16 november 2018

Dat fysieke (nieuws, 2018)


Lee Child: 'Tom Cruise is te klein voor Jack Reacher' 



Nadat hij in twee Hollywoodproducties in de huid van Jack Reacher is gekropen, hoeft Tom Cruise niet meer opnieuw de rol van de actieheld te vertolken. Lee Child, de schrijver van de thrillers, heeft geoordeeld dat de 1,70 meter lange filmster te klein is om iemand van 1,95 meter te spelen.   


'Tom Cruise is buitengewoon getalenteerd, maar hij mist gewoon dat fysieke',  zei Lee Child in een interview met BBC Radio Manchester. Jack Reacher-fans waren al in 2011 verre van opgetogen toen werd aangekondigd dat Cruise de hoofdrol zou vertolken. Child: 'Ik heb werkelijk heel plezierig gewerkt met hem. Hij is een ontzettend aardige kerel. We hebben veel plezier gehad. Maar uiteindelijk bleken de lezers toch gelijk te hebben. De grootte van Reacher is een heel belangrijke component van de persoon die hij is.'

'Het idee is dat wanneer Reacher een kamer binnenstapt, iedereen toch een beetje nerveus wordt', aldus Child. 'En Cruise had niet die enorme impact. Er komen geen nieuwe films met Jack Reacher, in plaats daarvan maken we een serie voor Netflix of iets dergelijks. Dat zal met een nieuwe acteur gebeuren.'

De schrijver riep via de radio zijn lezers op om met namen van mogelijke Jack Reacher-acteurs te komen. De twee films met Cruise, Jack Reacher (2012) en Jack Reacher: Never Go Back (2017), brachten flink veel geld in het laatje maar de critici waren verdeeld. Naar verwachting nemen Skydance Television en Paramount Television de coproductie van de tv-bewerking voor hun rekening.

Bron: The Telegraph

Overtreffende trap (nieuws, 2018)

'Echo' is geen herhaling van zetten



Fans moeten nog een halfjaar wachten, maar dan ligt toch echt de nieuwe thriller van Thomas Olde Heuvelt in de winkel. Echo komt zes jaar na de publicatie van HEX, de thriller waarmee de schrijver uit Nijmegen ook internationaal doorbrak. 

De uitgeverij van Olde Heuvelt kon met het nieuws dat Echo eraan komt niet langer wachten. 'We zijn enorm blij en trots dat we jullie mogen vertellen dat er een nieuw boek verschijnt', aldus de uitgever in een persbericht. Ze bestempelt het nieuwe boek, dat op 7 mei 2019 in de winkel ligt, als 'een huiveringwekkende thriller over obsessie, bezetenheid en de onverwoestbare kracht van de natuur.'

‘Het heeft even op zich laten wachten, door alle gekte rondom HEX', aldus de schrijver. 'Bovendien heb ik ook hier de lat hoog gelegd. Ik wilde geen herhaling van zetten. Het nieuwe boek moest HEX in alle opzichten overtreffen. Ik ben ontzettend trots op het resultaat.’

Nick Grevers en zijn klimmaatje Augustin zijn belangrijkste spelers in Echo. Beiden worden ze enorm aangetrokken door de Maudit, een afgelegen berg in de Zwitserse Alpen. Documentatie over de berg is schaars, het is er ongewoon stil, en als ze de vallei betreden bekruipt ze het onheilspellende gevoel dat ze niet alleen zijn.

Niet veel later is Augustin dood en ontwaakt Nick uit een coma. Hij is verminkt en heeft zijn gezicht in het verband. Een moeizame revalidatie wacht, maar algauw beseft Nick dat het niet alleen het trauma van het ongeluk is dat hem achtervolgt. Er is iets in hem gewekt...

Thomas Baudelet Olde Heuvelt werd op 16 april 1983 geboren. Met HEX scoorde hij een wereldwijde bestseller. Het boek werd in 22 talen vertaald en werd als 'briljant' omschreven door Stephen King. Er wordt nu gewerkt aan een televisieserie op basis van HEX.

14 november 2018

Onomstreden oeuvre (nieuws, 2018)



Meesterprijs voor thrillerveteraan Tomas Ross



(Door Peter Kuijt)

Hij was al erelid van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, maar nu heeft dit schrijversgilde hem ook de Meesterprijs toegekend. Na Appie Baantjer (in 2003) en Saskia Noort (2013) is Tomas Ross de derde thrillerauteur die deze oeuvreprijs ten deel valt. 

Tomas Ross, drievoudig winnaar van de Gouden Strop, vond en vindt nog steeds dat je voor je goeie fatsoen de prijs voor het beste spannende boek niet voor een vierde keer kan winnen, liever nog, dat die prijs maar beter kan worden opgeheven, want allure heeft-ie allang niet meer. Maar een Meesterprijs neemt hij met plezier in ontvangst, zo liet hij eerder aan ingewijden weten. Hoewel hij Felix Thijssen ook een goede kandidaat vond, voegde hij eraan toe.

Verrassend is het niet dat de Meesterprijs naar Ross gaat, maar wel meer dan terecht. De winnaar heeft niet alleen boekenplanken vol geschreven, hij stond ook aan de wieg van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, dat in 1986 werd opgericht. Verder was hij de initiatiefnemer van de Gouden Strop en bedacht hij de Schaduwprijs voor steengoeie thrillerdebutanten. En in 2002 pleitte hij er al voor om collega-auteur Appie Baantjer 'ook eens wat te gunnen'. Hetgeen een jaar later gebeurde.

Ross, die in het echt Willem Pieter Hogendoorn heet en op 16 september 1944 in Den Bommel werd geboren, debuteerde in 1980 met de thriller De honden van het verraad. Daarna verschenen volgens zijn eigen telling 54 thrillers, tien kinderboeken, zes non-fictietitels, dertig korte verhalen, twee speelfilms, zes tv 'single plays', vier hoorspelen, veertig delen van tv-series, twee toneelstukken en een muzikale voorstelling.

En op 31 januari 2019 volgt weer een nieuwe thriller, nu over de geruchtmakende moord op de Haagse prostituee Blonde Dolly in 1959. De tekstverwerker laten rusten is er nog steeds niet bij: Ross werkt nu aan een thriller over de recente Russische poging tot hacken bij de OPCW in Den Haag. 'Want, echt, zo stom zijn ze niet bij de GROe.'

Ross is de uitvinder van de factionthriller, waarin hij historische gebeurtenissen op veelal kundige wijze mengt met een bloedstollend spannend verhaal. Zo schreef hij thrillers over het Englandspiel, de Greet Hofmans-affaire, de val van Srebrenica, de dood van Mathilde Willink en de moord op Pim Fortuyn. Zijn uitgeverij Cargo noemt het 'niet verwonderlijk' dat Ross, zoon van een oud-verzetsman en pionier van de BVD, veel van zijn verhalen ontleent aan de Tweede Wereldoorlog en aan de activiteiten van de geheime dienst. Drie van zijn romans werden bekroond met de Gouden Strop: Bêta (1987), Koerier voor Sarajevo (1996) en De zesde mei (2003).

Leugenaar

De schrijver is de 'pain in the ass' van het Koninklijk Huis. Met enige regelmaat zijn de Oranjes onderwerp dan wel lijdend voorwerp in zijn thrillers. Prins Bernhard was op z'n zachtst gezegd 'not amused' over sommige boeken van Ross. Hij heeft de schrijver wel eens voor 'leugenaar' uitgemaakt. De prins ontstak in woede toen Ross' Greet Hofmans-thriller Omwille van de troon in 2002 verscheen. In een open brief in de Volkskrant schreef Bernhard dat Ross de grenzen van het fatsoen ver had overschreden.

Ooit wilde de gereformeerd opgevoede Ross zendeling worden. Het Woord verkondigen in Papoea Nieuw-Guinea. Dat was nadat hij een film had gezien over de goede werken van de arts-zendeling Albert Schweitzer in Afrika. 'Dat wilde ik ook. Met zo'n tropenhelm op', zei hij in een interview uit 2004. 'Ik wilde de wereld over en die negertjes vertellen over het geloof, zoals Jezus zijn discipelen aanspoorde om te doen.' Die gedrevenheid verloor hij toen hij van catechisatie werd gestuurd omdat hij gezegd had dat hij De Koperen Tuin van Simon Vestdijk het mooiste boek vond.

Het bestuur van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs komt loftuitingen te kort over de laureaat, zo blijkt uit het juryrapport. 'Tomas Ross verdient de GNM Meesterprijs, omdat hij, naast zijn unieke en onomstreden oeuvre, een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van het spannende boek in Nederland. Zijn thrillers, die veelal hun oorsprong vinden in de politieke werkelijkheid, onderscheiden zich door grondig onderzoek en een verrassende afwisseling van feit en fictie. Hij heeft daarmee een genre ontwikkeld dat uniek is voor ons taalgebied.'

In de statuten van het genootschap staat dat de Meesterprijs eens in de drie jaar kan worden toegekend. De uitreiking van de prijs aan Tomas Ross is op zaterdag 24 november in Amsterdam, voorafgaand aan de jaarvergadering (en Mystery Dinner) van het GNM. Hij ontvangt dan een beeldje en eeuwige roem uit handen van voorzitter Peter Römer. De jury van de prijs bestaat uit het bestuur van het GNM. Naast Römer zijn dat de schrijvers Michael Berg, Linda Jansma, Isa Maron en René van de Meerakker.


12 november 2018

De deur klemt (nieuws, 2018)

Deense danseres stort zich op thrillergenre



Van danseres en choreografe naar het schrijven van spannende boeken. Het lijkt een niet voor de hand liggende overstap, maar het is er wel een die de Deense Katrine Engberg heeft gemaakt. Begin volgend jaar kan de Nederlandse lezer kennis maken met haar werk.  

Bij uitgeverij A.W. Bruna is 5 februari 2019 de dag dat zij De krokodilvogel op de Nederlandstalige boekenmarkt loslaat. Het is de eerste van een door Katrine Engberg geschreven serie thrillers over het rechercheurduo Jeppe Kørner en Anette Werner.

Het verhaal begint als op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af loopt om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de begane grond klemt de deur een beetje. Gregers probeert de deur open te krijgen, maar struikelt en valt door de deur naar binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt.

Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en zijn collega Anette Werner. Niet in het minst omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex... Een thriller over een thriller dus.

