19 september 2018

Gesignaleerd 445 (nieuws, 2018)

Jilliane Hoffman - Insomnia



Bij uitgeverij De Fontein verschijnt op 25 september Insomnia, de nieuwe thriller van de Amerikaanse voormalig officier van justitie Jilliane Hoffman. De uitgever omschrijft haar thrillers als 'zo verontrustend als die van Gillian Flynn en zo verslavend als Karin Slaughter'. 


Na de vondst van het mobieltje en de bebloede jas van de vermiste 17-jarige Mallory, is de politie in de hoogste staat van paraatheid. Mallory voldoet aan het profiel van de slachtoffers van de seriemoordenaar die zich in tweets aan de FBI ‘Handyman’ noemt.

Als Mallory twee dagen later verward en bebloed wordt aangetroffen en zegt ontsnapt te zijn aan de Handyman is er geen reden om aan haar verhaal te twijfelen. Of toch wel? Heeft zij nu juist zijn aandacht op haar gevestigd en is zijn jacht nu echt begonnen?

Jilliane Hoffman werkte vam 1992 tot 1996 als officier van justitie in Miami, waar ze vooral werkte aan zware misdrijven. Daarna was ze tot 2001 adviseur voor justitie in Florida en heeft de FBI bijgestaan in talloze misdaadonderzoeken.

Haar thrillerdebuut Retribution (Vergelding) verscheen in 2004. Daarna verschenen De snijkamer en De kleine getuige in Nederlandse vertaling.

In de handel is inmiddels - voor 49 eurocenten - Nummer 9 in de handel, een kort verhaal over wat voorafging aan Insomnia. Het verhaal is ook los te lezen. 

18 september 2018

Willem Asman - Exit (2018)

Smeltkroes van intriges



(Door Peter Kuijt)

In twaalf maanden tijd schreef Willem Asman een verhaal van 300.000 woorden, knipte de omvangrijke tekst op in drie grote stukken en de trilogie over de schimmige organisatie REBOUND was geboren. Zijn monsterklus bleef niet onopgemerkt. Voor het eerste deel, Enter, ontving Asman in juni de Gouden Strop. In diezelfde maand verscheen het slot Exit bij zijn nieuwe uitgeverij Ambo|Anthos. 

In de trilogie lezen we hoe het Tyler, het jonge Amerikaanse meisje uit Asmans debuut De Cassandra Paradox (2006, een uitgave van Cargo) dat door de CIA wordt verraden, het in de afgelopen jaren is vergaan. Ze is ondergedoken en wordt door REBOUND van een nieuwe identiteit voorzien. Ruim duizend pagina’s later is ze doorgedrongen tot de top van de organisatie, ze is één van de vier ‘ringdragers’ die het beleid bepalen.

De onderneming is er ook voor bestaande figuren. In Enter lezen we dat met onderwereldkoning Stanley Hillis een deal in de maak was voordat hij begin februari 2011 in de Watergraafsmeer werd geliquideerd. En Asman beschrijft in het slot de ware toedracht achter de val van Dominique Strauss-Kahn, toenmalig IMF-topman en seksfeestenbezoeker.

De drie REBOUND-thrillers vallen lastig afzonderlijk te lezen. De smeltkroes van intriges en complotten, het optreden van de CIA en de Mossad, de opkomst en ondergang van vele personages vereisen de volle aandacht van de lezer. In Exit wordt er bovendien behoorlijk veel afgekletst en dat gaat enigszins ten koste van de actie. Desondanks kan voor Asman alleen maar eerbiedig de hoed worden afgenomen als waardering voor deze verrijking van het thrillergenre.

Willem Asman - Exit. Uitgeverij Ambo|Anthos, 327 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

17 september 2018

Niet lekker in zijn vel (nieuws, 2018)

Aspe start met nieuwe serie rond Van In



De Vlaamse bestsellerauteur Pieter Aspe begint met een nieuwe serie thrillers rond zijn aloude protagonist Pieter Van In. De reeks bestaat uit tien boeken.

Na 39 misdaadromans vond Pieter Aspe het tijd worden om iets nieuws te doen. Hoewel, iets nieuws? Van In I heet het eerste deel van de kersverse serie en daarin blijft commissaris Van In toch de hoofdpersoon. 'Maar zijn situatie is totaal anders', meldt Aspe op zijn website. Pieter Van In is met pensioen, maar zit duidelijk niet lekker in zijn vel. De reden? Zijn geliefde Hannelore Martens en de kinderen zijn verdwenen. En ook van Van Ins naaste collega Guido Versavel ontbreekt ieder spoor.

Aspes website roept lezers op om de volledige serie te omarmen. Immers, 'wie de tien boeken verzamelt, zal aan het einde van de reeks de lange rode draad door het verhaal kunnen ontwarren.'

Pieter Aspe is Vlaanderens meest succesvolle misdaadauteur ooit. In 1995 debuteerde hij met Het Vierkant van de wraak. 23 jaar later zijn er in de befaamde reeks rond commissaris Van In tientallen boeken verschenen, 10 tv-reeksen gedraaid, 2 theatertours geweest en talloze boeken vertaald. In oktober 2017 verscheen De butlerknop, het veertigste boek in de reeks rond Van In. 'Het laatste', liet Aspe toen nog door diverse media optekenen. Op 3 april werd hij 65 en lanceerde Aspe samen met boezemvriend Marec zijn eigen uitgeverij Aspe NV.

Elvin Post (interview, 2018)


'De vrijheid maakt schrijven zo mooi'



In zijn nieuwe boek schrijft Elvin Post over ontvoeringen door aliens. Maar Arizona Blues is geen sciencefiction, aldus de auteur die in 2004 als eerste debutant de Gouden Strop won. ‘En ook geen thriller. Toen ik dat etiket losliet, kwam het verhaal op gang.’

(Door Peter Kuijt)

ROTTERDAM  Houthakker Travis Walton was op 5 november 1975 aan het werk in het Apache-Sitgreaves National Forest in Arizona toen hij naar zijn zeggen werd ontvoerd en vastgehouden door buitenaardse wezens. Walton schreef er een verfilmd boek over. Collega Steve Pierce, toen 17, was getuige van de kidnap en zei later dat hij voor gek werd versleten als hij erover vertelde. ‘Ik werd uitgelachen en van mijn toenmalige vrouw mocht ik het er niet over hebben op verjaardagen. Ze schaamde zich ervoor.’

Ruim twintig jaar later werden er boven de staat Arizona door honderden ooggetuigen enkele uren lang ufo-achtige verschijningen waargenomen boven de stad Phoenix. Dit fenomeen werd later bekend als The Phoenix Lights.

Schrijver Elvin Post (1973) gebruikte deze twee gebeurtenissen als kapstok voor zijn nieuwe boek Arizona Blues. Daarin komt Gerald Treadway voor die miljoenen vergaarde met een boek over zijn ontvoering door aliens. Treadway opende later in Snowflake, Arizona, een toevluchtsoord voor mensen die beweren ook slachtoffer te zijn van een ufo-kidnap. Journaliste Karen Hart, werkzaam bij de New York Times, krijgt autopech in Snowflake en besluit van de nood een deugd te maken door Treadway te interviewen. Tegelijkertijd zijn er anderen die minder nobele plannen hebben met de ufo-miljonair. Zoals een huurmoordenaar die dol is op viersterrenkruiswoordraadsels, maar bang voor zijn narrige moeder.

Op jouw eerdere vijf fictieboeken staat het stempel ‘literaire thriller’. Nu staat er niets. Hou zou je Arizona Blues willen omschrijven?
Elvin Post: ‘Ik wilde sowieso niet meer dat etiket erop. Het schrijven van een bepaald genre vind ik lastig. Hoewel er wel spanningselementen in zitten, wijkt Arizona Blues nog meer dan mijn andere boeken af van een pure thriller. Als iemand van de boeken van Lee Child houdt en op mijn boek ‘thriller’ ziet staan, zou hij na lezing toch kunnen denken: het is anders dan ik verwacht had.’

Het is ook geen sciencefiction.
‘Nee, hoewel mijn jongste dochter dat wel gehoopt had. Ze had het eerste hoofdstuk gelezen en vroeg: ‘Pap, komen er ook aliens in voor?’ Ik moest haar teleurstellen. ‘Nee, lieverd’.’

Geen ‘thriller’ op de omslag. Maar mag jouw uitgever het boek wel inzenden voor de Gouden Strop?
‘Dat laat ik aan hen over. Ik zal ze niet tegenhouden. Maar ik denk dat er wel spannender boeken onder de inzendingen zullen zijn. Dus de kans dat ik de Gouden Strop win, acht ik niet zo groot.’

Je vorige boek, Dame Blanche, verscheen in 2015. Daarna liet je weten dat je jaarlijks een boek wilde publiceren. Waarom heeft het zo lang geduurd voordat Arizona Blues het licht zag?
‘Ik ben niet de snelste schrijver, ik vind het ook leuk om andere dingen tussendoor te doen. Maar het was ook moeilijk. Ik ging een beetje blokkeren omdat ik te veel met de wetten van het thrillergenre in mijn hoofd zat. Stephen King heb ik ooit geïnterviewd en die zei: ‘Ik ga gewoon achter mijn pc zitten en laat de personages het verhaal vertellen.’ Dat heb ik van hem overgenomen. Toen ik het etiket ‘thriller’ losliet, kwam het schrijven ook op gang.’

Is het plezier dat je had met het schrijven van je debuut Groene Vrijdag anders dan de ervaring die je met het maken van Arizona Blues had?
‘Jazeker. Ik was alleen maar bezig met schrijven en ik wilde dat doen zoals mijn grote voorbeeld Elmore Leonard. Ik wilde hem in ieder geval een klein beetje benaderen. Gaandeweg ontdekte ik dat ik nooit aan hem kon tippen en ontwikkelde ik meer mijn eigen stem. Destijds schrapte ik veel meer van wat ik geschreven had dan nu. Ik ben minder hard voor mezelf geworden, kan het meer loslaten.’

Al jouw boeken spelen zich af in de Verenigde Staten. Komt er ooit een dag dat een boek van jou in Nederland is gesitueerd?
‘Het kan. Maar ik heb nog geen idee waar mijn volgende boek over zal gaan.’

Vind je deze nieuwe je beste boek tot nu toe?
‘Dat kan ik niet zeggen. Ik heb na het voltooien van mijn vorige boeken ook nooit het gevoel gehad dat dit het beste was wat ik ooit geschreven. Ik ben er tevreden mee, het is anders dan de andere. En als ik mijn oudste dochter het met plezier zie lezen, dan is dat een moment dat je altijd zal bijblijven.’

