16 november 2018

Dat fysieke (nieuws, 2018)


Lee Child: 'Tom Cruise is te klein voor Jack Reacher' 



Nadat hij in twee Hollywoodproducties in de huid van Jack Reacher is gekropen, hoeft Tom Cruise niet meer opnieuw de rol van de actieheld te vertolken. Lee Child, de schrijver van de thrillers, heeft geoordeeld dat de 1,70 meter lange filmster te klein is om iemand van 1,95 meter te spelen.   


'Tom Cruise is buitengewoon getalenteerd, maar hij mist gewoon dat fysieke',  zei Lee Child in een interview met BBC Radio Manchester. Jack Reacher-fans waren al in 2011 verre van opgetogen toen werd aangekondigd dat Cruise de hoofdrol zou vertolken. Child: 'Ik heb werkelijk heel plezierig gewerkt met hem. Hij is een ontzettend aardige kerel. We hebben veel plezier gehad. Maar uiteindelijk bleken de lezers toch gelijk te hebben. De grootte van Reacher is een heel belangrijke component van de persoon die hij is.'

'Het idee is dat wanneer Reacher een kamer binnenstapt, iedereen toch een beetje nerveus wordt', aldus Child. 'En Cruise had niet die enorme impact. Er komen geen nieuwe films met Jack Reacher, in plaats daarvan maken we een serie voor Netflix of iets dergelijks. Dat zal met een nieuwe acteur gebeuren.'

De schrijver riep via de radio zijn lezers op om met namen van mogelijke Jack Reacher-acteurs te komen. De twee films met Cruise, Jack Reacher (2012) en Jack Reacher: Never Go Back (2017), brachten flink veel geld in het laatje maar de critici waren verdeeld. Naar verwachting nemen Skydance Television en Paramount Television de coproductie van de tv-bewerking voor hun rekening.

Bron: The Telegraph

Overtreffende trap (nieuws, 2018)

'Echo' is geen herhaling van zetten



Fans moeten nog een halfjaar wachten, maar dan ligt toch echt de nieuwe thriller van Thomas Olde Heuvelt in de winkel. Echo komt zes jaar na de publicatie van HEX, de thriller waarmee de schrijver uit Nijmegen ook internationaal doorbrak. 

De uitgeverij van Olde Heuvelt kon met het nieuws dat Echo eraan komt niet langer wachten. 'We zijn enorm blij en trots dat we jullie mogen vertellen dat er een nieuw boek verschijnt', aldus de uitgever in een persbericht. Ze bestempelt het nieuwe boek, dat op 7 mei 2019 in de winkel ligt, als 'een huiveringwekkende thriller over obsessie, bezetenheid en de onverwoestbare kracht van de natuur.'

‘Het heeft even op zich laten wachten, door alle gekte rondom HEX', aldus de schrijver. 'Bovendien heb ik ook hier de lat hoog gelegd. Ik wilde geen herhaling van zetten. Het nieuwe boek moest HEX in alle opzichten overtreffen. Ik ben ontzettend trots op het resultaat.’

Nick Grevers en zijn klimmaatje Augustin zijn belangrijkste spelers in Echo. Beiden worden ze enorm aangetrokken door de Maudit, een afgelegen berg in de Zwitserse Alpen. Documentatie over de berg is schaars, het is er ongewoon stil, en als ze de vallei betreden bekruipt ze het onheilspellende gevoel dat ze niet alleen zijn.

Niet veel later is Augustin dood en ontwaakt Nick uit een coma. Hij is verminkt en heeft zijn gezicht in het verband. Een moeizame revalidatie wacht, maar algauw beseft Nick dat het niet alleen het trauma van het ongeluk is dat hem achtervolgt. Er is iets in hem gewekt...

Thomas Baudelet Olde Heuvelt werd op 16 april 1983 geboren. Met HEX scoorde hij een wereldwijde bestseller. Het boek werd in 22 talen vertaald en werd als 'briljant' omschreven door Stephen King. Er wordt nu gewerkt aan een televisieserie op basis van HEX.

14 november 2018

Onomstreden oeuvre (nieuws, 2018)



Meesterprijs voor thrillerveteraan Tomas Ross



(Door Peter Kuijt)

Hij was al erelid van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, maar nu heeft dit schrijversgilde hem ook de Meesterprijs toegekend. Na Appie Baantjer (in 2003) en Saskia Noort (2013) is Tomas Ross de derde thrillerauteur die deze oeuvreprijs ten deel valt. 

Tomas Ross, drievoudig winnaar van de Gouden Strop, vond en vindt nog steeds dat je voor je goeie fatsoen de prijs voor het beste spannende boek niet voor een vierde keer kan winnen, liever nog, dat die prijs maar beter kan worden opgeheven, want allure heeft-ie allang niet meer. Maar een Meesterprijs neemt hij met plezier in ontvangst, zo liet hij eerder aan ingewijden weten. Hoewel hij Felix Thijssen ook een goede kandidaat vond, voegde hij eraan toe.

Verrassend is het niet dat de Meesterprijs naar Ross gaat, maar wel meer dan terecht. De winnaar heeft niet alleen boekenplanken vol geschreven, hij stond ook aan de wieg van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, dat in 1986 werd opgericht. Verder was hij de initiatiefnemer van de Gouden Strop en bedacht hij de Schaduwprijs voor steengoeie thrillerdebutanten. En in 2002 pleitte hij er al voor om collega-auteur Appie Baantjer 'ook eens wat te gunnen'. Hetgeen een jaar later gebeurde.