Katrine Engberg (1975) was in Denemarken bekend als danseres en choreografe toen ze in 2006 haar schrijfdebuut maakte met een non-fictieboek. Ze werkt nog steeds als regisseuse en choreografe voor theater en televisie. Inmiddels heeft ze ook succes met haar non-fictie boeken. Haar thrillers over Jeppe Kørner en Anette Werner belanden geregeld in de top 3 van de Deense bestsellerlijst. In de reeks met de twee rechercheurs zijn nu drie thrillers verschenen. Engberg stond op de shortlist van diverse literaire prijzen in Denemarken.

Bookie (nieuws, 2018)

James Patterson lanceert thriller via Facebook


James Patterson, 's werelds bestverkopende thrillerauteur, heeft een nieuwe vorm gevonden om zijn verhalen aan de lezer te brengen. Samen met Facebook heeft de Amerikaanse boekenfabrikant zijn laatste thriller The Chef via de Messenger-app beschikbaar gesteld. Het verhaal is sinds vorige week online te lezen verschijnt in februari in print.


Lezers die geïnteresseerd zijn hoeven slechts aan te haken op The Chef op Messenger om met het boek te kunnen beginnen. Maandelijks maken 1,3 miljard mensen gebruik van Facebook Messenger. En James Patterson is, zoals bekend, ook van de grote getallen. Wereldwijd heeft hij om en nabij de 375 miljoen boeken verkocht.

The Chef gaat over Caleb Rooney, overdag een rechercheur bij de politie van New Orleans en 's nachts werkzaam bij een transportbedrijf dat voedsel vervoert. Rooney bevindt zich in een lastig parket: hij wordt beschuldigd van moord. Het korte verhaal wordt weergegeven in de vorm van tekstberichten gecombineerd met videofilmpjes, audiofragmenten, foto's en documenten. Rooney en ook andere belangrijke karakters uit The Chef hebben afzonderlijk ook Instagram-accounts.

Patterson noemt het project een 'bookie', oftewel het boek gaat samen met een film. The Chef is vooral bedoeld om jongeren aan het lezen te krijgen, zegt hij. De 71-jarige auteur is niet vies van experimenten op boekengebied. Zo lanceerde hij een serie uiterst korte thrillers van 4 dollar per stuk en was hij een van de pioniers in de e-bookbranche.

Bron: TechCrunch

10 november 2018

Virtuele voordeur (nieuws, 2018)

BREAKING: SASKIA NOORT HOUDT TWITTER VOOR GEZIEN!



'Lieve volgers, het was leuk hier, maar helaas is de party wat mij betreft over. Hier worden uitsluitend nog zakelijke mededelingen gepost. Ik verhuis naar Instagram, liefst werpen ze me voor een trein.' Aldus thrillerschrijfster Saskia Noort, die de afgelopen week via Twitter de gierkar over zich uitgestort kreeg. Ze laat het internetfenomeen links liggen. 

De schrijfster maakt haar besluit bekend via een laatste tweet en in haar column in het Algemeen Dagblad. Noort, die haar mening beslist niet onder stoelen of banken steekt, bevond zich vorige week naar eigen zeggen in een twitterstorm. 'Dat is zoiets als je virtuele voordeur openen en overspoeld worden door de stront van figuren met de Nederlandse vlag in hun profiel.'

Noort had zaterdag 3 november in haar column de draak gestoken met talkshowhost Robert Jensen. En vervolgens was het raak op Twitter, het social medium waarop het er af en toe behoorlijk asociaal aan toe kan gaan. 'Erg inhoudelijk waren de reacties niet', schrijft Noort. 'Het kwam erop neer dat mijn gleuf deugde, ik verbannen moest worden naar Congo, om me aldaar te laten nemen door de lokalen, want dat was tenslotte mijn hobby, of nee liever nog wierpen ze me voor een bus, of beter nog een trein, want dan was ik in ieder geval zeker dood.'

De tsunami aan verwensingen had behoorlijk impact op Noort. Ze belde familieleden en vrienden (maar die zitten niet op Twitter), checkte de tijd die ze op Twitter doorbracht (anderhalf uur per dag) en besloot dat ze die wel beter kan besteden. 'Tijd om naar buiten te gaan, de frisse lucht in.'




Michael Robotham - De andere vrouw (2018)

Een ondergescheten reputatie



(Door Peter Kuijt)

Stel, je vader loopt ernstig hersenletsel op en je zoekt hem op in het ziekenhuis. Aan zijn bed zit niet je moeder, maar een andere vrouw die zegt dat ze met jouw vader getrouwd is. Dat overkomt Joe O’Loughlin in De andere vrouw van de Australische bestsellerauteur Michael Robotham.

O’Loughlin draait al dertien thrillers mee. Voor wie hem nog niet kent: deze briljante psycholoog wist onder meer een jongen met kanker die van het dak wilde springen in veiligheid te praten. Maar de professor kent ook zijn beperkingen. Hij lijdt al dertien jaar aan Parkinson. O’Loughlin, vader van twee dochters, is bovendien weduwnaar. Zestien maanden geleden overleed zijn vrouw na complicaties bij een operatie.

En nu blijkt zijn comateuze vader met twee vrouwen getrouwd te zijn. De psycholoog wil het naadje van de kous weten en ziet gaandeweg de reputatie van pa, een vermaard chirurg, afbrokkelen. Zijn naam raakt ‘even besmeurd en ondergescheten als een standbeeld in Londen’. Niet zonder kleerscheuren ontdekt hij ook wie zijn ouweheer zo heeft toegetakeld.

De andere vrouw is een prachtig geschreven thriller met karakters die je in je hart sluit. Robotham, in een vorig leven ghostwriter van onder anderen Spice Girl Geri Halliwell, verstaat de kunst om de lezer met oneliners iets ter overpeinzing mee te geven. Zoals deze, die O’Loughlin ooit van zijn vader hoorde: ‘Zelfs het beroerdste uur van je leven duurt maar zestig minuten.’

Moge O’Loughlin nog vele thrillers zich van zijn dappere en gevatte kant laten zien.

Michael Robotham - De andere vrouw. Uitgeverij Cargo, 400 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

08 november 2018

In de outback (nieuws, 2018)

David Baldacci start thrillerreeks rond FBI-profiler



Amos Decker, Will Robie, John Puller, Sean King en Michelle Maxwell. Doorgewinterde fans zullen de namen herkennen als die van protagonisten van de Amerikaanse bestsellerauteur David Baldacci. Vanaf 13 november komt er een nieuwe held bij, luisterend naar de naam Atlee Pine. Jane Harper, Gregg Hurwitz en Tess Gerritsen zijn al helemaal weg van deze FBI-profiler.  


Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt 13 november de thriller De lange weg naar genade, het eerste avontuur van special agent Atlee Pine. Zij is gestationeerd in het westelijk deel van de Verenigde Staten, waar de bevolking op zichzelf is, de overheid gewantrouwd wordt en de natuur geen genade kent.

Op vijfjarige leeftijd werd Atlees tweelingzusje ontvoerd door een seriemoordenaar en vanaf het moment dat ze oud genoeg was om bij de FBI te gaan, heeft ze haar leven gewijd aan het opsporen van degenen die anderen kwaad willen doen.

En ze is goed. Heel goed. Ze zou een van de beste profilers van de FBI kunnen zijn, als ze niet de voorkeur gaf aan het bestrijden van criminaliteit in de outback van Amerika boven carrière maken in de slangenkuil van Washington D.C. Een eenzaam bestaan, maar daar heeft ze vrede mee.

Wanneer het verminkte karkas van een muilezel wordt gevonden in de Grand Canyon wordt Atlees hulp ingeroepen. De berijder wordt vermist en hij blijkt niet de enige persoon te zijn die recentelijk is verdwenen. Atlee komt tegenover een gruwelijk monster te staan, maar moet ook de confrontatie aan met een nachtmerrie uit haar verleden.

Wie David Baldacci nog niet kent, heeft onder een steen geleefd. Maar vooruit, hier alsnog wat info. Baldacci is niet alleen de succesvolle auteur van thrillers, maar hij schreef ook romans, YA-thrillers en twee kinderboeken. Met zijn Wish You Well Foundation strijdt Baldacci samen met zijn vrouw Michelle al jaar en dag tegen analfabetisme. Hiervoor ontving hij op 12 juli 2008 The Silver Bullet Award.

Baldacci werd geboren in Virginia. Hij studeerde politieke wetenschappen aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde, en rechten aan de University of Virginia. Tijdens deze periode begon hij met schrijven. Na zijn studies was hij gedurende negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht en vanaf dat moment wijdde hij zich geheel aan het schrijven.

Baldacci’s werk is in 45 talen vertaald en wereldwijd zijn er meer dan 100 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht. Zijn debuut werd in 1997 verfilmd door en met Clint Eastwood.

Klik hier voor een leesfragment van De lange weg naar genade.

07 november 2018

Gesignaleerd 452 (nieuws, 2018)

Krijn van der Heijden - Dode moordenaars



Kan een dode een moord plegen? Het uitgangspunt voor Dode Moordenaars, de nieuwe thriller van schrijver Krijn van der Heijden uit Vorden, was het ontwikkelen van een schijnbaar onmogelijk plot.


Zijn uitgeverij Ellessy Crime noemt het resultaat 'een spannende misdaadroman waarin een ambtenaar en zijn baas, die allebei iets te verbergen hebben, verzeild raken in een kat-en-muisspel dat uiteindelijk ontaardt in moord. Een ingewikkeld geval voor de Arnhemse politie, zeker als blijkt dat de vermoedelijke dader zelf niet meer leeft.'

Aan de oever van de Rijn bij Arnhem spoelt een lichaam aan. Het blijkt van een man te zijn die door een onnatuurlijke oorzaak is overleden. Moord, dus. De politie stuit tijdens haar onderzoek op een ogenschijnlijk alledaags grafisch bedrijf, waar echter ook minder alledaagse activiteiten plaatsvinden. Er wordt een tweede dode gevonden, die ook vermoord blijkt te zijn.

Hebben de twee moorden met elkaar te maken? En wie is de geheimzinnige pokerverslaafde persoon die op de achtergrond een rol speelt? Kan een dode een moord plegen? Dit zijn vragen die inspecteur Van Muylwijk en zijn team van de Arnhemse recherche dienen op te lossen.

Ook in dit boek van Van der Heijden speelt psychologie een belangrijke rol. 'Het fascineert mij hoe gewone mensen tot ongewone, gewelddadige acties kunnen komen', laat de auteur in een persbericht weten. 'Het zou mensen zoals jij en ik kunnen overkomen, als ze in omstandigheden raken waarin ze grenzen overschrijden. Ook in Dode Moordenaars is dat het geval.'