In Arizona Blues komen personages voor die of Donald Trump ophemelen of verafschuwen.
‘Ik ben niet iemand die anderen zijn mening door de strot wil duwen. Ik wil het vooral luchtig houden.’ Grijnzend: ‘Maar als je bekijkt welke karakters iets over de president zeggen, dan kun je wel zien hoe ik over hem denk.’

In het boek snijd je het thema aan of er geen groter plan schuilgaat achter alles wat we meemaken. Hoe denk jij daar zelf over?
‘Toen ik zo’n jaar of negentien, twintig was, had ik het idee dat er niets ‘geks’ bestond en alles wel verklaarbaar was. Maar in de loop der jaren heb ik wel een paar dingen meegemaakt die je doen afvragen of toeval wel bestaat. Een simpel voorbeeld: ik ben al sinds mijn zestiende fan van popmuzikant Tom Petty. Toen hij vorig jaar oktober overleed, was ik daar behoorlijk verdrietig over. Rond die tijd had ik een boek gelezen over mensen die van recent overleden personen ‘een groet’ hadden gehad. Ik had Petty in gedachten bedankt voor zijn mooie muziek en wenste hem een goede reis. Een paar dagen later ging ik met een vriend eten in mijn stamcafé. Vlak voordat ik erheen ging wilde ik nog een cd met zijn muziek meenemen zodat ze dat daar konden afspelen. Ik dacht aan het nummer Into the great wide open. Maar ik heb het niet gedaan. Komen we bij het café, is daar een straatmuzikant met een gitaar met twee snaren. Toen hij bij ons tafeltje stond, sloeg hij een akkoord aan en ik kreeg meteen kippenvel. Hij speelde en zong Into the great wide open. Een soortgelijke ervaring heb ik in het boek verwerkt.’

Een krant bracht laatst het bericht dat de boekenmarkt met eenvijfde is gekrompen: van 51 miljoen verkochte boeken in 2008 naar 41 miljoen in 2017. Kun jij van het boeken schrijven leven?
‘Niet echt. Vals beeld en Roomservice zijn mijn bestverkochte boeken, maar mijn laatste, Dame Blanche, deed het veel minder. Ik heb een Paul McCartney-biografie vertaald. Met Lex Passchier een aflevering van de tv-serie Moordvrouw geschreven en andere schrijfklussen gedaan. Ik krijg nog goede voorschotten omdat ik destijds, na het winnen van De Diamanten Kogel met Roomservice, een goed contract heb afgesloten. Hiermee kan ik na Arizona Blues nog een boek schrijven. Daarna zal ik toch iets vast omhanden moeten hebben om de huur te kunnen betalen.’

Wat maakt het schrijven dan zo leuk?
‘Zolang ik het kan doen, wil ik mijn best blijven doen om een boek zo mooi mogelijk te maken. Maar je moet niet meer met allerlei wilde verwachtingen blijven rondlopen. Het is vooral de vrijheid om te doen wat je wilt, te verzinnen wat je wilt, dat schrijven zo mooi maakt. Ook als de markt zo blijft en er geen wonderen gebeuren, zal ik het nog blijven doen. Ik ben niet jaloers op collega’s die van het schrijven kunnen leven. Zo steek ik niet in elkaar.’

Arizona Blues is verschenen bij uitgeverij Ambo|Anthos. Dit interview verscheen eerder in het AD. De foto van de auteur is gemaakt door Didier Cohen.

Elvin Post - Arizona Blues (2018)

Plotwendingen zijn Posts lust en leven



(Door Hans Knegtmans)

In Arizona Blues werkt Elvin Post twee verhaallijnen uit, die elkaar vanzelfsprekend later ontmoeten. De meest spannende beschrijft in detail de misdadige activiteiten van Teddy en Peggy Sue. Hij had haar leren kennen als receptioniste van de Snowflake Inn, en haar toen geïmponeerd met zijn ongepolijste zelfverzekerdheid. Nu heeft Teddy een plan uitgebroed waarmee ze steenrijk kunnen worden. Het enige wat Peggy Sue moet doen, is miljonair Gerald Treadway om haar vinger winden, zodat hij haar ten huwelijk zal vragen. Daarna zal Terry ervoor zorgen dat Treadway door een 'ongeluk' om het leven komt. Zijn niet geringe vermogen zal aan de gedupeerde bruid toevallen. Kassa!

In het tweede verhaal strandt The New York Times-reporter Karen Hart met haar auto in de woestijn van Arizona. Een reddende engel dient zich aan in de persoon van pensionado George Witmers. Tijdens de autorit naar huis vertelt hij dat uitgerekend zijn vrouw Mary een fan is van de journaliste. Wat zal die morgenochtend opkijken als de onverwachte logee zich bekendmaakt! Garagehouder Ethan Quinn, die zich over haar auto ontfermt, blijkt al even aardig en correct te zijn als het bejaarde echtpaar.

Niemand hoeft Post uit te leggen hoe je een onderhoudend boek schrijft. Bedenken van plotwendingen lijkt zijn lust en zijn leven. Van de twee intriges zijn de belevenissen van de misdaadpartners het interessantst. Terry toont zich een angstaanjagende psychopaat, die het zeldzaam goed getroffen heeft met zijn goedgelovige vriendin. Zij slaagt er zelfs in een klap in haar gezicht te interpreteren als blijk van zijn ware liefde - haar sociale intelligentie schiet wel vaker tekort. Vergelijkenderwijs blijven de wederwaardigheden van Karen nogal braaf en kleurloos.

Posts proza doet meer dan ooit denken aan de Amerikaanse sterauteur Donald E. Westlake. Die maakte echter onderscheid tussen komedies en misdaadverhalen. Het eerste genre kreeg onder meer gestalte in de hilarische avonturen van bendeleider John Dortmunder. Maar zijn personages nemen - anders dan Terry - nooit hun toevlucht tot fysiek geweld. Omgekeerd is in zijn thrillers geen greintje humor te ontdekken. Westlake besefte dat het riskant was, de twee genres in één verhaal te combineren. Een wijs inzicht.

Elvin Post - Arizona Blues. Uitgeverij Ambo|Anthos, 357 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

Aimee Molloy - Perfecte moeder (2018)

Slimme moeders in de misdaad



(Door Hans Knegtmans)

Perfecte moeder behandelt het reilen en zeilen van de 'meimoeders' in de New Yorkse wijk Brooklyn - een groep vrouwen die voor hun eerste bevalling allemaal zijn uitgerekend in dezelfde week van mei. Ze komen twee keer per week bij elkaar en bespreken alle denkbare ins en outs van zwangerschap en babyverzorging. Daarnaast volgen ze dezelfde zwangerschapscursus, reanimatiecursus en yogaklas. Kernleden zijn Nell Mackey, Colette Yates, Francie Givens en Winnie Ross, de enige single.

Het verhaal begint op de Amerikaanse feestdag 4 juli, de kinderen zijn een kleine twee maanden. Nell heeft bedacht Winnie een onbezorgd avondje stappen cadeau te doen. Ze leent haar eigen oppas Alma uit om op de kleine Midas te passen. Laat op de alcoholrijke avond krijgt het feestende gezelschap een paniekerig telefoontje van Alma. Toen die wakker schrok uit een hazenslaapje, was Midas verdwenen. Hij is dus minstens ontvoerd, en misschien erger.

Gezien de schrijnende incompetentie van het rechercheteam verdiepen de meimoeders - bedeeld met bovengemiddelde intelligentie - zich in de misdaad. Dat wordt hun niet makkelijk gemaakt. De politie heeft een hekel aan bemoeizieke amateurs, de pers loopt voortdurend in de weg en wanneer het einde van de zwangerschapsverloven in zicht komt, maken sommige echtgenoten zich zorgen over hun carrièreperspectief.

Er hoeft geen twijfel over te bestaan welke bevolkingsgroepen het meeste genoegen zullen beleven aan Perfecte moeder: dat zijn moeders van kinderen in hun eerste levensjaren, zwangere vrouwen en zij die deze status nastreven. Molloy begint elk hoofdstuk met een nuttige tip voor jonge moeders. Op zichzelf is daar niets op tegen. Het gevaar is echter dat door haar betrokkenheid bij het onderwerp de verhaalstructuur minder dwingend en vloeiend wordt dan de intrige verdient.

Een serieuzer probleem is de onthulling van de ontvoerder. De dader speelde vóór de ontmaskering nauwelijks een rol in het verhaal. Een verrassingsmoordenaar of -ontvoerder is bijna altijd een zwaktebod. Het lijkt erop dat de schrijver dit zelf ook beseft. Tijdens het lezen ontdekt u zelf wel hoe zij, zonder een naam te noemen, probeert de lezer een beetje op streek te helpen.

Aimee Molloy - Perfecte moeder. Uitgeverij Boekerij, 317 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

Harmonisatie (nieuws, 2018)

Genootschap zoekt onderdak bij Auteursbond



Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) wil zich aansluiten bij de Auteursbond, de beroepsvereniging van schrijvers en vertalers in Nederland. Volgens het GNM-bestuur is deze stap in de hevig in beweging zijnde wereld van het boek noodzakelijk om de belangen van de thrillerschrijvers te kunnen blijven behartigen.

Tijdens de ledenvergadering van vorig jaar hebben de GNM-leden het bestuur toestemming gegeven om te onderzoeken of het mogelijk dan wel wijs is om aansluiting te zoeken bij de Auteursbond. Een dergelijke alliantie is inderdaad raadzaam, blijkt uit onderzoek van het bestuur.

De wereld van het boek is de laatste jaren ingrijpend veranderd, schrijft GNM-voorzitter Peter Römer in een nieuwsbrief aan de leden. 'Naast de fysieke boeken zijn er nu ook ebooks en luisterboeken. Als je één manuscript inlevert, worden er drie soorten boeken voor geleverd. Op verschillende soorten platforms, die elk proberen de aandacht van de koper te trekken. Uitgevers hanteren allemaal andere tarieven en van enige harmonisatie - in de vorm van modelcontracten - is geen sprake.' Dit alleen al is volgens Römer een belangrijke overweging om toenadering te zoeken bij een organisatie die de onderhandelingen over al dit soort zaken met de andere belanghebbenden voert: de Auteursbond.

