17 juni 2018

Gesignaleerd 439 (nieuws, 2018)

Karin Slaughter - Gespleten



Bij uitgeverij HarperCollins is de nieuwe thriller van Karin Slaughter verschenen. En zoals bij haar boeken te doen gebruikelijk bestaat de titel uit slechts één woord: Gespleten.


Over het verhaal: Andrea Cooper denkt haar moeder door en door te kennen. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag in een bloedbad verandert, ziet Andrea een heel andere kant van haar. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea.

Dan blijkt dat Laura zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is. Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En hoe kun je iemand nog vertrouwen die een leugenaar, of erger, blijkt te zijn?

Vierentwintig uur later ligt Laura in het ziekenhuis. Ze is neergeschoten door een indringer die dertig jaar lang heeft geprobeerd haar op te sporen en te ontdekken wat ze weet. Dochter Andrea probeert uit te zoeken wat haar moeder in het verleden heeft uitgespookt. Als zij niet haar moeders geheimen weet te ontraadselen, is er wellicht geen toekomst meer voor hen samen.

Wie kent Karin Slaughter niet? Deze Amerikaanse bestsellerauteur is een van 's werelds meest gelezen schrijvers. Haar thrillers zijn in 33 talen verschenen en wereldwijd zijn er meer dan 30 miljoen exemplaren van verkocht.

Karin Slaughter zegt haar boeken altijd op waargebeurde misdaden te baseren, Daarbij gaat het haar  meer om het motief dan om de misdaad zelf. Ze grijpt de kans die ze als auteur heeft om lastige thema's aan de kaak te stellen. Zo speelt geweld tegen vrouwen een belangrijke rol in haar oeuvre.

Het oeuvre van Slaughter is niet voor teergevoelige lezers. Een kort citaat uit Gespleten:

Het wapen kwam steeds hoger. Hij probeerde te richten.
Laura trok het lemmet dwars door zijn keel naar buiten.
Bloed, pezen, kraakbeen.
Geen straal, geen nevel zoals eerst. Alles stroomde uit zijn opengehaalde hals, alsof er een dam doorbrak.

Karin Slaughter - Gespleten. Uitgeverij HarperCollins, 494 pag.

16 juni 2018

Stephen King - De buitenstaander (2018)

Halverwege wordt Kings thriller een horrorverhaal



(Door Hans Knegtmans)

De buitenstaander, Stephen Kings nieuwe thriller, begint in al zijn gruwelijkheid veelbelovend. In het plaatsje Flint City (Oklahoma) wordt de elfjarige Frankie Peterson beestachtig vermoord. De vermoede dader, leraar Engels en jeugdhonkbalcoach Terry Maitland, heeft ceremonieel een tak in zijn reet gestoken, en hem de keel afgebeten.

Rechercheur Ralph Anderson barst bijna van verontwaardiging bij de gedachte dat dit onmens jarenlang zijn zoontje Derek de kneepjes van het honkbal heeft bijgebracht. Hij draagt zijn manschappen op de moordenaar te arresteren op het moment dat die quasionschuldig als trainer in de dug-out een honkbalwedstrijd van zijn team bijwoont.

Het onderzoek verloopt aanvankelijk vlekkeloos. Het forensisch bewijsmateriaal stapelt zich op, en de ene na de andere getuige herkent Maitland ogenblikkelijk bij de line-up. Ongelukkig genoeg houdt die vol onschuldig te zijn, al was het maar omdat hij ten tijde van de moord een congres bezocht, meer dan honderd kilometer van Flint vandaan. Ook hij beschikt over talloze getuigen.

Zo moddert de politie door. Uiteindelijk oppert een van Andersons collega's de naam van speurder Holly Gibney, die de vaste Kinglezers nog kennen uit de Mr. Mercedes-trilogie. Geïnspireerd door haar analytische hoogstandjes komt het politieteam de dader op het spoor. Niet dat de zaak dan gepiept is. Stephen King laat zijn affiniteit met het bovennatuurlijke de vrije loop. Dat betekent dat de speurders op zoek moeten naar iemand met bijzondere krachten die je niet zomaar in de boeien slaat.