Het uitwerken van een dergelijk ingewikkeld plot kostte Van der Heijden behoorlijk veel tijd: 'Ik loop vooraf vrij lang te broeden op verhaallijnen. Vaak ga ik in mijn eentje in het buitengebied van Vorden wandelen om na te denken. Regelmatig ga ik dan op een bankje zitten om op mijn iPhone aantekeningen te maken. Achter mijn laptop maak ik een schema, waarin de hoofdlijn van het verhaal vastligt. Dan moet ik vervolgens de personen bedenken. Ook het zoeken van locaties voor de handelingen van de personages is een creatieve bezigheid. Pas dan zet ik me aan het schrijven. Het verhaal en de personages ontwikkelen zich nog tijdens het schrijfproces. Je leert je personages dus al schrijvend steeds beter kennen.'

Dat hij voor Arnhem koos als decor voor het verhaal, is niet toevallig. 'Jarenlang was ik werkzaam in Arnhem en woonde ik er in de buurt, in Westervoort. Een van de moorden in mijn boek wordt gepleegd op de Rijnkade, niet ver van de John Frostbrug. Dit decor kan ik levendig in mijn verbeelding oproepen.'

Krijn van der Heijden werkte in diverse functies bij een aantal gemeenten en de provincie Gelderland. Ook was hij jarenlang trainer en opleider van ambtenaren. Hij publiceerde eerder, behalve een aantal juridische boeken, drie psychologische romans. Niets is belangrijk was zijn thrillerdebuut.

Krijn van der Heijden - Dode moordenaars. Uitgeverij Ellessy Crime, 342 pag. 

Puur uit balorigheid (column, 2018)



Ik ben te oud



(Door Peter de Zwaan)

Ik ben te oud. Voor wat, ik hoor het je vragen. Te oud voor de bibliotheek van Almelo.

Almelo, ja, waar ik jaren geleden een verschil van inzicht had met de baas daar. Hij vond het onzin dat hij boeken moest aanschaffen die misschien maar een paar keer zouden worden uitgeleend, hij bestelde veel liever 250 exemplaren van een paar bestsellers, want die vlogen de deur uit. Ik had toen een column in een krant en legde uit - ik ben een vriendelijk mens, ik leg graag uit - dat het misschien geen kwaad kan als mensen de kans krijgen boeken te lezen die niet ‘iedereen leest’.

Ik ben een beetje allergisch voor de woorden 'iedereen leest'. De boeken die iedereen leest, lees ik niet, puur uit balorigheid, net zo min als ik boeken lees die ik ‘moet lezen’, want ik moet niets.

De opmerking over te oud voor Almelo had te maken met een lezing. Voor scholieren, niet voor hoogbejaarden, want dat had mogelijk door de beugel gekund.

‘Hij is al 70 hoor.’ Dat ben ik helemaal niet, 70, ik ben een stuk ouder.

De organisator van de lezing hield voet bij stuk en, zowaar, ik mocht.

Ik heb jarenlang lezingen gegeven voor verenigingen, huisvrouwen, praatgroepen, leesclubs en scholen. Die op scholen waren het leukst, want kinderen zijn spontaner dan volwassenen, het kan ze geen fluit schelen of een schrijver bekend/geliefd/gehaat is, ze luisteren en stellen als ze de kans krijgen de grappigste vragen.

Na verloop van jaren kreeg ik genoeg van het gereis naar plaatsen waar ik eigenlijk net toevallig die dag liever niet wilde zijn en ik ging fors op de rem staan.

Dat zou ik voor Almelo ook hebben gedaan als ik de organisator niet had gekend, een erg aardige man die ik graag ter wille wilde zijn. Hij was blij en ik dacht: voor een keertje is het weer leuk.

Bij de bibliotheek dachten ze van niet. Daar vreesde iemand dat het een sneue dag zou gaan worden als kinderen moeten luisteren naar een kinderboekenschrijver die nog ouder is dan 70.

Het rare van het hele verhaal is dat ik tot op de dag van vandaag denk dat ik naar een school ga. Ik zou niet weten wat de bibliotheek ermee te maken heeft en ik ga het niet vragen, want zelf redenen bedenken is veel leuker.

Het leukst zou zijn dat ze bij de bibliotheek somber over me doen omdat ik een paar jaar geleden een column heb geschreven over bibliotheken die een potje maken van de afdracht voor schrijvers. Ik zei toen dat ik mijn boeken niet meer in de bibliotheken wilde hebben, wie ze wil lezen die koopt ze maar. Als ik zoiets zeg dan doe ik het ook en het leverde een reeks boze bibliotheken op.

Of Almelo er bij was, weet ik niet meer, want ik verzamel geen bozigheid. Maar het idee dat het een met het ander te maken heeft, bevalt me zeer.

‘Die De Zwaan is niet alleen stokoud, hij doet nog lullig ook.’

Het mooie van dit alles is dat ik geen idee heb van de datum van de lezing. Misschien wordt het wel volgend jaar. Dan ben ik nog ouder. Arme scholieren.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

06 november 2018

Wordt verwacht 454 (nieuws, 2018)

Het monster in de Gouden Driehoek


Olivia Rönnin en Tom Stilton trekken nu al een handvol thrillers lang met elkaar op. Maar in Koudvuur, de vijfde thriller van hun geestelijk ouders Cilla & Rolf Börjlind zijn hun wegen gescheiden. De een vertoeft in Azië, terwijl de ander in Stockholm achterblijft.

Op de Mekongrivier in Thailand glijdt een primitieve kano door het water. De man die erin zit is de voormalige inspecteur Tom Stilton. In zijn zak zit een foto van een onbekende man. Hij is op weg naar de zogeheten Gouden Driehoek, op zoek naar een monster – een reis om zichzelf te verzoenen met de verschrikkelijke misdaad die hij onlangs heeft begaan.

In Stockholm heeft rechercheur Olivia Rönning heel andere problemen. Een gezin is in hun auto gedood, en deze gruweldaad bracht een schok teweeg in heel Zweden. Een dader wordt gearresteerd en veroordeeld en de zaak wordt gesloten. Maar op een dag krijgt Mette Olsäter een schokkend telefoontje. De zaak moet worden heropend en Olivia moet bewijzen dat er grote fouten zijn gemaakt.

Cilla en Rolf Börjlind zijn de meest gevierde scenarioschrijvers van Zweden. Hun misdaadseries en -films worden gekenmerkt door sterke plots, maatschappelijk engagement en charismatische personages die worstelen met levensechte conflicten.

Het duo tekende voor maar liefst 44 films voor bioscoop en tv, waaronder 26 Martin Beck-films. Ze schreven tevens de scenario’s voor diverse tv-series. Hun thrillerserie over Olivia Rönning en Tom Stilton verschijnt in dertig landen. De eerste twee delen bewerkten ze tot de tv-serie Springvloed. In Zweden brak deze serie alle kijkcijferrecords

Inmiddels telt de boekenreeks over Rönning en Stilton de delen Springvloed, De derde stem, Zwarte dageraad en Wiegelied. Het vijfde deel, Koudvuur, verschijnt in januari 2019 bij uitgeverij A.W. Bruna. Ook schreven ze het korte verhaal Hij vond zijn haar mooi. Van de boeken van Cilla & Rolf Börjlind werden in Nederland en Vlaanderen al 100.000 exemplaren verkocht.

In de schoot (nieuws, 2018)

EO-presentator zoekt de spanning op



Hij is de eindredacteur van het jaarlijkse spektakel The Passion en spreekt in het programma De kist met 'inspirerende Nederlanders' over de dood. Nu krijgt ook de jury van de Gouden Strop en de Schaduwprijs binnenkort met hem te maken, want komend voorjaar presenteert EO-presentator Kefah Allush zijn eerste thriller De munt van Judea.

Kefah Allush
(1969) is geboren in het Palestijnse Nablus en groeide op in Vlaardingen. Vanaf zijn zeventiende maakt hij televisieprogramma’s, jarenlang achter de schermen en sinds 2012 reist hij als interviewer en presentator door Nederland en ver daarbuiten. In zijn debuut De munt van Judea verwerkt hij (voor de oplettende lezer, aldus zijn uitgeverij Volt, voorheen Q) veel van zijn reiservaringen. De thriller ligt op 19 februari 2019 in de winkel.

Het verhaal: Gabriel Davids krijgt een mysterieus e-mailbericht dat verwijst naar zijn Palestijnse vader, die dertig jaar geleden spoorloos is verdwenen. Het bericht is afkomstig van een antiquair uit Jeruzalem, die hem dringend uitnodigt een pakket in bezit te komen nemen dat zijn vader bij haar bezorgd heeft. Ondanks zijn weerzin tegen de vader die hem heeft achtergelaten toen hij nog een  klein kind was, stapt hij op het vliegtuig.

De beslissing om af te reizen naar de heiligste stad ter wereld werpt hem een zeldzame en zeer kostbare oude Joodse munt en een prachtige vrouw in de schoot, maar hij belandt ook in een levensgevaarlijke zoektocht naar zijn verloren vader. Diens verdwijning blijkt het gevolg te zijn van machtige krachten die voor niets terugdeinzen om hun positie zeker te stellen.

Gabriel stort zich, zo belooft de uitgever, in een spannend avontuur dat hem leidt naar plaatsen in het Midden-Oosten en Afrika. Hoe kwam zijn vader aan de oude munt? En wat maakt dat de onbekenden tot alles bereid zijn om dat kleinood te bemachtigen?

05 november 2018

Gesignaleerd 451 (nieuws, 2018)

Daniel Silva - Het huis der spionnen



Bij uitgeverij HarperCollins Holland verschijnt op 20 november Het huis der spionnen, de zeventiende thriller van de Amerikaanse auteur Daniel Silva waarin meesterspion Gabriel Allon de hoofdrol speelt. 


Vier maanden na de dodelijkste aanslag op Amerikaans grondgebied sinds 9/11, is de Britse hoofdstad Londen het decor van het nieuwe doelwit van terreurbeweging IS. Een reeks bomaanslagen laat een spoor van vernielingen achter. De terreuraanval was briljant gepland, maar toch is er één los eindje.

Kunstrestaurateur én meesterspion Gabriel Allon wordt op de zaak gezet. Hij vindt al snel een connectie met een terreurcel in Saint-Tropez, bij de flamboyante en schatrijke Jean-Luc Martel en zijn echtgenote Olivia Watson, een beeldschoon ex-topmodel.

