17 oktober 2019

Verhalenverteller (nieuws, 2019)

John Grisham op Nederlandse praatstoel



Ter gelegenheid van het verschijnen van zijn nieuwe boek De onschuldigen zal John Grisham voor het eerst in zijn carrière Nederland bezoeken. Fans die de schrijver in levenden lijve willen zien, krijgen daartoe volgende maand de gelegenheid. 


Twan 'voor al uw presentatieklussen' Huys gaat op dinsdagavond 19 november in gesprek met de Amerikaanse bestsellerauteur. Voor het aanwezige publiek is er gelegenheid om vragen te stellen. Dit evenement vindt plaats in het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.

Grisham is van 17 tot en met 20 november in Nederland. A.W. Bruna-uitgever Steven Maat is als een kind zo blij met de komst van de schrijver. 'John Grisham is zonder twijfel een van de allerbelangrijkste thrillerauteurs van de afgelopen decennia. Wij zijn er meer dan trots op dat we vanaf het begin zijn Nederlandse uitgever zijn geweest en kijken ernaar uit om hem volgende maand in Nederland te verwelkomen. Het zal een unieke kans voor al zijn fans zijn om deze begenadigde verhalenverteller live aan het woord te horen.'

Grisham is de auteur van meer dan dertig thrillers en romans, waarvan er vele werden verfilmd. Als thrillerschrijver debuteerde hij in 1988 met De jury, maar het was zijn tweede boek Advocaat van de duivel waarmee hij definitief zijn naam vestigde als 'de koning van de legal thriller'.

Sinds de publicatie van De jury heeft Grisham elk jaar een thriller geschreven, die stuk voor stuk bestsellers werden. Over de hele wereld zijn er meer dan 300 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht, in meer dan 40 talen.

Tickets voor de avond zijn te koop voor € 11,20. Een waarschuwing van de organisatie: 'Let op! Dit evenement is in het Engels.'

14 oktober 2019

Wegwandelen (nieuws, 2019)

Uitgever vertaalt alle detectives van Simenon 



De Britse Penguin Press staat op het punt om een langdurig uitgeefproject af te ronden: het vertalen van alle 75 Maigret-detectives van de Waalse misdaadauteur Georges Simenon. In januari 2020 verschijnt de laatste: Maigret and Monsieur Charles.

De afgelopen zes jaar heeft een team van tien vertalers gewerkt aan de vertaling van de klassiekers over speurder Jules Maigret. Maandelijks bracht Penguin Press een detective op de markt.

De uitgeverij heeft deze week de cover van het vijfenzeventigste Maigret-avontuur onthuld. Het omslag laat het hoofd van de afdeling moordzaken van de Parijse politie wegwandelen over de Quai Des Orfevres, waar de commissaris was gestationeerd.

De vertaling van de 'Maigrets' heeft de uitgeverij geen windeieren gelegd. Wereldwijd werden circa één miljoen exemplaren verkocht. Volgens onderzoeksbureau Nielsen BookScan verkocht Simenon in het Verenigd Koninkrijk 433.157 boeken, die ruim 3,5 miljoen euro opbrachten. Het in november 2013 uitgebrachte eerste deel in de Maigret-serie, Pietr the Latvian (De onbekende wreker), vond zijn weg naar 19.041 kopers.

Wat meehielp aan het succes was de lof voor het uitgeefproject van schrijvers als John Banville en Julian Barnes, de vertolking in een prachtig gemaakte tv-serie van de pijprokende speurder door Rowan Atkinson en de speciale diners die de afgelopen zes jaar werden georganiseerd voor verstokte Simenon-fans.

Na de publicatie van Maigret nummer 75 is het voor uitgeverij Penguin nog niet gedaan met Simenon. Gezien de verkoopcijfers en de lovende reacties overweegt het concern nog meer werk van de in 1989 gestorven Waalse schrijver op de markt te brengen. Penguin kan dan kiezen uit een omvangrijk oeuvre: Naast 75 romans over Maigret schreef Simenon ook nog 28 korte verhalen over de commissaris, 136 psychologische romans en honderden andere verhalen en novellen.