Zo verandert de thriller in een horrorverhaal. Aan het eind van de rit vat Holly samen welke elementen nog ontbreken: 'Waar hij vandaan kwam. Wie zijn slachtoffers waren - niet alleen de kinderen die hij heeft vermoord, maar ook degenen die hij voor het moorden liet opdraaien. We weten niet hoelang hij heeft geleefd. Wat hij wás.' Holly heeft gelijk, en haar geestelijk vader spreekt haar niet tegen. Zou King het wel best vinden zo? Vrijblijvendheid mag, als het maar lekker spannend is? Je kunt het je haast niet voorstellen.

De vertaling is redelijk, behalve het verslag van een honkbalwedstrijd. Dat loopt over van speltechnische onzin. Het dieptepunt is de beslissende worp. Die wordt in de vertaling tot 'slag' uitgeroepen, terwijl het volgens King een 'wijd' is. Een slag had onmiddellijk het einde van de wedstrijd betekend, en dit duel gaat nog even door. Volgende keer een sportjournalist raadplegen.

Stephen King - De buitenstaander. Uitgeverij The House of Books, 592 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

14 juni 2018

Gesignaleerd 438 (nieuws, 2018)

Belinda Bauer - Blinde drift



Bij uitgeverij A.W. Bruna is Blinde drift van Belinda Bauer verschenen. Het is de achtste thriller van deze met de Gold Dagger onderscheiden Britse schrijfster.



Op een mooie zomerdag staat een auto met pech langs de weg. In de snikhete auto wachten de elfjarige Jack en zijn zusjes Joy en Merry op hun moeder.

'Jack heeft de leiding', zei zijn moeder toen ze wegging om hulp te halen. En tegen Jack: ‘Pas op je zusjes, ík ben zo terug.’

Dus wachten Jack en zijn twee zusjes in eerste instantie geduldig, maar algauw worden ze rustelozer.

En hun moeder komt niet terug.

Hun moeder komt nooit meer terug.

Drie jaar later past Jack nog steeds op zijn zusjes. Hij zorgt ervoor dat ze te eten krijgen en dat niemand erachter komt dat ze helemaal alleen wonen, zonder ouders. En dan ontdekt Jack wie de moordenaar van zijn moeder is…

Belinda Bauer wordt volgens haar uitgever alom beschouwd als een van de beste misdaadschrijfsters van haar generatie. 'Als geen ander is ze in staat gebleken om het genre van de thriller naar een nieuw niveau te tillen. Met dodelijke precisie portretteert ze haar personages en ze verweeft in haar meeslepende verhalen het afwijkende en vreemde net zo makkelijk als het alledaagse. Geen wonder dat ze in de pers wordt vergeleken met enkele van de grootste auteurs die het genre heeft voortgebracht – Thomas Harris, Ruth Rendell – en met hedendaagse toppers als Karin Slaughter en Tana French. Ze verrast en ontroert, maakt je bang en aan het lachen, en sleept je haast ongemerkt mee in die duistere, maar tegelijkertijd ook zo alledaagse en herkenbare wereld van haar.'

Bauer groeide op Engeland en Zuid-Afrika en was na haar studie journalistiek zeven jaar werkzaam als verslaggeefster. In 1993 won ze de Carl Foreman/Bafta Award for Young British Screenwriters en hierna trok ze naar Amerika voor een studie scenarioschrijven aan de California State University. Inmiddels gebruikt ze haar filmideeën voor boeken.

In 2010 won haar allereerste literaire thriller Rusteloos land meteen de prestigieuze Gold Dagger Award, een uitzonderlijke prestatie voor een debuut. Al even opmerkelijk was dat ze drie jaar later al de CWA Dagger in the Library won voor haar gehele oeuvre tot dan toe (op dat moment slechts drie boeken). Hierna werd haar vierde literaire thriller Wat dood is gekozen tot ‘Crime Novel of the Year’.