Olivia beweert niet te weten dat haar wederhelft zo rijk is geworden door drugshandel. Hij heeft zogenaamd niet door dat hij zaken doet met een man die het Westen wil verwoesten. Slaagt Gabriel Allon erin om via hen bij het brein achter de aanslagen te komen?

Bestsellerauteur Daniel Silva heeft wereldwijd naam gemaakt als dé kenner van de wereld van internationale intriges. Zijn achtergrond als journalist en correspondent in het Midden-Oosten speelt hierbij ongetwijfeld een rol. Zijn boeken verschijnen in dertig landen. De Dallas Morning News bestempelt Silva na lezing van zijn nieuwste thriller als 'een van onze grootste levende spionageschrijvers'.

Klik hier voor een interview met Daniel Silva uit 1997.

Daniel Silva - Het huis der spionnen, uitgeverij HarperCollins Holland, 480 pag.

Contraproductief (nieuws, 2018)


Zes boeken op shortlist van #MeToo-thrillerprijs




Eind deze maand wordt een prijs uitgereikt aan de auteur van een thriller waarin geen geweld tegen vrouwen voorkomt. Op de shortlist van deze Staunch Book Prize staan zes boeken.

De nieuwe prijs is een initiatief van de Britse scenarioschrijfster Bridget Lawless, die onder andere het script maakte voor de tv-serie The Bill. Met de award wil ze de alternatieven bevorderen tegen 'de overdaad van fictie' waarin vrouwen worden geslagen, gestalkt, seksueel misbruikt, verkracht of vermoord.

Lawless, die voorzitter is van de jury, vindt dat auteurs in staat moeten zijn om pageturners te schrijven die lezers in de greep houden, zonder ze te overladen met de clichés van geweld tegen vrouwen. De website van de prijs meldt: 'Terwijl slachtoffers van verkrachting in de echte wereld moeite hebben om gehoord te worden, worden in fictie hun lotgenoten opgevoerd als tweedimensionale karakters, veelal in verhalen waarin zowel de sluwheid van de verkrachters als de vasthoudendheid van de speurders wordt opgehemeld.'

'We willen niet alleen lezers, maar ook producenten, regisseurs en acteurs laten zien dat er verbazingwekkende, complexe verhalen kunnen worden geschreven door schrijvers met frisse ideeën, een grote verbeeldingskracht en briljant plotdenken.'

Op de internationale shortlist staan titels van Penguin Random House, HarperCollins, een aantal onafhankelijke uitgeverijen én een tot dusver ongepubliceerd manuscript. Het gaat om The Appraisal van Anna Porter, If I die tonight van A.L. Gaylin, East of Hounslow van Khurrum Rahman, On the Java Ridge van Jock Serong, The Kennedy Moment van Peter Adamson en Cops and Queens van Joyce Thompson. De laatste zoekt nog naar een uitgever die haar boek op de markt wil brengen.

De prijs wordt dit jaar voor het eerst toegekend. Maar de award, die de winnaar met een bedrag van ruim 2.200 euro beloont, is fel bekritiseerd. Auteurs als Sophie Hannah en Val McDermid vinden dat  deze prijs censuur in de hand werkt. McDermid benadrukt zelfs dat The Staunch Prize contraproductief werkt. De Schotse schrijfster betoogt dat het geweld tegen vrouwen in haar boeken juist voortkomt uit haar woede hiertegen. 'Goede schrijvers behandelen dit thema, niet door het te ontkennen maar door er mee om te gaan op een manier waarin vrouwen niet worden 'geëxploiteerd'. Zo lang vrouwen sterven door toedoen van gewelddadige mannen, blijf ik erover schrijven. Door er niet over te schrijven is doen alsof het niet gebeurt', aldus McDermid tegen de BBC.

In maart van dit jaar trokken de initiatiefnemers van het CrimeFest-evenement in Bristol hun aanbod in om de winnende auteur te laten deelnemen aan een paneldiscussie. Lawless heeft gemerkt dat haar initiatief het onderwerp werd van 'boze artikelen' en te kijk werd gezet op Twitter. 'Dit alles heeft ervoor gezorgd dat er meer aandacht was voor de prijs en we een breder publiek bereikten. Dus we danken iedereen voor zijn of haar bijdrage aan het 'debat'.'

De winnaar van de prijs wordt in Londen bekendgemaakt op 26 november, een dag na de Internationale Dag van de Eliminatie van Geweld tegen Vrouwen.

Bron: Independent

03 november 2018

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer (2018)

Alert blijven bij ambitieus project



(Door Hans Knegtmans)

De Duitse schrijver Andreas Pflüger maakt het in Nooit en te nimmer zijn publiek niet gemakkelijk. Hoofdpersoon Jenny Aaron is al vijf jaar blind na een aanslag. Tot dat moment was zij hart en ziel van een geheime dienst die kortheidshalve 'de Afdeling' wordt genoemd. Zij werkte in een team met vijf mannelijke collega's die ze blindelings (woordspeling geen opzet) kon vertrouwen.

Na de fatale aanslag lag haar carrière aan diggelen, zou je denken, maar dan ken je Aaron niet. Haar gehoor, tast- en reukzin waren al superieur en zijn sinds het ongeval zo mogelijk nog scherper geworden. Tegenwoordig merkt het gros van de buitenstaanders haar handicap niet op.

De Afdeling draait zonder Aarons inbreng op halve kracht, en hengelt nadrukkelijk naar haar terugkeer. Haar eerste opdracht is een dienstreis naar Marrakesh, vergezeld door haar bijna even competente collega, scherpschutter Pavlik. In die stad heeft de man die verantwoordelijk is voor Aarons blindheid een bedrag van twee miljard dollar geparkeerd, dat hij nu aan zijn slachtoffer schenkt. Niet uit goedheid natuurlijk. Het geld is gestolen van een schurk die de schrijver aanduidt als 'superterrorist'. Daarmee bedoelt hij iemand die 'gewone' terroristen en beleggers met elkaar in contact brengt.

De auteur verdient lof voor zijn ambitieuze project, dat in ieder geval aan spanning niets tekort komt. De flashbacks dwingen de lezer goed bij de les te blijven.

Het helpt daarbij niet dat het boek in wezen het vervolg is van Voor eens en altijd (2017). Wie dat niet gelezen heeft, moet extra alert zijn op zaken die nu slechts worden aangestipt: de ins en outs van de aanslag die Aaron haar gezichtsvermogen kostte, het feit dat in dat vorige deel Aarons vader werd geliquideerd.

Pflüger is helaas niet de enige misdaadauteur die doormeiert over het verleden.

Opmerkelijk is de drang van de auteur om vechtpartijen en andere actiesequenties in kortademig detail te beschrijven. Dat werkt niet. Pflüger zou nog eens moeten lezen hoe actieheld Jack Reacher reageert als hij gedwarsboomd wordt door een of andere lamstraal. Maar Lee Child is dan ook van de buitencategorie.

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer. Xander uitgevers, 415 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

01 november 2018

Naar Zoetermeer of niet? (column, 2018)



De vreemde capriolen van de Gouden Vleermuis



(Door Peter Kuijt)

Dit jaar is Zoetermeer, in de zelfspottende volksmond ook wel bekend als Sweet Lake City, voor de tiende keer in de ban van de thriller. Ruim anderhalve week wordt in deze door de A12 doorsneden gemeente aandacht besteed aan alles wat ook maar een beetje spannend is. Er zijn spannende films, dito toneelstukken en musicals en elk jaar ziet de Halloween-optocht door het stadshart er angstaanjagender en gelikter uit.

Ook het spannende boek komt aan bod, zij het op een veel te bescheiden schaal. Op een zondagmiddag wordt de foyer van de lokale schouwburg gevuld met kraampjes waar uitgevers en spannendeboekenschrijvers hun werk aan de mens proberen te krijgen. In een kleine zaal houden diverse auteurs een lezing, zo was oud-Kamerlid en thrillerschrijver Boris O. Dittrich tijdens deze editie een van de sprekers.

In 2013 werd voor het eerst op het festival de Gouden Vleermuis uitgereikt. Deze prijs was in het leven geroepen om het belang van het oeuvre van de onderscheiden auteur te benadrukken. Drievoudig Gouden Strop-winnaar Charles den Tex was de eerste laureaat, in de jaren daarop gevolgd door thrillerveteranen Tomas Ross en René Appel. Bij de uitreiking aan de laatste ging het fragiele kunstwerkje, een vergulde vleermuis, aan stukken, maar een kniesoor die daar op let.

In 2016 was de om zijn Van Veeteren-thrillers bekende Zweedse schrijver Håkan Nesser, die toevallig toch in Nederland was voor de promotie van zijn roman De levenden en de doden in Winsford, de gelukkige prijswinnaar. En vorig jaar ging Nessers tamelijk onbekende landgenote Sara Lövestam met de trofee aan de haal.

Afgelopen zondag werd het Nederlandse schrijversechtpaar Theo en Marianne Hoogstraaten verblijd met de prijs. Voor wie dit duo niet goed kent, gaf het juryrapport een korte introductie: 'Theo Hoogstraaten is begonnen als schrijver van jeugdboeken. Zijn vrouw mocht zijn boeken kritisch lezen en - neem ik aan - becommentariëren. Ze werd daarna de coauteur van Theo. Na zo’n twintig jeugdboeken gingen ze samen ook met succes literaire thrillers schrijven. Ze bleven echter ook spannende jeugdboeken schrijven.'

In één zin werd ook het belang van hun oeuvre benadrukt: 'Hun boeken hebben een uitstekend plot, zijn gebaseerd op uitvoerig onderzoek, zijn vlot geschreven en zijn spannend tot het eind.'

Nu is het hardwerkende en enthousiaste echtpaar Hoogstraaten deze prijs van harte gegund en ook De Spanningsblog wil hen hiermee van harte feliciteren.

Maar.... uit het rapport wordt niet duidelijk waarom juist zij deze onderscheiding ten deel valt en niet de overige genomineerden Boris Dittrich, Tess Gerritsen, Esther Verhoef, Simone van der Vlugt en Mel Wallis de Vries, die qua research, stijl en het vasthouden van vaart en spanning niet onderdoen voor de winnaars. Goed, het rapport meldt verder nog over het winnende duo: 'Het dit jaar uitgegeven boek Dochters van het duister is een roman. Met de waardering met de Gouden Vleermuis hopen we ook te bevorderen dat ze samen thrillerboeken blijven schrijven.' Maar daaruit zou je weer kunnen opmaken dat de 'vleermuis' eerder een aanmoedigingsprijs dan een oeuvretrofee is.