Bovendien maak de thrillerauteur bij de Auteursbond deel uit 'van een breed en inspirerend netwerk van schrijvers' waar hij tijdens borrels, lezingen, vergaderingen en symposia kennis maakt met vakgenoten. Er zijn masterclasses en specialistische workshops van afzonderlijke secties waarmee de schrijver zich professioneel verder kan ontwikkelen. De bond staat de schrijver (lees: zelfstandige ondernemer) ook bij met gratis advies over modelcontracten en belastingaangifte, juridisch advies bij conflicten en financiële steun in noodsituaties.

Römer benadrukt dat GNM zijn zelfstandigheid behoudt. De thrillerschrijversclub komt, met negen andere secties (waaronder literair, toneel, poëzie, scenario), onder de paraplu van de Auteursbond, waarvan het lidmaatschap overigens wel fors duurder is dan dat van het GNM alleen. 'Maar wij blijven het GNM, met een eigen bestuur en een eigen programma en een eigen begroting. Het Mysterydinner blijft en ook de Meesterprijs zal met enige regelmaat worden uitgereikt.' Over de feestelijkheden rondom de uitreiking van de Gouden Strop en de Schaduwprijs wordt volgens de voorzitter hard nagedacht. 'Die blijven gewoon onze prijzen.'

De GNM-leden kunnen in november stemmen over toetreding tot de Auteursbond.

14 september 2018

Bloed in de keuken (nieuws, 2018)



Schrijfster neemt essay 'How to murder your husband' letterlijk



Je zou denken dat schrijven wordt beoefend door louter rechtschapen types, die hun fantasieën alleen aan het papier toevertrouwen. Maar niets is minder waar. Er zijn auteurs die een scheve schaats rijden. Die zich fraaier voordoen dan ze zijn, die fraude plegen, zich schuldig maken aan doodslag. Of moord. Nu zit een schrijfster van romantische thrillers achter slot en grendel, op verdenking van moord op haar wettige echtgenoot.

Een jaar of zes geleden kwam de Britse thrillerauteur R.J. Ellory op niet al te florissante wijze in het nieuws. Hij had diverse pseudoniemen aangenomen om het imago op zijn Wikipedia-pagina wat op te poetsen. Wat bedenkelijker waren de strapatsen van Ewoud Lietaert Peerbolte, beter bekend als thrillerschrijver Ed Sanders. De ooit voor de Gouden Strop genomineerde auteur kreeg in 2016 twee jaar celstraf opgelegd wegens faillissementsfraude. De Finse schrijfster Tuula Sariola moest in 2008 voor de rechter verschijnen op verdenking van het ten onrechte opstrijken van bibliotheekgelden.

Maar sommigen gaan nog meer over het randje. Schrijver Richard Klinkhamer sloeg zijn vrouw met een koevoet de schedel in, begroef haar in de tuin van zijn huis en kreeg daarvoor zeven jaar cel. De Poolse auteur Krystian Bala zit sinds 2007 een gevangenisstraf van een kwart eeuw uit voor het plegen van een moord die hij in een van zijn thrillers, een bestseller, had beschreven. En in datzelfde jaar werd de Mexicaanse auteur José Luis Calva Zepeda opgepakt, nadat op een bord in zijn appartement de gekookte en op smaak gebrachte lichaamsdelen van zijn vermoorde vriendin waren ontdekt. Twee maanden na zijn arrestatie pleegde 'de kannibaal', zoals hij in de pers werd genoemd, zelfmoord.

Aan dit rijtje kan nu de naam van Nancy Crampton Brophy (68) worden toegevoegd. De schrijfster van romantische thrillers uit Portland, Oregon, zit in de cel op verdenking van moord, nadat haar man onder vreemde omstandigheden om het leven kwam. De auteur die onder meer het essay How to murder your husband schreef, leek ontroostbaar. Maar justitie lijkt daar niets van te geloven.

Als schrijfster van romantische thrillers denk ik regelmatig na over moord en de politieprocedures die daarop volgen, meldt ze in het essay uit 2011 dat de manieren bekijkt om een echtgenoot om te brengen en er nadien mee weg te komen. Als moord me moet bevrijden, wil ik in geen geval tijd doorbrengen in de gevangenis. En voor alle duidelijkheid: ik hou niet van jumpsuits en oranje is mijn kleur niet. Met dat laatste verwees ze naar de kleding van gedetineerden in de Verenigde Staten. 

Vervolgens somt ze een serie methodes op waarbij de daad bij het woord wordt gevoegd, variërend van het gebruik van messen, wurging tot vergif. Ook raadt ze de inzet van een huurmoordenaar of een minnaar af.

Ook in andere teksten laat ze haar fantasie om van een echtgenoot af te komen de vrije loop. In The Wrong Cop schreef ze over een vrouw die elke dag van haar huwelijk besteedde aan het bedenken van manieren om haar man om te brengen. En in The Wrong Husband probeert een vrouw haar gewelddadige echtgenoot te ontvluchten door haar eigen dood in scène te zetten. Op haar site See Jane Publish ging ze verder in op moordmethoden.


Daniel Brophy in de keuken van het Oregon Culinary Institute
Nancy Crampton Brophy heeft nu te stellen met de volgende feiten. Kok en docent Daniel Brophy (63) was op 2 juni op zijn werk in het Oregon Culinary Institute toen hij werd neergeschoten. Zijn studenten vonden hem, badend in het bloed. Brophy overleefde het niet.

Een dag later postte Crampton Brophy een emotioneel bericht op Facebook. Ik heb triest nieuws. Mijn man en beste vriend, chef Dan Brophy, is gisterochtend vermoord. Iedereen die me na aan het hart ligt en me wil bellen: jullie hebben gelijk, maar ik heb het momenteel moeilijk om mijn hoofd rond de hele zaak te krijgen. Ik apprecieer jullie liefdevolle berichten, het doet me iets, maar spaar jullie telefoontjes tot over een paar dagen, tot ik weer wat kan functioneren.

Vorige week werd de weduwe aangehouden op verdenking van moord op haar man en het gebruik van een vuurwapen. De rechter besliste dat ze in de cel moest blijven en dat ze niet vrij kon komen op borg.

Daniel en Nancy waren 27 jaar getrouwd en hadden hun ups en downs, zoals Crampton Brophy zelf schrijft op haar website. Maar er waren meer goede momenten dan slechte. Ik hou van de manier waarop hij me aan het lachen maakt als ik erg boos ben en hoe hij iets perfects weet te zeggen als ik dat het minste verwacht.

De conclusie van haar essay How to murder your husband doet op z'n minst vreemd aan: Ik vind het makkelijker om mensen dood te wensen dan om ze effectief te vermoorden, schrijft ze. Ik wil me geen zorgen moeten maken over bloedspatten en hersenen op mijn muren. En ik kan niet consequent liegen. Anderzijds, als ik íéts weet over moord, is het wel dat iedereen het in zich heeft om het te doen. Als je maar ver genoeg wordt gepusht.

Bron: Het Laatste Nieuws, The Washington Post

12 september 2018

Zomersneeuw (nieuws, 2018)

Gezondheidsdip leidt tot uitstel nieuwe thriller van Kim Moelands


Enkele maanden geleden kondigde ze - niet zonder trots - de komst aan van haar nieuwe thriller Als het in de zomer sneeuwt. Eind volgende maand zou haar vierde spannende roman in de winkels liggen. Maar dat gaat niet lukken. Door gezondheidsklachten kan Kim Moelands niet verder aan haar boek werken, zo laat ze weten op haar Facebook-pagina.

Het is 'een stevige gezondheidsdip' die roet in het eten gooit, aldus Moelands, die verder niet in detail treedt. Maar ze blijft optimistisch: 'Het boek gaat absoluut verschijnen, maar wanneer precies is nog niet duidelijk.'

De eerste versie is af, meldt de schrijfster. 'Dus het grootste werk is gedaan. Mijn gezondheid begint langzaamaan wat beter te gaan dus ik hoop snel weer aan het werk te kunnen om er een mooie definitieve versie van te maken samen met mijn redacteur Harold de Croon.'


Kim Moelands (1975) is auteur, recensent en journalist. Ze schreef twee autobiografische romans, Ademloos en Grenzeloos over haar leven met Cystic Fibrosis, ook wel taaislijmziekte genoemd. Het is een chronische aandoening met een zeer beperkte levensverwachting. In 2009 is haar longcapaciteit in enkele maanden tijd gedaald van iets meer dan vijftig procent naar minder dan dertig procent. Ademen zonder zuurstoffles was voor Moelands toen al geen optie meer. Een jaar later onderging zij een levensreddende dubbele longtransplantatie. In datzelfde jaar verscheen ook haar eerste thriller, Weerloos.

11 september 2018

Wordt verwacht 448 (nieuws, 2018)

Iedereen is vervangbaar



Bij HarperCollins Holland staat 9 oktober genoteerd als de verschijningsdatum van November Road van Lou Berney. Een thriller waarover A.J. Finn, die van De vrouw in het raam, ja, inmiddels de loftrompet heeft gestoken. 'Niets minder dan een instant Amerikaanse klassieker.'

Berney concentreert zich op twee hoofdpersonen. De eerste is Frank. Zijn geluk is op. Als trouwe boef onder maffiabaas Marcello leerde hij dat iedereen vervangbaar is. Nu is hij aan de beurt: hij weet iets over de moord op president J.F. Kennedy en Marcello ziet hem liever dood dan levend. Het is dus tijd om te vluchten.

Charlotte is achtentwintig en moeder van twee dochtertjes. Haar man is een goedzak, maar ook een hopeloze zuipschuit en hun leven samen zit op een dood spoor. Ze wil ervandoor.

Zo ontmoeten twee vreemden elkaar onderweg. Voor Frank is Charlotte de perfecte dekmantel. Voor Charlotte is Frank haar ticket naar een nieuw leven. Ze vinden elkaar en voor het eerst wil Frank meer dan alleen overleven. Hij wil leven. Iedereen is vervangbaar behalve de vrouw van wie hij houdt. En dat kan hun beiden het leven kosten…

Lou Berney is auteur van vier romans, die bekroond zijn met verschillende prijzen, waaronder de Edgar-, Anthony-, Barry- en Macavity-awards. Zijn korte verhalen verschenen in The New Yorker. Hij geeft daarnaast les aan de universiteit van Oklahoma, waar hij ook woont.

Op zijn website schrijft Berney dat hij sinds zijn negentiende niet meer is ontslagen. Maar daarvoor verliep zijn carrière niet bepaald gladjes. Tussen zijn twaalfde en zijn negentiende kwam voor hem aan negen verschillende banen voortijdig een eind. Zo mislukte hij als krantenbezorger, grillmaster, onderhoudsman van een appartementencomplex en assistent in een darkroom, dat wil zeggen de donkere kamer van een fotograaf.