11 oktober 2019

Beursbericht (nieuws, 2019)

Drie auteurs in de race voor Hercule Poirotprijs



Vijf genomineerden telt de shortlist van de 22ste Knack Hercule Poirotprijs. Maar twee daarvan wonnen eerder de prijs. En de ongeschreven regel is dat geen enkele Vlaamse auteur de prijs een tweede keer wint. Dus blijft een trio kanshebbers.


Eerdere winnaars Toni Coppers en Jan Van Der Cruysse doen met respectievelijk Het vergeten meisje en Boem Boem 1 voor spek en bonen mee. Tine Bergen (Vissen praten niet), Koen Strobbe (Gras) en Dominique Biebau (Russisch voor beginners) kunnen nog wel aanspraak maken op de speciale Mont-Blanc-pen en de cheque van 5.000 euro.

De jury kiest de winnaar uit de Vlaamse misdaadromans die verschenen na 1 oktober 2018 en voor 1 september van dit jaar. De boeken moeten beschikbaar zijn op de Boekenbeurs 2019. Biebau en Bergen zijn volgens de jury 'twee beloftevolle nieuwkomers'. Strobbe won in 2016 de debuutprijs.

Op dinsdag 29 oktober, de openingsdag van de Boekenbeurs in Antwerpen wordt de winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs bekendgemaakt. Dan worden ook de Knack.be publieksprijs en de vierde ‘Fred Braeckman’ award voor het beste thrillerdebuut uitgereikt.

Gesignaleerd 474 (nieuws, 2019)

Anne van Doorn - De man die zijn geweten ontlastte



Bij E-Pulp Publishers is onder de titel De man die zijn geweten ontlastte de nieuwe detectiveroman van Anne van Doorn verschenen. Ook nu bijten de Leidse speurders Robbie en Lowina zich vast in een taaie klus. Welke duistere geheimen koestert een christelijke commune?


In De man die zijn geweten ontlastte draait het om de vraag wat er gebeurde met Tessa Verwold. Deze jonge vrouw liep in 1983 weg uit een christelijke commune bij Amersfoort. Ze werd nooit meer gezien. Vijfendertig jaar later onderzoeken speurders Robbie en Lowina de verdwijning. Wat gebeurde er op de Caritashoeve?

Het onderzoek van het duo richt zich op voormalige bewoners van de Caritashoeve, een woongemeenschap van het fictieve kerkgenootschap de Gehervormeerde Eenheidskerk. De bewoners kwamen veelal uit gebroken gezinnen of hadden iets op hun kerfstok. In de Caritashoeve moesten ze op hun terugkeer in de maatschappij worden voorbereid. Robbie en Lowina vragen zich af of Tessa Verwold uit eigen beweging is vertrokken. Of heeft een van de bewoners daarin de hand gehad? Heeft ze de Caritashoeve misschien nooit verlaten? Op zoek naar antwoorden reizen de Leidse speurders stad en land af.

Als decor voor zijn boek gebruikt Anne van Doorn, pseudoniem van Marco Books, het vroegere boerengehucht Hooglanderveen bij Amersfoort. Een dorp dat later is opgeslokt door de bouw van Vathorst. 'Het is een ideale locatie om een tijdverloop van vijfendertig jaar te laten zien', legt Van Doorn uit. 'Hooglanderveen is, op de oude kern na, onherroepelijk veranderd. Waar ooit landerijen lagen die de Caritashoeve omringden, zijn nu vinexwijken en drukke wegen. Tessa Verwold lijkt er voorgoed weggevaagd.'

09 oktober 2019

Onwerkelijk en bizar (nieuws, 2019)

Arts doet boekje open over merkwaardige dokters



'Eens in de zoveel tijd verschijnt er een boek dat je niet kunt wegleggen, zo spannend dat je hart er sneller van gaat kloppen.' Zo luidt de loftuiting die uitgeverij Luitingh-Sijthoff rondstuurt over Door het water, door het vuur van de Zweedse arts en schrijver Christian Unge. Nieuwsgierige lezers kunnen volgende maand zelf de proef op de som nemen, want dan ligt het boek in de winkel.