Moeizame doch vruchtbare start (nieuws, 2018)

'Thrillerschrijver' Bill Clinton scoort beter dan Stephen King



Oud-president Bill Clinton en zijn thrillermaatje James Patterson doen het goed met hun eerste coproductie. Hun boek The President is Missing verkocht in de eerste week na verschijning maar liefst 147.000 gebonden exemplaren in de Verenigde Staten.


Uitgeverij Penguin Random House is opgetogen over de belangstelling voor het boek. Woordvoerder Paul Bogaards twitterde dat de thriller op weg is naar een bestsellerstatus. Het boek verkocht in zijn eerste meer gebonden exemplaren dan welk ander boek dan ook sinds 2016.

De verwachting is dat het boek beter zal verkopen dan Go Set a Wathcman van Harper Lee dat in de zomer van 2015 werd gepubliceerd. Volgens de Washington Post deed de Clinton-Patterson-productie het in Washington en omgeving zeven keer beter dan The Outsider van Stephen King. The President is Missing gaat over een Amerikaanse president die van de radar verdwijnt om zijn land te beschermen tegen een mogelijk verwoestende cyberaanval.

Volgens Bogaards zijn er van de thriller tot dusver 260.000 exemplaren verkocht in alle 'formaten' (gebonden, e-book en luisterboek). De oplage van de gebonden exemplaren bedraagt één miljoen stuks.

Over het thrillerproject van Bill Clinton en bestsellerfabrikant James Patterson zijn geen financiële details vrijgegeven. De samenwerking tussen de twee is een initiatief van advocaat Robert Barnett, die werkzaam is geweest als agent voor beide schrijvers. Clinton kreeg in 2004 naar verluidt 15 miljoen dollar voorschot voor zijn autobiografie My Life. Patterson is met 300 miljoen verkochte boeken de bestverdienende thrillerschrijver ter wereld.


De publiciteitstournee van Clinton en Patterson kende overigens een moeizame start. Enkele uren nadat het boek op 4 juni op de markt kwam, verschenen de twee auteurs voor een interview op NBC's Today. Wat een ontspannend verkooppraatje had moeten worden, veranderde in een ongemakkelijk gesprek toen de interview Clintons affaire met Witte Huis-stagiaire Monica Lewinsky ter sprake bracht. Zijn tegenstribbelende antwoorden bezorgden de oud-president enkele dagen van negatieve publiciteit.

In Nederland denderde President vermist deze week op 3 de Bestseller60 binnen. De auteurs moesten slechts Hendrik Groen (met een nieuw deel van zijn geheime dagboek) en Michel van Egmond (die de vuile was van Voetbal Inside buiten hing) boven zich dulden. Stephen King zakte met De buitenstaander van 3 naar 5.

Bron: Washington Post, CPNB 

13 juni 2018

In verwarring achterlaten (nieuws, 2018)

Dichter schrijft thriller over onveilige kerncentrale Doel



Schrijver en dichter Sonn Franken uit Bergen op Zoom maakt zich sinds jaar en dag zorgen over de kerncentrale Doel, net over de grens in België. Nu heeft hij er een spannend boek over geschreven dat hij op 20 juli publiceert. 'Ik wilde een echte complotthriller schrijven, maar het boek is ook bedoeld als waarschuwing. Doel is niet veilig.'

Sonn Franken houdt al meer dan twintig jaar alles rond de kerncentrale Doel in de gaten. Onderzoeksrapporten en verslagen van nucleaire waakhonden, overheidsinstanties, berichtgeving op radio, tv en in de krant. Franken weet veel over incidenten in en rond Doel. 'De veiligheidscultuur in Doel is al sinds 1973 een probleem', zegt hij in de PZC. 'De hekken rond de centrale stellen weinig voor. Het laatste incident rond de lekkage in het nucleaire deel bewijst opnieuw dat de communicatie aan alle kanten rammelt.'

Hij zegt dat hij zijn thriller Dossier Doel in sneltreinvaart heeft geschreven. Het verhaal gaat over een uitgerangeerde journalist die veel weet over de kerncentrale en die wordt vermoord. Het blijkt niet zomaar een moord. De zoektocht naar de waarheid leidt naar een plot van internationale politieke samenzweringen met een knallend einde.