30 augustus 2018

Down under (nieuws, 2018)

Australische thrillerschrijver Peter Corris overleden



Peter Corris, die de godfather van de Australische misdaadliteratuur wordt genoemd, is overleden. Hij stierf vandaag in zijn woning in Sydney op 76-jarige leeftijd.

Volgens de krant The Sydney Morning Herald zijn de Australische liefhebbers van thrillers een groot auteur kwijtgeraakt. In de periode dat het genre down under een groot gebrek had aan een puur Australische held, creëerde Corris een mix van hard-boiled verhalen met echte Australische personages in herkenbare settings.

Corris publiceerde zijn eerste misdaadroman, The Dying Trade, in 1980. Hij liet toen de lezer meteen kennismaken met zijn bekendste karakter, Cliff Hardy. Tot veler verrassing wist Hardy, een stevige drinker, vrouwenversierder en vechtersbaas, het er in 42 boeken levend vanaf te brengen. Ook in Corris' laatste boek Win, Lose or Draw, in 2017 gepubliceerd, was Hardy van de partij. Corris schreef ook historische fictie, zijn oeuvre bestaat in totaal uit meer dan zestig boeken.

De thrillerschrijver leed sinds zijn zestiende aan diabetes type 1 en dat heeft zijn tol geëist. Vorig jaar liet hij aan Fairfax Media weten dat zijn door de suikerziekte veroorzaakte slechtziendheid het moeilijk maakte om te blijven werken. Maar hij bleef tot het laatste toe schrijven, zo had hij een wekelijkse column op de website Newtown Review of Books.

Thrillerschrijver Michael Robotham spreekt met respect over Corris. 'Hij luisterde naar mijn audioboeken en liet me altijd weten dat hij ervan genoot. Hij is belangrijk geweest voor het Australische thrillergenre. Hij heeft veel schrijvers ertoe overgehaald om dat genre te beoefenen.'

Bron: The Sydney Morning Herald

René van Rijckevorsel - Zwanenbroeders (2018)

Hoogspanning in 's-Hertogenbosch



(Door Peter Kuijt)

Het zal niet wijd en zijd bekend zijn, maar het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap mag dit jaar 700 kaarsjes uitblazen. Dit genootschap bestaat uit 36 leden, 18 van katholieke komaf en 18 van reformatorische snit. Het is een mannenclub uit ’s-Hertogenbosch die de bevordering van de christelijke saamhorigheid in het vaandel heeft staan. Willem van Oranje was ooit lid.

Het zijn feiten die René van Rijckevorsel, plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier Weekblad, rijkelijk etaleert in zijn derde thriller Zwanenbroeders, genoemd naar de leden van de broederschap. Van Rijckevorsel is één van hen.

Zijn boek begint met de beroving van en de moord op de Bossche kunsthandelaar én Zwanenbroeder Lucas Van Beyens. De overvallers gaan aan de haal met een middeleeuws Mariabeeld. Zoon Matthijs is verbijsterd: wie wil zijn vader zoiets aandoen? Zijn speurtocht brengt hem onder meer in Pilsen, Champéry, Barcelona en Bordeaux.

 Van Rijckevorsel neemt uitgebreid de tijd om de couleur locale op diverse plaatsen te schetsen. Af en toe lijkt het of je een betere reisgids hebt opengeslagen in plaats van een thriller. En over diverse religieuze aangelegenheden wil hij de lezer ook het een en ander bijspijkeren.

Maar het element spanning verliest hij niet uit het oog. De finale – in en om de Sint-Janskathedraal in de Brabantse hoofdstad - is er een om je vingers bij af te likken. Fraaie typeringen zijn er ook, zoals van een oude, breekbare man die zijn einde voelt naderen: ‘als een roerdomp in de herfstregen’. Zo'n mooi beeld blijft je bij. Kortom, Zwanenbroeders heeft een prettige afdronk.

René van Rijckevorsel - Zwanenbroeders. Uitgeverij Prometheus, 304 pag.

Deze recensie is eerder verschenen in het AD

29 augustus 2018

Nogal intimiderend (nieuws, 2018)

  Lee Child werkt aan tv-serie rond Jack Reacher



Bestsellerauteur Lee Child heeft wereldwijd meer dan honderd miljoen boeken van zijn Jack Reacher-thrillers verkocht. Nu werkt de Britse schrijver aan bewerkingen van zijn boeken voor meerdere televisieseries na klachten van fans over de vertolking van Tom Cruise die in twee Jack Reacher-speelfilms de held uithing. 

Jack Reacher, de eenling die ten strijde trekt tegen onrecht en tuig van de richel, wordt in de boeken van Child beschreven als een 1,96 meter lange man met een imposant fysiek. Cruise komt echter niet boven de 1,70 meter uit. Hij is nog kleiner dan de oprichter van De Spanningsblog...

'Ik heb tienduizenden brieven van fans gehad, waarin ze schreven dat ze Tom Cruise niet geschikt vonden omdat hij gewoon aan de kleine kant is', laat Child aan The Guardian weten. 'Reacher komt nogal intimiderend over, als hij een kamer binnenwandelt, zijn mensen wat minder op hun gemak. Cruise kon dat, ondanks al zijn talenten, niet bewerkstelligen.'

Lee Child hoopt dat hij in november een deal kan sluiten voor de productie van meerdere tv-series die per boek 10 tot 12 uur kijktijd vergen. Over een eventuele rolverdeling zegt hij: 'Dat is het mooie aan televisie, die is minder van grote sterren afhankelijk dan speelfilms. Dus degene die Reacher gaat vertolken, hoeft niet een kerel te zijn van de zogeheten A-lijst.'

Brieven van fans en bewonderaars vormen een omvangrijk onderdeel van het archief vol correspondentie, notities en manuscripten dat Child voor het publiek toegankelijk wil maken. Deze week werd bekend dat hij al het materiaal wil afstaan aan het Britse archief van hedendaagse schrijvers aan de universiteit van East Anglia. Dit archief bevat de literaire nalatenschappen van auteurs als Doris Lessing en J.D. Salinger. In het archief zijn ook brieven van Reacher-fans Barack Obama en Bill Clinton opgenomen. Ook is er een brief te vinden van een vrouw, die klaagt dat haar man liever naar bed gaat met een Reacher-thriller.

Child heeft meer dan veertig uit de kluiten gewassen archiefdozen aan de universiteit overgedragen. Er is zo veel materiaal voorhanden, dat het zeker een jaar duurt om alles te categoriseren. Child publiceerde zijn eerste Reacher-thriller in 1997. In november komt deel 23, Past Tense, in de handel. Zijn werk is vertaald in 49 talen.

Bron: The Guardian

28 augustus 2018

Gevestigde namen (nieuws, 2018)

Uitgevers houden deur dicht voor beginnende auteurs



De aandacht van de boekverkopers verflauwt en die van de media ook. Daarom neemt A.W. Bruna geen Nederlandstalige manuscripten meer in ontvangst. Ook andere uitgevers gooien ongevraagd toegestuurde manuscripten in de kliko. Schrijfster Esther Boek is 'not amused'.



Het staat er echt op de pagina 'Veelgestelde vragen' op de website van uitgeverij A.W. BrunaOp dit moment nemen we bij AW Bruna, op de afdeling fictie, geen nieuw Nederlands materiaal in overweging. We zullen manuscripten daarom niet beoordelen. Singel Uitgeverijen (waaronder De Geus en Q vallen, met thrillerauteurs als Charles den Tex, Annet de Jong en Ellen den Hollander) laat ongevraagd toegezonden manuscripten ongeopend. Hetzelfde geldt voor uitgeverij HarperCollins Holland.

Esther Boek
Het is een beleid dat schrijfster Esther Boek, die vorig jaar met Geen kind meer debuteerde bij uitgeverij De Crime Compagnie ernstig tegen de borst stuit. Op Facebook liet ze deze week duidelijk haar ongenoegen merken. Boek: 'Een onbekende auteur heeft dus 0 kans!'

Boek kreeg eerder ook nul op het rekest toen zij haar manuscript op de post deed. Een uitgever schreef haar: 'Laat ik gelijk eerlijk zijn: ... zal niet jouw manuscript uitgeven. De hoofdreden hiervoor is dat wij in de afgelopen anderhalf jaar steeds selectiever zijn geworden waar het oorspronkelijk Nederlandse auteurs betreft. De markt (lees: de inkopers, de boekhandels) is steeds kritischer geworden bij hun inkoop en helaas is het zo dat veel oorspronkelijk Nederlands werk daar de dupe van is; er wordt maar moeizaam en mondjesmaat ingekocht.'

De uitgever noemde het frustrerend voor zijn/haar bedrijf én voor de auteurs. 'Temeer daar het níets met kwaliteit te maken heeft. Jouw manuscript is qua genre weliswaar precies wat wij doen maar wij kunnen jou niet de beste kans bieden te midden van het ‘geweld’ van nieuw werk van gevestigde buitenlandse namen die wij per aanbiedingsronde aanbieden.'

Het is oneerlijk en onterecht beleid waar de schrijver uit het Nederlandse taalgebied de dupe van is, stelt Boek. 'De boekhandel wil vertalingen op de schappen. En de lezer wil daarom deze vertalingen lezen. Want die zien ze op reclame, in bushokjes, in folders.' Ze vindt dat heel raar. 'Voor al dat geld dat wordt uitgeven aan het aankopen en verkopen van een vertaling, kunnen prachtige Nederlandse auteurs kansen krijgen.'

Saskia Hausel van A.W. Bruna Uitgevers bevestigt dat er geen nieuw Nederlands materiaal 'in overweging' wordt genomen. Maar de soep wordt nooit zo heet gegeten als zij wordt opgediend, relativeert ze.  'De focus ligt bij het thrillerfonds van A.W. Bruna inderdaad op vertaalde fictie, dat is eigenlijk altijd zo geweest. Maar we beoordelen wel degelijk Nederlandstalige manuscripten die onder andere via agenten binnenkomen. We geven ook gewoon oorspronkelijk Nederlandstalig werk uit, bijvoorbeeld van Peter Römer en Annet Hock, die in 2017 bij ons debuteerden en van wie in 2019 een tweede boek verschijnt.'