De uitgever heeft een handvol argumenten in een persbericht samengevat om de thriller te pluggen. Het boek heeft namelijk 'een sterke vrouwelijk hoofdpersoon die werkt in een ziekenhuis in Stockholm'. Bovendien kampt ze met een amfetamineverslaving en bezit ze een onberispelijk geheugen. En dan is er nog dat 'verleden dat haar inhaalt en een dat verduivelde geheugen dat haar in gevaar brengt'. O ja, 'voor verschijnen waren de rechten al verkocht aan 17 landen!'

Door het vuur, door het water is het eerste deel van de serie die zich afspeelt in het medisch universum gebaseerd op de eigen ervaringen van schrijver en arts Christian Unge. De heldin luistert naar de naam Tekla Berg. Ze is een begenadigd arts met dus dat een fotografisch geheugen. complicerende factor: ze hunkert naar amfetamine en ze werkt op de spoedeisende hulp.

Wanneer een explosie een appartementencomplex verwoest, redt ze een ernstig verbrande man. Alles wijst op een terroristische aanslag en de man is een verdachte. Tot overmaat van ramp blijkt Tekla in hem haar vervreemde broer te herkennen... De ramp leidt tot een domino-effect, waarin het ziekenhuis, corrupte agenten en een maffiabaas een rol spelen. En Tekla bevindt zich, zegt de uitgever, 'in het oog van de storm…'

Het vervolg op Door het water, door het vuur verschijnt in 2020 en is getiteld Zeg nooit je naam. Volgens de uitgever zijn de personages uit het boek zijn gebaseerd op alle merkwaardige dokters en verplegers die Unge ooit heeft ontmoet. De schrijver noemt de serie zelf een mix van Breaking Bad en The Wire. De personages zijn ook gevormd door zijn angsten en tekortkomingen op het gebied van drugs en medische fouten.

'Het succes is in zekere zin onwerkelijk en bizar', zegt Unge. 'Het boek is pas net in Zweden uitgekomen en moet zijn reis om de wereld nog maken.' Het tweede deel is volgens donkerder dan het eerste. 'Daarnaast ben ik een spin-off serie aan het afronden over het Tekla Universum, genaamd Ambulance. Die zal worden uitgegeven als een luisterboek.'

06 oktober 2019

'Ertoe doen' (nieuws, 2019)


De Gouden Strop hangt aan een zijden draadje 



Begin vorig jaar kondigde BookSpot met veel tamtam aan dat het voor zeker drie tot vijf jaar de Gouden Strop zou financieren. De webboekwinkel verdubbelde meteen het prijzengeld naar 20.000 euro. Nu trekt BookSpot zich terug als sponsor terwijl het deze maand nog wel twee prijzen van in totaal 100.000 euro toekent aan de auteurs van de beste literaire roman en het beste non-fictieboek. Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) moet nu naarstig op zoek naar een nieuwe weldoener. ‘Van pleeggezin naar pleeggezin, maar de Gouden Strop blijft een weeskind in de literaire familie’, schreef een van de acht winnaars, die zich hieronder uitspreken over de toekomst van Nederlands belangrijkste thrillerprijs. ‘Het is steeds weer hetzelfde gebedel en gelazer om het prijzengeld veilig te stellen.



Wat vind jij van het besluit van BookSpot?