Ross, die in het echt Willem Pieter Hogendoorn heet en op 16 september 1944 in Den Bommel werd geboren, debuteerde in 1980 met de thriller De honden van het verraad. Daarna verschenen volgens zijn eigen telling 54 thrillers, tien kinderboeken, zes non-fictietitels, dertig korte verhalen, twee speelfilms, zes tv 'single plays', vier hoorspelen, veertig delen van tv-series, twee toneelstukken en een muzikale voorstelling.

En op 31 januari 2019 volgt weer een nieuwe thriller, nu over de geruchtmakende moord op de Haagse prostituee Blonde Dolly in 1959. De tekstverwerker laten rusten is er nog steeds niet bij: Ross werkt nu aan een thriller over de recente Russische poging tot hacken bij de OPCW in Den Haag. 'Want, echt, zo stom zijn ze niet bij de GROe.'

Ross is de uitvinder van de factionthriller, waarin hij historische gebeurtenissen op veelal kundige wijze mengt met een bloedstollend spannend verhaal. Zo schreef hij thrillers over het Englandspiel, de Greet Hofmans-affaire, de val van Srebrenica, de dood van Mathilde Willink en de moord op Pim Fortuyn. Zijn uitgeverij Cargo noemt het 'niet verwonderlijk' dat Ross, zoon van een oud-verzetsman en pionier van de BVD, veel van zijn verhalen ontleent aan de Tweede Wereldoorlog en aan de activiteiten van de geheime dienst. Drie van zijn romans werden bekroond met de Gouden Strop: Bêta (1987), Koerier voor Sarajevo (1996) en De zesde mei (2003).

Leugenaar

De schrijver is de 'pain in the ass' van het Koninklijk Huis. Met enige regelmaat zijn de Oranjes onderwerp dan wel lijdend voorwerp in zijn thrillers. Prins Bernhard was op z'n zachtst gezegd 'not amused' over sommige boeken van Ross. Hij heeft de schrijver wel eens voor 'leugenaar' uitgemaakt. De prins ontstak in woede toen Ross' Greet Hofmans-thriller Omwille van de troon in 2002 verscheen. In een open brief in de Volkskrant schreef Bernhard dat Ross de grenzen van het fatsoen ver had overschreden.

Ooit wilde de gereformeerd opgevoede Ross zendeling worden. Het Woord verkondigen in Papoea Nieuw-Guinea. Dat was nadat hij een film had gezien over de goede werken van de arts-zendeling Albert Schweitzer in Afrika. 'Dat wilde ik ook. Met zo'n tropenhelm op', zei hij in een interview uit 2004. 'Ik wilde de wereld over en die negertjes vertellen over het geloof, zoals Jezus zijn discipelen aanspoorde om te doen.' Die gedrevenheid verloor hij toen hij van catechisatie werd gestuurd omdat hij gezegd had dat hij De Koperen Tuin van Simon Vestdijk het mooiste boek vond.

Het bestuur van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs komt loftuitingen te kort over de laureaat, zo blijkt uit het juryrapport. 'Tomas Ross verdient de GNM Meesterprijs, omdat hij, naast zijn unieke en onomstreden oeuvre, een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van het spannende boek in Nederland. Zijn thrillers, die veelal hun oorsprong vinden in de politieke werkelijkheid, onderscheiden zich door grondig onderzoek en een verrassende afwisseling van feit en fictie. Hij heeft daarmee een genre ontwikkeld dat uniek is voor ons taalgebied.'

In de statuten van het genootschap staat dat de Meesterprijs eens in de drie jaar kan worden toegekend. De uitreiking van de prijs aan Tomas Ross is op zaterdag 24 november in Amsterdam, voorafgaand aan de jaarvergadering (en Mystery Dinner) van het GNM. Hij ontvangt dan een beeldje en eeuwige roem uit handen van voorzitter Peter Römer. De jury van de prijs bestaat uit het bestuur van het GNM. Naast Römer zijn dat de schrijvers Michael Berg, Linda Jansma, Isa Maron en René van de Meerakker.


12 november 2018

De deur klemt (nieuws, 2018)

Deense danseres stort zich op thrillergenre



Van danseres en choreografe naar het schrijven van spannende boeken. Het lijkt een niet voor de hand liggende overstap, maar het is er wel een die de Deense Katrine Engberg heeft gemaakt. Begin volgend jaar kan de Nederlandse lezer kennis maken met haar werk.  

Bij uitgeverij A.W. Bruna is 5 februari 2019 de dag dat zij De krokodilvogel op de Nederlandstalige boekenmarkt loslaat. Het is de eerste van een door Katrine Engberg geschreven serie thrillers over het rechercheurduo Jeppe Kørner en Anette Werner.

Het verhaal begint als op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af loopt om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de begane grond klemt de deur een beetje. Gregers probeert de deur open te krijgen, maar struikelt en valt door de deur naar binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt.

Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en zijn collega Anette Werner. Niet in het minst omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex... Een thriller over een thriller dus.

Katrine Engberg (1975) was in Denemarken bekend als danseres en choreografe toen ze in 2006 haar schrijfdebuut maakte met een non-fictieboek. Ze werkt nog steeds als regisseuse en choreografe voor theater en televisie. Inmiddels heeft ze ook succes met haar non-fictie boeken. Haar thrillers over Jeppe Kørner en Anette Werner belanden geregeld in de top 3 van de Deense bestsellerlijst. In de reeks met de twee rechercheurs zijn nu drie thrillers verschenen. Engberg stond op de shortlist van diverse literaire prijzen in Denemarken.

Bookie (nieuws, 2018)

James Patterson lanceert thriller via Facebook


James Patterson, 's werelds bestverkopende thrillerauteur, heeft een nieuwe vorm gevonden om zijn verhalen aan de lezer te brengen. Samen met Facebook heeft de Amerikaanse boekenfabrikant zijn laatste thriller The Chef via de Messenger-app beschikbaar gesteld. Het verhaal is sinds vorige week online te lezen verschijnt in februari in print.