Voor goede Nederlandstalige fictie staat haar uitgeverij nog steeds open, stelt Hausel. 'Ik helemaal. Er is niets leukers dan met Nederlandse auteurs te werken. Maar het is wel steeds moeilijker omdat de aandacht er ook vaak niet is. Het kost mij steeds meer moeite om interviews te regelen dan bijvoorbeeld vijf à acht jaar geleden. Maar we werken echt al jaren zo, er is helemaal niks veranderd in ons beleid.'

Overigens zijn er tal van uitgeverijen die wel graag Nederlandstalige manuscripten in hun brievenbus zien ploffen. Een rondje langs wat grotere uitgeverijen leert dat wat dat betreft onder andere Ambo|Anthos, Luitingh-Sijthoff, Cargo, Xander Uitgevers, Prometheus geen beletsels opwerpen.

26 augustus 2018

Vermist in Lissabon (nieuws, 2018)

Hilde Vandermeeren in zee met advocaat



Tientallen boeken schreef ze in haar eentje en behaalde er prijzen mee. In het najaar vormt de Vlaamse schrijfster Hilde Vandermeeren een setje met Walter Damen. Geen misdaadauteur pur sang, maar een advocaat met tv-ervaring. 

Vandermeeren en Damen werken samen aan een trilogie waarvan het eerste deel in oktober bij uitgeverij Van Halewyck verschijnt. Het boek krijgt de titel Rusteloos en zet een jonge advocate in de schijnwerpers.

Een korte inhoud van Rusteloos: Kirsten is een strafrechtadvocate die voor een gerenommeerd advocatenkantoor in Lissabon werkt. Wanneer de dochter van een Portugese partijvoorzitter vermist wordt, krijgt Kirsten haar eerste grote strafzaak.

Kirsten verdedigt een Vlaamse projectontwikkelaar die verdacht wordt van betrokkenheid bij deze verdwijning. Volgens de publieke opinie is hij schuldig en de druk van de media is bijkans niet te weerstaan. Haar cliënt houdt zijn onschuld vol, maar is hij te vertrouwen?

Een onderzoeksjournalist ontdekt feiten die een nieuw licht werpen op de zaak. Sommigen hebben er alles voor over om de waarheid te verbergen. Zelfs voor een moord deinzen ze niet terug. Er staat veel op het spel. Wie wint en wie verliest?

Na enkele tientallen kinderboeken schrijft Hilde Vandermeeren sinds 2013 thrillers voor volwassenen. Ze boekte direct succes: haar thrillerdebuut Als alles duister wordt werd bekroond met de Hercule Poirot publieksprijs 2013. In 2016 behaalde haar boek Stille Grond de shortlist van de Gouden Strop 2016. Haar boek Schemerzone werd bekroond met de Hercule Poirotprijs 2017 en haalde de longlist Bookspot Gouden Strop 2018.

Walter Damen studeerde rechten aan Ufsia in Antwerpen en aan de KU Leuven. Hij trad op als advocaat in verschillende dossiers die de volle aandacht van de media hadden. Damen is medeauteur van verschillende boeken, waaronder enkele thrillers met Joëlle Rozie, professor strafrecht in Antwerpen. Hij was ook een van de gezichten in de tv-serie Strafpleiters op Canvas.

25 augustus 2018

Val McDermid - Eenzame prooi (2018)

Overdadig hard slotakkoord



(Door Hans Knegtmans)

Eenzame prooi is het laatste boek over politieduo Carol Jordan en Tony White. Schrijfster Val McDermid vond het na tien delen wel goed zo. Hoofdinspecteur Jordan had eigenlijk al ontslag genomen, maar de korpsleiding van het Engelse plaatsje Bradfield kwam op het slimme idee haar de leiding te geven over het nieuwe Regionaal Team Zware Misdrijven. Daartoe verdonkeremaande men het vernietigende resultaat van een blaastest, waardoor de chantabele Jordan tegen heug en meug de nieuwe post moest aanvaarden. Het zal de kenners niet verbazen dat ook haar vaste werkpartner en praatpaal, profiler Tony White, de overstap naar de nieuwe dienst maakte.

De plot in engere zin is nogal mager. Een producent van reclametijdschriften kan het niet verwerken als zijn rechterhand en liefje Tricia er plotseling vandoor gaat. Hij voelt zich terecht bedrogen, en zou bij voorkeur zijn geliefde aan het mes rijgen. Waar vindt hij zo gauw een ander slachtoffer?

De oplossing is simpel. Op bruiloften zijn tal van vrouwelijke singles aanwezig van wie er toch minimaal één aan eenzaamheid en onvervulde verlangens zal lijden. De eerste de beste kandidaat slikt zijn lulpraat voor zoete koek - vooral het 'feit' dat ze hem zo doet denken aan zijn aan kanker gestorven echtgenote. Daarna is het een kwestie van een gezellig restaurantbezoek, een glaasje na, en tot besluit de moord die ceremonieel wordt afgesloten met een uitgebrande auto met het lijk er nog in.

Dat ging lekker! Tricia mag dan het beoogde slachtoffer zijn, zo'n onbekende troel vermoorden heeft ook zijn charmes voor de bedrogen echtgenoot.

Het team dat de moord onderzoekt, zit met de handen in het haar. Werkelijk aan alles heeft de dader gedacht. Zelfs alleskunner Tony White moet erkennen hij er met zijn gebruikelijke inventiviteit niet komt. Eerlijk gezegd zou een volgende moord het team goed uitkomen.

McDermid zorgt voor extra variatie door - naast Jordans permanente strijd tegen de alcohol - een aantal zijsporen in het verhaal te vervlechten. Zo wordt de adoptiezoon van rechercheur Paula gechanteerd met seksfoto's waarvan zijn klasgenoten ongetwijfeld zouden genieten. En de plaatselijke roddeljournaliste krijgt van een politieman vertrouwelijke informatie toegespeeld die Jordans positie en zelfs het voortbestaan van het onderzoeksteam in gevaar kan brengen.

Het boek eindigt zo dramatisch dat de lezer even van de schrik moet bekomen voor hij beseft dat de schrijfster zojuist met een kanon op een mug heeft geschoten. Indrukwekkend, maar het was nergens voor nodig.

Omgekeerd verandert de overspelige Tricia in een goedwillende getuige, en het voornemen haar te vermoorden komt niet meer ter

Val McDermid - Eenzame prooi. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff, 368 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool

19 augustus 2018

Het andere gezicht van spanning (nieuws, 2018)

ThrillerAcademie zoekt vooral 'verbinding'



De droom van schrijfster Marelle Boersma wordt binnenkort waarheid. Want volgende maand begint haar ThrillerAcademie een kennismakingstournee door Nederland. De ThrillerAcademie, een initiatief van Boersma en 'brandingexpert' Antoinette Kalkman, is een schrijfschool 'die het duidelijk anders doet dan alle andere schrijfscholen'.


Schrijven is 'serious business', vooral als je er je boterham met het liefst nog wat beleg mee wilt verdienen. Maar in de ogen van Boersma is schrijven nadrukkelijk leuk en nog nadrukkelijker een passie die je moet delen met professionals en niet-professionals. Of, in de wel heel erg zalvende woorden van Boersma: 'In plaats van elkaar beconcurreren steun je elkaar.' In collega Kalkman heeft ze iemand gevonden die zakendoen combineert 'met de warmte van een mooi mens die op zoek is naar verbinding.'

De ThrillerAcademie wil schrijvers (in spe) helpen met schrijven, maar ook met het zoeken naar een uitgever en de promotie van het boek. De online schrijfopleiding komt naar je toe dit najaar met een Thrillermiddag. 'Een middag waarbij jij leert hoe je spanning een ander gezicht geeft, hoe je de lezer nieuwsgierig maakt, maar ook hoe leuk het is om jezelf als auteur te laten zien (en ja, dat kan ook vóór je boek uitgegeven is!!)'

De academie zegt door het 'hele land' te toeren en heeft Thrillermiddagen gepland op 14 september in Zevenaar, 19 oktober in Utrecht en 15 november in het Zuid-Hollandse Nieuwkoop. De prijs wordt bestempeld als laag: 35,00 euro (inclusief BTW) voor de zaalhuur en een kop koffie. Iedere deelnemer aan de Thrillermiddag ontvangt 10% introductiekorting bij aanmelding voor de eerste schrijfmodule van de ThrillerAcademie. Wat een schrijfmodule kost, wordt niet op de website van de opleiding genoemd. Wel wordt promotie gemaakt voor een schrijfweekend, waarvoor de deelnemer 475 euro moet neertellen.

Tijdens de Thrillermiddag verloten Boersma en co onder de deelnemers 'een online coaching gesprek met plan van aanpak voor de personal branding als auteur'. Boersma besluit optimistisch: 'Door het delen van kennis ontstaat verbinding. Daar zijn we van overtuigd.'

Klik hier voor meer informatie. 

16 augustus 2018

Gesignaleerd 444 (nieuws, 2018)

Andrew Gross - De saboteur



Bij uitgeverij De Fontein verschijnt op 21 augustus De saboteur van Andrew Gross. Volgens de uitgever is het een thriller waarin de Tweede Wereldoorlog een behoorlijk grote rol speelt, net als in zijn boek Alleen hij uit 2017.


In het boek neemt één man het op tegen een elitekorps van SS'ers met de bedoeling om de loop van de Tweede Wereldoorlog te veranderen.

Wanneer het verzet in Noorwegen er in 1943 achterkomt dat de nazi’s in het geheim bezig zijn met het bouwen van een atoomwapen, is Kurt Nordstrum degene die gedropt wordt in het vrijwel ondoordringbare berggebied om die plannen te verstoren. Met niet alleen zijn eigen leven op het spel, maar ook de loop van een vernietigende oorlog.

De nu 66-jarige Amerikaan Andrew Gross heeft een fiks aantal thrillers op zijn naam staan. Hij schreef samen met James Patterson een vijftal spannende boeken, waaronder enkele delen uit de Women's Murder Club.

In 2006 ging Gross solo. Zijn thriller The Dark Tide uit 2007 werd door de Thriller Writers Association uitgeroepen tot Thriller of the Year. Van de oorlogsroman Alleen hij, die met flink wat loftuitingen werd overladen, werden ruim 10.000 exemplaren verkocht.

14 augustus 2018

Wordt verwacht 447 (nieuws, 2018)

De uitgebluste flik en de beerput



Hij roert al bijna twintig jaar de trom in het Vlaamse thrillergenre. Maar toch, zo redeneert zijn uitgeverij Van Halewyck, zullen er mensen zijn die (het werk van) Luc Deflo niet kennen. Speciaal voor die groep verschijnt 15 september Verdorven, een échte standalone 'vintage Deflo', aldus de uitgever. Met de weerzinwekkendste dader die je je kunt voorstellen.


