegelijkertijd te sterven. Elke schrijver die zoiets had bedacht, zou het manuscript als 'te ongeloofwaardig' van zijn uitgever terugkrijgen. Je kunt de realiteit niet meer bijhouden. Niemands fantasie reikt zo ver.'

Tegenover de BBC verklaarde Clancy destijds dat hij de plot van Debt of Honor besprak met een luchtmachtofficier. Clancy: 'Die keek me met grote ogen aan en zei dat ze nooit deze mogelijkheid hadden besproken.'

Fragmentatiebom

Clancy is niet de enige auteur wiens boeken soms een akelig voorspellende waarde hebben. De nog vrij onbekende schrijver Jake Thoene begon in 1999 aan Vuurproef. In zijn thriller schrijft hij over grote hoeveelheden anthrax, die in de Russische stad Oblinsk onbeheerd stonden te wachten op een nieuwe bestemming. 'Ik wist toen al dat het alleen nog maar een kwestie van tijd was voordat deze kennis en informatie zou worden verkocht aan de hoogste bieder', vertelt Thoene op de website Crimezone.

In de roman Platform beschrijft Michel Houellebecq hoe drie mannen met tulbanden op het hoofd naar een Thaise vakantiekolonie voor rijke westerlingen varen, daar eerst met mitrailleurs het vuur openen op toeristen en voor ze vertrekken in Bar Crazy Lips een fragmentatiebom achterlaten. In zijn roman komt de auteur uit op 117 slachtoffers, 'de bloedigste aanslag ooit in Azië gepleegd'. Islamitische organisaties beschuldigen de Franse auteur ervan aan te zetten tot moslimhaat. Maar korte tijd later, in oktober 2002, ontploffen er door extremistische moslims geplaatste bommen in een discotheek in Kuta op Bali.

De werkelijkheid troeft soms de fictie af. In het toneelstuk Hetze van Pieter Hilhorst wordt de lijsttrekker van Weerbaar Nederland door een groep Marokkanen gemolesteerd. Een paar dagen na de première wordt op 6 mei 2002 Pim Fortuyn vermoord. In Robin Cooks thriller Ademnood uit 1999 worden aanslagen met de miltvuurbacterie gepleegd, enkele jaren later is de VS in de ban van 'poederbrieven'. Het was ook in de VS dat een seriemoordenaar de 'aanwijzingen' volgde in Silence of the Lambs van Thomas Harris. Een collega-killer ging in Israël op dezelfde wijze tekeer zoals William Bayer dat had bedacht in De Seriemoorden (1987). De dader kerfde zijn initialen in de wang van zijn slachtoffers. Ook de locatie was dezelfde: de Olijfberg bij Jeruzalem.

En onze eigen Tomas Ross schreef in 1981 de thriller De ogen van de Mol, over een Zuid-Afrikaanse blanke, linkse journalist die naar Engeland vlucht en daar uit gewetensnood bekent voor de Zuid-Afrikaanse geheime dienst als infiltrant te werken. Nog geen half jaar na publicatie loopt zo'n man inderdaad over en bekent soortgelijke feiten.

Research

Vóór 11 september 2001 hechtten de Amerikaanse autoriteiten kennelijk niet zo veel waarde aan fictie. Maar na de aanslagen vroeg het Witte Huis een aantal scenarioschrijvers uit Hollywood na te denken over de gedaante die nieuwe terroristische aanslagen zouden kunnen aannemen. Hun verzinsels zouden de geheime diensten wellicht kunnen helpen met het voorkomen van nieuwe aanslagen.

Kaskrakers als The Siege, Die Hard en The Peacemaker hebben laten zien hoe Hollywood scenario's verzon waarin gijzelingen, bommen in New York en klopjachten op extremisten centraal stonden. Uitgebreide research gaf de scriptschrijvers inzicht in de psychologie en de methoden van terroristen. Regisseur Robert Altman is ervan overtuigd dat terroristen films kopiëren. 'Ik geloof dat wij hen hebben geleerd hoe ze het moeten doen', zei hij kort na 11 september. Maar het Pentagon houdt tot op de dag van vandaag vast dat enig verband tussen films en terreurdaden louter toeval is. Een Amerikaanse luitenant-kolonel b.d. verklaarde echter tegenover de BBC-televisie dat de enige fout die Hollywood ooit heeft gemaakt is dat ze nooit met de naam Osama bin Laden op de proppen kwam. Overste Ralph Peters: 'De namen zijn verkeerd maar over het algemeen waren de Hollywood-scripts reëler dan elk rapport van de geheime dienst dat ik ooit onder ogen kreeg.'