De lezer in verwarring achterlaten, dat is het doel van Franken met Dossier Doel. 'Autoriteiten doen er alles aan om incidenten te bagatelliseren. Kijk naar wat er in Frankrijk gebeurt. Van de 58 kerncentrales zijn er 32 met veiligheidsproblemen. In februari 2017 ging het mis in de kerncentrale van Flamanville. Een brand leidde tot een explosie in de machinekamer van een reactor. Reactie: niets aan de hand, geen straling vrijgekomen, geen gevaar.'

Franken wil dat de bevolking waakzaam en alert blijft. Hij moet het eerst nog maar zien of de kerncentrale Doel, zoals beloofd, uiterlijk in 2025 de poorten sluit. 'Dat is nog lang geen gelopen race.'

Dossier Doel verschijnt bij Uitgeverij Boekenindustrie.

Bron: PZC

Onbenullig en primitief (nieuws, 2018)

Thrillerauteur wast VN-recensent de oortjes



Gewoonlijk lopen thrillerauteurs er mee te koop als ze drie sterren of meer krijgen voor hun boek in de VN Detective & Thrillergids. De hele wereld moet het dan weten, de auteur in kwestie trakteert op spekkies, bier en andere lekkernijen en op social media is de zelfpromotie niet van de lucht. Heel af en toe slaat een misdaadschrijver terug als hij of zij door de scherprechters van het opinieblad gefileerd wordt.

Dit jaar is het ook weer raak. Schrijver Anne van Doorn stuitte op een zijns inziens bespottelijke bespreking van zijn boek De student die zou trouwen. Van Doorn, pseudoniem van schrijver Marco Books, liet het er niet bij zitten en schreef een 'open brief' van 713 boze woorden aan Vrij Nederland.

In de thrillergids van dit jaar brandt Barbara van IJzeren Van Doorns detectiveroman tot de grond toe af. 'Hoewel zij dat recht heeft, vind ik het ontluisterend hoe ondeskundig, onbenullig en primitief zij te werk gaat', schrijft Van Doorn.

Zo bestempelt zij het als onzin dat hoofdpersoon Lowina de Jong een schuld heeft geërfd van haar vader. 'Maar', zegt Van Doorn, 'die vader stierf in de zomer van 2015. Op 1 september 2016 trad de Wet bescherming erfgenamen tegen schulden (Wet betos) in werking. De wet is van toepassing op situaties waarin iemand een erfenis al heeft aanvaard, om dan te ontdekken dat hij in financiële nood belandt. Tot Wet betos in werking trad, overkwam dit duizenden mensen per jaar.' Lowina leerde een pijnlijke les door de erfenis te aanvaarden. Van Doorn: 'De betweterige Barbara blundert op dit punt!'

Ook vergelijkt Van IJzeren de detective van Van Doorn onterecht met Baantjer. 'Qua titel was een vergelijking met de titels van Sjöwall & Wahlöö (zoals De man die in rook opging) meer op z'n plaats. Zo houdt geen enkel argument waarmee Van IJzeren haar afbraak pleegt stand. Mijn hoofdpersoon denigrerend een 'lieftallige assistente' noemen? Lowina de Jong opereert grotendeels zelfstandig, is het vaak oneens met haar baas, weet niet wat ze van hem moet denken en maakt zelfs ruzie met hem.'

Inhoudelijk zou De student die zou trouwen een mislukte Baantjer-kloon zijn. 'Appie Baantjer schreef boekjes met drie moorden, volgens een strak stramien', reageert Van Doorn. 'Daar lijkt mijn boek in het geheel niet op, maar Van IJzeren heeft blijkbaar geen ander vergelijkingsmateriaal dan Baantjer.'

Van Doorn adviseert 'raaskallende recensenten' op non-actief te stellen opdat de kwaliteit van de thrillergids naar een hoger plan kan worden getild. Vrij Nederland heeft de brief (nog) niet geplaatst. Barbara van IJzeren (1950) studeerde Franse taal- en letterkunde en schrijft al zeker tien jaar thrillerrecensies voor Vrij Nederland. Zelf publiceerde ze in 2007 de voetbalthriller Open doel. De Spanningsblog oordeelde dat ze met dit boek 'hoog over' schoot.

