23 mei 2018

Varen op de IJssel (nieuws, 2018)

Thriller met een goed einde




Goed nieuws voor de verstokte fans van het rechercheursduo Ellen van Dorth en Jozef Laros, een creatie van thrillerschrijver Almar Otten: de twee komen weer terug. Ze spelen de hoofdrol in Ottens nieuwe boek ELITE.

We kunnen nu al - zonder spoilers weg te geven - stellen dat de thriller een happy end kent. Want de opbrengsten van de thriller komen geheel ten goede van maatschappelijke doelen. Het boek is een initiatief van de Rotary Deventer-IJssel, waar Otten lid van is.

De thriller past in de serie van Deventer Moordzaken waarvan Otten de eerste vier delen heeft geschreven. Net als in eerdere boeken hebben rechercheurs Van Dorth en Laros hun handen vol aan het oplossen van een zaak waarin niets is wat het lijkt. Wat begint met de eenvoudige vraag of de dode schrijver aan de voet van de Lebuïnuskerk is gesprongen of geduwd, groeit uit tot een doolhof waar niemand zijn leven zeker is.

Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van meerdere bekende en minder bekende Deventer verhalen, waaronder de viering van het 1250-jarig bestaan van de stad, de 'putmoord', gepleegd in 1972 in de toenmalige Gildekelder en de bijzondere wereld van de Deventer horeca. Ook laat Otten zijn club niet ongemoeid. Welke rol spelen de leden van de Rotary in deze zaak?

ELITE moet geld opbrengen om een boottocht over de IJssel voor de 1250 oudste inwoners van Deventer mogelijk te maken. Het is een eerbetoon aan de echte elite van de stad. Deze boottocht vindt plaats op 14 oktober. Daarnaast zal de opbrengst van het ELITE-project worden besteed aan verschillende goede doelen op het gebied van cultuur, laaggeletterdheid en zorg.

Het boek wordt voor potentiële afnemers en de pers op donderdag 7 juni gelanceerd. Twee dagen later is de presentatie voor het publiek.

Sinds 2007 zijn er van de hand van Almar Otten tien spannende boeken verschenen die zich allemaal afspelen in en om Deventer. Voor zijn boek Blauw Goud ontving hij in 2012 de Diamanten Kogel, de inmiddels ter ziele gegane Vlaamse prijs voor de beste Nederlandstalige thriller.

20 mei 2018

Gesignaleerd 436 (nieuws, 2018)


Stephen King - De buitenstaander





Bij uitgeverij The House of Books verschijnt De buitenstaander van Stephen King. Op de redactie ontvingen we ongevraagd 'een vooruitexemplaar', 592 pagina's dik. Met een persbericht waarin stond: 'Op dit boek rust een strikt embargo tot 22 mei. Tot die tijd mag er niet over het boek gepubliceerd worden.'


Kijk, daar trekken we ons van De Spanningsblog natuurlijk niets aan. The House of Books heeft geen kaas gegeten van regels rond het embargo. Dat kan je niet eenzijdig aan een andere partij opleggen. Het embargo geldt als zowel verzender als ontvanger daar overeenstemming over heeft bereikt. Zoals dat vroeger gebeurde bij kranten die een paar dagen voor Prinsjesdag de begrotingsstukken van de ministeries ontvingen. De hoofdredacteur zette dan hoogstpersoonlijk zijn handtekening onder een embargo-overeenkomst. Minder officieel - maar net zo effectief - gaat dat in zijn werk met persberichten over een nog uit te reiken prijs - bijvoorbeeld de Gouden Strop. Dan krijg je van tevoren al de naam van de winnaar te horen als je maar - per mail of zo - belooft pas te publiceren als de laureaat de prijs in handen krijgt.

Niets van dat al gaat op in het geval van Stephen Kings nieuwe boek. Er is niet van tevoren gevraagd of je embargo-restricties accepteert. Bovendien gaat het embargo sowieso niet op als de uitgever in kwestie zelf al publiceert over De buitenstaander. Op Bol.com staan zelfs de eerste 58 pagina's afgedrukt. Dus strikt embargo? Bekijk het maar.

 Over het boek: Wanneer het misbruikte en levenloze lichaam van een elfjarig jongetje wordt gevonden, wijzen ooggetuigen en forensisch materiaal onmiskenbaar in de richting van de populaire coach van het plaatselijke Little League-team, Terry Maitland.

Maar de verdachte, die met groot machtsvertoon wordt gearresteerd, heeft een waterdicht alibi. Detective Ralph Anderson raakt na verder onderzoek ook overtuigd dat hij inderdaad buiten de stad was. Hoe kan hij dan tegelijkertijd op twee plekken zijn geweest?

 'Op het moment dat het onderzoek vordert en er gruwelijke antwoorden aan het licht komen, schakelt King naar een hogere versnelling, waardoor hij haast een ondragelijke spanning creëert', meldt de binnenflap. Terry Maitland lijkt op het eerste gezicht een aardige man, maar is hij wel wie je denkt dat hij is?


Stephen King
(1947) heeft meer dan tweehonderd verhalen op zijn naam staan, waaronder De shining, 22-11-1963, De Donkere Toren en de Mr. Mercedes-trilogie. Alle titels werden wereldwijde bestsellers.

In 2015 ontving King de prestigieuze National Medal of Arts (NEA) uit handen van de toenmalige president
Barack Obama. De NEA’s worden elk jaar uitgereikt door het Witte Huis en de National Endowment for the Arts. Het is de hoogste onderscheiding die een kunstenaar kan krijgen voor zijn bijdrage aan de schone kunsten in de Verenigde Staten. Vorig jaar maakte King de overstap van uitgeverij Luitingh-Sijthoff naar The House of Books.

17 mei 2018

Gesignaleerd 435 (nieuws, 2018)

Chris Houtman - Het negende gebod


Het is nog (steeds) niet bekend waar de uitreiking van de BookSpot Gouden Strop is, maar reken er maar op dat Chris Houtman aanwezig zal zijn. Hij is namelijk één van de genomineerden voor de thrillerprijs waarvan op 6 juni de winnaar wordt bekendgemaakt. Zijn debuut Akte van berouw staat op de vijf titels tellende shortlist. En nu al ligt zijn tweede in de winkel, Het negende gebod, dat door Karakter Uitgevers op de markt wordt gebracht.


'Gij zult geen valse getuigenis afleggen', luidt de ondertitel van de thriller. Of in hedendaags Nederlands: 'Jij mag geen fake news de wereld in slingeren.' De thriller gaat volgens de uitgever over nepnieuws uit de christelijke oudheid dat zelfs vandaag nog gevaarlijk kan zijn.

Het verhaal: Als bij een antiquariaat in Parijs een onbekende tekst van de Romeinse schrijver Plinius de Jongere te koop wordt aangeboden, beseft Anthony Mulligan, conservator van het British Museum, dat hij op een historisch unicum is gestuit. Tegelijkertijd wordt de Nederlandse scenarioschrijfster Esther van Baerle gevraagd voor een internationale speelfilm die de vrouwenhaat binnen de Rooms-Katholieke Kerk aan de kaak wil stellen op basis van ditzelfde Plinius-document.

Als Esther voor haar research op bezoek gaat bij haar vroegere professor Niels van Rooijen, expert op het gebied van manuscripten uit de oudheid, treft ze hem aan in zijn werkkamer, badend in het bloed, vermoord. Ze doet vervolgens een beroep op de geschiedkundige expertise van Anthony Mulligan die vroeger luitenant in het elite SAS-onderdeel van het Britse leger blijkt te zijn geweest.

Samen worden ze meegezogen in een, zoals gezegd, meedogenloze intrige, waarbij zij de militante en duistere kanten ontdekken van de oerconservatieve katholieke organisatie het Legioen van Christus. Ze komen erachter op welke wijze Maria Magdalena en andere vrouwelijke christelijke leiders in de eerste eeuwen van het christendom door hun mannelijke geloofsgenoten letterlijk werden verketterd, met alle gewelddadige gevolgen van dien.

Esther van Baerle en Anthony Mulligan ontdekken hoe fake news uit de christelijke oudheid zelfs vandaag nog gevaarlijk kan zijn. Worden zij slachtoffer van religieuze fanatici die – koste wat kost – ‘het ware geloof’ en de onderdrukking van de vrouw verdedigen?

Chris Houtman was na een carrière in het Amsterdamse theater De Engelenbak jarenlang werkzaam bij IDTV als eindredacteur en scenarioschrijver. Hij maakte naar onder meer programma's als Taxi, de dramaserie Finals voor BNN en Westside voor AT5/NPO. Daarnaast schreef en regisseerde hij verschillende theaterproducties en was hij betrokken bij historische festivals.

Poel des verderfs (nieuws, 2018)

Plaats delict: Amsterdam

Voor wie Amsterdam altijd al een poel des verderfs heeft gevonden, is bij uitgeverij Ambo|Anthos een boek verschenen waarmee de 020-haters hun argumenten kracht kunnen bijzetten. De verhalenbundel Amsterdam Noir vertelt over de hoofdstad als een plaats met een rafelrand, een grimmige schaduwzijde.

Nu is het kiezen van (buurten in) een stad als plaats delict geen nieuw thema. Zo schreef Almar Otten enkele Deventer-thrillers. En we kennen natuurlijk allemaal Appie Baantjer, die zijn rechercheur Jurriaan de Cock misdaden in de grachtengordel en even daarbuiten binnen het tijdsbestek van zo'n 140 pagina's liet oplossen. Schrijver Pim Hofdorp publiceerde in de jaren 60 en 70 misdaadromans die zich in Den Haag afspeelden. Hij kwam met titels als Spionnen in Segbroek, Katastrofe in Kijkduin en Vreemdeling in Scheveningen.

Amsterdam Noir, waarvan de fraaie cover de silhouetten van enkele grachtenpanden en de schaduw van de Eye toren laat zien, is een spin-off van de Noir-reeks die Johnny Temple, oprichter van de uitgeverij Akashic Books in New York, in 2004 begon. Het toen uitgebrachte Brooklyn Noir was eigenlijk nooit bedoeld als de start van een serie. Temple vertelde aan de website Chicago Review of Books: 'We gaven die bundel uit omdat we een hommage wilden brengen aan de stad, die een van de meest multiculturele ter wereld is. Als je er rondfietst, hoor je op één straathoek Chinees praten, en Jiddisch op de volgende.' De bundel moest verhalen bevatten van uiteenlopende schrijvers, waarbij elk verhaal zich in een ander deel van Brooklyn afspeelde.