Het verhaal: na een personeelsfeestje belandt Sigrid ongepland in een rendez-voushotel met haar baas, Nick. Het wordt een gênante avond die ze zo snel mogelijk wil vergeten. Tot een opsporingsbericht haar doet beseffen dat zij en Nick getuigen zijn in een verdwijningszaak.

Nick, een buitendedeurwipper maar desondanks gelukkig getrouwd, weigert elke medewerking. Sigrid zet door, maar de politie wimpelt haar af. Wie gaat er immers alleen naar een rendez-voushotel?

Wanneer ze ontgoocheld afdruipt, botst Sigrid op Guy Depreter. Hij is een uitgebluste flik die niets liever doet dan in de beerput roeren, al was het maar om zijn diepgewortelde frustraties af te reageren. Hij besluit haar te helpen. Wat Depreter opvist uit de drek is zo verdor ven dat hij niet alleen zijn langverwachte pensioen zal moeten uitstellen, maar moet vechten voor zijn leven. En voor dat van Sigrid.

Luc Deflo, in 1958 geboren te Mechelen, debuteerde in 1999 met Naakte Zielen, zijn eerste psychologische thriller rond het speurdersduo Deleu en Bosmans die meteen genomineerd werd voor de Hercule Poirotprijs, Pas in 2008 won hij deze prijs echt en wel met Pitbull. Hij heeft meer dan dertig boeken op zijn naam staan.



10 augustus 2018

Mij zie je niet (nieuws, 2018)

Tegenslagen krijgen 'Loes' er niet onder



Ze heeft recent een flinke portie ellende te verstouwen gehad. In het voorjaar van 2017 kreeg haar man Harry een hersenbloeding, waarna een maandenlange revalidatie in een verpleeghuis volgde. En net toen hij weer thuis zou komen, sloeg het noodlot toe bij Loes den Hollander zelf: in maart van dit jaar werd zij getroffen door een hersenaneurysma. De 69-jarige schrijfster moest daarop worden geopereerd in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam. 


Maar tegenslagen krijgen Loes den Hollander er niet onder. Zoals ze al in april op haar Facebook-pagina schreef: 'Ik ben onderuitgehaald maar niet verslagen. Een pech die iedereen kan overkomen maar die niet voor iedereen goed afloopt. Er moet een levensgrote goede geest de regie hebben overgenomen toen er een zwakke vaatwand in mijn hoofd ging bloeden, anders waren de gevolgen niet te overzien geweest.'

Nu zijn de vooruitzichten weer goed. Echtgenoot Harry is weer thuis in de aangepaste woning, hij kan lopen en piano spelen. En ook de schrijfster is goed opgeknapt. Wat heet, ze heeft kans gezien haar manuscript voor haar nieuwe boek met slechts een klein beetje vertraging bij haar uitgeverij De Crime Compagnie in te leveren.

Loes den Hollander heeft inmiddels meer dan een miljoen boeken verkocht. Haar voornaam is inmiddels een 'merk' geworden. Vandaar dat 'Loes' groot staat afgedrukt op Mij zie je niet. Gisteren plofte er een doos met auteursexemplaren bij haar op de deurmat. 'Dat is iedere keer opnieuw een bijzonder moment, maar bij dit boek een beetje extra bijzonder', aldus de schrijfster op Facebook. 'Veel mensen zeggen tegen me dat ik hier trots op mag zijn, maar ik ben vooral blij. Omdat het, ondanks alle tegenslag, gelukt is. En omdat een nieuw manuscript van start is gegaan. Zo is het goed.'

Op 17 augustus ligt Mij zie je niet in de winkel.hij in de winkel en op zaterdag 1 september is de presentatie ervan in boekhandel Plukker in Schagen. De thriller is geschreven vanuit de persoon van een moeder van een kind dat werd doodgepest. Ze is een nabestaande. De flaptekst luidt: 'Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen.' Volgens de uitgeverij gaat het boek niet alleen over de dood van een tiener, maar zelfs over actuele kwesties als #MeToo en 'ongezonde en milieuonvriendelijke' houtkachels.

09 augustus 2018

Gesignaleerd 443 (nieuws, 2018)

'Ultima' is sluitstuk van allesbehalve ultieme trilogie



Vooraf werd er flink op de grote trom geslagen over de trilogie die de Britse kunsthistorica L.S. Hilton zou publiceren. De filmrechten van haar drieluik werden voor publicatie al verhandeld, de schrijfster ontving een voorschotbedrag met zeven cijfers voor de komma en een krant vergeleek Hilton al met bestsellerauteur E.L. James, ja, die van de Vijftig tinten. Haar trilogie wordt halverwege deze maand afgesloten met de verschijning van Ultima. Maar de verwachting is niet dat die een flinke deuk in een pak boter zal achterlaten.

Toegegeven, Hiltons eerste deel, Maestra, belandde in 2016 op de Bestseller60 om er na vier weken al weer uit te verdwijnen. Deel 2, Domina, haalde de CPNB-hitlijst niet eens. Toch trekt ook nu uitgever The House of Books de superlatieventrommel ver open over Ultima. Of we maar even willen onthouden dat het boek in 35 landen zal verschijnen. Volgens haar uitgever zijn naar schatting wereldwijd een half miljoen stuks van haar eersteling verkocht.

Dat eerste deel, Maestra, vertelt het verhaal van Judith Rashleigh, die overdag werkzaam is op een prestigieus veilinghuis in Londen en 's avonds nog wat bijverdient in een weinig aangename bar. Rashleigh wordt door het veilinghuis op straat gezet als ze ontdekt dat er een vervalst schilderij onder de hamer komt. Ze ontdekt dat er een complot in de maak is, vlucht naar de Franse Rivièra en raakt uiteindelijk in een strijd verwikkeld, waarin ze moet vechten voor haar leven. In het tweede deel, dat vorig jaar het licht zag, is ze gepromoveerd tot internationaal kunsthandelaar en geniet ze van het leven in Venetië. Maar haar duistere verleden dreigt haar in te halen.

In Ultima is Rasleigh ingesloten tussen de Russische maffia aan de ene kant en een corrupte Italiaanse agent aan de andere. Ze heeft letterlijk een kunststukje nodig om het er levend vanaf te brengen. Ze moet ervoor zorgen dat een vals meesterwerk bij het veilinghuis waar ze ooit assistente was, verkocht wordt voor 150 miljoen pond. Dit is bijna onmogelijk zonder haar nieuwe identiteit prijs te geven...

De veertigplusser Lisa Hilton is journaliste, biografe en historica, die meerdere boeken op haar naam heeft staan, waaronder een biografie van koningin Elizabeth I. 'Historie zal altijd een passie van mij blijven, maar ik ben verheugd dat ik ook iets totaal anders heb mogen schrijven', liet Hilton destijds aan The Daily Mail weten.

08 augustus 2018

Enigszins geïntimideerd (nieuws, 2018)

Grisham komt met vervolg op 'Het eiland'



De Amerikaanse bestsellerauteur John Grisham werkt aan een vervolg op zijn thriller Het eiland dat vorig jaar verscheen. In deze thriller worden uit de universiteitsbibliotheek van Princeton manuscripten van de schrijver F. Scott Fitzgerald gestolen. De nieuwe thriller komt er in de loop van 2020, zo heeft Grisham aan zijn Nederlandse uitgever laten weten. 

Steven Maat en John Grisham
Uitgever Steven Maat van A.W. Bruna sprak John Grisham onlangs op het Harrogate Crime Writing Festival. De koning van de legal thrillers onthulde ook nog dat dit najaar een documentaireserie wordt uitgezonden gebaseerd op zijn true crime-boek De gevangene. Daarin schrijft Grisham over de aan lager wal geraakte lokale sportheld Ron Williamson die ten onrechte in de dodencel belandt vanwege de moord op serveerster Debbie Carter.

Steven Maat schrijft in een blog op de website van A.W. Bruna over zijn ontmoeting - zijn tweede na een kort gesprek op een bijeenkomst in New York - met Grisham. En dat is alsof een vrome katholiek op audiëntie gaat bij de paus. Maat komt superlatieven te kort om de status van Grisham te duiden. 'De man die eigenhandig het genre van de legal thriller op de kaart heeft gezet', 'de grootste van allemaal', etc. Het onderhoud viel in de categorie van 'een speciaal geregelde afspraak in een speciaal geboekte zaal in het hotel.' En Maat erkent dat hij 'enigszins geïntimideerd' is geraakt door het onderhoud met dit fenomeen.

Maat sprak met Grisham onder andere over  de mogelijkheid van een bezoek aan Nederland. 'Maar ook over hoe hij het al zo lang volhoudt aan de top (mijn indruk: een combinatie van liefde voor het schrijven en een ijzeren discipline), waar hij zijn ideeën vandaan haalt, welke schrijvers hij zelf graag leest en wat er nog allemaal in het verschiet ligt.' Conclusie van de Nederlandse uitgever: 'In het uur dat we elkaar spraken ben ik een groot fan geworden van de mens John Grisham.'

07 augustus 2018

Jaren 80-hit (nieuws, 2018)

Na tv volgen boek en film


De kassa gaat weer rinkelen voor de Britse schrijfster Lynda la Plante. Voor de derde keer ontvangt ze revenuen voor een in de jaren 80 bedacht plot. Scoorde ze meer dan drie decennia geleden met haar script voor de serie Widows, nu verschijnt het tot boek bewerkte scenario voor het eerst in Nederlandse vertaling en komt er later dit jaar een speelfilm met dezelfde titel.

De televisieserie Widows werd in 1983 uitgezonden. Twee jaar later was de vervolgserie Widows II op de buis te zien en in 1995 vormde She's Out het slot van de trilogie. Alle reeksen werden geschreven door La Plante, die in 1994 ook het boek Widows schreef.

Karakter Uitgevers brengt op 20 augustus Weduwen uit. Drie mannen komen om tijdens een dramatisch verlopen bankoverval. Ze laten drie radeloos en totaal ontredderde vrouwen achter: Dolly Rawlins, Linda Pirelli en Shirley Miller.

Als Dolly erachter komt dat haar echtgenoot een kluis had, doet ze een ontdekking die grote gevolgen heeft. In de kluis ligt een pistool, geld en een uitgewerkt plan voor een overval.