Een aantal jaren geleden klommen enkele schrijvers ook in de pen om hun gal te spuwen over recensies in Vrij Nederland. Nathalie Pagie, Bronja Hoffschlag en Ellen Gerretzen richtten allen hun pijlen op één bespreker: Barbara van IJzeren.

Gesignaleerd 437 (nieuws, 2018)

S.K. Tremayne - Vlak voordat ik stierf




Bij uitgeverij Prometheus verschijnt Vlak voordat ik stierf, na IJstweeling en Vuurkind de derde thriller van de Britse auteur S.K. Tremayne. Over een ongeluk dat geen ongeluk was.

Het was maar een klein stukje ijs. Gewoon wat botte pech. Maar het was genoeg om Kath Redway, die met haar auto zo het meer van het prachtige Dartmoor National Park in draaide, bijna te doen verongelukken.

Als door een wonder komt ze met de schrik, en een paar blauwe plekken, vrij. Ondanks haar geheugenverlies en de shock waarin ze verkeert, is Kath blij dat ze weer terug is in de afgelegen boerderij waar ze woont met haar knappe man Adam en haar verlegen, maar zeer intelligente dochter Lydia. Ze leeft!

Haar gezin is echter verre van opgelucht. Haar man gedraagt zich koeltjes tegen haar, of ronduit boos. Haar dagdromende dochter begint vreemde taal uit te slaan, en houdt niet op over een 'man op de hei'.

Wanneer ze steeds meer gefragmenteerde, maar ijzingwekkende herinneringen terugkrijgt, realiseert Kath zich dat haar 'ongeluk' helemaal geen ongeluk was. Met dat besef stort ze in en vervalt haar leven tot een duistere wereld van angst en dreiging.

S.K. Tremayne is volgens uitgeverij Prometheus nog steeds 'het pseudoniem van een internationale bestsellerauteur die woont en werkt in Londen'. Maar wij weten wel beter. De Britse journalist en schrijver Sean Thomas (1963) gaat achter het pseudoniem S.K. Tremayne schuil. Thomas werkt als journalist voor kranten als The Sunday Times, The Daily Mail en The Guardian. Onder de nom de plume Tom Knox heeft hij inmiddels vijf archeologische en religieuze thrillers op zijn naam staan. Zijn eigen naam prijkt op de cover van drie romans, waarvan de tweede, Kissing England, in 2000 werd bekroond met de Bad Sex Award.

Thomas heeft overigens nooit officieel bekendgemaakt dat hij de auteur is van onder andere IJstweeling. Op zijn Twitteraccount retweette de auteur wel opvallend vaak lovende woorden over dit boek. Van IJstweeling werden alleen al in Nederland en Vlaanderen meer dan 60.000 exemplaren verkocht.

12 juni 2018

What's new? (nieuws, 2018)

Waar blijft toch die strengere redacteur?



U heeft het wellicht nog niet gemerkt, maar de Spannende Boeken Weken zijn al een dag of zes gaande. De officiële aftrap werd vorige week gegeven op Landgoed Boekesteyn waar Willem Asman zijn eerste Gouden Strop in ontvangst mocht nemen. Daar is het feestmateriaal inmiddels opgeruimd. Wat achterbleef is een rapport waarin de jury van de Gouden Strop kritische noten kraakte over de begeleiding van thrillerschrijvers. En dat was niet voor de eerste keer.

De jury was het opgevallen dat een groot aantal auteurs hun boeken vulde met veel perspectiefwisselingen. 'Toegepast door een vaardige auteur geven die een verhaal veel vaart en extra spanning', meldt het rapport. 'Maar het schakelen tussen verschillende figuren kan ook een averechts effect hebben: je raakt als lezer de draad kwijt.' De jury zag daarvan verschillende voorbeelden. In hun hang naar spektakel vlogen sommige schrijvers met hun perspectiefwisselingen gierend uit de bocht.