Mede dankzij een artikel in The New York Times werd de bundel een doorslaand succes. Dat smaakte natuurlijk naar meer. Akashic Books ging met dezelfde insteek andere steden in de VS als plaats delict beschrijven.

Inmiddels telt de reeks ruim 90 delen. Naast alle grote Amerikaanse steden zijn er ook Noir-bundels die de rafelranden van Parijs, Stockholm, Rome, Trinidad, Delhi en Buenos Aires schetsen. En nu is ook Amsterdam Noir een feit. De bundel met misdaadverhalen werd samengesteld door Gouden Strop-winnaar en thrillerveteraan René Appel en vertaler Josh Pachter.

Het zijn niet allemaal misdaadauteurs die de bundel met een verhaal hebben verrijkt. Zo zijn er bijdragen van Karin Amatmoekrim, Abdelkader Benali, Walter van den Berk, Hanna Bervoets, Libris-winnaar Murat Isik, Mensje van Keulen, Herman Koch, Christine Otten en Anneloes Timmerije (echtgenote van thrillerschrijver Charles den Tex). Vanuit de thrillerhoek leverden Michael Berg, Theo Capel, Loes den Hollander, Max van Olden en Simon de Waal een verhaal in.

Amsterdam Noir bevat nieuwe verhalen die volgens de uitgeverij werkelijk gebeurd zouden kunnen zijn, maar ontsproten zijn aan de fantasie van auteurs van thrillers en literatuur. 'Stuk voor stuk leggen deze schrijvers de duistere kanten van onze maatschappij bloot in een spannend en boeiend verhaal dat zich afspeelt in telkens een andere Amsterdamse buurt of wijk, van het Museumplein tot Tuindorp Oostzaan en van Osdorp tot de Watergraafsmeer'.

In Welkom in Amsterdam van Michael Berg wordt bijvoorbeeld een overlevende van martelpraktijken tijdens de oorlog in Syrië op Schiphol geconfronteerd met zijn beul. Christine Otten laat in Zielsverwanten een Algerijnse tiener in Tuindorp Oostzaan aan het woord, die een bijzonder verhaal te vertellen heeft over een louche Chinese snackbarhouder. Herman Koch situeert zijn verhaal Enkelband in Watergraafsmeer.

Amsterdam Noir wordt vandaag om 17.00 uur gepresenteerd in de Java Bookshop (Javastraat 145) in Amsterdam.

Bron: VPRO.nl, Spanningsblog

15 mei 2018

Wordt verwacht 440 (nieuws, 2018)

Een zoektocht naar gerechtigheid




Bij uitgeverij Cargo verschijnt op 7 juni IJle lucht van de Britse journalist Anthony Adeane. Zijn boek valt in de categorie true crime. Het is namelijk een verslag van het grootste moordonderzoek dat IJsland heeft gekend. Volgens Cargo is dit 'een must' voor liefhebbers van de documentaires Serial en Making a Murderer. 'Een Scandinavische true crime met meer plotwendingen dan de beste fictie', aldus de aankondiging.

In 1974 is IJsland nog een kleine, hechte gemeenschap met slechts 200.000 inwoners. Criminaliteit komt bijna niet voor, en moord al helemaal niet.

Maar dan verdwijnen binnen twee maanden enkele mannen. Op 26 januari 1974 wandelde Guðmundur Einarsson, een 18-jarige arbeider, van zijn werk naar huis, een afstand van zo'n tien kilometer. Hij werd voor het laatst gezien door een motorrijder en verdween daarna zonder een spoor achter te laten. Tien maanden later, op 19 november 1974, overkwam Geirfinnur Einarsson, een 32-jarige constructiemedewerker, hetzelfde. Einarsson die zijn lotgenoot met dezelfde achternaam niet kende, kreeg thuis een telefoontje en reed daarna naar een havencafé in Keflavik. Hij liet zijn autosleutel achter in de wagen, maar keerde niet meer terug.

Door de vermissingen is het hele land volledig in verwarring. Er wordt een verklaring geëist. De politie begint aan het grootste onderzoek ooit, en uiteindelijk bekennen zes verdachten de gewelddadige moord op de twee vermisten, van wie de lichamen nooit worden gevonden.

Pas dertig jaar later wordt duidelijk onder welke omstandigheden de bekentenissen zijn afgedwongen, en dat vijf van de veroordeelden al die tijd onterecht hebben vastgezeten.

IJle lucht is, zo meldt Cargo, het verslag van een zoektocht naar gerechtigheid, in een zaak waarbij de verdachten werden bedreigd, mishandeld en misleid, het politieapparaat zijn onderzoek verwaarloosde, de publieke opinie een veroordeling eiste en twee lichamen nooit werden gevonden.

Anthony Adeane is een Londense journalist en documentairemaker. Voor IJle lucht bracht hij jaren door in IJsland, las duizenden pagina's met verhoren en sprak honderden personen die nauw betrokken waren bij het onderzoek. Zijn documentaire over deze zaak is momenteel te zien op Netflix.

12 mei 2018

Babbelziek tutje (nieuws, 2018)

Anthos-auteur kraakt nieuwe Nicci French





Je bijt niet in de hand die je voedt, luidt het spreekwoord. Maar voor Jan van Mersbergen gaat die niet op. Voor uitgeverij Cossee schrijft hij onder eigen naam literair verantwoorde romans. Als Frederik Baas heeft hij twee thrillers laten publiceren door Ambo|Anthos, de uitgeverij die met veel succes Nicci French op de markt brengt. Van Mersbergen las De dag van de doden, het jongste boek van het duo, maar het werd slechts een deels plezierige kennismaking met hun werk.


De dag van de doden is het achtste en laatste deel in de reeks over psychotherapeute Frieda Klein. Sinds 2011 heeft Nicci French ieder jaar een thriller in deze serie uitgebracht, te beginnen met Blauwe maandag.

In De dag van de doden moet de lezer een tijdje wachten voordat Frieda Klein zelf opduikt. In het zevende deel moest ze onderduiken omdat ze op de hielen werd gezeten door moordenaar Dean Reeve. Niemand weet waar ze is. Lola, een studente criminologie die Frieda Klein heeft uitgekozen als onderwerp voor haar scriptie, gaat op zoek naar haar. Ze volgt letterlijk de voetsporen van Frieda door haar nachtelijke wandelingen langs de ondergrondse rivieren van Londen na te lopen en zo te proberen inzicht te krijgen in Frieda. 'Het brengt Lola bij mensen die in boten wonen, bij twee vissers, mensen die de hond uitlieten, wandelaars, fietsers, hardlopers', constateert Jan van Mersbergen.

'Nooit eerder las ik een boek van Nicci French', schrijft de auteur zijn website. 'Deze kennismaking is deels plezierig: delen van het boek zijn goed geschreven, maar ook komen er gaandeweg steeds meer passages langs die lukraak achter elkaar geplakt lijken en waar motieven ontbreken.'

Van Mersbergen schrijft dat hij aanvankelijk het boek van Nicci French uitstekend kan behappen. Hij vindt vooral de scènes met politiemensen Dugdale en Quarry ('sterke personages') om door een ringetje te halen. 'De stijl is helder en de zinnetjes zijn levendig en eenvoudig, soms heel beeldend.'

Maar op een gegeven moment krijgt hij er genoeg van. Dat begint zo ongeveer wanneer Lola en Frieda Klein beginnen te 'kletsen' in koffietentjes. Dat het volgens Van Mersbergen babbelzieke tutje Lola moet optreden als sparringpartner van Klein is teveel van het goede. 'Dan haak ik af. Dat is te bedacht, te rationeel, te ver weg. Dat is een puzzel om het puzzelen. Dan verlang ik naar een verhaal waarin de personages niet hun mond een duw geven en tegelijk belangrijke ontdekkingen doen, en wat nog belangrijker is: dan wil ik heel graag iets lezen waarin dode mensen niet als instrument dienen voor een cryptogram, maar waar stilgestaan wordt bij de overledenen.'

Het negeren van die willekeurige slachtoffers en hun familie voelt voor de auteur zo vervelend dat hij de oplossing van het moordmysterie helemaal niet meer wil lezen. Hij besluit zijn stuk met: 'Ik sta al voor de boekenkast en bekijk de ruggen van boeken die me wel iets doen.'

Bron: Website Jan van Mersbergen


10 mei 2018

Gesignaleerd 434 (nieuws, 2018)

René van Rijckevorsel - Zwanenbroeders





Het lijkt ons waarschijnlijk dat er op Hemelvaartsdag veel boekwinkels gesloten zijn, dus er op een drafje naartoe gaan zouden wij niet aanbevelen. Feit is wel dat vandaag officieel bij uitgeverij Prometheus Zwanenbroeders verschijnt, de derde thriller van René van Rijckevorsel. Niet getreurd, morgen zijn de winkels gewoon weer open.

Zwanenbroeders opent en kent een volgens de uitgeverij bloedstollende finale in de hoofdstad van het door Guus Meeuwis zo mooi bezongen Brabant. Twee gemaskerde mannen dringen een kunsthandel in 's-Hertogenbosch binnen, vermoorden de eigenaar en stelen een kostbaar middeleeuws Mariabeeld.

Matthijs van Beyens, zoon van het slachtoffer, is verbijsterd – zijn vader, afgeslacht bij een ordinaire roofmoord? En er zijn nog meer vragen. Ging het de moordenaars alleen om het beeld? Waarom verzwijgt de politie dan dat er een Arabische tekst op het lijk is achtergelaten? En wat hebben de Zwanenbroeders – een roemrucht Bosch' genootschap uit 1318 waarvan de Van Beyens al vele generaties lid zijn –met de misdaad te maken?

Een zoektocht dwars door Europa leidt tot een adembenemende climax rond de Sint-Jan in 's-Hertogenbosch, waar de Zwanenbroeders juist hun zevenhonderdjarig bestaan vieren.
René van Rijckevorsel (1961) schetst, zo meldt de uitgever 'meesterlijk zijn gevoel voor couleur locale, historische context, internationale politiek en bovenal voor spanning.' Zwanenbroeders wordt betiteld als een verhaal waarin belangen van verschillende tijden, religies en mensen op een gewelddadige manier met elkaar botsen.