Thrillerschrijver Jacob Vis publiceerde in 1997 de roman De Jacobijnen waarin een IRA-cel het op de Oosterscheldedam heeft gemunt. De groep dreigt bij springtij het grootste project in de Deltawerken op te blazen en de watersnoodramp van 1953 te herhalen tenzij Nederland met 200 miljoen dollar over de dam komt. Vis' fantasie kende geen grenzen: in de finale van zijn boek landden zelfs IRA-helikopters op de dam.

Voor zover bekend zijn Vis en andere misdaadauteurs nooit door de AIVD uitgenodigd om eens op een achternamiddag te brainstormen. Zelfs bij auteur Tomas Ross, toch een begenadigd (com)plotdenker aan wie de Amsterdamse korpschef destijds vroeg of hij nog een advies had om bij het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima rellen of nog erger te voorkomen, klopte de dienst nooit aan. 'De vraag is of het helpt', zegt Ross. 'Ik denk het niet, want je ziet immers een gevaarlijke omslag in het terrorisme: niet meer de grote doelen als de Rotterdamse haven of Schiphol, maar de 'simpele' zelfmoordactie waartegen niets valt te ondernemen.' Het doet Ross denken aan de tijd waarin de IRA dreigde met aanslagen in Londen, waar passanten om de haverklap werden gefouilleerd en achtergelaten tasjes en koffers tot ontruimingen leidden.

Niet alles is voorspelbaar. Voor zover bekend heeft geen auteur of scenarioschrijver voor 11 maart van dit jaar bedacht dat je ook bloedige aanslagen kunt plegen op forensentreinen die van en naar Madrid rijden. Wat Ross betreft kan fantasie niet pervers genoeg zijn om je te kunnen wapenen tegen terreur. 'Zolang je de mentaliteit van die perverse, immorele, beestachtige, schofterige tegenstander niet kent, zolang je niet denkt zoals hij, vecht je, met al je morele gelijk aan jouw kant, tegen windmolens', schreef hij kort na 'Madrid'.

Te dik bovenop

Schrijver Peter Straub spreekt in een interview uit 2001 over de aanslag op de Twin Towers. Straub betwijfelt of er een boek valt te schrijven over de grootste horrorgebeurtenis van dat jaar: de aanslagen van 11 september. 'Ik zou zeker niet nu een boek willen schrijven over iets dat met 'the attacks' te maken heeft. Het zou er te dik bovenop liggen. Later, en meer van afstand, dat zou wel kunnen. Ik wil mijn fantasie nog niet op dat onderwerp loslaten. Ik moet nog steeds achter zien te komen, hoe ik er precies over denk.'

'11 September heeft me niets geleerd wat ik nog niet wist. Veel andere mensen zijn nu ook tot de ontdekking gekomen dat hun wereld niet veilig is, dat Fort Amerika niet bestaat. Natuurlijk was ik ook geschokt door de aanslag. Ik woon in Manhattan, zo'n vijf kilometer van de plek waar de Twin Towers stonden! Een ramp van enorme omvang, en een grote, niet alleen letterlijke verandering in het landschap. Het was nooit in me opgekomen dat zoiets zou kunnen gebeuren.'

'Net na de aanslagen was iedere Newyorker nog vol angst. Maar men was ook veel aardiger voor elkaar. Iedereen maakte ook fouten, omdat men zich niet kon concentreren. Ik had er ook moeite mee. Het was ontzettend moeilijk om de eenvoudigste zinnen te schrijven. Maar het gaat nu wel beter.'


Frederick Forsyth vond aanslag op wolkenkrabber 'ongeloofwaardig'

In 1983 reed een vrachtwagen vol springstoffen een Amerikaanse legerbasis binnen en werd tot ontploffing gebracht: 241 mariniers kwamen om het leven. Voor de Britse schrijver Frederick Forsyth, auteur van onder meer De dag van de Jakhals en Icoon, was dit de aanleiding voor de opzet van een nieuwe thriller.


Forsyth stelde zich een terrorist met een vliegbrevet voor. Zou die met een vliegtuig een aanslag kunnen plegen op een wolkenkrabber? De auteur liet het plan voor deze thriller varen omdat hij vond dat de aanslag gemakkelijk te kopiëren was door echte terroristen en omdat hij dacht dat zijn lezer het ongeloofwaardig zouden vinden. Op 11 september 2001 werd Forsyths fantasie de gruwelijke werkelijkheid.

Ook andere thrillerauteurs zagen elementen uit hun romans werkelijkheid worden. In De Topman (1998) van Jonathan Rabb verkeert heel Washington door een reeks aanslagen in een staat van chaos. In de vuistdikke pillen Ereschuld (1995) en Uitstel van Executie (1997) beschrijft Tom Clancy een aanslag met een Boeing 747 op het Capitool in Washington, waarbij de gehele Amerikaanse regering het loodje legt.