De jury pleitte voor strengere redacteuren bij uitgeverijen die een scherp oog hebben voor de verhaallijn en de clichés, storende foutjes en inhoudelijke inconsequenties uit de tekst halen. Er waren onder de inzendingen bovendien nogal wat boeken waarvan de vaart in het verhaal te lijden had onder eindeloze uitweidingen. 'Als er dan toch iemand dood moet in het verhaal, breng dan in ieder geval je darlings om zeep', aldus de jury.

Het is niet voor het eerst dat een jury van de Gouden Strop zich zo kritisch uitlaat over de ingezonden boeken. Zo riep de jury in 2014 de uitgeverijen op 'om hun auteurs met alle mogelijke middelen bij te staan en boeken in samenspraak streng en zorgvuldig te redigeren'. Er waren dat jaar veel boeken met 'Vijftig Tinten'-accenten. De stoute seks vloog de juryleden om de oren. Veel inzendingen hadden naar het oordeel van de jury wat lang nodig om op stoom te komen, sommige zelfs 100 pagina's, voordat er iets spannends gebeurde.'

In 2013 constateerde de jury dat bijna elk boek wel 'vlekjes' had: personages die nauwelijks uitgediept werden, een complot of samenloop van omstandigheden die niet echt klopt. 'Een tip die de jury aan de schrijvers zou willen geven: perfectioneer de kunst van het weglaten, ter verbetering van het eindresultaat.' Wat ook opviel was de opkomst van de prologitis.

Voorzitter Rik van de Westelaken sprak in 2012 ook vermanende woorden: een aantal van de 98 ingezonden boeken kampte met - let op de spelfout - 'rommelige plots, ongeloofwaardige personages, saaie uitwijdingen en bakken vol clichés'. Ook hier werd vastgesteld dat een goede eindredactie ontbrak.

Ook juryvoorzitter Koos Postema verzuchtte in 2010 dat redacteuren wel wat eerder en strenger hadden kunnen ingrijpen. Want zijn jury zag te veel Nicci French-  of Saskia Noort-klonen, met als thema 'vrouw valt op verkeerde man'. Ook waren veel boeken veel te lang. 'Waarom toch dat streven om thrillers tot meer dan driehonderd pagina's op te rekken?

Een te groot deel van de inzendingen doet vermoeden dat de basiscriteria (spannend én goed geschreven) geenszins als vanzelfsprekend worden beschouwd, aldus het vileine statement dat juryvoorzitter Clairy Polak in 2007 in een volle zaal van de Melkweg deed. Uiteraard werd ook hier de oproep gedaan om auteurs kritischer '- of liefdevoller, wat in dit geval hetzelfde zou zijn geweest' - te begeleiden. 'Dat zou voorkomen dat jury's struikelen over uitglijders als 'Haar rug was doorzeefd met kogelgaten.'

Van de 56 door de uitgevers opgestuurde boeken waren er zes titels waarvoor geen enkel lid van de jury van 2006 ook maar het minste enthousiasme kon opbrengen, staat in het juryrapport. Dodelijk is de volgende uitspraak: 'Waarschijnlijk putten auteurs die in de serieuze media worden genegeerd, moed uit de opbouwende kritiek in bladen die het belang van de boekenbranche behartigen, nog afgezien van de bewondering die ze oogsten in de familie- en vriendenkring.'

Kritiek op de thrillers die worden ingezonden voor de Gouden Strop is van alle tijden. Je zou de jury van volgend jaar gunnen dat die een vrolijkmakend rapport kan schrijven vol loftuitingen en zonder reprimandes naar schrijvers en uitgevers. Maar dan moeten die laatste wel meewerken.      

06 juni 2018

Blauwe lucht (nieuws, 2018)

E-bookauteur verkoopt binnen een jaar miljoen thrillers




De Ierse schrijfster Patricia Gibney heeft binnen het tijdsbestek van twaalf maanden meer dan een miljoen exemplaren verkocht van haar thrillers, zo heeft haar uitgever Bookouture gemeld. Het gaat om delen van haar serie psychologische thrillers rond speurder Lottie Parker.