De schrijver maakt deel uit van de hoofdredactie van Elsevier Weekblad. Zijn eerste thriller, Tunis, won de Schaduwprijs 2015 voor beste debuut. Een jaar later verscheen Zim, zijn tweede thriller. Hij is sinds 2005 lid van de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, in de volksmond bekend als de Zwanenbroeders. Citaatje uit Wikipedia: Tegenwoordig bestaat het oecumenisch geworden genootschap uit achttien katholieke en achttien protestantse leden die allen een vooraanstaande maatschappelijke positie innemen. De broederschap 'draagt zorg voor haar eeuwenoude materiële en immateriële cultureel erfgoed, bevordert de onderlinge christelijke saamhorigheid en de broederlijke band, en houdt daarbij steeds oog voor de ontwikkelingen en problemen in de moderne tijd'.



08 mei 2018

Gebrek aan tijd (nieuws, 2018)

Boekverkoper stort zich fulltime op het schrijven




Na bijna tien jaar houdt de Brit Joseph Knobbs er op 18 mei mee op als verkoper en thrillerspecialist bij boekhandelsketen Waterstones. Hij gaat zich fulltime richten op het schrijven van spannende boeken. 

Knobbs, die onder het pseudoniem Joseph Knox, vorig jaar debuteerde met de thriller Sirens (in het Nederlands verschenen als Sirenen), begon in 2009 bij Waterstones, waar hij al snel werd gevraagd om crime in te kopen voor de keten. Hij omschrijft zich als 'geobsedeerd door misdaadliteratuur'.

Hij was al aan Sirens begonnen voordat hij bij Waterstones in dienst trad. Zijn tweede boek, The smiling man, kwam uit in maart van dit jaar nadat hij in 2017 een half jaar sabbatical had genomen om zijn debuut te promoten en de opvolger te schrijven. Hij heeft tot dusver een kleine 40.000 boeken verkocht.

Knobbs probeerde zijn derde boek te maken op de manier waarop hij Sirens schreef, zo vertelt hij aan The Bookseller. 'Ik schreef toen 's ochtends, tijdens mijn lunchpauze en in de avonden en weekends. Maar voor die werkwijze ontbreekt mij eenvoudigweg de tijd.'

In Sirenen laat Knobbs de lezer kennis maken met Aidan Waits. Hij is een jonge, in ongenade gevallen rechercheur, die ooit gepakt werd bij het stelen van een partij drugs die als bewijsmateriaal diende voor een zaak Waits wordt gedwongen mee te werken aan een undercoveroperatie die tot doel heeft de drugsbende Franchise in Manchester te ontmantelen. Wanneer de dochter van een vooraanstaand parlementslid van huis wegloopt en zich aansluit bij Franchise, moet Waits ook haar zien op te sporen. Waits is ook in The smiling man van de partij.

Bron: The Bookseller

Gesignaleerd 433 (nieuws, 2018)

Karen Dionne - Dochter van het moeras



Op 15 mei verschijnt bij uitgeverij De Fontein Dochter van het moeras, een thriller van de Amerikaanse schrijfster Karen Dionne. Bestsellerauteur Karin Slaughter en collega Lee Child zeggen ondersteboven te zijn van dit boek. 'Onwaarschijnlijk spannend', zegt de een, 'een aanrader', juicht de ander.

De hoofdrol wordt vertolkt door ene Helena. Haar moeder is als tiener ontvoerd en in een afgelegen hut diep in het moerasgebied bij Michigan vastgehouden. Er was geen elektriciteit of stromend water, er waren geen mensen in de buurt.

Helena werd twee jaar later geboren. Ze hield van het leven daar: jagen, vissen, één zijn met de natuur. Ondanks haar vaders temperament en vaak brute gedrag, hield ze van hem. Tot het moment dat ze ontdekte hoe wreed hij werkelijk was.

Twintig jaar later heeft Helena een stabiel leven opgebouwd. Maar dan ontsnapt haar vader uit de gevangenis. Hij houdt zich waarschijnlijk schuil in het moerasgebied dat hij als geen ander kent. De politie zet een grote klopjacht in, maar Helena weet dat die geen schijn van kans maakt. Zij is de enige die haar vader kan vinden, want zij heeft de geheimen van het moerasgebied juist van hém geleerd.

Karen Dionne woonde jarenlang met haar man en kind in de wildernis van Upper Peninsula, Michigan, waar zij zichzelf ‘de wetten van de wildernis’ leerden. Tegenwoordig woont en werkt ze in Detroit.

De filmrechten van Dochter van het moeras zijn inmiddels verkocht. Volgens de uitgeverij is het boek een must voor 'liefhebbers van Top of the Lake en Room'. De Fontein meldt dat Dochter van het moeras (in 2017 verschenen als The Marsh King's Daughter) het debuut is van Dionne, maar de in 1953 geboren auteur heeft meerdere boeken op haar naam staan. In 2008 verscheen haar eerste spannende boek, Freezing Point, over een smeltende ijskap waarin zich 'een dodelijke vijand' schuilhoudt.

Voor wie geïnteresseerd is, is hier een leesfragment te vinden.

06 mei 2018

Onvermoeibaar betrokken (nieuws, 2018)

Schrijfster Renate Dorrestein overleden



Schrijfster Renate Dorrestein is vrijdagavond 4 mei overleden in haar woning in Aerdenhout, in bijzijn van haar dierbaren, zo heeft haar uitgeverij Podium vandaag bekendgemaakt. Ze leed al enige tijd aan slokdarmkanker. Renate Dorrestein werd 64 jaar.


Met haar overlijden verliest de Nederlandse literatuur een van haar meest gedreven en beste schrijvers. Volgens directeur Joost Nijsen van uitgeverij Podium zullen 'velen in de boekenwereld niet alleen de schrijfster Dorrestein sterk gaan missen, maar ook de vrouw achter het werk – onvermoeibaar betrokken, stimulerend, gevat en ruimhartig jegens anderen'.

Nog maar kort geleden hield ze Dagelijks werk, haar laatste boek, ten doop in Boekhandel Blokker te Heemstede. Ze bracht daarbij via de aanwezige lezers een ode aan de lezer. Dagelijks werk is haar succesvolle autobiografie, door journalist Onno Blom een ‘ongelooflijk krachtig saluut aan haar lezers'genoemd.

Haar laatste roman was Reddende engel, die terecht kwam op de tien titels tellende longlist voor de BookSpot Gouden Strop. Haar boeken werden voor vele literaire prijzen genomineerd. Voor haar gehele oeuvre ontving ze de Annie Romein-prijs. Ze schreef zowel een Boekenweekgeschenk als een Boekenweekessay.

Boekhandels en bibliotheken, verspreid over het land, zullen de hele komende week een condoleanceregister aanbieden, zodat haar lezers een laatste groet kunnen brengen. Renate Dorrestein zal op Hemelvaartsdag, 10 mei, in besloten kring worden begraven. 

04 mei 2018

Gesignaleerd 432 (nieuws, 2018)

David Baldacci - Doodskleur


Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt dinsdag 8 mei Doodskleur, een nieuwe thriller van bestsellerauteur David Baldacci. Het is deel vier in de serie rond Amos Decker, u weet wel (of niet): de rechercheur die na een harde klap op zijn hoofd tijdens een football-wedstrijd een perfect geheugen heeft ontwikkeld.


Wanneer FBI-agent Amos Decker en journaliste Alex Jamison op bezoek gaan bij Jamisons zus in Baronville, een stadje in Pennsylvania dat betere tijden heeft gekend, raken ze op de eerste dag al betrokken bij een moordonderzoek.

Die avond ziet Decker in het raam van een verderop gelegen huis een flikkerend licht, gevolgd door vlammen. Nieuwsgierig geworden gaat hij op onderzoek uit, maar wat hij ontdekt is veel meer dan een beginnende brand. In het huis bevinden zich twee doden. Het ene slachtoffer is opgehangen en op de vloer onder zijn lichaam bevindt zich een enorme plas bloed. De andere man draagt een politie-uniform en ligt met schuim rond zijn lippen in de kelder. Wie de twee doden zijn, weet niemand.

Diezelfde avond nog krijgen Decker en Jamison te horen dat het niet om een opzichzelfstaand incident gaat. In de weken daarvoor zijn meerdere moorden gepleegd en de plaatselijke politie – die weinig mensen en nog minder middelen tot haar beschikking heeft – staat voor een raadsel.

Wanneer Decker zijn hulp aanbiedt, wordt deze schoorvoetend geaccepteerd. Algauw blijkt echter dat hij niet de enige federale agent is die interesse in de zaak toont. Want de moorden in Baronville zouden weleens te maken kunnen hebben met een veel grotere dreiging op nationaal niveau.

David Baldacci is al ruim twee decennia fulltime auteur. Hij schrijft niet alleen thrillers, maar ook romans, YA-thrillers en kinderboeken. Met zijn Wish You Well Foundation strijdt Baldacci al jaar en dag tegen analfabetisme. Hiervoor ontving hij op 12 juli 2008 The Silver Bullet Award. Baldacci studeerde politieke wetenschappen aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde, en rechten aan de University of Virginia. Tijdens deze periode begon hij met schrijven. Na zijn studies was hij gedurende negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht.

02 mei 2018

De shortlist! (nieuws, 2018)

Twee debutanten op shortlist Gouden Strop





Twee schrijvers die voor het eerst een thriller hebben gepubliceerd, maken grote kans op de BookSpot Gouden Strop 2018. Zij staan op de shortlist die vanavond door juryvoorzitter Anniko van Santen is gepresenteerd. Ook een Gouden Strop-winnaar en een laureaat van de Schaduwprijs zijn nog volop in de race. De jury, die dit jaar bestaat uit vier vrouwen en één man, koos vier mannen en een vrouw als genomineerden. Slechts één Vlaming kan zich opmaken voor de finale.

Akte van berouw van Chris Houtman (Karakter), Bling Bling 2 - De Zaventemmers van Jan Van der Cruysse (Manteau), Broertje van Michael Berg (The House of Books), Enter - Rebound 1 van Willem Asman (Ambo | Anthos) en Over het spoor van Eva Keuris (Prometheus) zijn genomineerd voor de BookSpot Gouden Strop 2018, de grootste prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige spannende boek. De jury, onder leiding van Anniko van Santen, koos deze thrillers uit 73 inzendingen.