Het bestuur zegt na 'indringend beraad' tot de keuze voor de auteurs van onder andere Lokvrouw en Machteloos te zijn gekomen. In het zeskoppige bestuur zitten geen leden met bewezen kennis en verstand van thrillerzaken. Ook het comité van aanbeveling met BN'ers als MAX-baas Jan Slagter, Bert van Leeuwen (Het Familiediner) en acteur Peter Tuinman telt niet echt uitgesproken thrillerkenners of het moet oud-minister Maxime Verhagen zijn, die ooit toegaf verzot te zijn op de Millennium-trilogie van Stieg Larsson.

Omdat het rapport vaag is over de criteria voor het toekennen van de prijs, hebben we navraag gedaan bij het festivalbestuur. Secretaris Bé Emmens meldt het volgende: 'Wij hebben inderdaad een lijst van genomineerden vastgesteld. We hebben ons daarna beraden over de keuze voor een winnaar. De ontwikkeling die de schrijvers in de afgelopen jaren hebben doorgemaakt speelde daarbij een belangrijke rol. Natuurlijk is ook de belangstelling van de genomineerden voor de Gouden
Vleermuis bij de definitieve keuze meegewogen. Dat geldt ook voor de bereidheid om tijdens het boekenfestival aanwezig te zijn om de prijs in ontvangst te nemen. Een aantal genomineerde schrijvers verblijven in het buitenland en hebben niet de behoefte om voor de Gouden Vleermuis naar Zoetermeer te komen.'

Het meest zwaarwegende criterium voor het winnen van de prijs blijkt dus de bereidheid te zijn om die op een zondagmiddag in een theater in Zoetermeer te komen ophalen. Dus wie om een literaire onderscheiding verlegen zit, doet er goed aan te laten weten dat hij/zij volgend jaar eind oktober een zondagmiddag vrij houdt en dan de auto, trein of de Randstadrail pakt voor een ritje naar de gemeente van burgemeester Charlie Aptroot. Tien tegen één dat je dan in de prijzen valt.

Wie deze regel hanteert voor het toekennen van een thrillerprijs, haalt het belang ervan enorm naar beneden. Of je als schrijver uiteindelijk blij moet zijn met deze prijs, we weten het zo net nog niet. Kortom, deze Gouden Vleermuis maakt een dubieuze duikvlucht.

Eind deze maand wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs de Meesterprijs toegekend. Binnenkort vernemen we over wie, na Appie Baantjer en Saskia Noort, dan de loftrompet wordt gestoken. Hopelijk gaat dat gepaard met een juryrapport dat wél serieus te nemen valt.

31 oktober 2018

Gesignaleerd 450 (nieuws, 2018)

J.P. Delaney - Geloof mij



Uitgeverij Cargo brengt op 1 november Geloof mij op de markt, na Het vorige meisje de tweede thriller van de auteur J.P. Delaney.


Claire Wright is een werkloze actrice in New York. Haar enige klus is de rol van lokaas spelen voor een advocatenkantoor gespecialiseerd in scheidingen. Claire moet getrouwde mannen verleiden, haar avances neemt ze op om later tegen hen te gebruiken.

Er is maar één regel: zij mag verleiden, de mannen moeten de eerste stap zetten. De advocaten willen bewijs hebben voor overspelig gedrag, onschuldige mannen hebben niks te vrezen.

Dan verandert het spel. Een van de mannen wordt door de politie verdacht van de moord op zijn vrouw. Ze vragen Claire om de man een bekentenis te ontlokken. Claire denkt dat ze het kan, al zal het de rol van haar leven worden. Maar al snel gaat ze twijfelen. Want wie bespeelt wie?

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur, zo meldt de uitgeverij. Maar inmiddels weten we beter: achter J.P. Delaney gaat de in Oeganda geboren Britse schrijver Tony Strong (1962) schuil. J.P. Delaney is niet Strongs enige pseudoniem, eerder schreef hij onder de naam Anthony Capella enkele populaire romans. Tussen 1997 en 2003 publiceerde Strong, die ook als copywriter voor commercials successen boekte, vier misdaadromans. Delaneys eerste thriller Het vorige meisje wordt verfilmd door Ron Howard.

Gesignaleerd 449 (nieuws, 2018)

Engelina Fenn - Ontsnapt aan de dood



Bij uitgeverij Palmslag verschijnt zaterdag 3 november de thriller Ontsnapt aan de dood. Volgens de uitgever gaat het hier om het 'aangrijpende debuut' van Engelina Fenn over het belang van het maken van juiste keuzes.


Hoe ontsnap je uit de criminaliteit en aan een donkere toekomst? Engelina Fenn wist haar verleden achter zich te laten en verwerkte haar ervaringen in de thriller. Hoofdpersoon in  Ontsnapt aan de dood is Monica. Zij leidt met haar vriend Willem, met wie ze samen een pension runt, een rustig leventje.

Door gasten van het pension raakt ze echter onverwachts verzeild in het criminele circuit en de wereld van de drugshandel. Monica is haar leven niet zeker en wordt beheerst door angst. Ook in de liefde wordt haar vertrouwen telkens op de proef gesteld. Hoe weet ze zich weer los te maken uit het wereldje en te overleven?

Engelina Fenn (1973) is in Drenthe geboren en woont al jaren in Groningen. Haar uitgeverij noemt haar 'een sprankelende persoonlijkheid die beide kanten van het leven heeft meegemaakt'. Eerder publiceerde ze korte verhalen, waarvan een aantal is gepubliceerd in twee bundels. Wekelijks schrijft ze een column in een digitale wijkkrant, altijd weer met een belangrijk moraal erin verweven.

Voordat ze afgekeurd werd vanwege de spieraandoening fibromyalgie, was Fenn vrachtwagenchauffeur. Ook heeft ze gewerkt in de binnenvaart, passagiersvaart, horeca en als vertegenwoordiger en beveiliger. Op haar website schrijft ze: 'Met mijn nog uit te geven boek, wil ik (kwetsbare) jongeren waarschuwen om niet dezelfde fout te maken als ik vroeger. Een jaar of achttien geleden heb ik een turbulente periode meegemaakt. Dit was zo heftig dat ik er nu de naweeën nog van ondervind.

Ieder mens weet wel dat te veel stress en trauma’s slecht zijn voor je lichaam. Om te proberen alles een plekje te geven, heb ik die turbulente verwerkt in een boek. Hierin kun je lezen, hoe je zo makkelijk de andere kant van de maatschappij in wordt gezogen. Een leven wat je helemaal niet voor ogen had
.'

28 oktober 2018

Kenmerkende tatoeages (nieuws, 2018)

Jos Pierreux wint Hercule Poirotprijs 2018



Met Niets erger dan spijt heeft Jos Pierreux vandaag de Hercule Poirotprijs 2018 gewonnen. De auteur kreeg de prijs voor de Beste Vlaamse misdaadroman van het jaar uitgereikt op de Boekenbeurs in Antwerpen. Aan de prijs, die voor de eenentwintigste keer werd toegekend, is een bedrag van 5.000 euro verbonden. Pierreux kreeg ook een 'gepersonaliseerde' Mont-Blanc-pen.

Pierreux was samen met Kevin Valgaeren de enige kanshebber op de prijs. De overige drie genomineerden gingen al eerder met de award aan de haal: Toni Coppers (in 2014), Jan Van Der Cruysse (2016) en Bob Van Laerhoven (2007) en er geldt nu eenmaal een ongeschreven wetmatigheid bij de Hercule Poirotprijs die bepaalt dat geen enkele auteur opnieuw deze Vlaamse thrillerprijs kan winnen.

De jury koos de winnaar uit de Vlaamse misdaadromans die verschenen na 1 oktober 2017 en voor 1 september van dit jaar. De genomineerde romans waren: De jongen in het graf van Toni Coppers, Niets erger dan spijt van Jos Pierreux, Bling Bling 3 van Jan Van der Cruysse, Dossier Feuerhand van Bob Van Laerhoven en Blackwell van Kevin Valgaeren. Jos Pierreux werd al drie keer genomineerd voor de prijs, maar kon hem nog nooit in de wacht slepen.

In Niets erger dan spijt heerst terreurdreiging niveau 3 in heel België. In Knokke worden twee tienermeisjes verkracht. Hun aanrander heeft kenmerkende tatoeages. Inspecteur Luk Borré bijt zich in het onderzoek vast. Dan wordt er een aanslag gepleegd op zijn leven: wie wil zich op de speurder wreken en waarom?

Als mama Borré in het ziekenhuis belandt, heeft zij maar één wens. Haar zoon wordt geacht ervoor te zorgen dat die ingewilligd wordt. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

'Een ingenieuze plot, een strak volgehouden klacht tegen het establishment en een opmerkelijke stijlbeheersing”, luidde het oordeel van de jury over het winnende boek. De publieksprijs was voor Toni Coppers’ De jongen in het graf, dat afgelopen week ook al de LangZullenWeLezen-trofee voor spannende boeken won. En de Fred Braeckmanprijs voor beste spannende debuut ging naar De boekenmoordenaar van Maja Wolny.

Oeuvreprijs (nieuws, 2018)

Duo Hoogstraaten pakt Gouden Vleermuis



Marianne en Theo Hoogstraaten hebben vanmiddag in Zoetermeer verrassend de Gouden Vleermuis in ontvangst genomen. Verrassend, omdat van tevoren door de organisatie van het Nederlands Thrillerfestival niet was gemeld dat het thrillerduo aanwezig zou zijn. Met de onderscheiding eert het festival het oeuvre van het koppel en hun bijdrage aan het thrillergenre.



Het auteursduo Marianne & Theo Hoogstraaten heeft inmiddels een tiental thrillers op hun naam staan. Hun verhalen vinden volgens hun uitgeverij De Crime Compagnie vaak hun oorsprong in actuele, maatschappelijke thema’s, zoals een terroristische aanslag in Nederland (Kinderspel) of verzet tegen een nieuwe kernreactor (Machteloos).

In hun laatste thrillers (Evenbeeld, Bloedlink, De verleidsters) leggen ze tussen gebeurtenissen uit het heden en de historie. Personen uit het verleden worden tot leven gewekt en zijn bepalend voor de bloedstollende afloop van een hedendaags verhaal.

Het tweetal doet altijd uitvoerig research, onder andere op de plekken waar een verhaal speelt, voor De verleidsters bijvoorbeeld deden ze onderzoek in het Vaticaan en de Engelenburcht in Rome. Hun thrillers Lokvrouw en Machteloos stonden op de longlist van de Gouden Strop. Dit jaar kwam Dochters van het duister uit, een speciaal e-book met de historische delen van de boeken Zondeval (2017) en De verleidsters (2016).