Gibneys debuut The Missing Ones verscheen in maart 2017. Daarvan zijn sindsdien 650.000 e-books verkocht. Ook de delen The Stolen Girls, The Lost Child en No Safe Place deden het goed. Uitgeverij Bookouture sloot een contract met Gibney voor het leveren van nog eens drie thrillers.

Het e-booksucces heeft inmiddels geleid tot een deal met uitgeverij Sphere die de boeken in print op de markt wil brengen. Van The Missing Ones zijn 15.000 paperbacks verkocht en van The Stolen Girls 7.000 boeken.

Patricia Gibney heeft laten weten dat het schrijven haar hielp bij de verwerking van de dood van haar echtgenoot. Haar doel is nu 'gewoon doorgaan met schrijven.' Op 31 mei, de negende sterfdag van haar man Aidan, hoorde ze dat ze de mijlpaal van een miljoen verkochte boeken had gehaald. 'Ik keek naar de blauwe lucht en ik wist dat hij naar mij zat te glimlachen. Toen Aidan stierf brak voor mij een uitzonderlijk donkere periode aan. Maar met de steun van onze drie kinderen en door het schrijven creëerde ik een nieuwe wereld waarin Lottie Parker de hoofdrol speelt.'

Bron: The Bookseller

Enter over het spoor (nieuws, 2018)

Van links naar rechts: Schaduwprijsjuryvoorzitter Peter Römer, Eva Keuris, Willem Asman en Anniko van Santen, voorzitter van de Gouden Stropjury (foto: Roy Beusker)


Eindelijk prijs voor Willem Asman





Willem Asman heeft dit jaar de Gouden Strop gewonnen met zijn boek Enter, het eerste deel uit de Rebound-trilogie. Dankzij de nieuwe sponsor BookSpot ontving hij vanmiddag op landgoed Boekesteyn in 's Graveland een cheque ter waarde van 20.000 euro uit handen van juryvoorzitter Anniko van Santen. Goed nieuws was er ook voor Eva Keuris, zij won de Schaduwprijs (2.000 euro) voor haar thrillerdebuut Over het spoor

Communicatie-adviseur Willem Asman (1959) is geen onbekende in het thrillerprijzencircus. Hij werd ooit genomineerd voor zowel de Gouden Strop als de inmiddels ter ziele gegane Diamanten Kogel. Even werd gedacht dat Asman zijn tekstverwerker aan de wilgen had gehangen, want zijn laatste boek voor zijn prijswinnende thriller dateert alweer van 2010. Maar ineens was daar de aankondiging van de Rebound-trilogie bij uitgeverij Ambo|Anthos. In april 2017 kwam Enter uit, een half jaar later lag Error in de winkel. En Asmans uitverkiezing komt op een wel heel fraai moment: het afsluitende deel van zijn drieluik, Exit, staat op het punt van verschijnen.

Rebound is een schimmige organisatie die iedereen aan een nieuwe identiteit kan helpen. Als de portemonnee maar getrokken wordt. In het eerste deel is de hoofdpersoon Tyler, een vrouw die jaren geleden tegen haar man getuigde en nu onder een nieuwe naam met dochter Charlie in Amsterdam een woning heeft betrokken. Conform de regels van het getuigenbeschermingsprogramma weet niemand over haar vorige leven, haar dochter evenmin.

Als Charlie haar moeders kluis opent, ontdekt ze dat haar vader nog leeft en ze besluit hem te zoeken. Ze maakt een afspraak met iemand die informatie voor haar heeft, maar wanneer ze op de afgesproken plek aankomt wordt ze in een busje getrokken. Op datzelfde moment wordt in Miami een brute aanslag gepleegd. Zodra Tyler hoort van haar dochters ontvoering en de aanslag probeert ze haar contactpersoon bij het getuigenbeschermingsprogramma te bereiken. De reactie die ze krijgt laat haar achter met nog meer vragen: haar zaak is er niet bekend. Moet ze dan zelfs betwijfelen dat ze ooit in dat programma zat? En wie heeft haar dochter?