Voor de BookSpot Schaduwprijs, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut, zijn de volgende titels genomineerd: Een nieuw begin van Angelique Haak (de Crime Compagnie), King Coke van Dannis Kramers (Xander) en Over het Spoor van Eva Keuris (Prometheus). De kanshebbers zijn vanavond bekendgemaakt bij Tijd voor MAX op NPO 1

Drievoudig Stropwinnaar Tomas Ross, die nog wel op de tien titels tellende longlist stond, zal op 6 juni dus niet hoeven komen opdraven bij de prijsuitreiking. Dat feest zou oorspronkelijk bij RTL Late Night worden gevierd, 'alles was al rond', aldus bookpromotor CPNB. Maar omdat presentator Humberto Tan er eerder (gedwongen) mee ophoudt, eindigt ook het seizoen van dit programma vroeger dan gedacht. De CPNB is nog in de slag met andere programma's, maar kan hier verder nog niets over zeggen.

Waar de prijsuitreiking ook is, Strop-laureaat Michael Berg (hij won in 2013 met Nacht in Parijs) is er natuurlijk wel bij. Over zijn genomineerde boek is de jury vol lof. 'Met Broertje levert hij opnieuw een thriller van het hoogste niveau. Berg weet vanuit persoonlijke ervaring de binnenwereld van een jongeman met autisme geloofwaardig te beschrijven. Tegelijk geeft hij het boek vaart en heeft hij een aantrekkelijke, filmische schrijfstijl.'

Debutant Chris Houtman krijgt eveneens veren in de bips gestoken. 'Wie nog dacht dat de Vaticaanse geestelijken hun naasten liefhebben gelijk zichzelf, is daar na het lezen van Akte van berouw wel van genezen', aldus de jury. 'Tegelijk blijft Houtman respectvol kritisch. Dat maakt het boek evenwichtig, waardoor het des te harder aankomt. Akte van berouw is een ingenieuze, spannende thriller met een uiterst verrassend einde.'

De enige Vlaming onder de genomineerden is Jan Van Der Cruysse. Met Bling Bling 1 won hij zowel de Diamanten Kogel als de Schaduwprijs. En nu dingt hij volop mee voor de Gouden Strop met  Bling Bling 2 – De Zaventemmers. 'Van der Cruysse nestelt zich stevig in de top van de Nederlandstalige thrillerauteurs', concludeert de jury. 'De plot zit geraffineerd in elkaar en hoewel het verhaal zich in verschillende tijden en op tal van plaatsen afspeelt, blijft de verhaallijn duidelijk. Daaruit spreekt vakmanschap van de auteur. Het boek heeft vaart en humor en houdt de lezer meer dan 500 pagina’s geboeid.'

Enter is het eerste deel van de Rebound-trilogie van Willem Asman. Over hem meldt de jury: 'Asman weeft een web van plotlijnen en schrijft in een tempo dat je af en toe naar adem laat happen, maar in een stijl en opzet die het bijna onmogelijk maken het boek aan de kant te leggen, en met een vleugje verfijnde humor.'

Eva Keuris kan zowel de Gouden Strop als de Schaduwprijs in de wacht slepen. Zoiets is twee keer eerder voorgekomen, bij Bram Dehouck en Donald Nolet. De jury hangt ook voor haar de vlag uit. 'Over het spoor is het knap geschreven debuut van Eva Keuris. Het is zeer beeldend geschreven, en wie Hilversum en omstreken kent, zal er veel in herkennen. Het is te hopen dat Keuris deze nominatie voor haar prachtdebuut als aanmoediging ziet om haar schrijftalent te gebruiken voor meer van dergelijke spannende boeken.'

De literaire prijzen zijn een initiatief van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM). De Gouden Strop bestaat 32 jaar en heet sinds dit jaar de BookSpot Gouden Strop. De te winnen prijs is onlangs door de sponsor verdubbeld naar een geldbedrag van € 20.000,-. Ook krijgen de genomineerden op de shortlist van de BookSpot Gouden Strop ieder € 1.000,-. De BookSpot Schaduwprijs wordt dit jaar voor de 22ste keer uitgereikt. De prijs werd in 1997 ingesteld door het GNM om aankomende schrijvers in het genre te stimuleren. De prijs is vernoemd naar 'De Schaduw', de legendarische hoofdpersoon uit de detectiveromans van Havank. De winnaar ontvangt een geldbedrag van € 2.000,-.

De bekendmaking van de Gouden Strop en de Schaduwprijs vormt traditiegetrouw elk jaar de start van de Spannende Boeken Weken. Oud-politicus en thrillerauteur Boris O. Dittrich heeft het Geschenkboek Barst geschreven dat gedurende die weken (van 6 tot en met 24 juni) door de boekhandel aan haar klanten cadeau wordt gedaan bij besteding van € 12,50 aan Nederlandstalige boeken. 

01 mei 2018

Wordt verwacht 439 (nieuws, 2018)

Inbreker test matras






Ze had nog maar slechts drie thrillers op haar naam staan toen ze al de prestigieuze CWA Dagger in the Library kreeg voor haar hele oeuvre. En met haar debuut won ze direct de CWA Gold Dagger. Inmiddels komt haar achtste thriller eraan. Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt op 12 juni Blinde drift van de Britse schrijfster Belinda Bauer.

'Blinde drift begint ijzersterk', stelt de uitgever. Op een mooie zomerdag staat een auto met pech langs de weg. In de snikhete auto wacht de elfjarige Jack op zijn moeder. ‘Pas op je zusjes,’ heeft zijn moeder tegen hem gezegd toen ze wegging om hulp te halen. ‘Ik ben zo terug.’ Dus wachten Jack en zijn twee zusjes in eerste instantie geduldig, maar algauw worden ze rustelozer. En hun moeder komt niet terug. Hun moeder komt nooit meer terug.

Drie jaar later past Jack nog steeds op zijn zusjes. Hij zorgt ervoor dat ze te eten krijgen en dat niemand erachter komt dat ze helemaal alleen wonen, zonder ouders. En dan ontdekt Jack wie de moordenaar van zijn moeder is…
Een andere verhaallijn gaat over de aanstaande moeder Catherine. Zij wordt midden in de nacht wakker en ontdekt een mes en een briefje naast haar bed met een lugubere boodschap in haar slaapkamer: ik had je kunnen vermoorden.

En dan is er nog de zoektocht van de politie naar de inbreker die 'Goudhaartje' wordt genoemd, omdat hij in de bedden slaapt van de woningen waarin hij inbreekt. Volgens de uitgever heeft Bauer deze verhaallijnen 'op een verrassende en ingenieuze manier met elkaar verweven'.

Belinda Bauer (1962) wordt alom beschouwd als een van de beste misdaadschrijfsters van haar generatie. Ze groeide op Engeland en Zuid-Afrika, en was na haar studie journalistiek zeven jaar werkzaam als verslaggeefster. In 1993 won ze de Carl Foreman/Bafta Award for Young British Screenwriters en hierna trok ze naar Amerika voor een studie scenarioschrijven aan de California State University. Inmiddels gebruikt ze haar filmideeën voor boeken.

In 2010 won haar allereerste literaire thriller Rusteloos land meteen de prestigieuze Gold Dagger Award, een uitzonderlijke prestatie voor een debuut. Drie jaar later kwam dus die CWA Dagger in the Library op haar schoorsteenmantel te staan. Hierna werd haar vierde literaire thriller Wat dood is gekozen tot ‘Crime Novel of the Year’.

30 april 2018

Zinderend (nieuws, 2018)

Anna Levander maakt in haar eentje 'Doodsmak'




Op de website van uitgeverij Q blikken ze nog gezamenlijk als Anna Levander in de camera. Maar als duo bestaan Dominique van der Heyde en Annet de Jong niet meer, zowel professioneel als privé. De Jong gaat solo verder als Anna Levander en publiceert binnenkort haar nieuwe boek Doodsmak.

Parlementair verslaggeefster Dominique van der Heyde (NOS/Nieuwsuur) en oud-Telegraaf-journaliste Annet de Jong brachten in 2014 en 2015 de politieke thrillertrilogie Morten op de markt. Van de boeken wordt nu door Jean van de Velde een achtdelige tv-serie gemaakt, waarin Peter Paul Muller de hoofdrol vertolkt van de ambitieuze politicus Morten Mathijsen.

Sindsdien is het vuur tussen de twee auteurs kennelijk gedoofd, want De Jong gaat, zo meldt haar uitgeverij, alleen verder als Anna Levander. De schrijfster komt op 15 mei met Doodsmak, een, als we de uitgever moeten geloven, 'zinderende relatiethriller'. Vierentwintig uur lang volgt de lezer de wederwaardigheden van enkele personages. Het belooft 'een radicaal etmaal' te worden, waarin 'alles kantelt, alles draait en alles eindigt'.

Over het verhaal: Het had een hartstochtelijke liefdeszomer moeten worden, maar tijdens een hittegolf op een Zuid-Europees schiereiland neemt de vakantie van geliefden Maartje en Robin een dramatische wending. Robin vertrekt van het ene op het andere moment en geeft zich over aan Cassandra, een aspirant-politica en fanatiek wielrenster die al een tijd achter haar aanzit en niet geheel toevallig in de buurt verblijft.

Maartje, de wanhoop nabij, denkt haar toekomst veilig te kunnen stellen door een smak geld te verdienen in het casino. Ondertussen geeft Robin op aandringen van haar kersverse geliefde het wielrennen een kans, maar naarmate de tocht vordert begint ze zich af te vragen of Cassandra wel oprecht is over haar gevoelens en bedoelingen.

Annet de Jong (1970) is sinds medio deze maand in dienst van de gemeente Amsterdam, waar ze zich, zoals blijkt uit een tweet van haar, 'gaat inzetten voor de rechten en het welzijn' van de inwoners van de hoofdstad.

Wordt verwacht 438 (nieuws, 2018)

'Nieuwe buren' revisited




Ruim 400.000 exemplaren werden van de Vinex-thriller Nieuwe buren verkocht. En dit boek van Saskia Noort legde de basis voor diverse tv-series. Je zou verwachten dat vrijwel geen lezer meer onbekend is met de thematiek van deze thriller. Toch verschijnt er bij HarperCollins Holland op 19 juni een boek dat er enorm veel op lijkt. 'Fenomenale thriller, voor de fans van Nieuwe buren', jubelt de uitgever.