Het Nederlands Thrillerfestival beleeft dit jaar zijn tiende editie. Eerdere winnaars van de Gouden Vleermuis zijn Charles den Tex, Hakan Nesser, René Appel, Tomas Ross. Vorig jaar ging de tamelijk onbekende Zweedse Sara Lövestam met de prijs aan de haal.

26 oktober 2018

Rijk entertainment (nieuws, 2018)


Henning Mankell postuum geëerd met International Dagger



Drie jaar na zijn dood is de Zweedse thrillerschrijver Henning Mankell postuum lof toegezwaaid door de Britse Crime Writers' Assocation (CWA). Op een bijeenkomst in Londen werd Mankell de International Dagger toegekend voor zijn thriller After the Fire (Zweedse laarzen in Nederlandse vertaling), dat pas vorig jaar in het Engels verscheen.

De Amerikaanse bestsellerauteur Michael Connelly nam tijdens het galadiner de prestigieuze oeuvreprijs, de Diamond Dagger, in ontvangst. Eerder ging deze onderscheiding naar thrillerfenomenen als P.D. James, John le Carré, Ruth Rendell en Lee Child.

Wereldwijd heeft Connelly meer dan zestig miljoen boeken verkocht. Hij is de schepper van onvergetelijke karakters als de LAPD-rechercheur Harry Bosch en de strafadvocaat Mickey Haller. Zijn boeken zijn bewerkt voor televisie en film. Zo werd zijn thriller Blood Work uit 1998 verfilmd door Clint Eastwood, die er ook de hoofdrol in speelde. En Mickey Haller werd vertolkt door Matthew McConaughey in de film The Lincoln Lawyer uit 2011.

CWA-president Martin Edwards prees Connelly de hemel in. Hij zei dat Connelly met zijn werk vele lezers, tv-kijkers en bioscoopbezoekers heeft voorzien van 'rijk entertainment'. Ook stak hij de loftrompet over Connelly's fraaie personages en pakkende verhaallijnen. 

Steve Cavanagh ontving de Gold Dagger voor misdaadroman van het jaar voor zijn boek The Liar. De Ian Fleming Steel Dagger voor beste thriller ging naar Attica Locke, die Bluebird schreef. Dit boek focust op raciale spanningen in het zuiden van de Verenigde Staten. Debutant Melissa Scrivner Love won met haar thriller Lola, over bendeoorlogen in Californië, de John Creasey (New Blood) Dagger. De Historical Dagger award ging naar Roy Clements, die met Nucleus een spionageroman schreef die zich afspeelt in 1939.

Bron: The Guardian

24 oktober 2018

Zo blij (nieuws, 2018)

Geen thrillers bij nominaties NS Publieksprijs



Het spannende boek wordt sinds jaar en dag het meest gekocht. Maar bij de nominaties voor de NS Publieksprijs 2018 merk je daar niets van. Evenals in 2016 moet de shortlist het zonder een pure thriller stellen. Wel zijn twee auteurs genomineerd, die hun faam te danken hebben aan goedverkopende thrillers: Esther Verhoef en Saskia Noort. Beiden zijn in de race met een roman.

Vanavond is het stemmen voor de NS Publieksprijs, de grootste boekenprijs van Nederland, van start gegaan. Volgens boekpromotor is het niet alleen de grootste publieksprijs voor Nederlandse boeken, het is ook de bekendste boekenprijs voor volwassenliteratuur. In De Wereld Draait Door zijn de genomineerden bekendgemaakt:

Dagboek van een getuige van Astrid Holleeder (Lebowski)
De heilige Rita van Tommy Wieringa (De Bezige Bij)
Het beste wat we hebben van Griet Op de Beeck (Prometheus)
Nazomer van Esther Verhoef (Ambo | Anthos)
Zolang er leven is van Hendrik Groen (Meulenhoff)
Stromboli van Saskia Noort (Lebowski)

Tot en met woensdag 21 november kan er door alle lezers van Nederland worden gestemd op een van deze genomineerde boeken of op een boek naar keuze via www.nspublieksprijs.nl. Op de laatste avond wordt, direct na het sluiten van het stemmen, in aanwezigheid van bijna alle genomineerden in De Wereld Draait Door bekendgemaakt welke titel Boek van het Jaar 2018 wordt.

Alle auteurs zijn eerder genomineerd. Esther Verhoef is voor de achtste keer genomineerd en zij won de NS Publieksprijs in 2011 met Déjà vu, eerdere nominaties kreeg zij voor: Rendez-vous (2006), Close-up (2007), Alles te verliezen (2009), Tegenlicht (2012), De kraamhulp (2014) en Lieve mama (2015). De schrijfster liet via Twitter weten 'zó blij' te zijn met de nominatie.

Saskia Noort is voor de zesde keer in de race voor de NS Publieksprijs, zij was eerder genomineerd met: De eetclub (2004), Nieuwe buren (2006), De verbouwing (2009), Debet (2014) en Huidpijn (2017). Tommy Wieringa beleeft dit jaar zijn derde nominatie, twee keer eerder was hij genomineerd: Joe Speedboot (2006) en Dit zijn de namen (2013). Ook Griet Op de Beeck haar boeken zijn twee keer eerder genomineerd: Kom hier dat ik u kus (2015) en Gij nu (2016). Astrid Holleeder was genomineerd met Judas (2017). Hendrik Groen was eerder genomineerd voor Pogingen iets van het leven te maken (2016), dat jaar won zijn boek de NS Publieksprijs.

De zes genomineerde oorspronkelijk Nederlandstalige boeken behoren tot de bestverkochte titels van het afgelopen jaar (1 juli 2017 tot 1 juli 2018). Een stem uitbrengen kan niet alleen op de website van de NS Publieksprijs maar ook door een stembiljet in te vullen in de boekhandel of openbare bibliotheek. Stemmers maken kans op een jaar lang gratis boeken en gratis reizen met de trein. Vorig jaar werden er maar liefst 96.000 stemmen uitgebracht. De NS Publieksprijs bestaat, naast de eretitel Boek van het Jaar 2018, uit een sculptuur van Jeroen Henneman, een geldbedrag van € 7.500,- en een jaar lang gratis reizen met de NS Businesscard OV Vrij 1ste klas.

23 oktober 2018

Fenomeen (nieuws, 2018)

Suzanne Vermeer heeft er weer een miljoen bij



In april 2015 meldde uitgeverij A.W. Bruna dat haar schrijver Suzanne Vermeer anderhalf miljoen exemplaren van haar of zijn thrillers heeft verkocht. En nu, ruim drie jaar later staat de teller inmiddels op meer dan 2,5 miljoen exemplaren.

Je kunt niet anders dan het met de uitgeverij volmondig beamen: Suzanne Vermeer is een fenomeen. Zonder promotionele activiteiten als talkshows, festivals of signeersessies weet de auteur miljoenen boeken af te zetten. Want Suzanne Vermeer bestaat eigenlijk niet.

Suzanne Vermeer is het verzinsel van de in juni 2011 veel te vroeg overleden auteur Paul Goeken. Onder eigen naam had hij een zestal actiethrillers gepubliceerd, die lang niet zo succesvol waren als de latere Vermeer-boeken. Na zijn boek De orde (2005) schreef Goeken de vakantiethriller All-inclusive. Omdat het boek wat verhaal en stijl betrof afweek van zijn eerdere boeken en vanwege de successen van schrijfsters als Saskia Noort en Simone van der Vlugt besloot de uitgever het boek uit te brengen onder de schrijversnaam Suzanne Vermeer.

Alle Vermeer-boeken zijn in de bestsellerlijsten verschenen, twee titels - Cruise en Noorderlicht - werden zelfs genomineerd voor de NS Publieksprijs. Schrijver Ernest van der Kwast was eventjes zo jaloers op Vermeers succes dat hij een korte tijd claimde achter het pseudoniem van de bestsellerauteur schuil te gaan.

Na Goekens overlijden is in overleg met zijn familie besloten de Suzanne Vermeer-formule voort te zetten. Wie nu onder haar naam de vakantiethrillers schrijft, is een goed bewaard geheim.

Vandaag is het vierentwintigste boek van Suzanne Vermeer verschenen. Het is een winterthriller en draagt de titel IJskoud. Op oudjaarsnacht 1992 verdwijnt de zestienjarige Johanna van Vliet op mysterieuze wijze. De politie staat voor een raadsel, het lijkt alsof het meisje in het niets is opgelost. Niemand heeft die bewuste nacht iets gezien en al snel lopen de weinige sporen die er zijn dood.

Vijfentwintig jaar na dato verdiept inspecteur Ben de Groot van het coldcaseteam zich opnieuw in de zaak, in een ultieme poging hem alsnog op te lossen. Maar wanneer hij de familie hierover inlicht, lijken Johanna's broer en bejaarde vader onaangenaam verrast door deze ontwikkeling. Johanna's moeder is bijna aan de verdwijning van haar dochter ten onder gegaan, wat voor nut heeft het dan nu om alles weer op te rakelen? Alleen Johanna's nichtje Olivia – die enkele jaren na de verdwijning is geboren – toont interesse in het mysterie rond haar tante. Zij begint haar eigen onderzoek en volgt een spoor dat uiteindelijk strekt tot in Denemarken en Groenland. Maar hoe meer ze ontdekt, hoe meer haar eigen leven in gevaar komt.

20 oktober 2018

Kleine tunnel (nieuws, 2018)

Pieter Aspe laat Boekenbeurs links liggen



Voor een handtekening van Pieter Aspe hoeft de fan dit jaar niet naar de Boekenbeurs in Antwerpen te gaan. De Vlaamse bestsellerauteur boycot de beurs.


De 65-jarige misdaadauteur vindt het niet kunnen dat je tien euro entree voor de beurs (van 28 oktober tot en met 11 november) moet betalen om een boek te mógen kopen. Van de weeromstuit heeft hij een tegenactie georganiseerd. 'Op de topdagen organiseer ik zelf gratis signeersessies in mijn stamcafé in Antwerpen.'

Vlaanderens succesvolste thrillerschrijver vindt dat hij consequent moet zijn. 'Vorig jaar heb ik kritiek geuit op het feit dat je tien euro moet neertellen om de beurs te bezoeken', zegt hij in Het Nieuwsblad. 'Betalen om een boek te mogen kopen: dat vind ik ervan. Ik heb toen gezegd dat ik niet meer op de beurs zou signeren als er niets veranderde. Wel, er ís niets veranderd, ook al toetert Boek.be (de organisatie) deze dagen volop met de ‘vernieuwde’ Boekenbeurs. Sorry, ik zie voor het publiek geen enkele vernieuwing.'