Lezers die geïnteresseerd zijn hoeven slechts aan te haken op The Chef op Messenger om met het boek te kunnen beginnen. Maandelijks maken 1,3 miljard mensen gebruik van Facebook Messenger. En James Patterson is, zoals bekend, ook van de grote getallen. Wereldwijd heeft hij om en nabij de 375 miljoen boeken verkocht.

The Chef gaat over Caleb Rooney, overdag een rechercheur bij de politie van New Orleans en 's nachts werkzaam bij een transportbedrijf dat voedsel vervoert. Rooney bevindt zich in een lastig parket: hij wordt beschuldigd van moord. Het korte verhaal wordt weergegeven in de vorm van tekstberichten gecombineerd met videofilmpjes, audiofragmenten, foto's en documenten. Rooney en ook andere belangrijke karakters uit The Chef hebben afzonderlijk ook Instagram-accounts.

Patterson noemt het project een 'bookie', oftewel het boek gaat samen met een film. The Chef is vooral bedoeld om jongeren aan het lezen te krijgen, zegt hij. De 71-jarige auteur is niet vies van experimenten op boekengebied. Zo lanceerde hij een serie uiterst korte thrillers van 4 dollar per stuk en was hij een van de pioniers in de e-bookbranche.

Bron: TechCrunch

10 november 2018

Virtuele voordeur (nieuws, 2018)

BREAKING: SASKIA NOORT HOUDT TWITTER VOOR GEZIEN!



'Lieve volgers, het was leuk hier, maar helaas is de party wat mij betreft over. Hier worden uitsluitend nog zakelijke mededelingen gepost. Ik verhuis naar Instagram, liefst werpen ze me voor een trein.' Aldus thrillerschrijfster Saskia Noort, die de afgelopen week via Twitter de gierkar over zich uitgestort kreeg. Ze laat het internetfenomeen links liggen. 

De schrijfster maakt haar besluit bekend via een laatste tweet en in haar column in het Algemeen Dagblad. Noort, die haar mening beslist niet onder stoelen of banken steekt, bevond zich vorige week naar eigen zeggen in een twitterstorm. 'Dat is zoiets als je virtuele voordeur openen en overspoeld worden door de stront van figuren met de Nederlandse vlag in hun profiel.'

Noort had zaterdag 3 november in haar column de draak gestoken met talkshowhost Robert Jensen. En vervolgens was het raak op Twitter, het social medium waarop het er af en toe behoorlijk asociaal aan toe kan gaan. 'Erg inhoudelijk waren de reacties niet', schrijft Noort. 'Het kwam erop neer dat mijn gleuf deugde, ik verbannen moest worden naar Congo, om me aldaar te laten nemen door de lokalen, want dat was tenslotte mijn hobby, of nee liever nog wierpen ze me voor een bus, of beter nog een trein, want dan was ik in ieder geval zeker dood.'

De tsunami aan verwensingen had behoorlijk impact op Noort. Ze belde familieleden en vrienden (maar die zitten niet op Twitter), checkte de tijd die ze op Twitter doorbracht (anderhalf uur per dag) en besloot dat ze die wel beter kan besteden. 'Tijd om naar buiten te gaan, de frisse lucht in.'




Michael Robotham - De andere vrouw (2018)

Een ondergescheten reputatie



(Door Peter Kuijt)

Stel, je vader loopt ernstig hersenletsel op en je zoekt hem op in het ziekenhuis. Aan zijn bed zit niet je moeder, maar een andere vrouw die zegt dat ze met jouw vader getrouwd is. Dat overkomt Joe O’Loughlin in De andere vrouw van de Australische bestsellerauteur Michael Robotham.

O’Loughlin draait al dertien thrillers mee. Voor wie hem nog niet kent: deze briljante psycholoog wist onder meer een jongen met kanker die van het dak wilde springen in veiligheid te praten. Maar de professor kent ook zijn beperkingen. Hij lijdt al dertien jaar aan Parkinson. O’Loughlin, vader van twee dochters, is bovendien weduwnaar. Zestien maanden geleden overleed zijn vrouw na complicaties bij een operatie.

En nu blijkt zijn comateuze vader met twee vrouwen getrouwd te zijn. De psycholoog wil het naadje van de kous weten en ziet gaandeweg de reputatie van pa, een vermaard chirurg, afbrokkelen. Zijn naam raakt ‘even besmeurd en ondergescheten als een standbeeld in Londen’. Niet zonder kleerscheuren ontdekt hij ook wie zijn ouweheer zo heeft toegetakeld.

De andere vrouw is een prachtig geschreven thriller met karakters die je in je hart sluit. Robotham, in een vorig leven ghostwriter van onder anderen Spice Girl Geri Halliwell, verstaat de kunst om de lezer met oneliners iets ter overpeinzing mee te geven. Zoals deze, die O’Loughlin ooit van zijn vader hoorde: ‘Zelfs het beroerdste uur van je leven duurt maar zestig minuten.’

Moge O’Loughlin nog vele thrillers zich van zijn dappere en gevatte kant laten zien.

Michael Robotham - De andere vrouw. Uitgeverij Cargo, 400 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

08 november 2018

In de outback (nieuws, 2018)

David Baldacci start thrillerreeks rond FBI-profiler



Amos Decker, Will Robie, John Puller, Sean King en Michelle Maxwell. Doorgewinterde fans zullen de namen herkennen als die van protagonisten van de Amerikaanse bestsellerauteur David Baldacci. Vanaf 13 november komt er een nieuwe held bij, luisterend naar de naam Atlee Pine. Jane Harper, Gregg Hurwitz en Tess Gerritsen zijn al helemaal weg van deze FBI-profiler.  


Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt 13 november de thriller De lange weg naar genade, het eerste avontuur van special agent Atlee Pine. Zij is gestationeerd in het westelijk deel van de Verenigde Staten, waar de bevolking op zichzelf is, de overheid gewantrouwd wordt en de natuur geen genade kent.

Op vijfjarige leeftijd werd Atlees tweelingzusje ontvoerd door een seriemoordenaar en vanaf het moment dat ze oud genoeg was om bij de FBI te gaan, heeft ze haar leven gewijd aan het opsporen van degenen die anderen kwaad willen doen.

En ze is goed. Heel goed. Ze zou een van de beste profilers van de FBI kunnen zijn, als ze niet de voorkeur gaf aan het bestrijden van criminaliteit in de outback van Amerika boven carrière maken in de slangenkuil van Washington D.C. Een eenzaam bestaan, maar daar heeft ze vrede mee.

Wanneer het verminkte karkas van een muilezel wordt gevonden in de Grand Canyon wordt Atlees hulp ingeroepen. De berijder wordt vermist en hij blijkt niet de enige persoon te zijn die recentelijk is verdwenen. Atlee komt tegenover een gruwelijk monster te staan, maar moet ook de confrontatie aan met een nachtmerrie uit haar verleden.

Wie David Baldacci nog niet kent, heeft onder een steen geleefd. Maar vooruit, hier alsnog wat info. Baldacci is niet alleen de succesvolle auteur van thrillers, maar hij schreef ook romans, YA-thrillers en twee kinderboeken. Met zijn Wish You Well Foundation strijdt Baldacci samen met zijn vrouw Michelle al jaar en dag tegen analfabetisme. Hiervoor ontving hij op 12 juli 2008 The Silver Bullet Award.

Baldacci werd geboren in Virginia. Hij studeerde politieke wetenschappen aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde, en rechten aan de University of Virginia. Tijdens deze periode begon hij met schrijven. Na zijn studies was hij gedurende negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht en vanaf dat moment wijdde hij zich geheel aan het schrijven.

Baldacci’s werk is in 45 talen vertaald en wereldwijd zijn er meer dan 100 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht. Zijn debuut werd in 1997 verfilmd door en met Clint Eastwood.

Klik hier voor een leesfragment van De lange weg naar genade.

07 november 2018

Gesignaleerd 452 (nieuws, 2018)

Krijn van der Heijden - Dode moordenaars



Kan een dode een moord plegen? Het uitgangspunt voor Dode Moordenaars, de nieuwe thriller van schrijver Krijn van der Heijden uit Vorden, was het ontwikkelen van een schijnbaar onmogelijk plot.


Zijn uitgeverij Ellessy Crime noemt het resultaat 'een spannende misdaadroman waarin een ambtenaar en zijn baas, die allebei iets te verbergen hebben, verzeild raken in een kat-en-muisspel dat uiteindelijk ontaardt in moord. Een ingewikkeld geval voor de Arnhemse politie, zeker als blijkt dat de vermoedelijke dader zelf niet meer leeft.'

Aan de oever van de Rijn bij Arnhem spoelt een lichaam aan. Het blijkt van een man te zijn die door een onnatuurlijke oorzaak is overleden. Moord, dus. De politie stuit tijdens haar onderzoek op een ogenschijnlijk alledaags grafisch bedrijf, waar echter ook minder alledaagse activiteiten plaatsvinden. Er wordt een tweede dode gevonden, die ook vermoord blijkt te zijn.

Hebben de twee moorden met elkaar te maken? En wie is de geheimzinnige pokerverslaafde persoon die op de achtergrond een rol speelt? Kan een dode een moord plegen? Dit zijn vragen die inspecteur Van Muylwijk en zijn team van de Arnhemse recherche dienen op te lossen.

Ook in dit boek van Van der Heijden speelt psychologie een belangrijke rol. 'Het fascineert mij hoe gewone mensen tot ongewone, gewelddadige acties kunnen komen', laat de auteur in een persbericht weten. 'Het zou mensen zoals jij en ik kunnen overkomen, als ze in omstandigheden raken waarin ze grenzen overschrijden. Ook in Dode Moordenaars is dat het geval.'

Het uitwerken van een dergelijk ingewikkeld plot kostte Van der Heijden behoorlijk veel tijd: 'Ik loop vooraf vrij lang te broeden op verhaallijnen. Vaak ga ik in mijn eentje in het buitengebied van Vorden wandelen om na te denken. Regelmatig ga ik dan op een bankje zitten om op mijn iPhone aantekeningen te maken. Achter mijn laptop maak ik een schema, waarin de hoofdlijn van het verhaal vastligt. Dan moet ik vervolgens de personen bedenken. Ook het zoeken van locaties voor de handelingen van de personages is een creatieve bezigheid. Pas dan zet ik me aan het schrijven. Het verhaal en de personages ontwikkelen zich nog tijdens het schrijfproces. Je leert je personages dus al schrijvend steeds beter kennen.'

Dat hij voor Arnhem koos als decor voor het verhaal, is niet toevallig. 'Jarenlang was ik werkzaam in Arnhem en woonde ik er in de buurt, in Westervoort. Een van de moorden in mijn boek wordt gepleegd op de Rijnkade, niet ver van de John Frostbrug. Dit decor kan ik levendig in mijn verbeelding oproepen.'