'Jaloezie, verlangen en verraad in de wijk', belooft de uitgever aan de toekomstige lezers van De buren van nr. 9 van de Britse schrijfster Felicity Everett. De auteur groeide op in Manchester en werkte jarenlang als auteur van kinderboeken en non-fictieboeken. De buren van nr. 9 is haar tweede psychologische thriller.

Van de bestseller van Noort is ook een Britse tv-serie gemaakt, uitgezonden op Channel Four. Het zou zo maar kunnen dat Everett hierdoor is geïnspireerd, want de verhaallijn van de Britse wijkt weinig af van Nieuwe buren. Hoofdpersonen zijn Sara en Neil. Ze hebben sinds kort nieuwe buren: Gavin en Lou zijn artistiek, hip en sexy. In vergelijking met hen voelt Sara zich maar gewoontjes. Sara is dan ook gevleid wanneer Lou en Gavin haar erg lijken te mogen. Binnen de kortste keren zijn de twee stelletjes soulmates en volgen er veel gezellige avonden, flessen wijn, verhalen en geheimen.

Hoe meer tijd Sara met Lou en Gavin doorbrengt, hoe meer behoefte ze heeft aan veranderingen in haar eigen leven. Maar die veranderingen hebben een prijs… Al snel vragen de buren dingen die ze eigenlijk niet zouden mogen vragen – met verschrikkelijke gevolgen voor hen allemaal.

Op de bon (nieuws, 2018)

Boek kopen met een 'Simone'





Vanaf vandaag prijken de portretten van Simone van der Vlugt en Herman Koch op een van ´s lands bekendste waardebonnen. Zij werden in een verkiezing op de boekensite hebban.nl door het publiek gekozen. Hiermee volgen zij Esther Gerritsen en Tommy Wieringa op die sinds 2014 op de Boekenbon staan.

Van der Vlugt en Koch voegen zich hiermee in een illuster rijtje van literaire grootheden als Louis Couperus, Hella S. Haasse, Harry Mulisch, Cees Nooteboom en Jan Wolkers. De nieuwe Boekenbon is opnieuw ontworpen door Jaap Drupsteen en verkrijgbaar op meer dan 6.000 locaties. Behalve bij de lokale boekhandel is de Boekenbon ook bij alle grote supermarkten te verkrijgen. De Nederlandse Boekenbon is een non-profit organisatie die het lezen wil bevorderen.

Voor de tweede keer in de ruim 80-jarige geschiedenis van de Boekenbon had het publiek, samen met de boekhandelaren, een stem in welke auteurs er met hun foto op de Boekenbon zouden komen. Simone van der Vlugt (bekend van boeken als Blauw water, De Reünie) en Herman Koch (Het Diner, De Greppel) bleken de favorieten.

'De Boekenbon is natuurlijk de leukste cadeaubon en bestaat nu al meer dan 80 jaar. Ik vind het echt een eer om erop te mogen staan!', aldus Simone van der Vlugt in een persbericht. Herman Koch wilde 'altijd al graag cadeau gedaan worden' en laat weten: 'Ik zal er persoonlijk voor waken dat de bonnen goed worden besteed.' De andere genomineerden waren Alex Boogers, Murat Isik, Jaap Robben, Thomas Verbogt en Hanna Bervoets, Charlotte Mutsaers, Joke van Leeuwen en Vonne van der Meer.

De eerste Boekenbon kwam, geïnspireerd door de Britse book tokens, in 1934 op de markt. Na die introductie, 84 jaar geleden, is de Boekenbon een Nederlands icoon geworden, zegt boekenpromotor CPNB. 'De bon werd ooit gelanceerd ter promotie van lezen, het boek en de boekhandel. In de loop der jaren is het ook een ode aan de schrijvers van literatuur geworden: sinds 1996 zijn portretten van bekende auteurs op de bon afgebeeld.' Met meer dan 1 miljoen Boekenbonnen per jaar is de Boekenbon ruim 80 jaar na haar oprichting een van de meest populaire en gegeven cadeaubonnen van Nederland.

27 april 2018

Linwood Barclay - Onhoudbaar (2018)

Originele intrige rond twee speurders




(Door Hans Knegtmans)

De Amerikaanse auteur Linwood Barclay heeft een avontuurlijke hand van componeren. Wie zijn nieuwe thriller Onhoudbaar na enkele hoofdstukken dichtklapt en het boek de volgende dag weer openslaat, kan even denken dat hij het verkeerde boek heeft gepakt. Gisteren ging het toch over iets heel anders? Andere thematiek, ander hoofdpersoon? Geen zorg. Dat doet Barclay altijd, en die verhalen groeien gegarandeerd naar elkaar toe.

In de ene vertelling krijgt rechercheur Barry Duckworth te maken met de wat kinderlijke twintiger Brian Gaffney. Die heeft een ongewoon probleem. Na hem te hebben ontvoerd heeft iemand een akelige tekst op zijn rug getatoeëerd : 'IM THE SICK FUCK WHO KILLED SEAN.' En hij kent niet eens iemand die zo heet.

Het andere relaas gaat over de tiener Jeremy Pilford. Weliswaar heeft die stomdronken een vriendin doodgereden, maar zijn advocaat heeft de rechter ervan overtuigd dat de jongen door zijn moeder zo suf gepamperd is dat eigenlijk zij in het beklaagdenbankje thuishoort. Zijn voorwaardelijke gevangenisstraf zorgt voor zo veel volkswoede dat zijn vermogende oudtante een privédetective huurt om zijn veiligheid te waarborgen. Deze zelf veelgeplaagde Cal Weaver heeft er een dagtaak aan.

Het boek mag dan als hoofdpersonen de twee speurders hebben, als altijd houdt Barclay zich verre van de wetmatigheden van de klassieke politieroman. Hij voelt zich zichtbaar meer thuis in het uitpeuteren van familierelaties. Albert bijvoorbeeld, de vader van Brian, beseft wat een schijtebroek hij is in de harde wereld waarin zijn zoon is beland. Dat moet anders. Zijn nieuw-aangemeten persoonlijkheid doet gekunsteld aan, zoals het gedrag van iemand die net een groeitraining achter de rug heeft, maar hij ervaart een aangenaam gevoel van macht en perspectief.

Opmerkelijk genoeg krijgen de bijfiguren meer eigens toebedeeld dan de hoofdrolspelers. Weaver en Duckforth zijn in de eerste plaats competent. Het is dat Duckforth permanent zijn overgewicht moet bekampen, anders zouden ze tweelingbroers kunnen zijn. Net als in zijn eerdere werk lijkt Barclay vooral gefascineerd door een originele intrige en verrassende plotwendingen. Daarin staat hij dan ook op eenzame hoogte.

Linwood Barclay - Onhoudbaar. Uitgeverij Boekerij, 368 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, is eerder verschenen in Het Parool.

26 april 2018

Obsessie (nieuws, 2018)





Lebowski publiceert boek over roemruchte Golden State Killer




Uitgeverij Lebowski heeft de rechten verworven op het boek van Michelle McNamara over de zogeheten Golden State Killer die in de jaren 70 en 80 huishield in Californië. McNamara overleed in 2016, na vijf jaar aan het boek te hebben gewerkt. Het verscheen in de Verenigde Staten in februari van dit jaar. Gisteren werd de vermoedelijke dader gearresteerd.


I'll be gone in the Dark luidt de titel van het boek, waarvan Lebowski tijdens de recente London Book Fair de rechten kocht. Het boek gaat over een van de beroemdste cold cases in de VS: de verkrachter en moordenaar die tussen 1974 en 1986 in Californië de bijnaam East Aria Rapist verwierf.

Michelle McNamara (foto) begon in 2006 met de website truecrimediary.com, waarmee ze aandacht vroeg voor onopgeloste misdaden. Ze raakte gefascineerd door de 'EAR', die ze op haar beurt de Golden State Killer noemde. Vijf jaar lang werkte ze dag en nacht aan de zaak, die voor haar een obsessie werd.

Ze bracht het onderzoek nooit tot een einde, want ze stierf in 2016 aan hartfalen. McNamara's echtgenoot, komiek en acteur Patton Oswalt, vroeg na de dood van zijn echtgenote aan schrijver Billy Jensen en onderzoeker Paul Haynes (die McNamara tijdens het schrijven al bijstond) het boek af te maken.

In februari van dit jaar verscheen het boek, met een voorwoord van Gillian Flynn. Stephen King was er lovend over. Het boek bereikte de nummer 1-positie van de New York Times-bestsellerlijst en er werden 150.000 exemplaren van verkocht. HBO ontwikkelt op basis van het boek een tv-serie.

I'll be gone in the Dark eindigt met een brief aan de moordenaar, in de vorm van een Letter to an Old Man. McNamara beschrijft daarin zijn arrestatie, precies zoals die gisteren in Sacramento, Californië, plaatsvond. De vermoedelijke dader is een voormalig politieagent, J.J. DeAngelo, die is gepakt op basis van een DNA-match.

Het boek verschijnt deze zomer in Nederlandse vertaling.

25 april 2018

Wordt verwacht 437 (nieuws, 2018)

Mysteries in het veengebied




Het houdt maar niet op met de stroom nieuwe thrillertalenten uit Scandinavië. Susanne Jansson is recent het gilde van spannendeboekenschrijvers komen versterken. Haar debuut verschijnt volgende maand bij uitgeverij Cargo.


Het offerveen
, zo luidt de titel van het debuut van Susanne Jansson. Het boek is een succes gebleken in haar geboorteland Zweden. De rechten zijn inmiddels aan meer dan twintig landen verkocht.

Susanne Jansson werd geboren in 1972 in Åmål. Later verhuisde ze naar Göteborg waar ze in de reclamebranche werkte. Vervolgens verkaste ze naar New York om er fotografie te gaan studeren. Nadat ze naar Zweden was teruggekeerd, werkte ze als freelance fotograaf. Tussen de bedrijven deed ze een studie journalistiek. De afgelopen twintig jaar heeft ze haar werk als fotograaf gecombineerd met een bestaan in de freelance journalistiek. Ze maakt reportages en achtergrondverhalen over film, muziek en literatuur. Daarnaast schreef ze korte misdaadverhalen voor tijdschriften.