Lezers kunnen Pieter Aspe wel in levenden lijve elders ontmoeten. Op 1 en 11 november kunnen lezers hem tussen twee uur 's middags en zes uur 's avonds opzoeken in zijn Antwerps stamcafé Kleine Tunnel. Fans kunnen er een boek kopen, of een reeds aangekocht boek laten signeren. 'Of gewoon een babbeltje komen slaan, want mijn privésigneersessies hebben geen enkel commercieel oogmerk. Ik hoop in de eerste plaats een statement te maken.'

Bron: De Morgen

Gesignaleerd 448 (nieuws, 2018)

John Grisham - Het oordeel



Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt komende week een nieuwe legal thriller van bestsellerauteur John Grisham: Het oordeel. Bijzonder is dat de schrijver teruggrijpt naar een gebeurtenis die zich een jaar of zeventig geleden afspeelt.

Grisham keert terug naar zijn core business: de legal thriller. Hoofdpersoon is Pete Banning, een van de meest geliefde inwoners van Clanton, Mississippi. Banning is oorlogsheld, patriarch van een invloedrijke familie, herenboer, vader, goede buur en trouw lid van de Methodistische Kerk.

Maar op een ochtend in 1946 staat hij vroeg op, rijdt naar het stadje, loopt de kerk binnen en schiet kalmpjes zijn vriend, de dominee Dexter Bell, dood. En alsof dat niet schokkend genoeg is: het enige wat Pete erover wil zeggen – tegen de sheriff, tegen zijn advocaat, tegen de rechter, tegen zijn familie en vrienden, en tegen de inwoners van Clanton – is ‘Ik heb niks te vertellen.’ Hij is niet bang voor de dood en bereid zijn motief mee het graf in te nemen.

Elk nieuw boek van Grisham wordt door zijn uitgever bestempeld als 'zijn meest schokkende' of 'zijn meest aangrijpende'. Bij Het oordeel is dat niet anders. 'John Grisham neemt ons mee op een ongelooflijke reis van het Amerikaanse Zuiden ten tijde van de rassenscheiding van Jim Crow', aldus de uitgever. Voor degene die niet direct weten wat met Jim Crow bedoeld wordt: De Jim Crow-wetten zijn rassenscheidingswetten die vanaf het eind van de negentiende eeuw werden ingevoerd en pas in 1964 onwettig werden met de invoering van de Civil Rights Act.

Volgens de uitgever maakt Grisham ook een uitstapje naar de jungle van de Filipijnen tijdens de Tweede Wereldoorlog, een krankzinnigengesticht vol geheimen en naar de rechtszaal van Clanton, waar een wanhopige advocaat er alles aan doet om zijn cliënt te redden.

John Grisham, geboren in 1955, Jonesbore, Arkansas, is de auteur van bijna 30 thrillers en romans, waarvan er vele werden verfilmd. Hij is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een van de succesvolste thrillerschrijvers aller tijden. In zowel zijn boeken als in zijn eigen leven voert hij strijd tegen onrecht en trekt hij zich het lot aan van diegenen in de samenleving die er alleen voor staan of niet de middelen hebben om voor zichzelf op te komen. Grisham is maatschappelijk zeer betrokken, zo zette hij zich in 2005 in voor de slachtoffers van Hurricane Katrina.

John Grisham werd geboren als tweede kind in een gezin van vijf kinderen. Zijn vader werkte in de bouw en zijn moeder was huisvrouw. Na zijn studie rechten aan de University of Mississippi, werkte Grisham bijna tien jaar lang als jurist, waarbij hij zich specialiseerde in strafrechtelijke zaken en letselschadeclaims. In 1983 werd hij gekozen tot lid van het Huis van Afgevaardigden van de staat Mississippi, een functie die hij tot 1990 bekleedde. Als thrillerschrijver debuteerde hij in 1988 met De jury, maar het was zijn tweede boek Advocaat van de duivel waarmee hij definitief zijn naam vestigde als de koning van de juridische thriller.

John Grisham begon zijn carrière als schrijver toen hij op een dag in de rechtbank het schokkende relaas hoorde van een 12-jarig meisje dat was verkracht. Het zette hem aan tot het schrijven van een thriller waarin hij beschreef wat er gebeurd zou zijn als de vader van het meisje de verkrachters had vermoord.

Drie jaar lang stond Grisham elke ochtend om vijf uur op om enkele uren te kunnen schrijven voordat hij naar zijn werk ging. Zijn eerste manuscript werd afgewezen door 28 uitgevers, maar uiteindelijk werd het in juni 1988 door een kleine uitgeverij gekocht en uitgegeven in een bescheiden oplage van 5.000 exemplaren.

Sinds de publicatie van De jury heeft Grisham elk jaar een thriller geschreven, die stuk voor stuk bestsellers werden. Over de hele wereld zijn er op het ogenblik meer dan 225 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht, in 29 talen. Negen titels zijn verfilmd.

18 oktober 2018

Nalatenschap (nieuws, 2018)

Ex van Elmore Leonard wil geld zien



De ex-echtgenote van de in 2013 overleden Elmore Leonard daagt de zoon, de stichting en het bedrijf van de Amerikaanse thrillerauteur voor de rechter. Ze beschuldigt hen van het in het geheim verkopen van diens archief. Volgens haar is ze daardoor een fors bedrag misgelopen.

Elmore Leonard en zijn derde vrouw Christine Kent scheidden in december 2012. Acht maanden later stierf de schrijver op 87-jarige leeftijd. Leonard, de favoriete auteur van Gouden Strop-winnaar Elvin Post, publiceerde tientallen thrillers waarvan vele zijn verfilmd of bewerkt tot televisieseries. Zijn vermogen werd geschat op vele miljoenen.

Wat Christine Kent steekt is dat 150 archiefdozen vol manuscripten, ongepubliceerde verhalen en ander materiaal dat gelieerd is aan de schrijver, zijn verkocht aan de universiteit van South Carolina voor een bedrag van een kleine miljoen euro. Volgens documenten die zijn ingediend bij de rechtbank van Oakland County heeft Kent krachtens de echtscheidingsconvenant recht op ruim 21 procent van de opbrengsten van verkocht materiaal dat tot de literaire nalatenschap van Leonard kan worden gerekend.

Volgens Christine Kent is zij nooit geïnformeerd over de verkoop van het materiaal. Ze verdenkt Leonards zoon Peter ervan dat het archiefmateriaal in augustus 2013, de maand dat de schrijver stierf, in het geheim is overgeheveld naar de Elmore Leonard Jr. Trust. Kents advocaat meldt dat zijn cliënte van de verkoop op de hoogte raakte, toen ze erover las op internet.

Volgens advocaat Gerald Cavalier van Peter Leonard is Kents claim ongegrond. 'We zullen binnen drie weken op haar dagvaarding antwoorden', aldus de raadsman tegen Detroit News. 'We verwachten dat de rechter haar claim zal afwijzen.'

Bron: Detroit News

16 oktober 2018

In treinen, op vliegvelden (nieuws, 2018)

Val McDermid: 'Jureren betaalt minder dan het minimumloon'



Doorgaans leest ze honderd boeken per jaar. Maar als een van de vijf juryleden van de Man Booker Prize moest de Schotse bestsellerauteur Val McDermid er 171 binnen zeven maanden verstouwen. 'Iedereen zei dat ik het moest doen. Het is een eer en je zult het leuk vinden. Ze hadden gelijk.'

Morgen, 17 oktober, ploft Val McDermid ergens neer in huis en leest ze een boek dat ze niet verplicht is om te lezen. De afgelopen maanden was het andere koek. Toen moest ze samen met vier andere juryleden bepalen welke boeken van de 171 ingezonden romans er doorgingen naar de finale van de Man Booker Prize. Vandaag, aan het einde van de dag, wordt bekend wie van de zes genomineerden de felbegeerde literaire prijs mee naar huis mag nemen.

Of ze gecompenseerd werd voor de tijd die McDermid in het verplichte lezen stak, wil de New York Times weten. De Schotse thrillerschrijfster die het niet voor het geld hoefde te doen, antwoordt: 'Ja, we zijn betaald. Maar als je al die leesuren bij elkaar optelt zijn we onder het minimumloon betaald.'

Ze was verbaasd dat ze werd gevraagd om te jureren. 'Ik ben niet de eerste aan wie je denkt om plaats te nemen in een jury voor literaire fictie. Ik schrijf genreboeken, ik verschijn zo nu en dan in komische nieuwsprogramma's op de radio. Ik schrijf ook geen essays van tienduizend woorden voor de The Londeon Review of Books. Daarom is het toe te juichen dat de Booker-organisatie in den brede kijkt naar geschikte juryleden.

Ze geeft toe dat niet ze niet alle boeken van voor tot achter heeft gelezen. 'Om eerlijk te zijn: er waren boeken bij waarvan je nog niet eens heel veel pagina's hoefde te lezen om vast te stellen: deze wint niet de Booker Prize.' McDermid las ze in bed. In haar kantoor, in treinen, op perrons als de trein vertraging had, op vliegvelden. 'Niet in koffiehuizen, want die vind ik behoorlijk irritant.'

Bij Val McDermid zijn drie boeken favoriet voor de prijs. 'Meer kan ik er niet over zeggen.'


UPDATE: De Noord-Ierse schrijfster Anna Burns (56) heeft de Man Booker Prize 2018 gewonnen voor haar boek Milkman. De roman gaat over een achttienjarig meisje dat tijdens de burgeroorlog in Noord-Ierland bezig is zichzelf te leren kennen. Ze krijgt in die periode te maken met veel conflicten in het land en zichzelf. Burns is de eerste schrijver uit Noord-Ierland die de prijs wint. Ze is ook de eerste vrouw sinds 2013. Aan de prijs is een geldbedrag van 57.000 euro verbonden. Het is de vijftigste keer dat de Britse literatuurprijs werd uitgereikt.
Bron: New York Times, Nu.nl

Wordt verwacht 453 (nieuws, 2018)

Coppers steekt Het Kanaal over



Toni Coppers mag hier in Nederland nog niet zo bekend zijn, in Vlaanderen is hij 'een gevierd auteur'. Al tien jaar voorziet hij zijn fans van spannende boeken met daarin steevast een hoofdrol voor commissaris Liese Meerhout.