Samantha Stroombergen (winnaar in 2019): ‘Jammer, natuurlijk. De thriller is een populair genre en het blijft teleurstellend dat het desondanks in het verdomhoekje blijft staan.’
Willem Asman (winnaar in 2018): ‘Bijzonder spijtig.’
Michael Berg (winnaar in 2013): ‘Behoorlijk waardeloos. Als ze nou alle prijzen hadden geschrapt had ik het nog kunnen begrijpen, maar nu de prijzen voor literatuur en non-fictie nog staan komt het erg over als minachting voor het thrillergenre. En dat steekt.’
Samantha Stroombergen
Elvin Post (winnaar in 2004): ‘Het is jammer, maar het is niet anders. Wel vreemd dat ze hebben aangegeven het voor zo'n lange periode te gaan doen en nu terugtrekken. Hebben ze een reden gegeven?’
Peter de Zwaan (winnaar in 2000): ‘Dit soort besluiten wordt op commerciële gronden genomenDaar kun je veel van vinden, maar als een sponsor zich daar druk om zou maken dan zou hij zich wel aan zijn woord houden. Het is niet heel chic wat nu gebeurt, maar zelfs als je heel goed luistert hoor je na kritiek geen BookSpotter die van zijn stoel valt. Blijkbaar genereren literaire romans en non-fictieboeken naamsbekendheid. Nederlandstalige misdaadromans doen dat niet. Einde organisatie Gouden Strop.’
Jac. Toes (winnaar in 1998): ‘Opmerkelijk, zeg je dan. Je belooft trouw voor drie jaar aan je geliefden Bookspot Gouden Strop en de Bookspot Schaduwprijs (27.000 euro all inclusive), je laat haar na twee jaar in de steek om haar in te ruilen voor twee veel duurdere nieuwe minnaressen, de BookSpot Literatuurprijzen fictie en non-fictie (meer dan 100.000 euro). En dan zeg je dat het een geldkwestie is.
Nog opmerkelijker is de reactie van Peter Römer (voorzitter Genootschap Nederlandstalige Misdaadauteurs) en Charles den Tex (voorzitter stichting Gouden Strop). Ze verklaren zich ‘dankbaar voor de afgelopen jaren’. Geen woord van verbazing, verontwaardiging of boosheid. Ik snap dat niet iedereen in de wieg is gelegd voor een vechtscheiding maar er bestaat ook nog zoiets als het nakomen van afspraken. Dat heet fatsoenlijk zaken doen. Ik ken de contracten niet die zijn afgesloten met BookSpot en maar afgaande op de summiere communicatie van beide voorzitters over deze kwestie lijken ze nog in shock over deze plotselinge verlating. Maar het is nog niet te laat om met een goede advocaat (Knoops? Hij schreef ook een paar thrillers) de gang naar de rechter in te zetten.’
René Appel (winnaar in 1991 en 2001): ‘Het is wat mij betreft een jammerlijk besluit. Is de toezegging om de Gouden Strop drie tot vijf jaar te financieren niet vastgelegd in een contract? Zo nee, is dat een beetje naïef van de Stichting Gouden Strop. Zo ja, dan is er een basis voor een juridische procedure. Bedenk verder ook dat die twee prijzen van ieder 50.000 euro Bookspot veel meer kosten dan totaal 100.000 euro. Denk aan kosten van juryleden, secretariaat, uitreiking enz.’
Tomas Ross (winnaar in 1987, 1996 en 2003): ‘Ik weet niet of het GNM BookSpot kan dwingen de prijs in elk geval nog komend jaar te betalen, contract is contract per slot, ook mondelinge toezeggingen zijn rechtsgeldig, ik zou het in ieder geval wel doen en het verbaast me dat we daar niks over horen.’



Hoe zie jij de toekomst van de Gouden Strop?