In Het offerveen doet de jonge biologe Nathalie Ström onderzoek in het mysterieuze veengebied rond het dorp van haar jeugd. Het veen is omgeven door bossen en meren, waar ooit offers aan de goden zijn begraven, en het gerucht gaat dat hier mensen spoorloos verdwijnen.

Dan treft Nathalie na een zware storm een bewusteloze man aan in het veen, half weggezonken in het drassige land. Daar niet ver vandaan is een twee meter lang graf gegraven. Het lijkt bijna een herhaling van de mensenoffers die hier in de ijzertijd plaatshadden.

Samen met politiefotografe Maya probeert Nathalie de gebeurtenissen te verklaren, maar al snel geeft het moeras meer geheimen prijs en blijken de inwoners van het dorp hier op noodlottige wijze bij betrokken te zijn.

Foto auteur: Emelie Asplund

24 april 2018

Gesignaleerd 431 (nieuws, 2018)

Karin Fossum - De moord op Harriet Krohn




Bij uitgeverij Marmer is een heruitgave van De moord op Harriet Krohn verschenen, het zevende deel in de inspecteur Sejer-serie van de Noorse schrijfster Karin Fossum. Volgens de uitgever gaat het om 'een psychologische thriller vanuit het perspectief van de dader'.


De veertigjarige Charlo Torp zit diep in de problemen. Hij is al twee jaar werkloos, zijn vrouw is overleden aan leukemie, met zijn tienerdochter heeft hij weinig contact en hij heeft een speelschuld van 200.000 kronen. Om in één keer alles op te lossen besluit hij een oudere dame te beroven.

Je kunt er vergif op innemen dat niet alles volgens plan verloopt. Wat 'slechts' als roof bedoeld was, draait uit op een moord. Aanvankelijk lijkt alles goed te gaan, maar dan begint Charlo's geweten te spreken. En dan komt inspecteur Konrad Sejer langs in verband met een verkeersongeval.

Een fragment uit het boek: Hij bedenkt dat niemand hem heeft gezien, dat hij niet opvalt, dat hij geen sporen heeft achtergelaten. Is dat zo? Het eerste kleine sprankje hoop dringt tot hem door, hij redt het wel, niet iedereen wordt gepakt.

Karin Fossum is een gevestigde naam in de Noorse misdaadliteratuur. Ze publiceerde haar eerste misdaadroman in 1995. Wereldwijd is ze bekend geworden door haar romans met inspecteur Konrad Sejer in de hoofdrol, De moord op Harriet Krohn werd eerder gepubliceerd in 2004. Fossum won veel literaire prijzen, waaronder (twee keer) de Rivertonprijs voor de beste Noorse misdaadroman en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. 

23 april 2018

Ander soort plot (nieuws, 2018)

Saskia Noort is etiket thrillerschrijver beu



Thrillerauteur Saskia Noort wil niet meer als zodanig geafficheerd worden. Dat zegt ze in een interview met Het Parool ter gelegenheid van de verschijning van haar boek Stromboli, door haar uitgeverij 'roman' genoemd.



In Stromboli vertelt Saskia Noort het verhaal van Sara. Ogenschijnlijk is zij gezegend met een droomleven: twee kinderen, een mooi huis en een rijk sociaal leven. Maar ze heeft een echtgenoot die de drank niet kan laten staan en nog steeds is er die herinnering aan een verschrikkelijke gebeurtenis in haar jeugd. Ze besluit haar man te verlaten. Maar dan keren vrienden en buurtgenoten haar de rug toe. Om op adem te komen gaat Sara in retraite aan de voet van de Italiaanse vulkaan Stromboli. Daar komt ze terecht in een groep met sektarische trekjes, geleid door een honderd procent foute goeroe. Het lijken elementen die in een 'doorsnee Noort' ook voorkomen.

Uitgeverij Lebowski noemt Stromboli echter de eerste roman van Saskia Noort en met volledige instemming van de schrijfster. 'Ik wil af van het label thrillerschrijver', zegt ze in Het Parool. 'Niet omdat ik daardoor salonfähig word voor een ander publiek of een nieuwe doelgroep, of omdat ik bevestiging zoek. Ik heb me de afgelopen vijftien jaar afdoende bewezen. Maar zonder dat label voel ik als schrijver meer vrijheid. Ik kan kiezen voor een ander soort plot, hoef niet om de drie hoofdstukken met een cliffhanger te komen die met een dader of lijk te maken heeft.'

Overigens heeft Noort niet finaal gebroken met het thrillergenre. Eerder werd al bekend dat ze voor The House of Books een thriller gaat schrijven. In Het Parool zegt ze: 'Ik heb geen idee wat mijn volgende boek wordt. Het kan weer een roman zijn, of toch een thriller, een Netflixserie schrijven lijkt me ook leuk. Ik zie straks wel.'

Bron: Het Parool

19 april 2018

Leve de recensent (column, 2018)

Honderden per jaar


(Door Peter de Zwaan)

Even snel reageren. Ik zeg: honderden boeken. Hoeveel zie je er nu voor je: 300, 500, 1178? Veel boeken, daar kunnen we het wel over eens worden, in elk geval meer dan 200, want in dat geval zeg je niet ‘honderden’, maar ‘een paar honderd’.


Nu ga ik naar Taede A. Smedes. Hij is schrijver en recensent bij onder meer de Volkskrant. Dat meld ik op gezag van de Volkskrant en daar zullen ze wel weten wie er recenseert.

Taede schreef over ‘Het boekenvak’ en de eerste zin luidde: ‘Als recensent bespreek ik honderden boeken per jaar.’ Honderden hè, dus 300, 500 of 1178. Veel.

Voor alle zekerheid blijf ik aan de lage kant: 365. Eén boek per dag en geen dagje overslaan.

Ik heb ooit een column gewijd aan een vergadering van het GNM, Genootschap Nederlandstalige Misdaadauteurs, waar een lid zei dat hij meer dan 100 boeken per jaar recenseerde voor Vrij Nederland. Ik ben het exacte aantal vergeten, maar het waren er heel wat meer dan die 100 staat me vaag bij. De man kreeg applaus. Maar ik dacht: hij verdient hoongelach. Ik heb jaren gerecenseerd en ik weet hoeveel tijd het vraagt als je het goed wilt doen.

En goed doen, begint met het boek lezen.

Niet lachen nu, niet zeggen: logisch. Ik ken recensenten die met open blik en droge ogen beweren dat ze ‘het wel weten’ na een pagina of 20. Ik vind dat geen recensenten, maar boekdoordraaiers. Ze krijgen meestal slecht betaald voor hun stukjes dus waarom zouden ze meer tijd aan een boek besteden dan hoognodig is? Om de schrijver recht te doen, sukkel, en de potentiële lezers.

Een man of vrouw die honderden uren, soms duizenden, bezig is met het schrijven van een boek verdient dat een recensent léést. En daarna nadenkt en het boek in zijn hoofd vergelijkt met andere boeken die hij heeft gelezen. Die daarna zijn gedachten ordent en weergeeft in een helder stukje dat het boek en de schrijver recht doet.

Volgens Taede is Taede zo’n recensent, want: ‘… ik neem mijn vak als recensent zeer serieus.’

Misschien kan hij zijn werk serieus doen als hij een dun boekje te pakken heeft met een grote letter. Vooruit maar, ik geloof het omdat Taede op de begeleidende foto zo eerlijk kijkt. De dag erna heeft-ie weer een dun boekje vol grote letters. De hele week dunne boekjes.

Maar dan, o, jee, daar is-ie: het boek dat wel 300 pagina’s heeft met allemaal van die kelerelettertjes in 9 punten. Die lettertjes moet hij allemaal lezen. Dan erover nadenken en een stukje schrijven.

De dag erna van hetzelfde laken een pak, want hij heeft een pechweek en de dunne boekjes zijn op.

Honderden boeken per jaar.

Die Taede A. Smedes. Ik denk dat ik namens heel veel collega’s spreek als ik hem beleefd vraag of hij gvd met zijn ogen van onze boeken af wil blijven.

Deze column is ook te lezen op peterdezwaan.nl 

18 april 2018

What's in a name (nieuws, 2018)

Esther Verhoef heet in den vreemde Nova Lee Maier


Bestsellerauteur Esther Verhoef doet het goed in het buitenland, maar niet onder haar in Nederland bekende schrijversnaam. In den vreemde heet ze Nova Lee Maier.

Uitgeverij Prometheus meldt dat vorige week de vertaalrechten van twee van Esther Verhoefs bestsellers zijn aangekocht door AmazonCrossing. Zowel De Kraamhulp als Lieve Mama verschijnt volgend jaar in de Verenigde Staten.

Lieve Mama, de thriller waarmee Verhoef de Gouden Strop won, zal bovendien vertaald worden naar het Duits, Frans en Spaans. Lauren Edwards en Liza Darnton, uitgevers van AmazonCrossing, lieten Prometheus weten weg te zijn van Verhoefs stijl en haar sfeertekeningen. Ze zullen Verhoef groots lanceren onder het pseudoniem Nova Lee Maier.

Onder deze naam verovert Verhoefs werk momenteel ook Zuid-Oost Azië: De Kraamhulp verscheen in Zuid-Korea en in Taiwan en wordt daar volgens de uitgever zeer enthousiast ontvangen. De Kraamhulp is ook verkocht aan Denemarken, Turkije en Hongarije. Namens Ambo|Anthos en Prometheus beklonk Shared Stories de deal met AmazonCrossing.

Esther Verhoef (geboortenaam Verhallen) is een van de succesvolste schrijvers van Nederland. Van haar psychologische thrillers en romans werden 1,9 miljoen exemplaren verkocht. Behalve de Gouden Strop won ze ook de NS Publieksprijs en de Diamanten Kogel.

Duiventil (nieuws, 2018)

Uitgever verlangde van Michael Berg 'geslachtsverandering' 


Uitgeverij The House of Books had graag gezien dat schrijver Michael Berg nog voor het verschijnen van zijn debuut Twee zomers als schrijversnaam Michaela Berg had gekozen. Immers, zo was de redenering, vrouwelijke thrillerfans lezen graag boeken geschreven door vrouwen. Dat schrijft de Gouden Strop-winnaar van 2013 op Facebook ter gelegenheid van zijn tienjarig schrijverschap.