De twijfel slaat toe, ze moet een beslissing nemen. Gaat ze zo snel mogelijk alles vergeten? Gaat ze alles overdragen aan de politie? Of is het juist beter om eerst met de andere vrouwen samen te komen? Uiteindelijk besluiten de drie het misdaadplan van hun overleden echtgenoten zelf uit te voeren.

In november komt de verfilming van Widows in de bioscoop. De hoofdrollen worden vertolkt door Viola Davis, Colin Farrell en Liam Neeson. De regie is in handen van Steve McQueen.

De ervaren Lynda La Plante, ook bedenker van de serie Prime Suspect, kan soms scherp uit de hoek komen. Jaren geleden haalde ze fel uit naar de BBC. De afdeling drama van de Britse staatsomroep leest liever een script van een 'kleine moslimjongen' dan eentje van haar hand, beweerde ze in een interview.

La Plante, voor Prime Suspect onderscheiden met de Edgar Award, heeft naast tv-series (o.a. The Governor, The Commander) ook een flinke reeks boeken op haar naam staan, zoals Bella Mafia, Seekers, Sleeping Cruelty en Deadly Intent. In het interview met The Daily Telegraph zei ze: 'Als je naar de BBC zou stappen en hen zou vertellen: 'Hoor eens, Lynda La Plante heeft een nieuw tv-drama geschreven, maar Usafi Iqdabal van negentien heeft er ook een gemaakt', dan zou men zíjn script gaan lezen.'

06 augustus 2018

Mentor (nieuws, 2018)

Val McDermid wordt professor in Nieuw-Zeeland



De Schotse bestsellerauteur Val McDermid heeft een nieuwe baan: ze wordt professor in Nieuw-Zeeland. De universiteit van Otago, een regio op het Zuidereiland, heeft de schrijfster tot gasthoogleraar benoemd op de divisie van geesteswetenschappen. 

De schrijfster die wereldwijd meer dan 15 miljoen boeken heeft verkocht, zal in Otago haar studenten onderwijzen over Schotland en misdaadliteratuur. McDermid heeft een aanstelling gekregen die volgend jaar van start gaat en duurt tot 2021. Gedurende deze periode zal de auteur jaarlijks acht weken doorbrengen in de stad Dunedin.

'Professor' McDermid zal onder meer als mentor optreden voor studenten die schrijfcursussen volgen. Ook geeft ze een aantal openbare colleges en lezingen.

Bron: Otago Daily Times



Macabere ontdekking (nieuws, 2018)

De naakte man in de schuur



En opnieuw is er een Scandinavisch thrillertalent ontdekt! Ditmaal door uitgeverij HarperCollins Holland, die gewag maakt van 'een bloedstollend, slim en sfeervol Zweedse crimedebuut'. De uitgeverij brengt op 25 september de thriller Wie zint op wraak van Bo Svernström in roulatie.


De debutant begint zijn verhaal met de vondst van een naakte man in een schuur in de buurt van Stockholm, op brute wijze vermoord. Maar als de politie arriveert, doet die een nog veel macabere ontdekking: de man leeft nog.

Politiecommissaris Carl Edson en onderzoeksjournaliste Alexandra Bengtsson bijten zich in de wrede zaak vast. Wanneer bekend wordt dat het slachtoffer een beruchte crimineel met veel vijanden is, wordt de zaak ineens een stuk gecompliceerder.

Edson en Bengtsson raken verstrikt in het spreekwoordelijke web van intriges en komen opeens zelf gevaarlijk dicht in het middelpunt te staan. Wie is nu het echte slachtoffer en wie de dader?

Bo Svernström (1964) heeft een graad in Zweedse literatuur behaald en heeft zelf lang voor Aftonbladet geschreven, een van de belangrijkste kranten van Zweden. Hij woont in Stockholm en werkt daar aan het tweede boek van de serie.

Wordt verwacht 446 (nieuws, 2018)

De dame is boos op Hercule Poirot



Dertig jaar na de dood van Agatha Christie, met vier miljard boeken de bestverkopende auteur ter wereld, werd de Britse schrijfster Sophie Hannah gevraagd om de serie met de wereldberoemde speurder Hercule Poirot voort te zetten. Op 1 september verschijnt bij The House of Books Het mysterie van de drie kwarten, na De Monogram-moorden en De nieuwe erfgenaam de derde Poirot-roman van Hannah.


Hercule Poirot krijgt het zwaar te verduren. De speurder komt thuis na een lunchafspraak en treft een boze dame voor zijn deur aan. Haar naam is Sylvia Rule en ze vraagt op hoge toon waarom Poirot haar een brief heeft gestuurd waarin hij haar beschuldigt van de moord op Barnabas Pandy. Van deze man heeft ze nog nooit gehoord. Laat staan ontmoet.

Poirot is evenals zijzelf geschokt, en binnen treft hij John McCrodden aan. Iemand die hij eveneens een beschuldigende brief gestuurd zou hebben.

Poirot vraagt zich af hoeveel van die brieven er verstuurd zijn, en of de heer Pandy leeft of dood is. Hij kan niet anders dan op onderzoek uit gaan.

Sophie Hannah is een bestsellerauteur van romans, thrillers, kinderboeken en poëzie. Haar boeken worden uitgegeven in 27 landen en werden bekroond met onder andere de Crime Thriller of the Year Award en de Specsavers National Book Award. Sophie Hannah woont met haar man en twee kinderen in Cambridge.

02 augustus 2018

Gesignaleerd 442 (nieuws, 2018)

Die laatste hete zomer



Als deze periode waarin hittegolven elkaar opvolgen nog even aanhoudt, dan is de nieuwste thriller van Rebecka Edgren Aldén een passend boek om de hondsdagen van 2018 loom luierend in een hangmat mee door te komen. De laatste zomer heet de thriller en verschijnt op 23 augustus bij uitgeverij Cargo. 


Als veertienjarig meisje brengt Gloria haar zomers door op een eiland in de Zweedse archipel. Gloria’s moeder heeft daar met vriendinnen een vakantiecommune opgericht die door de dorpsbewoners met argwaan wordt bekeken, maar waardoor ze ook worden aangetrokken.

Twintig jaar later keert Gloria terug naar het eiland, naar het luxe zomerhuis van de familie van haar nieuwe vriend Adam. Ze geniet van de heerlijke zomerse weken, maar langzaam keren ook de herinneringen terug aan die laatste hete zomer, toen een van de jongens uit het dorp zich met zijn scooter doodreed.

Wanneer Gloria op een dag rond de leegstaande villa van de commune loopt, vindt ze daar het levenloze lichaam van een vrouw, met een sjaal over haar gezicht en een verwelkt boeket in haar handen. De dood van de vrouw blijkt alles te maken te hebben met die laatste zomer…

De Zweedse Rebecka Aldén is journalist en redacteur. Ze woont in Nacka, net buiten Stockholm. Ze debuteerde twee jaar geleden met De achtste doodzonde.

31 juli 2018

Wordt verwacht 445 (nieuws, 2018)

Een vergismoord of niet?


Het was een tijdje stil rond Heleen van der Kemp, maar haar uitgeverij Cargo geeft met vreugde kennis van het feit dat er een nieuwe thriller van haar hand op stapel staat. Het boek heet Voor de meisjes en verschijnt dit jaar op Dierendag. Er is verder geen relatie tussen het boek en de feestdag voor onze blaffende, miauwende en gakkende vrienden. 

Elk huisje heeft zijn kruisje en dat geldt zeker voor de woning waarin Anna opgroeit. Ze ontvlucht op jonge leeftijd haar rijke familie. Ze heeft daarvoor redenen genoeg: Haar vader Manfred heeft het te druk met zijn eigen leven, stiefbroer Leonard reageert zijn frustraties af op zijn zusje, en haar jongste broer Jean kiest altijd de kant van zijn oudere broer.

Dertig jaar later lijken de verhoudingen iets verbeterd: Manfred doet moeite de familieband te herstellen met een maandelijks familiediner, en Anna past regelmatig op bij haar favoriete nichtjes, de dochters van Jean.

Dan wordt Leonard neergeschoten voor zijn huis. Het lijkt het werk van een huurmoordenaar, maar niets wijst erop dat Leonard criminele banden had. Politie-inspecteur Nina Hansen leidt het onderzoek en ontdekt dat elk familielid zijn eigen geheimen heeft. Of was het toch een vergismoord?

Met deze nieuwe thriller neemt Heleen van der Kemp (1974) afscheid van haar heldin, rechercheur Britt Franken, die in haar eerdere thrillers Blond 15, Afrekening, Onschendbaar en Bijwerking achter slechteriken aanzat.

29 juli 2018

Betere lezers (nieuws, 2018)

James Patterson blijft koning van de Britse bieb



De Amerikaanse thrillerfabrikant James Patterson, op dit moment succesvol met President vermist dat hij samen met Bill Clinton schreef, is voor het elfde jaar de meest uitgeleende auteur in de Britse bibliotheek. Dat blijkt uit cijfers van de organisatie Public Lending Right.

Sinds 2007 zijn de boeken van James Patterson 22 miljoen keer uitgeleend. Patterson liet volgens The Guardian weten opgetogen te zijn om nog steeds de koning van de Britse bieb te zijn.

Hij sprak nogmaals zijn steun uit voor de boekenuitleen in het Verenigd Koninkrijk die voortdurend met bezuinigingen en sluitingen wordt bedreigd. 'Ik geloof sterk in het feit dat betere lezers betere denkers worden', aldus Patterson. 'Bibliotheken zijn een belangrijk onderdeel van de maatschappij omdat zij essentieel zijn in het onder de aandacht brengen van het plezier dat lezen kan brengen.'

De tien meest uitgeleende boeken in Engeland zijn trouwens zonder uitzondering thrillers. Voor het tweede achtereenvolgende jaar staat The Girl on the Train van Paula Hawkins op de eerste lijst van populairste bibliotheekboeken. Ze wordt op de voet gevolgd door Lee Child met meerdere titels.

Public Lending Right, dat in 1979 was opgericht en wordt gefinancierd door het Departement van Cultuur, Media en Sport, betaalt schrijvers 8.2 pence (ruim 9 eurocent) per keer dat hun boek wordt uitgeleend.

Bron: The Guardian

28 juli 2018

Stuart Turton - De zevenvoudige dood van Evelyn Hardcastle (2018)

Zeven dagen speeltijd voor een moord



(Door Hans Knegtmans)

Stuart Turtons romandebuut De zevenvoudige dood van Evelyn Hardcastle begint ontregelend spannend. De hoofdpersoon bevindt zich in een bos, maar weet niet waarom. Evenmin weet hij wie hij is. En al helemaal niet waarom hij 'Anna' schreeuwde tegen een vrouw die hij niet kent en die voor hij haar kan inhalen door een onbekende wordt neergeschoten.