Om zijn tienjarig schrijverschap luister bij te zetten ging de in 1961 geboren auteur op tournee langs boekhandels, hij was ook niet te beroerd om de taart aan te snijden voor zijn lezers en en passant publiceerde hij ook nog zijn veertiende thriller De jongen in het graf. Op 10 november voegt Coppers een nieuwe titel aan zijn oeuvre toe, als bij uitgeverij Angèle zijn nieuwe boek De genezer verschijnt.

Liese Meerhout 'goes to Oxford' in De genezer. In Antwerpen wordt een professor geschiedenis dood aangetroffen in zijn flat. Alles wijst op roofmoord, want een kostbaar en zeldzaam middeleeuws handschrift over fabeldieren is verdwenen. Het spoor leidt commissaris Liese Meerhout naar de universiteit van Oxford. Daar raakte de Vlaamse studente Emma vermist. Haar kleren liggen netjes opgevouwen op een jaagpad langs de Theems.

De politie houdt het op een gevalletje van zelfdoding, maar die lezing gaat er bij velen niet in: Emma was immers een vrolijke spring-in-'t-veld die bij iedereen geliefd was. Liese Meerhout en haar hoofdinspecteur Michel Masson pendelen tussen Antwerpen en Oxford. Gaandeweg wordt duidelijk dat zowel in de wereld van de magie en de fabels als in het leven van Emma niets is wat het lijkt.

Voormalig reisjournalist Toni Coppers won in 2014 de Hercule Poirotprijs met Dood water. De Liese Meerhout-serie werd twee jaar geleden bewerkt tot de tv-serie Coppers voor VTM.

Gesignaleerd 447 (nieuws, 2018)

Alexander van Ketwich - Het Pact



Bij uitgeverij Gopher is verschenen Het Pact, na Iskenderun de tweede thriller van voormalig topbankier Alexander van Ketwich. In deze thriller staat een mysterieus vliegtuigongeluk centraal. Aan boord zat de vicepresident van de Verenigde Staten.

John Strasser, CEO van wapengigant Nolan Industries doet een overnamebod op Wilkinson Inc., het beursgenoteerde imperium van Emma Wilkinson, meldt de achterflap van de thriller. Deze succesvolle zakenvrouw is een van de rijkste vrouwen ter wereld en wijst het overnamebod gedecideerd af.

Tot op het bot getergd stelt Strasser, aka 'de bull', alles in het werk om Emma Wilkinson op andere gedachten te brengen. Hij schuwt geen enkel middel. Als Emma door de manipulaties van Strasser de gevangenis in dreigt te gaan, schakelt ze ex-FBI- en ex-Secret Service-agent Robert Gallagher in.

Wat de achterflap ook prijsgeeft is een nogal luguber fragment uit het boek: Op de grond voor het bureau lagen twee kinderlichaampjes. Van Samuel van vier en George van drie. De kleinzoontjes van de Amerikaanse vicepresident Gary Stevens. Het oudste jongetje lag in een plas bloed. Zijn achterhoofdje was weggeblazen door een zwaar kaliber kogel en zijn hersentjes lagen als grijze vlokken op de glimmende mahoniehouten vloer. Naast het joch lag een revolver. Het andere jongetje kreunde licht en hield zijn linkerarm vast. Of wat daarvan over was. 

Het dramatische ongeluk roept vragen op bij de pers. Zal de Republikein Stevens nu anders tegen de vrije verkoop van wapens in Amerika gaan aankijken?

Alexander van Ketwich Verschuur, zoals zijn volledige naam luidt, heeft een loopbaan in de bankierswereld achter de rug. Zo was hij werkzaam voor Veer Palthe Voute NV, Generale Bank Nederland en Credit Lyonnais. Ook was hij korte tijd de rechter hand van oud-minister Rita Verdonk in haar pogingen om de politieke partij Trots op Nederland van de grond te krijgen. Tegenwoordig woont de schrijver annex consultant op Malta, waar hij een financieel adviesbedrijf runt. Volgens de uitgever 'bestuurt hij regelmatig zijn vliegtuig over het Europese continent'.

13 oktober 2018

Mads Peder Nordbo - Meisje zonder huid (2018)

Een stralenkrans van darmen



(Door Peter Kuijt)

Een thriller vergaart flink wat meerwaarde als het boek niet alleen een spannend verhaal herbergt, maar ook zaken waar je wat van opsteekt. Zulks is het geval bij Meisje zonder huid van de Deense schrijver Mads Peder Nordbo.

Zo leren we dat Groenland in grote mate zelfstandig is, maar deel uitmaakt van het Deense koninkrijk, dat de hoofdstad Nuuk heet, dat de Vikingen er zo’n vijfhonderd jaar hebben gewoond en plots van het eiland verdwenen en dat vooral in de jaren 70 van de vorige eeuw het seksueel misbruik van kinderen buitensporig groot was.

Ook lezen we over een ulo, een sikkelvormig mes, waarmee doorgaans vet van de binnenkant van een zeehondenhuid wordt geschraapt. Met zo’n ulo worden aan het begin van het verhaal twee mannen gevild, van kruis tot borstbeen opengesneden en van ingewanden ontdaan. Het ene slachtoffer waakte op het ijs bij een gemummificeerd lijk van wat mogelijk een Viking was, de ander wordt aangetroffen in de kajuit van een vissersboot.

Journalist Matthew Cave ontdekt dat in 1973, toen Nuuk nog de Deense naam Godthåb voerde, vier mannen op soortgelijke wijze waren vermoord, om hen heen lag ‘een stralenkrans van darmen’. Cave graaft verder in de zaak en stuit, met gevaar voor eigen leven, op een onvervalste winterse doofpot.

Nordbo heeft een intrigerend verhaal afgeleverd dat tot het eind blijft boeien. ‘Een arctische thriller’, aldus de uitgever. Het boek staat inderdaad bol van schuivend pakijs, gure wind, scherpe rotsen en dikke nevel, je verwacht elk moment het noorderlicht te zien.

Mads Peder Nordbo - Meisje zonder huid. Uitgeverij Ambo|Anthos, 365 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

Een gepersonaliseerde pen (nieuws, 2018)

Twee kanshebbers voor de Hercule Poirotprijs



Er geldt een ongeschreven wetmatigheid bij de Hercule Poirotprijs die bepaalt dat geen enkele auteur opnieuw deze Vlaamse thrillerprijs kan winnen. En dus zijn er dit jaar slechts twee kanshebbers voor de prijs: Jos Pierreux en Kevin Valgaeren. De overige drie genomineerden gingen al eerder met de award aan de haal: Toni Coppers (in 2014), Jan Van Der Cruysse (2016) en Bob Van Laerhoven (2007).

Natuurlijk kan het dit jaar anders lopen, maar wat een Vlaamse thrillerschrijver de redactie van De Spanningsblog jaren geleden influisterde, doet nog steeds opgeld: 'Kijk eens naar de lijst met winnaars, geen enkele schrijver heeft de prijs twee keer gewonnen.' 

Op 28 oktober, de openingsdag van de Boekenbeurs, maakt de jury bekend wie de 21ste Knack Hercule Poirot wegkaapt, de prijs voor de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. Aan de prijs is een bedrag van 5.000 euro verbonden. De winnaar krijgt ook een gepersonaliseerde Mont-Blanc-pen.

De jury kiest de winnaar uit de Vlaamse misdaadromans die verschenen na 1 oktober 2017 en voor 1 september van dit jaar. De genomineerde romans zijn: De jongen in het graf van Toni Coppers, Niets erger dan spijt van Jos Pierreux, Bling Bling 3 van Jan Van der Cruysse, Dossier Feuerhand van Bob Van Laerhoven en Blackwell van Kevin Valgaeren. Jos Pierreux werd al drie keer genomineerd voor de prijs, maar kon hem nog nooit in de wacht slepen.

Naast de 21ste Knack Hercule Poirotprijs worden op de openingsdag van de Boekenbeurs ook de Knack.be publieksprijs en de derde Fred Braeckman award voor het beste thrillerdebuut toegekend.

11 oktober 2018

En dan graag hier een krabbel (nieuws, 2018)

Jac. Toes vindt onderdak in Zwitserland



Misdaadschrijver Jac. Toes, eind jaren 90 winnaar van de Gouden Strop met zijn hardloopthriller Fotofinish, zoekt zijn heil in het land van de kaasfondue en het bankgeheim. De auteur uit Oosterbeek tekende gisteren op de Frankfurter Buchmesse een contract met het Zwitserse Unionsverlag voor de levering van een thriller.

Dat deed Toes overigens samen met de Duitse schrijver Thomas Hoeps, sinds 2004 zijn partner in crime. Met hem schreef Toes de trilogie Kunst zonder Genade, Het Leugenarchief en Hoogste bod, waarmee ze diverse nominaties voor literaire prijzen in de wacht sleepten. Ook stelde het duo een bundel smokkelverhalen samen, getiteld Over de grens, geschreven door Nederlandse en Duitse auteurs.

Sinds 2016 werkt Jac. Toes als rechtbankverslaggever voor De Gelderlander met als specialisatie zaken die door de politierechter worden behandeld.

De nieuwe thriller van het koppel Toes-Hoeps verschijnt in het seizoen 2019/2020. Dat het boek dan pas op de markt komt, is wat vreemd omdat het al geschreven is. 'We hebben een kant-en-klaar manuscript ingeleverd', aldus Toes op Facebook. De schrijver voegt er later in een mail aan toe: 'Dat het boek pas in 2020 zou kunnen verschijnen heeft twee redenen: ten eerste de veel langere productietijd in Duitstalige landen en de vertaling (van de Nederlandse delen) moet eerst nog plaatsvinden. Desondanks is het waarschijnlijker dat de roman volgend jaar verschijnt dan in 2020. De uitgever wilde in ieder geval de vrijheid hebben ons in een evenwichtig samengestelde ‘worp’ op de markt te brengen.'

Toes en Hoeps hebben ook aan de Nederlandse lezer gedacht. 'We zijn via ons Duitse Agentur Kossack al in verregaande staat van onderhandeling met een Nederlandse uitgever die de vertaling in 2019 op de markt wil brengen.'

Het nieuwe project van het Nederlands-Duitse duo betreft een politieke thriller die zich in het huidige Berlijn en tijdens de roerige jaren 80 in Amsterdam afspeelt. Op de foto van links naar rechts: Thomas Hoeps, uitgever Lucien Leitess van Unionsverlag en Jac. Toes.