Michael Berg wees het voorstel van de hand. 'Als ik een vrouw zou zijn kwam er geen foto op de achterflap, in ieder geval geen foto van mij, en zou ik ook nooit met de pers mogen praten', aldus de schrijver.

Voordat zijn debuut Twee zomers in 20008 verscheen, had Berg al een manuscript voltooid van een tweede thriller, dat als werktitel Vijftig had meegekregen. 'Ik vond het stukken beter dan Twee zomers.' Toen Berg vertelde waar het boek over ging, wilde de uitgever het niet eens lezen. 'Een man die vijftig wordt, klonk niet echt aantrekkelijk.'  Het boek Vijftig zou vier jaar later toch uitkomen, maar dan onder de titel Hôtel du Lac.

Van de medewerkers die betrokken waren bij de publicatie van Twee zomers, werkt er nog maar eentje bij de uitgeverij. 'Het boekenvak is een duiventil', schrijft Berg. 'Tien jaar na mijn debuut en acht boeken later zit ik, trouw als ik ben, nog steeds bij dezelfde uitgever.'

16 april 2018

Ontwrichtende herinneringen (nieuws, 2018)

Columnist schrijft een 'even spannende als onthutsende' roman


Hij is de zoon van een Blokker-filiaaleigenaar en werd bedreigd toen hij schreef dat Drenthe geen prestatiecultuur kent. En sinds een jaar of zes heeft hij een column in de Volkskrant. Nu kan Peter Middendorp ook een misdaadroman (beter gezegd: een roman over een misdaad) aan zijn curriculum vitae toevoegen. 

Donderdag 19 april verschijnt bij uitgeverij Prometheus het boek Jij bent van mij van Peter Middendorp. Als we op de tekst van de achterflap moeten afgaan, doet deze 248 pagina's tellende roman sterk denken aan de zaak-Marianne Vaatstra.

Middendorp vertelt het verhaal van Tille Storkema. Op een nacht vergrijpt deze jonge boer en vader van twee kleine kinderen zich bij een fietspad aan een zestienjarig meisje uit het dorp. De volgende ochtend wordt zij naakt en levenloos teruggevonden in een weiland.

Dertien jaar zal het duren voordat Tille eindelijk wordt gepakt en de waarheid met kracht zal doordringen tot de wereld, het dorp, zijn vrouw, zijn kinderen. Dertien lange jaren blijft Tille gewoon een boer, een echtgenoot en een vader. Tot aan het einde probeert hij een goede vader voor Suze te zijn, zijn kleine meid.

Maar er komt steeds meer druk op hem te staan. Het dorp smeedt zich wild aaneen tegen de vermeende daders uit het asielzoekerscentrum. Tille wordt geplaagd door ontwrichtende herinneringen. Onder zijn ogen bereikt zijn dochter Suze de leeftijd van zijn slachtoffer.

Jij bent van mij is een roman over een dader en een vader, aldus de uitgeverij, die niet vies is van enige klaroengeschal. 'Zelden werd een eerlijker beeld van een misdaad neergezet dan in deze uitzonderlijke roman, even spannend als onthutsend, even schuchter als schaamteloos, geschreven met het stilistisch vernuft van een meester.'

Peter Middendorp (1971) brak in 2014 door met Vertrouwd voordelig, een roman over zijn jeugd in een Blokker-winkel in Emmen. Van de roman werden meer dan 15.000 exemplaren verkocht. Het kwam op de longlist van de Libris Literatuurprijs en werd bekroond met de Groninger Boekenprijs.



14 april 2018

Russell Newell - Gestolen (2018)

Een vrome knaap


(Door Peter Kuijt)

Gus Delaney zit flink in de penarie als zijn 7-jarige zoon Jack op Eerste Kerstdag 1977 verdwijnt. De beleggingsexpert raakt zijn baan kwijt en mag van zijn feeks van een ex-vrouw dochter Lilly niet meer zien. En alsof alle rampspoed niet genoeg is, belandt de licht ontvlambare Delaney ook nog eens voor een tijdje achter de tralies.

Zoonlief Jack is ontvoerd door een religieuze sekte die het woord Gods er genadeloos bij hem in stampt. Tien jaar later is Jack zijn biologische vader compleet vergeten en steekt hij qua vroomheid boven het maaiveld uit. Hij is qua geloof nog vasthoudender dan een blijeboodschapverkondiger die zijn voet al tussen uw deur heeft. Vader Gus zet ondertussen zijn zoektocht naar Jack voort.

Schrijver Russell Newell schreef ooit speeches voor gouverneur Jeb Bush (de zoon van de 41ste president en de jongere broer van de 43ste president). Nu bouwt hij aan toespraken voor de hoogste baas van het Disney-imperium. Newell vertelt in Gestolen een tamelijk intrigerend verhaal met een bevredigend slot. Ietwat storend is de uit een Bouquetreeks-achtige simplistische stijl van de auteur, die een overmatig gebruik van uitroeptekens niet schuwt. En ook de overdaad aan Loof den Heer-teksten gaat uiteindelijk de keel uithangen.

Russell Newell - Gestolen. Vertaling: Guus van der Made. Uitgeverij A.W. Bruna, 464 pag.

Deze recensie stond eerder in verkorte vorm in het AD

Entertainment (nieuws, 2018)

Thriller verkoopt beter dan roman in Engeland


Voor het eerst sinds er onderzoek wordt gedaan naar verkoopcijfers is de thriller heer en meester in het Verenigd Koninkrijk. De roman heeft zijn eerste plaats moeten afstaan aan het spannende boek.

Misdaadliteratuur is nu officieel het bestverkopende genre in Brexitland. Op de London Book Fair heeft onderzoeksinstituut Nielsen Bookscan gemeld dat thrillers meer over de toonbank gingen dan boeken uit het genre 'algemene en literaire fictie'. Sinds 2015 zijn de verkopen van de misdaadroman met 15% gestegen tot 18,7 miljoen verkochte exemplaren. Van de 'gewone' fictieboeken werden in Groot-Brittannië vorig jaar 'slechts' 18,1 miljoen stuks afgezet.

Bestsellerauteur Sophie Hannah heeft wel een verklaring voor de populariteit van het spannende boek in haar land. 'Ik denk dat lezers bij thrillers het gevoel hebben dat in het boek het leesplezier en de entertainment belangrijker zijn dan elk ander thema dat de schrijver wil aansnijden', schrijft ze in The Guardian. 'Bovendien heeft de thriller in het algemeen een plot dat je bij de strot grijpt. Zeker, literaire romans hebben vaak ook fantastische plots en sommige thrillers zijn zo saai als wat. Maar door de bank genomen belooft de thriller altijd suspense en actie op een manier die je niet in literaire fictie aantreft.'

Hannah citeert haar Amerikaanse, eveneens goed in de markt liggende collega David Baldacci. Die zei: 'In spannende en stressvolle tijden waarin het lijkt dat het kwade het goede zal overwinnen, is er altijd het thrillergenre dat de plooien weer gladstrijkt. De mens houdt niet van slechteriken die niet worden aangepakt, maar dat gebeurt in het echte leven aan de lopende band. In de thriller wordt het kwaad afgestraft en winnen de helden meestal nadat ze een moeilijk probleem hebben opgelost.'

Of voor het thrillergenre hetzelfde opgaat als in het Verenigd Koninkrijk, is niet echt duidelijk. De drie bestverkochte boeken in 2017 waren volgens cijfers van de Stichting CPNB wel in het spannende genre te vinden. Of  thrillers met aantal verkochte exemplaren in totaal de 'algemene' fictie overvleugelen, durven wij hier niet voor onze rekening te nemen.

Bron: The Guardian

12 april 2018

Gewoon té goed (column, 2018)

Een leechildje


(Door Peter de Zwaan)

Robert B. Parker overleed in 2010. Dat was jammer en het wordt elk jaar jammerder.

Hoe meer boeken er verschijnen met zijn naam op het omslag, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat hij een nog veel betere schrijver was dan ik al dacht. Blijkbaar moeten sommige schrijvers dood gaan om optimaal gewaardeerd te worden en het woord ‘sommige’ staat alleen in deze zin als vorm van zelfbescherming.

Parker schreef de Spenser-romans en toonde zich er een waardige opvolger mee van Dashiell Hammett en Raymond Chandler. Hij maakte ook een serie met als hoofdpersoon Sunny Randall, de vrouwelijke Spenser, en een reeks rond politiechef Jesse Stone. Hij hield van westerns en getuigde daarvan in vier boeken rond het duo Virgil Cole en Everett Hitch.

Hij was productief en draaide voor drie boeken per jaar zijn hand niet om.

Al die boeken waren goed, vaak heel goed, al was het even doorbijten als het over zijn hond ging die soms méér medemens was dan een mens. Niemand kon zo economisch schrijven als Parker. In korte hoofdstukken bouwde hij zijn verhalen op en werkte hij naar een ontknoping die niet geforceerd was. Altijd overzichtelijk, maar nooit gemakzuchtig. Puur vakmanschap en klasse.

Toen ging hij dood en gingen andere schrijvers bewijzen hoe goed hij was. Niet door over Parker te schrijven, maar door boeken te produceren rond Spenser, Stone en Cole/Hitch. Niet over Sunny Randall, blijkbaar had niemand trek in een vrouwelijke privédetective.

De boeken verschenen met op het omslag in grote letters Robert B. Parker’s, waarna in kleinere letters de titel volgde en in nog kleinere de naam van de schrijver.

Ace Atkins bemoeide zich met Spenser, Michael Brandman met Jesse Stone en Robert Knott met het cowboyduo Cole en Hitch.

Hun eerste boek was de moeite waard. Je zag de invloed van Parker aan elk hoofdstuk af. Het was of hij delen van een manuscript al klaar had en zijn opvolgers alleen de verhalen hoefden te voltooien. Na de eerste boek werd het snel minder. Of de erfgenamen van Parker lieten het er een beetje bij zitten wat kwaliteitsbewaking betrof of de schrijvers dachten: mooi geweest, nu ga ik laten zien wat ik echt kan.

Niet in de schaduw van Parker staan.

Michael Brandman, producent van onder meer de Jesse Stone-tvfilms, haakte na drie boeken af en dat was terecht. Hij werd opgevolgd door Reed Farrel Coleman die al weer vier Stone-boeken op de markt heeft gebracht en in Debt to Pay en Blind Spot bewijst dat hij het ‘leechildje’ helemaal onder de knie heeft: 100 pagina’s te veel in een boek stoppen waardoor het verhaal verwatert.