Stroombergen
: ‘Laten we hopen dat de Gouden Strop flink wat jaren blijft bestaan. Het voelt allemaal wel een beetje als een munt die beide kanten op kan vallen. Ik denk dat we allemaal mooie wensen hebben voor wat de Gouden Strop zou moeten betekenen binnen het landschap van andere prijzen, maar het lastige daaraan is dat we daarvoor ook anderen nodig hebben, zoals de media. En als die niet mee bewegen...’
Willem Asman
Asman
: ‘Daar is sinds de oprichting discussie over, ik ken geen ander genre dat zo hartgrondig eigengereid kan lopen zeiken over zijn eigen voornaamste assets. We hadden het natuurlijk allemaal liever anders gezien, BookSpot begon zo veelbelovend, maar ik maak me op de lange termijn geen zorgen. De Gouden Strop is een merk, niet meer weg te denken, die 20K was echt niet uit liefdadigheid.’
Berg: ‘Ik zou het echt niet weten. Een nieuwe sponsor zoeken? Of de prijs in eigen beheer voortzetten? Het thrillergenre verdient een prijs maar als de media-aandacht dermate gering blijft ben ik bang dat het niks wordt. Leuk voor ons schrijvers maar het grote publiek merkt er niets van. De vraag is hoe je het schip moet keren. Een andere vorm van jureren misschien, een publieksjury, waardoor de prijswinnaars ook echte bestsellers kunnen worden. Ik wou dat ik het wist.’
Post: ‘Ik verwacht dat er wel een andere sponsor komt. De prijs bestaat al zo lang.’
De Zwaan: ‘Voornamelijk hééél kort.’
Toes: ‘Als je dan toch een prijs wilt handhaven, zou het wel zo handig zijn om te bepalen: waarom? Gaat het genre ten onder wanneer er geen jaarlijkse mededeling ‘And the winner is…’ verschijnt? Gaan de verkoopcijfers omlaag zonder de GS?
Zelf zou ik in ieder geval de antieke naam afschaffen. Niemand weet nog waar ‘Gouden Strop’ vandaan komt of wie Joop van den Broek was (Wie? Good old Joop van ver uit de vorige eeuw die een totaal onbekend boek met een gelijknamige titel schreef). Kom dus met een nieuwe prijs in een nieuwe jas. Maak een stevig businessplan (van vijf jaren?), waarin je belangen van sponsor én het genre én de deelnemers vastlegt. Zoek er een organisatie bij die inhoudelijke grote affiniteit met het genre of de literatuur in het algemeen heeft.’
Appel: ‘Ik ben in het verleden als bestuurslid van het GNM al op zoek geweest naar een nieuwe sponsor (dat is toen gelukt: de Bruna boekhandels), maar ik weet dat het verdomd moeilijk is. Toch is dat het enige wat er op zit als je de Gouden Strop wilt behouden. Hij mag wat betreft het prijzengeld dan best terug naar 10.000 euro. Belangrijk is, zoals altijd, de publiciteit die je ermee kunt creëren. Als dat niet lukt, maakt een Gouden Strop weinig kans op financiering.’
Ross: ‘Het verbaast me niet dat BookSpot zich terugtrekt. Het is helaas zoals ik al meer zei: de Strop is gedevalueerd, qua uitstraling maar zeker om commercieel uit te baten. Daar is BookSpot dan dus ook achter gekomen. Ik heb opnieuw geen publiciteit gezien, niet tevoren, nauwelijks tijdens, niet achteraf. Vraag naar de Stropwinnaar en je krijgt geen antwoord, evenmin als op de vraag naar de meeste voorgaande winnaars. En het zou me weer wel verbazen wanneer Samantha Stroombergen meer dan 2000 exemplaren verkocht. Ook al zoals voorgaande prijswinnende titels uit de recente jaren.
De Strop heeft nauwelijks of geen effect op de verkoop, de prijswinnende uitgever besteedt - het oude liedje - zijn promogeld liever aan zijn buitenlandse bestsellerauteurs. Nodig, jawel, maar ook dom want zonder betaalde publiciteit worden geen eigen debutanten dat.
De Strop - het wordt eentonig, en ik weet dat het tegengesproken wordt - was tijdelijk bedoeld, voor pakweg een jaar of tien. Waarom? Omdat het toen al duidelijk was dat we een klein clubje zijn dat het op de langere termijn nooit alleen zou redden. Goedbedoeld, aanvankelijk wel prima aandacht en goede verkoop, maar alras Ons kent Ons. En dat werkt tegen je.
Drie maal de Strop winnen is mooi maar het doet wenkbrauwen fronsen. Zo ook met de steeds terugkerende juryleden, daar heb je Jos van Cann weer, en dezelfde voorzitster die bij mijn beste weten een schat is maar deskundig waar het om thrillers gaat?’


Fictie en werkelijkheid (nieuws, 2019)

Vrouw herkent medisch dossier in thriller



De Vlaamse thrillerauteur Toni Coppers ligt onder vuur. Een ex-patiënte van een traumapsycholoog herkende veel van haar medische geschiedenis in zijn boek Het vergeten meisje. Coppers bedankt in de thriller uitvoerig de psycholoog met wie hij had samengewerkt. En de man was háár behandelaar. De vrouw stapt nu met een klacht naar een commissie die het handelen van psychologen onderzoek.