Krijn van der Heijden werkte in diverse functies bij een aantal gemeenten en de provincie Gelderland. Ook was hij jarenlang trainer en opleider van ambtenaren. Hij publiceerde eerder, behalve een aantal juridische boeken, drie psychologische romans. Niets is belangrijk was zijn thrillerdebuut.

Krijn van der Heijden - Dode moordenaars. Uitgeverij Ellessy Crime, 342 pag. 

Puur uit balorigheid (column, 2018)



Ik ben te oud



(Door Peter de Zwaan)

Ik ben te oud. Voor wat, ik hoor het je vragen. Te oud voor de bibliotheek van Almelo.

Almelo, ja, waar ik jaren geleden een verschil van inzicht had met de baas daar. Hij vond het onzin dat hij boeken moest aanschaffen die misschien maar een paar keer zouden worden uitgeleend, hij bestelde veel liever 250 exemplaren van een paar bestsellers, want die vlogen de deur uit. Ik had toen een column in een krant en legde uit - ik ben een vriendelijk mens, ik leg graag uit - dat het misschien geen kwaad kan als mensen de kans krijgen boeken te lezen die niet ‘iedereen leest’.

Ik ben een beetje allergisch voor de woorden 'iedereen leest'. De boeken die iedereen leest, lees ik niet, puur uit balorigheid, net zo min als ik boeken lees die ik ‘moet lezen’, want ik moet niets.

De opmerking over te oud voor Almelo had te maken met een lezing. Voor scholieren, niet voor hoogbejaarden, want dat had mogelijk door de beugel gekund.

‘Hij is al 70 hoor.’ Dat ben ik helemaal niet, 70, ik ben een stuk ouder.

De organisator van de lezing hield voet bij stuk en, zowaar, ik mocht.

Ik heb jarenlang lezingen gegeven voor verenigingen, huisvrouwen, praatgroepen, leesclubs en scholen. Die op scholen waren het leukst, want kinderen zijn spontaner dan volwassenen, het kan ze geen fluit schelen of een schrijver bekend/geliefd/gehaat is, ze luisteren en stellen als ze de kans krijgen de grappigste vragen.

Na verloop van jaren kreeg ik genoeg van het gereis naar plaatsen waar ik eigenlijk net toevallig die dag liever niet wilde zijn en ik ging fors op de rem staan.

Dat zou ik voor Almelo ook hebben gedaan als ik de organisator niet had gekend, een erg aardige man die ik graag ter wille wilde zijn. Hij was blij en ik dacht: voor een keertje is het weer leuk.

Bij de bibliotheek dachten ze van niet. Daar vreesde iemand dat het een sneue dag zou gaan worden als kinderen moeten luisteren naar een kinderboekenschrijver die nog ouder is dan 70.

Het rare van het hele verhaal is dat ik tot op de dag van vandaag denk dat ik naar een school ga. Ik zou niet weten wat de bibliotheek ermee te maken heeft en ik ga het niet vragen, want zelf redenen bedenken is veel leuker.

Het leukst zou zijn dat ze bij de bibliotheek somber over me doen omdat ik een paar jaar geleden een column heb geschreven over bibliotheken die een potje maken van de afdracht voor schrijvers. Ik zei toen dat ik mijn boeken niet meer in de bibliotheken wilde hebben, wie ze wil lezen die koopt ze maar. Als ik zoiets zeg dan doe ik het ook en het leverde een reeks boze bibliotheken op.

Of Almelo er bij was, weet ik niet meer, want ik verzamel geen bozigheid. Maar het idee dat het een met het ander te maken heeft, bevalt me zeer.

‘Die De Zwaan is niet alleen stokoud, hij doet nog lullig ook.’

Het mooie van dit alles is dat ik geen idee heb van de datum van de lezing. Misschien wordt het wel volgend jaar. Dan ben ik nog ouder. Arme scholieren.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

06 november 2018

Wordt verwacht 454 (nieuws, 2018)

Het monster in de Gouden Driehoek


Olivia Rönnin en Tom Stilton trekken nu al een handvol thrillers lang met elkaar op. Maar in Koudvuur, de vijfde thriller van hun geestelijk ouders Cilla & Rolf Börjlind zijn hun wegen gescheiden. De een vertoeft in Azië, terwijl de ander in Stockholm achterblijft.

Op de Mekongrivier in Thailand glijdt een primitieve kano door het water. De man die erin zit is de voormalige inspecteur Tom Stilton. In zijn zak zit een foto van een onbekende man. Hij is op weg naar de zogeheten Gouden Driehoek, op zoek naar een monster – een reis om zichzelf te verzoenen met de verschrikkelijke misdaad die hij onlangs heeft begaan.

In Stockholm heeft rechercheur Olivia Rönning heel andere problemen. Een gezin is in hun auto gedood, en deze gruweldaad bracht een schok teweeg in heel Zweden. Een dader wordt gearresteerd en veroordeeld en de zaak wordt gesloten. Maar op een dag krijgt Mette Olsäter een schokkend telefoontje. De zaak moet worden heropend en Olivia moet bewijzen dat er grote fouten zijn gemaakt.

Cilla en Rolf Börjlind zijn de meest gevierde scenarioschrijvers van Zweden. Hun misdaadseries en -films worden gekenmerkt door sterke plots, maatschappelijk engagement en charismatische personages die worstelen met levensechte conflicten.