Knott trekt zich niets meer van het verleden aan. Hij gebruikt de namen Virgil en Cole en doet verder wat hij wil: zinnen breien en slechte plots bedenken, bijvoorbeeld.

Atkins is het meest in Parker, misschien wel te veel. Je krijgt niet drie, maar dertien keer voorgeschoteld hoe je een maaltijd moet bereiden en met welke producten en een beetje minder Pearl de Wonderhond zou ook wel mogen.

Nu drie schrijvers met Parkers werk bezig zijn, gaat het drie keer zo hard en de Robert B. Parker’s verschijnen bijna aan de lopende band.

Het zal de erven geen windeieren leggen en ik gun ze dat graag. Baat de ideeën van Robert B. maar lekker uit. Maar vertel Coleman en Knott af en toe dat ze minstens vijf strepen minder goed zijn en zeg tegen Atkins dat hij helaas ook iets tekort komt.

Coleman, Knott en Atkins schrijven hun Robert B. Parker’s omwille van de centen, denk ik, maar ik hoop in stilte dat ze ook iets willen bewijzen: kijk maar, hoe we ook proberen Parker te evenaren, het lukt niet, de man was gewoon té goed.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

Het ware gezicht (nieuws, 2018)

AVROTROS verfilmt thrillertrilogie Morten


De opnames voor een nieuwe AVROTROS-dramaserie, genaamd MORTEN, zijn in volle gang. De politieke thriller over verraad, macht en verleiding vertelt het verhaal van Morten Mathijsen, een politicus met ambitie, vele talenten en een verleden dat zijn reputatie kan schaden.


Peter Paul Muller speelt Morten in deze serie, die gebaseerd is op de gelijknamige boeken van Anna Levander, pseudoniem van parlementair journalist Dominique van der Heyde en schrijfster Annet de Jong.

Jean van de Velde en Barbara Jurgens hebben de verhalen bewerkt tot een achtdelige serie die van de Velde ook regisseert. MORTEN is begin 2019 te zien bij AVROTROS op NPO 2.

Morten is een man die voor zijn vak geboren lijkt, op weg naar een stralende toekomst als minister-president. Zijn partij, De Nieuwe Liberalen, doet het verrassend goed in de peilingen en de media en zijn collega’s volgen hem op de voet met een frons en een glimlach. Dan dreigt een duistere zaak uit het verleden zijn reputatie te schaden.

Morten wordt achtervolgd door iemand die meer van hem weet en hem bedreigt. Met een briljante spindoctor aan zijn zijde doet Morten er alles aan om het onheil af te wenden. Zijn gezinsleven en het landsbelang staan op het spel. Morten moet zijn ware gezicht laten zien.

Eerder was er ook sprake van dat van de Morten-trilogie een theatervoorstelling zou worden gemaakt. Van Lambaart Entertainment verwierf begin 2015 de rechten voor het maken van een toneelstuk. Het was de bedoeling om Morten in het najaar van 2016 naar de theaters te brengen. Het is er echter niet meer van gekomen. Topman Erwin van Lambaart stapte in 2016 over naar Holland Casino.


Jane Harper - Wildernis (2018)

Speuren met een voorsprong


(Door Hans Knegtmans)

In de eerste roman van de Australische auteur Jane Harper, De droogte, vielen de mussen van het dak. Haar tweede boek, Wildernis, speelt zich overwegend af in een modderig regenwoud, waar een zonnetje meer dan welkom zou zijn voor de vijf medewerksters van een exclusief accountantskantoor. Ze ondernemen een vierdaagse voettocht, waarbij het de bedoeling is dat ze onderweg aan teambuilding doen. Met de finish in zicht verdwijnt een van de deelnemers echter als een dief in de nacht.


Wat de andere teamleden niet weten, is dat deze Alice Russell sinds enkele maanden optrad als klokkenluider, die federaal agent Aaron Falk (ook aanwezig in het vorige boek van Harper) en zijn collega Carmen Cooper informeerde over witwaspraktijken van haar werkgever. Mocht de bedrijfsleiding Russells dubbelrol ontdekken, dan betekent dat het einde van het onderzoek. Dat zou voor Falk een persoonlijk drama zijn, want hij gruwt van dit soort witteboordencriminaliteit.

Zodra zij van Russels verdwijning horen, reizen Falk en Cooper naar de fictieve Giralang Ranges, ten oosten van Melbourne, waar ze de vier overgebleven werknemers ontmoeten. Het onderzoek wordt geleid door brigadier King van de federale politie, terwijl Falk en Cooper de verhoren voor hun rekening nemen.

Harper hanteert een slimme verteltechniek, waarbij we in flashbacks de lotgevallen van de - dan nog voltallige - wandelgroep volgen, afgewisseld door fragmenten in het heden waarin Falk en Cooper de hoofdrollen hebben. Door deze aanpak hebben we de helft van de tijd een kennisvoorsprong op de speurders. Het voelt alsof wij naar een sneak preview kijken van een film waar de rest van Nederland nog enkele weken op moet wachten.

Vergeleken met haar stilistisch wonderschone debuut De droogte is de stijl van Wildernis onverwacht gewoontjes. De schrijfster maakt rijkelijk gebruik van cliffhangers - alsof de lezer anders zou insukkelen. Verder strooit Harper met achtergrondditjes en -datjes die weinig of niets met de thematiek uitstaande hebben. Een miskraam, abortus, pesten op school, eetproblemen, kinderporno op het net - het wordt er allemaal met de haren bijgesleept. Je vraagt je af wat de auteur bezielde.

Jane Harper - Wildernis, uitgeverij A.W. Bruna, 368 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, is eerder verschenen in Het Parool.

11 april 2018

Wordt verwacht 436 (nieuws, 2018)

Helft van Tupla Mourits gaat solo


Eerst heetten ze Tupla Mourits, daarna werd Tupla M. Onder deze naam schreven Wendela de Vos en Atie Vogelenzang zeven thrillers. Nu gaat de laatste solo. Ze 'debuteert' in augustus 2018 met haar thriller Uit het niets.



Tupla M. liet voor het eerst van zich lezen in 2005. Hun debuut Vrouwelijk naakt verscheen toen bij de Arbeiderspers. Met dat boek wonnen de schrijfsters de Schaduwprijs 2006.

Hierna volgden nog drie titels bij dezelfde uitgeverij: Een Kwestie van Tijd (2007), Speeddate (2008) en Meer Dood dan Levend (2010). Tevens verleenden de twee hun medewerking aan drie verhalenbundels: Stampvol Spannende Verhalen, Verrassing! en Stille Getuigen.

In 2012 stapte het duo over naar de Crime Compagnie waar in mei van dat jaar hun vijfde thriller Schuld uitkwam, in oktober 2013 gevolgd door Val. Het nieuwste boek van het duo, Klem, verscheen in 2016. Voor het achtste boek hadden ze al een werktitel: Solo. Allebei konden ze toen niet voorzien dat Uit het niets het resultaat zou worden van een solo van Atie Vogelenzang (1955). Of Klem echt de laatste thriller van de twee is, is niet bekend. Op hun site stelt Tupla M. dat Wendela de Vos bezig is aan een nieuwe dichtbundel.  Daarnaast presenteert ze iedere eerste zaterdagmiddag van de maand een  Poëziecafé in de OBA Diemen.

In Uit het niets staat Barbara centraal. Zij is getrouwd met haar grote liefde, de gedecoreerde held, Rafael. Ze ondervindt dat getrouwd zijn met een held niet eenvoudig is, maar scheiden van zo’n dapper iemand bijna onmogelijk. 

Als Barbara op een avond thuiskomt van haar werk, wordt ze aangevallen door een gemaskerde man. Barbara verweert zich zodanig dat de aanvaller het niet overleeft. Wie was de man? Haar ex Rafael? En was Barbara wel het doelwit?

Citaat uit het boek: Voor Rafael, mijn aanstaande ex-man, bleef ik aardig. Ook toen het tussen ons niet meer boterde en ik wist dat een scheiding onontkoombaar was. De gedachte aan hoe hij was geweest vóór Parijs, verdween nooit helemaal uit mijn herinneringen.

05 april 2018

Wordt verwacht 435 (nieuws, 2018)

Thrillerauteur in de ratsmodee


Hilde Vandermeeren is een productief schrijfster. Het nieuws dat haar thriller Schemerzone de longlist van de BookSpot Gouden Strop heeft bereikt is maar net bekend, of haar uitgeverij kondigt een nieuwe thriller aan van 'de koningin van de Vlaamse misdaadliteratuur'. Eind volgende maand verschijnt-ie bij uitgeverij Q onder de titel Pas op voor de buren.

'Een straat met vier huizen. En vijf geheimen', stelt de uitgever in een persbericht over het nieuwe boek van Hilde Vandermeeren. Hoofdpersoon is een vakgenote van haar: thrillerauteur Ruth. Ze is een schrijfster die onder pseudoniem publiceert. Dat is echter niet haar enige geheim. Ze verzwijgt een gruwelijke gebeurtenis uit haar verleden zowel voor haar vriend Matthew als voor haar omgeving. Haar moeder heeft haar geleerd dat je de buren nooit mag vertrouwen.

Dan gebeuren er vreemde dingen in haar omgeving en wordt ze geconfronteerd met haar grootste angst: dat ze even geestesziek is als haar moeder. Bij haar moeder had de ziekte fatale gevolgen.

Hilde Vandermeeren (1970) schreef meer dan veertig kinder- en jeugdboeken, waarvan vele werden bekroond met Nederlandse en Vlaamse literaire prijzen. Sinds haar jeugd verslindt ze thrillers en spannende romans. Met haar eerste psychologische thriller, Als alles duister wordt, begon haar carrière als thrillerschrijfster en won ze meteen de Hercule Poirot publieksprijs 2013. Ook werd ze genomineerd voor de Diamanten Kogel 2013.

Een van Vandermeerens korte verhalen is recent verschenen in het prestigieuze Ellery Queen Mystery Magazine en genomineerd voor de Derringer Award 2017 voor beste korte verhaal. Voor haar thriller Schemerzone won ze de Hercule Poirot Prijs 2017.