In het juryrapport valt te lezen dat Asman een web weeft van plotlijnen. 'Asman schrijft in een tempo dat je naar adem laat happen, maar in een stijl en opzet die het bijna onmogelijk maken het boek aan de kant te leggen. Dit doet hij ook met een vleugje verfijnde humor. Trefzeker weet Asman in enkele rake zinnen uitgebalanceerde karakters te schetsen en sferen op te roepen. De eenzaamheid van de hoofdpersoon is ronduit beklemmend.'

In een interview met De Spanningsblog zei Asman dat je zijn boeken kunt herkennen aan het gebruik van de conventies en clichés van het genre, 'maar dan net even anders dan je verwacht. En aan het feit dat mijn boeken een co-productie zijn: ik realiseer me steeds beter dat ik enige inspanning van de lezer vraag.' Als hij begint met schrijven, 'rotzooit-ie maar wat an', om in de geest van Karel Appel te spreken. 'Tijdens het herschrijven betaal ik de tol voor die grenzeloosheid. Dan wordt schrijven voor mij duwen, breken, vechten, letterlijk – een voortdurende strijd tussen mezelf meer of juist minder serieus nemen.'

De Gouden Strop bestaat 32 jaar en heet sinds dit jaar de BookSpot Gouden Strop. Oorspronkelijk is deze prijs genoemd naar het gelijknamige boek van Joop van den Broek. Naast Enter waren nog vier andere titels genomineerd: Akte van berouw van Chris Houtman (Karakter), Bling Bling 2. De Zaventemmers van Jan Van der Cruysse (Manteau), Broertje van Michael Berg (The House of Books) en Over het spoor van Eva Keuris (Prometheus). De auteurs van deze boeken ontvangen ieder duizend euro.


Ommezwaaien

Eva Keuris (foto: Friso Keuris)
De rekenaars onder de lezers zullen al hebben vastgesteld dat Eva Keuris na de uitreiking met drieduizend euro huiswaarts keerde. In haar boek Over het spoor staan drie pubers centraal. Ingmar, Remi en Julian worden in de zomer van 2008 opgepakt en veroordeeld voor de moord op de tienjarige Jordi de Wit. Zijn levenloze lichaam werd aangetroffen in het riet van hun vijver in een natuurgebied tussen Hilversum en Bussum. Na hun gevangenisstraf besluit ghostwriter Stella Lammers het relaas van rijkeluiszoon Ingmar op te tekenen. Deze ziet er een kans op rehabilitatie in.

Zonder overbodige tierelantijnen vertelt debutante Eva Keuris in Over het spoor het verhaal in de ik-vorm. Geen gesmijt met emoties, zoals in literaire thrillers te doen gebruikelijk is, aldus de recensie op De Spanningsblog. 'Aan de soepel lopende dialogen kun je aflezen dat ze voldoende ervaring heeft opgedaan als schrijver voor soaps, dramaseries en speelfilms. Over het spoor leest bijkans als een journalistiek verslag, met een reeks onverwachte ommezwaaien in de finale. Dit smaakt naar meer.'

De jury van de Schaduwprijs was vol lof over Keuris' boek. Het juryrapport meldt dat Over het spoor geschreven is in een stijlvast en meeslepend proza, waarin op vakkundige wijze de spanning wordt opgebouwd die de lezer tot het laatst in zijn greep houdt. 'Ook is de psychologie van de karakters fraai getekend en houdt de schrijver de lezer voortdurend op het puntje van z'n stoel.'

De andere twee genomineerde titels waren Een nieuw begin van Angelique Haak (De Crime Compagnie) en King Coke van Dannis Kramers (Xander). Vorig jaar won Bling Bling. Diamantroof van Jan Van der Cruysse.

Met de uitreiking van de Gouden Strop en de Schaduwprijs is de officiële aftrap gegeven voor de Spannende Boeken Weken. Oud-politicus en thrillerauteur Boris O. Dittrich heeft het Geschenkboek Barst geschreven dat gedurende die weken (tot en met 24 juni) door de boekhandel aan haar klanten cadeau wordt gedaan bij besteding van € 12,50 aan Nederlandstalige boeken.