Het duo tekende voor maar liefst 44 films voor bioscoop en tv, waaronder 26 Martin Beck-films. Ze schreven tevens de scenario’s voor diverse tv-series. Hun thrillerserie over Olivia Rönning en Tom Stilton verschijnt in dertig landen. De eerste twee delen bewerkten ze tot de tv-serie Springvloed. In Zweden brak deze serie alle kijkcijferrecords

Inmiddels telt de boekenreeks over Rönning en Stilton de delen Springvloed, De derde stem, Zwarte dageraad en Wiegelied. Het vijfde deel, Koudvuur, verschijnt in januari 2019 bij uitgeverij A.W. Bruna. Ook schreven ze het korte verhaal Hij vond zijn haar mooi. Van de boeken van Cilla & Rolf Börjlind werden in Nederland en Vlaanderen al 100.000 exemplaren verkocht.

In de schoot (nieuws, 2018)

EO-presentator zoekt de spanning op



Hij is de eindredacteur van het jaarlijkse spektakel The Passion en spreekt in het programma De kist met 'inspirerende Nederlanders' over de dood. Nu krijgt ook de jury van de Gouden Strop en de Schaduwprijs binnenkort met hem te maken, want komend voorjaar presenteert EO-presentator Kefah Allush zijn eerste thriller De munt van Judea.

Kefah Allush
(1969) is geboren in het Palestijnse Nablus en groeide op in Vlaardingen. Vanaf zijn zeventiende maakt hij televisieprogramma’s, jarenlang achter de schermen en sinds 2012 reist hij als interviewer en presentator door Nederland en ver daarbuiten. In zijn debuut De munt van Judea verwerkt hij (voor de oplettende lezer, aldus zijn uitgeverij Volt, voorheen Q) veel van zijn reiservaringen. De thriller ligt op 19 februari 2019 in de winkel.

Het verhaal: Gabriel Davids krijgt een mysterieus e-mailbericht dat verwijst naar zijn Palestijnse vader, die dertig jaar geleden spoorloos is verdwenen. Het bericht is afkomstig van een antiquair uit Jeruzalem, die hem dringend uitnodigt een pakket in bezit te komen nemen dat zijn vader bij haar bezorgd heeft. Ondanks zijn weerzin tegen de vader die hem heeft achtergelaten toen hij nog een  klein kind was, stapt hij op het vliegtuig.

De beslissing om af te reizen naar de heiligste stad ter wereld werpt hem een zeldzame en zeer kostbare oude Joodse munt en een prachtige vrouw in de schoot, maar hij belandt ook in een levensgevaarlijke zoektocht naar zijn verloren vader. Diens verdwijning blijkt het gevolg te zijn van machtige krachten die voor niets terugdeinzen om hun positie zeker te stellen.

Gabriel stort zich, zo belooft de uitgever, in een spannend avontuur dat hem leidt naar plaatsen in het Midden-Oosten en Afrika. Hoe kwam zijn vader aan de oude munt? En wat maakt dat de onbekenden tot alles bereid zijn om dat kleinood te bemachtigen?

05 november 2018

Gesignaleerd 451 (nieuws, 2018)

Daniel Silva - Het huis der spionnen



Bij uitgeverij HarperCollins Holland verschijnt op 20 november Het huis der spionnen, de zeventiende thriller van de Amerikaanse auteur Daniel Silva waarin meesterspion Gabriel Allon de hoofdrol speelt. 


Vier maanden na de dodelijkste aanslag op Amerikaans grondgebied sinds 9/11, is de Britse hoofdstad Londen het decor van het nieuwe doelwit van terreurbeweging IS. Een reeks bomaanslagen laat een spoor van vernielingen achter. De terreuraanval was briljant gepland, maar toch is er één los eindje.

Kunstrestaurateur én meesterspion Gabriel Allon wordt op de zaak gezet. Hij vindt al snel een connectie met een terreurcel in Saint-Tropez, bij de flamboyante en schatrijke Jean-Luc Martel en zijn echtgenote Olivia Watson, een beeldschoon ex-topmodel.

Olivia beweert niet te weten dat haar wederhelft zo rijk is geworden door drugshandel. Hij heeft zogenaamd niet door dat hij zaken doet met een man die het Westen wil verwoesten. Slaagt Gabriel Allon erin om via hen bij het brein achter de aanslagen te komen?

Bestsellerauteur Daniel Silva heeft wereldwijd naam gemaakt als dé kenner van de wereld van internationale intriges. Zijn achtergrond als journalist en correspondent in het Midden-Oosten speelt hierbij ongetwijfeld een rol. Zijn boeken verschijnen in dertig landen. De Dallas Morning News bestempelt Silva na lezing van zijn nieuwste thriller als 'een van onze grootste levende spionageschrijvers'.

Klik hier voor een interview met Daniel Silva uit 1997.

Daniel Silva - Het huis der spionnen, uitgeverij HarperCollins Holland, 480 pag.

Contraproductief (nieuws, 2018)


Zes boeken op shortlist van #MeToo-thrillerprijs




Eind deze maand wordt een prijs uitgereikt aan de auteur van een thriller waarin geen geweld tegen vrouwen voorkomt. Op de shortlist van deze Staunch Book Prize staan zes boeken.

De nieuwe prijs is een initiatief van de Britse scenarioschrijfster Bridget Lawless, die onder andere het script maakte voor de tv-serie The Bill. Met de award wil ze de alternatieven bevorderen tegen 'de overdaad van fictie' waarin vrouwen worden geslagen, gestalkt, seksueel misbruikt, verkracht of vermoord.

Lawless, die voorzitter is van de jury, vindt dat auteurs in staat moeten zijn om pageturners te schrijven die lezers in de greep houden, zonder ze te overladen met de clichés van geweld tegen vrouwen. De website van de prijs meldt: 'Terwijl slachtoffers van verkrachting in de echte wereld moeite hebben om gehoord te worden, worden in fictie hun lotgenoten opgevoerd als tweedimensionale karakters, veelal in verhalen waarin zowel de sluwheid van de verkrachters als de vasthoudendheid van de speurders wordt opgehemeld.'