Geschokt klopt hij aan bij het eerste het beste huis dat hij tegenkomt. De man die opendoet noemt hem bij zijn naam, Sebastian, hoort zijn warrige verhaal aan en haalt er een arts bij. Die constateert een spectaculaire maar tijdelijke geheugenstoornis.

Het is een geruststelling dat op de hoofdpersoon na iedereen hem als Sebastian herkent.Zijn herwonnen zielenrust krijgt echter een knauw wanneer hij de volgende dag zichzelf tegenkomt. Een andere man heeft zich zijn lichaam en naam toegeëigend. Ook zelf is hij iemand anders geworden. Men noemt hem 'meneer Collins', zijnde de butler die op hetzelfde adres woont als hij.

Een geheimzinnige man die kennelijk achter de schermen een hoge functie vervult, legt hem de ins en outs uit van de bizarre gebeurtenissen. De hoofdpersoon moet een test ondergaan. Vanavond, op het gemaskerd bal van Lord en Lady Hardcastle, zal een moord worden gepleegd die niemand als zodanig herkent, zodat de moordenaar vrijuit gaat. Als de hoofdpersoon dit onrecht herstelt, mag hij terug naar zijn eigen wereld. De dag van de moord wordt zeven keer herhaald, en de hoofdpersoon krijgt de gebeurtenissen steeds door de ogen van een van de andere personages te zien. Is echter de 'speeltijd' verstreken zonder dat hij de moord heeft opgelost, dan begint de beproeving van voren af aan.

Dit uitgangspunt is intrigerend genoeg, maar het heeft natuurlijk niet de minste realiteitswaarde. Een van de andere personages vindt dat blijkbaar ook, en beschrijft zichzelf en de hoofdfiguur als 'stukken in een spel waarvan we geen van beiden de regels kennen'.

Om het spel te spelen moet de hoofdpersoon zich geestelijk in alle bochten wringen die kenmerkend zijn voor de conventies van de puzzelroman. Het is allemaal nogal gekunsteld. We moeten maar hopen dat dit boek niet de revival van een stoffig thrillergenre inluidt.

Stuart Turton - De zevenvoudige dood van Evelyn Hardcastle, uitgeverij Prometheus, 416 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool

27 juli 2018

Gesignaleerd 441 (nieuws, 2018)

Blake Crouch -  Vlucht



Eerder schreef hij al een tiental thrillers en de Wayward Pines Trilogy. Nu verschijnt er bij Karakter Uitgevers weer een standalone thriller van Blake Crouch, getiteld Vlucht.

De titel dekt de lading volledig. Want vluchten is wat hoofdpersoon Jack moet doen. Hij weet niet waarom, maar wel dat 'ze' komen. Om hem en zijn familie uit te schakelen.

Vijf dagen geleden. Een 'invasie' van bizarre moorden trekt over het land. Een agent richt een bloedbad aan in een bejaardentehuis, er zijn meerdere schietincidenten op scholen, hevige opstanden in gevangenissen en het land wordt overspoeld door onbegrijpelijke agressie in alle staten.

Vier dagen geleden. De moorden vertienvoudigen...

Drie dagen geleden. De president smeekt het volk vooral de kalmte te bewaren...

Twee dagen geleden. De moordenaars verenigen zich...

Gisteren. De elektriciteit valt uit...

Vanavond. Op de radio worden namen voorgelezen: zij moeten worden gedood. Je zit in de keuken en hebt zojuist je eigen naam gehoord. Jij heet Jack Colcough. Je hebt een vrouw, een dochter en een zoontje. Je woont in Albuquerque. Mensen zijn onderweg naar je huis om jou en je familie te vermoorden. Je weet niet waarom, maar je hebt geen tijd om daarover na te denken, je moet weg, rennen: vlucht!

Blake Crouch (1978) is geboren in North Carolina en studeerde Engels en Creative Writing aan de University of North Carolina in Chapel Hill. Sinds zijn afstuderen heeft hij verschillende thrillers geschreven. De tv-serie van Wayward Pines werd in 2015 door FOX uitgezonden.

26 juli 2018

Duplicaties (nieuws, 2018)

Henning Mankell op shortlist International Dagger



Henning Mankell is genomineerd voor de International Dagger, de thrillerprijs die jaarlijks wordt toegekend door de Crime Writers' Association (CWA). De in 2015 overleden Zweedse misdaadauteur maakt kans op de prijs met zijn thriller After the fire (Zweedse laarzen in Nederlandse vertaling), dat pas vorig jaar in het Engels werd gepubliceerd. 

Henning Mankell
Naast Mankell zijn niet de minste thrillerschrijvers genomineerd: Dolores Redondo met Offering to the Storm, Fred Vargas (The Accordionist) en Pierre Lemaître (Three Days and a Life). Oliver Bottini (Zen and the Art of Murder) en Jon Michelet (The Frozen Woman) completeren het rijtje.

Het Britse schrijversgilde noemt het opmerkelijk dat in diverse categorieën dezelfde auteurs met hetzelfde boek zijn genomineerd. Zo staat Resurrection Bay van Emma Viskic zowel op de shortlist van de Gold Dagger als de John Creasey (New Blood) Dagger, terwijl A Necessary Evil van Abir Mukherjee op de Gold-shortlist en die van de Historical Dagger opduikt. Bluebird, Bluebird van Attica Locke vinden we op de Gold- en de Ian Fleming Steel Daggershortlist, hetzelfde geldt voor London Rules van Mick Herron

Andere bekende namen zijn die van Lee Child en Denise Mina (beiden genomineerd voor Short Story Dagger), Dennis Lehane (Gold Dagger), Emily Koch en C.J. Tudor (Ian Fleming Steel Dagger) en Peter May en Nicci French (Dagger in the Library). Eerder werd al bekend dat de Diamond Dagger, de oeuvreprijs, is toegekend aan Michael Connelly. De winnaars van de Daggers worden op 25 oktober bekendgemaakt tijdens een galadiner in Londen. 

25 juli 2018

Gesignaleerd 440 (nieuws, 2018)

Consuelo Roland - Lady Limbo



Bij Karakter Uitgevers is recent de thriller Lady Limbo verschenen.  Het is het eerste deel van een trilogie van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Consuelo Roland. 


Tijdens Paola's studie overlijdt haar vriend Nicky door een bizar ongeluk. Jaren later trouwt ze met de schrijver Daniel, een studievriend van Nicky.

Paole en Daniel de Luc hebben een goed huwelijk. Maar dan breekt die kwade vrijdagavond aan. Daniel, een misdaadschrijver met - verrassenderwijs - een grote liefde voor de dichtkunst, verdwijnt uit hun appartement aan Camps Bay in Kaapstad terwijl hij een pastamaaltijd aan het bereiden is.

Echtgenote Paola is de wanhoop nabij als ze na dagen nog niets van hem gehoord heeft. Maar dan wordt ze benaderd door een vreemdeling die zegt haar man te kennen. Maar Daniel gebruikt nu een andere naam. De vreemdeling waarschuwt Paola om niet op zoek naar hem te gaan. Paola ontdekt gaandeweg dat Daniel betrokken is geraakt bij de duistere wereld van de sexindustrie, waar hooggehakte dames goed betalen voor een man die anoniem sperma wil afstaan. Dit zet Paola's wereld op z'n kop en wat volgt is volgens de uitgever een voortrazende thriller die zich afspeelt tussen Kaapstad en Parijs.

Consuelo Roland begon op tienjarige leeftijd haar fantasie de vrije loop te laten toen ze een dagboek (met een slotje) als cadeau kreeg. Ze is blijven schrijven, ook toen ze een baan kreeg in de IT-sector. Poëzie was toen haar uitlaatklep. Roland volgde enkele schrijfcursussen en slaagde erin om haar eerste boek The Good Cemetery Guide bij een lokale uitgever gepubliceerd te krijgen. Ze heeft plannen voor nog meer boeken na haar Limbo-trilogie, zo staat er een feministische sciencefictionroman op de agenda.

24 juli 2018

Stijlvol en intelligent (nieuws, 2018)

'Blinde drift' op longlist Man Booker Prize



Vandaag is de longlist van The Man Booker Prize 2018 bekendgemaakt. Een opvallende naam tussen de dertien kanshebbers is Belinda Bauer met haar thriller Snap. Het is pas de tweede keer in de geschiedenis van de Man Booker Prize dat er een thriller op de longlist staat. In 2008 stond Tom Rob Smith met Child 44 op de longlist.


De jury van de Man Booker Prize is vol lof over Snap dat in Nederlandse vertaling onder de titel Blinde drift is verschenen: 'Een scherpzinnige, stijlvolle en intelligente roman over hoe we trauma's overleven. Blinde drift weet in een vlot geschreven tempo de belevingswereld van kinderen op te roepen, en de wijze waarop zij drama's waarnemen en daarmee omgaan. Dit boek overstijgt de grenzen van zijn eigen genre en laat je achter met een gevoel dat nog lang blijft hangen.'

De Man Booker Prize is de grootste prijs voor Engelstalige literatuur. De winnaar krijgt een prijs van 50.000 Britse pond. De shortlist van zes boeken wordt op 20 september vrijgegeven. De uiteindelijke winnaar wordt op 16 oktober bekendgemaakt.

Belinda Bauer is voormalig journalist en scenarioschrijfster en sleepte al meerdere prijzen in de wacht, onder andere de CWA Gold Dagger, de Theakstons Old Peculier Crime Novel of the Year Award en ze kreeg de CWA Dagger in the Library voor haar gehele oeuvre.

Over Blinde drift: Nadat Jacks moeder wordt vermoord en zijn vader de kinderen in de steek laat, komt de zorg voor zijn zusjes op Jacks schouders terecht. Vrijwel tegelijkertijd wordt aanstaande moeder Catherine midden in de nacht wakker en ontdekt zij in haar slaapkamer een mes en een briefje naast haar bed met een lugubere boodschap: Ik had je kunnen vermoorden. En dan is er nog de zoektocht van de politie naar de inbreker die 'Goudhaartje' wordt genoemd, omdat hij in de bedden slaapt van de woningen waarin hij inbreekt. De drie verhaallijnen worden op een ingenieuze manier met elkaar verweven.

Lees hier de recensie van Hans Knegtmans over Blinde drift