'De psycholoog heeft doodleuk mijn levenstrauma’s verpatst aan een misdaadauteur', zegt de vrouw in Het Laatste Nieuws. De betrokken psycholoog, Erik De Soir, reageert in dezelfde krant onthutst: 'Ik gaf Coppers enkel wat info over het werken met hypnose, nooit over zaken uit patiëntendossiers.' Ook Standaard Uitgeverij en de schrijver zelf ontkennen met klem.

De Vlaamse thrillerauteur Toni Coppers ligt onder vuur. Een ex-patiënte van een traumapsycholoog herkende veel van haar medische geschiedenis in zijn boek Het vergeten meisje. Coppers bedankt in de thriller uitvoerig de psycholoog met wie hij had samengewerkt. En de man was háár behandelaar. De vrouw stapt nu met een klacht naar een commissie die het handelen van psychologen onderzoek.

De ex-patiënte bevestigt tegenover het dagblad dat een klacht is ingediend, maar wil niet dat haar naam openbaar wordt gemaakt. Wat ze heeft meegemaakt gaat over het verlies van een kind, over een aanranding op jeugdige leeftijd en over incidenten op het werk. 'Alles is destijds in alle vertrouwen besproken met de psycholoog. Je mag er van uitgaan dat hij jouw problemen niet doorvertelt aan iedereen die het horen wil? Laat staan dat hij jouw ‘strafste anekdotes’ doorgeeft aan een misdaadauteur?'

De vrouw stelt dat ze haar dagboek naast de thriller van Toni Coppers heeft gelegd. 'Er zijn hele fragmenten letterlijk overgenomen. Zelfs de namen van mijn familie en vrienden staan er in.  (...) Vrienden en familie die mijn verleden kennen, herlazen net als ik een donkere periode die we hadden meegemaakt.'

Traumapsycholoog Erik De Soir erkent dat hij een gesprek heeft gevoerd met Coppers. De schrijver benaderde de psycholoog met de vraag of hij hem meer uitleg wilde geven over het gebruik van hypnose. 'Dat heb ik ook gedaan. Maar ik heb met Toni Coppers alléén gesproken over hypnose, nooit over zaken uit patiëntendossiers.'

Coppers en zijn uitgeverij ontkennen eveneens met klem dat het boek gebaseerd zou zijn op bestaande dossiers van De Soir. Het boek gaat over een jonge wijkagente. Als ze bij de controle van een woning een bloedbad aantreft, raakt ze volledig in shock. Haar therapeut stelt hypnose voor om het trauma te helpen verwerken. Maar als tijdens de hypnose de deur van haar kindertijd opent, belandt ze in een nog grotere nachtmerrie, waarbij onverwerkte jeugdtrauma’s naar boven komen.

Bron: Het Laatste Nieuws

03 oktober 2019

Dertig boeken (nieuws, 2019)

Jacob Vis op jacht naar Gouden Vleermuis 



Jacob Vis heeft een plek bemachtigd op de shortlist voor de Gouden Vleermuis 2019. De winnaar van de Diamanten Kogel 2015 gaat de strijd aan met vijf medegenomineerden om de oeuvreprijs van het Nederlands Thrillerfestival in Zoetermeer in de wacht te slepen. 

Vorige maand werd de zeventien auteurs tellende longlist voor de MAX Gouden Vleermuis gepubliceerd. Dat aantal is nu teruggebracht tot zes.

Naast Vis maken de Nederlandse schrijfsters Corine Hartman, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt en de Vlaamse Hilde Vandermeeren kans op de prijs. Ook de Zuid-Afrikaanse bestsellerauteur Deon Meyer is door de jury bestaande uit Cees van Rhienen, Heleen Janse, Coenraad de Kat en Bé Emmens op de shortlist gezet.

Aan de award hangt een geldbedrag van vijfduizend euro. De uiteindelijke winnaar zal bekend worden gemaakt tijdens het boekenprogramma van het Nederlands Thrillerfestival. Dat is op zondag 27 oktober om 14 uur. De Gouden Vleermuis zal aan de winnaar worden uitgereikt door de directeur van Omroep MAX, Jan Slagter.