'We willen niet alleen lezers, maar ook producenten, regisseurs en acteurs laten zien dat er verbazingwekkende, complexe verhalen kunnen worden geschreven door schrijvers met frisse ideeën, een grote verbeeldingskracht en briljant plotdenken.'

Op de internationale shortlist staan titels van Penguin Random House, HarperCollins, een aantal onafhankelijke uitgeverijen én een tot dusver ongepubliceerd manuscript. Het gaat om The Appraisal van Anna Porter, If I die tonight van A.L. Gaylin, East of Hounslow van Khurrum Rahman, On the Java Ridge van Jock Serong, The Kennedy Moment van Peter Adamson en Cops and Queens van Joyce Thompson. De laatste zoekt nog naar een uitgever die haar boek op de markt wil brengen.

De prijs wordt dit jaar voor het eerst toegekend. Maar de award, die de winnaar met een bedrag van ruim 2.200 euro beloont, is fel bekritiseerd. Auteurs als Sophie Hannah en Val McDermid vinden dat  deze prijs censuur in de hand werkt. McDermid benadrukt zelfs dat The Staunch Prize contraproductief werkt. De Schotse schrijfster betoogt dat het geweld tegen vrouwen in haar boeken juist voortkomt uit haar woede hiertegen. 'Goede schrijvers behandelen dit thema, niet door het te ontkennen maar door er mee om te gaan op een manier waarin vrouwen niet worden 'geëxploiteerd'. Zo lang vrouwen sterven door toedoen van gewelddadige mannen, blijf ik erover schrijven. Door er niet over te schrijven is doen alsof het niet gebeurt', aldus McDermid tegen de BBC.

In maart van dit jaar trokken de initiatiefnemers van het CrimeFest-evenement in Bristol hun aanbod in om de winnende auteur te laten deelnemen aan een paneldiscussie. Lawless heeft gemerkt dat haar initiatief het onderwerp werd van 'boze artikelen' en te kijk werd gezet op Twitter. 'Dit alles heeft ervoor gezorgd dat er meer aandacht was voor de prijs en we een breder publiek bereikten. Dus we danken iedereen voor zijn of haar bijdrage aan het 'debat'.'

De winnaar van de prijs wordt in Londen bekendgemaakt op 26 november, een dag na de Internationale Dag van de Eliminatie van Geweld tegen Vrouwen.

Bron: Independent

03 november 2018

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer (2018)

Alert blijven bij ambitieus project



(Door Hans Knegtmans)

De Duitse schrijver Andreas Pflüger maakt het in Nooit en te nimmer zijn publiek niet gemakkelijk. Hoofdpersoon Jenny Aaron is al vijf jaar blind na een aanslag. Tot dat moment was zij hart en ziel van een geheime dienst die kortheidshalve 'de Afdeling' wordt genoemd. Zij werkte in een team met vijf mannelijke collega's die ze blindelings (woordspeling geen opzet) kon vertrouwen.

Na de fatale aanslag lag haar carrière aan diggelen, zou je denken, maar dan ken je Aaron niet. Haar gehoor, tast- en reukzin waren al superieur en zijn sinds het ongeval zo mogelijk nog scherper geworden. Tegenwoordig merkt het gros van de buitenstaanders haar handicap niet op.

De Afdeling draait zonder Aarons inbreng op halve kracht, en hengelt nadrukkelijk naar haar terugkeer. Haar eerste opdracht is een dienstreis naar Marrakesh, vergezeld door haar bijna even competente collega, scherpschutter Pavlik. In die stad heeft de man die verantwoordelijk is voor Aarons blindheid een bedrag van twee miljard dollar geparkeerd, dat hij nu aan zijn slachtoffer schenkt. Niet uit goedheid natuurlijk. Het geld is gestolen van een schurk die de schrijver aanduidt als 'superterrorist'. Daarmee bedoelt hij iemand die 'gewone' terroristen en beleggers met elkaar in contact brengt.

De auteur verdient lof voor zijn ambitieuze project, dat in ieder geval aan spanning niets tekort komt. De flashbacks dwingen de lezer goed bij de les te blijven.

Het helpt daarbij niet dat het boek in wezen het vervolg is van Voor eens en altijd (2017). Wie dat niet gelezen heeft, moet extra alert zijn op zaken die nu slechts worden aangestipt: de ins en outs van de aanslag die Aaron haar gezichtsvermogen kostte, het feit dat in dat vorige deel Aarons vader werd geliquideerd.

Pflüger is helaas niet de enige misdaadauteur die doormeiert over het verleden.

Opmerkelijk is de drang van de auteur om vechtpartijen en andere actiesequenties in kortademig detail te beschrijven. Dat werkt niet. Pflüger zou nog eens moeten lezen hoe actieheld Jack Reacher reageert als hij gedwarsboomd wordt door een of andere lamstraal. Maar Lee Child is dan ook van de buitencategorie.

Andreas Pflüger - Nooit en te nimmer. Xander uitgevers, 415 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

01 november 2018

Naar Zoetermeer of niet? (column, 2018)



De vreemde capriolen van de Gouden Vleermuis



(Door Peter Kuijt)

Dit jaar is Zoetermeer, in de zelfspottende volksmond ook wel bekend als Sweet Lake City, voor de tiende keer in de ban van de thriller. Ruim anderhalve week wordt in deze door de A12 doorsneden gemeente aandacht besteed aan alles wat ook maar een beetje spannend is. Er zijn spannende films, dito toneelstukken en musicals en elk jaar ziet de Halloween-optocht door het stadshart er angstaanjagender en gelikter uit.

Ook het spannende boek komt aan bod, zij het op een veel te bescheiden schaal. Op een zondagmiddag wordt de foyer van de lokale schouwburg gevuld met kraampjes waar uitgevers en spannendeboekenschrijvers hun werk aan de mens proberen te krijgen. In een kleine zaal houden diverse auteurs een lezing, zo was oud-Kamerlid en thrillerschrijver Boris O. Dittrich tijdens deze editie een van de sprekers.

In 2013 werd voor het eerst op het festival de Gouden Vleermuis uitgereikt. Deze prijs was in het leven geroepen om het belang van het oeuvre van de onderscheiden auteur te benadrukken. Drievoudig Gouden Strop-winnaar Charles den Tex was de eerste laureaat, in de jaren daarop gevolgd door thrillerveteranen Tomas Ross en René Appel. Bij de uitreiking aan de laatste ging het fragiele kunstwerkje, een vergulde vleermuis, aan stukken, maar een kniesoor die daar op let.

In 2016 was de om zijn Van Veeteren-thrillers bekende Zweedse schrijver Håkan Nesser, die toevallig toch in Nederland was voor de promotie van zijn roman De levenden en de doden in Winsford, de gelukkige prijswinnaar. En vorig jaar ging Nessers tamelijk onbekende landgenote Sara Lövestam met de trofee aan de haal.

Afgelopen zondag werd het Nederlandse schrijversechtpaar Theo en Marianne Hoogstraaten verblijd met de prijs. Voor wie dit duo niet goed kent, gaf het juryrapport een korte introductie: 'Theo Hoogstraaten is begonnen als schrijver van jeugdboeken. Zijn vrouw mocht zijn boeken kritisch lezen en - neem ik aan - becommentariëren. Ze werd daarna de coauteur van Theo. Na zo’n twintig jeugdboeken gingen ze samen ook met succes literaire thrillers schrijven. Ze bleven echter ook spannende jeugdboeken schrijven.'

In één zin werd ook het belang van hun oeuvre benadrukt: 'Hun boeken hebben een uitstekend plot, zijn gebaseerd op uitvoerig onderzoek, zijn vlot geschreven en zijn spannend tot het eind.'

Nu is het hardwerkende en enthousiaste echtpaar Hoogstraaten deze prijs van harte gegund en ook De Spanningsblog wil hen hiermee van harte feliciteren.

Maar.... uit het rapport wordt niet duidelijk waarom juist zij deze onderscheiding ten deel valt en niet de overige genomineerden Boris Dittrich, Tess Gerritsen, Esther Verhoef, Simone van der Vlugt en Mel Wallis de Vries, die qua research, stijl en het vasthouden van vaart en spanning niet onderdoen voor de winnaars. Goed, het rapport meldt verder nog over het winnende duo: 'Het dit jaar uitgegeven boek Dochters van het duister is een roman. Met de waardering met de Gouden Vleermuis hopen we ook te bevorderen dat ze samen thrillerboeken blijven schrijven.' Maar daaruit zou je weer kunnen opmaken dat de 'vleermuis' eerder een aanmoedigingsprijs dan een oeuvretrofee is.

Het bestuur zegt na 'indringend beraad' tot de keuze voor de auteurs van onder andere Lokvrouw en Machteloos te zijn gekomen. In het zeskoppige bestuur zitten geen leden met bewezen kennis en verstand van thrillerzaken. Ook het comité van aanbeveling met BN'ers als MAX-baas Jan Slagter, Bert van Leeuwen (Het Familiediner) en acteur Peter Tuinman telt niet echt uitgesproken thrillerkenners of het moet oud-minister Maxime Verhagen zijn, die ooit toegaf verzot te zijn op de Millennium-trilogie van Stieg Larsson.

Omdat het rapport vaag is over de criteria voor het toekennen van de prijs, hebben we navraag gedaan bij het festivalbestuur. Secretaris Bé Emmens meldt het volgende: 'Wij hebben inderdaad een lijst van genomineerden vastgesteld. We hebben ons daarna beraden over de keuze voor een winnaar. De ontwikkeling die de schrijvers in de afgelopen jaren hebben doorgemaakt speelde daarbij een belangrijke rol. Natuurlijk is ook de belangstelling van de genomineerden voor de Gouden
Vleermuis bij de definitieve keuze meegewogen. Dat geldt ook voor de bereidheid om tijdens het boekenfestival aanwezig te zijn om de prijs in ontvangst te nemen. Een aantal genomineerde schrijvers verblijven in het buitenland en hebben niet de behoefte om voor de Gouden Vleermuis naar Zoetermeer te komen.'

Het meest zwaarwegende criterium voor het winnen van de prijs blijkt dus de bereidheid te zijn om die op een zondagmiddag in een theater in Zoetermeer te komen ophalen. Dus wie om een literaire onderscheiding verlegen zit, doet er goed aan te laten weten dat hij/zij volgend jaar eind oktober een zondagmiddag vrij houdt en dan de auto, trein of de Randstadrail pakt voor een ritje naar de gemeente van burgemeester Charlie Aptroot. Tien tegen één dat je dan in de prijzen valt.

Wie deze regel hanteert voor het toekennen van een thrillerprijs, haalt het belang ervan enorm naar beneden. Of je als schrijver uiteindelijk blij moet zijn met deze prijs, we weten het zo net nog niet. Kortom, deze Gouden Vleermuis maakt een dubieuze duikvlucht.

Eind deze maand wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs de Meesterprijs toegekend. Binnenkort vernemen we over wie, na Appie Baantjer en Saskia Noort, dan de loftrompet wordt gestoken. Hopelijk gaat dat gepaard met een juryrapport dat wél serieus te nemen valt.