De Gouden Vleermuis is een oeuvreprijs en van een oeuvre is volgens de jury pas sprake als de auteur ten minste vijf thrillers heeft gepubliceerd. Dat hebben alle genomineerden gedaan. Jacob Vis is dan niet de best verkopende auteur van het zestal, hij heeft wel het grootste oeuvre. Hij debuteerde al in 1987 met Prins Desi. Eind deze maand verschijnt zijn dertigste boek bij uitgeverij Ellessy Crime, getiteld De Borneodeal.

02 oktober 2019

Gesignaleerd 473 (nieuws, 2019)

Nicola Rayner - Uit het oog



Bij uitgeverij Cargo verschijnt op 17 oktober de thriller Uit het oog van de Britse schrijfster Nicola Rayner. De pers in haar land is lovend over het boek. '
Net zo goed als Het meisje in de trein', zegt The Observer. En The Guardian is ook onder de indruk. 'Een verslavende thriller, met een einde waar je stil van wordt.'

Alice Bell weet dat haar man George van mooie vrouwen houdt. Ze weet ook dat hij haar aanbidt en dat haar zwangerschap hun relatie alleen maar hechter zal maken. Maar als ze terugkomt van een zakenreis ziet ze in de weerspiegeling van een treinraam een prachtige roodharige vrouw.

De vrouw is het evenbeeld van Ruth, haar medestudente van jaren geleden, die na een nachtelijke zwempartij spoorloos is verdwenen.

Wanneer ze George vertelt over het voorval in de trein, reageert hij heel terughoudend. En als ze ontdekt dat een oude groepsfoto vlak daarna bijgeknipt en opnieuw ingelijst is, wordt Alice wantrouwend. Want wat weet George over Ruth, en wat was zijn relatie met haar? En kan Alice zelf nog vertrouwen op de herinneringen aan haar studietijd?

Nicola Rayner is geboren in Zuid-Wales en woont nu in Londen, waar ze werkt als freelance journaliste, gespecialiseerd in dans en reizen. Uit het oog is haar debuutthriller.

Vastgevroren in het ijs (nieuws, 2019)

Ook Erlendur mag op adem komen 



Aan sommige thrillerpersonages schijnt echt een houdbaarheidsdatum te kleven. Dat dacht Ian Rankin over rechercheur John Rebus die de zestig naderde en door zijn schepper met pensioen werd gestuurd. Om hem enkele thrillers later weer te laten opdraven overigens. En dit jaar kondigde Michael Robotham een serie thrillers aan met een nieuwe held, de jonge psycholoog Cyrus Haven. Of de briljante Joe O'Loughlin, die al jaren tobt met de ziekte van Parkinson, terugkeert, liet de Australische schrijver in het midden.

En het moment om - wellicht definitief - het veld te ruimen lijkt ook gekomen voor Erlendur Sveinsson, de moeilijk te benaderen rechercheur met een groot invoelingsvermogen. Hij mocht in veertien thrillers van Arnaldur Indriðason aan de bak. Maar in de nieuwste thriller van de IJslandse bestsellerauteur keert de politieman niet meer terug.

Op 12 november verschijnt bij uitgeverij Volt een nieuw boek van Indriðason: Smeltend ijs. Dit is het eerste deel in een nieuwe serie met in de hoofdrol inspecteur Konráð, een man op leeftijd overigens.

Op de gletsjer Langjökull wordt een lichaam gevonden, vastgevroren in het ijs. Het blijkt te gaan om een ondernemer die al dertig jaar wordt vermist. Een uitgebreid onderzoek leverde toentertijd niets op; er waren meerdere verdachten in beeld maar er kon niets bewezen worden.

De politie vraagt hulp aan de gepensioneerde politieman Konráð, die de verdwijning destijds onderzocht. De zaak heeft hem nooit losgelaten, en wanneer er een vrouw zich met nieuwe informatie bij hem meldt komt er plots weer beweging in het onderzoek.

Arnaldur Indriðason (Reykjavík, 1961) is historicus en schrijver. Hij is winnaar van de Martin Beck Award (voor de beste thriller in Noord-Europa) en de CWA Gold Dagger Award (de grootste prijs voor het spannende boek). Van zijn boeken zijn wereldwijd vijftien miljoen exemplaren verkocht.