21 mei 2019

Huldiging (nieuws, 2019)

Uitreiking Gouden Strop weer niet op tv 



Waarschijnlijk zal het een item van zo'n twintig seconden worden in het NOS Journaal, maar een rechtstreekse uitzending op tv zal de uitreiking van de BookSpot Gouden Strop en de Schaduwprijs niet worden. Dat mag worden opgemaakt uit de uitnodiging die de Stichting CPNB naar uitgevers en pers heeft verzonden. 

Werden de nominaties van de twee thrillerprijzen op 1 mei nog gedaan tijdens het RTL-programma 5 Uur Live, op woensdag 29 mei zit het er niet in dat een tv-programma live verslag doet van de huldiging van de winnaars. De bekendmaking van de bekroonde boeken voor de Gouden Strop en de Schaduwprijs is namelijk aan het eind van de middag gepland in een Italiaans restaurant dat is gevestigd in het gebouw van de Goede Doelen Loterijen in Amsterdam.

In 2018 was evenmin sprake een rechtstreekse uitreiking op tv. Schrijvers Willem Asman en Eva Keuris ontvingen toen respectievelijk de Gouden Strop en de Schaduwprijs tijdens een evenement op het landgoed van boekenwebwinkel BookSpot in 's-Graveland. Het jaar daarvoor was de uitreiking wel live op tv: tijdens RTL Late Night, de talkshow van Humberto Tan. De prijsuitreiking werd afgeraffeld en was in een vloek en een zucht voorbij, hetgeen leidde tot veel gemopper bij auteurs en media.

Enorme honger (nieuws, 2019)

Thomas Harris: 'Ik heb nooit iets zelf verzonnen' 



In zijn eerste interview in vier decennia heeft Thomas Harris, de schrijver van de klassieker The Silence of the Lambs, herhaaldelijk verklaard dat hij nooit iets zelf heeft verzonnen. Een verrassende openbaring, aangezien de schrijver de schepper is van een onvergetelijk maar ook monsterlijk karakter, Hannibal Lecter.

'Ik denk niet dat ik ooit iets uit mijn duim heb gezogen', zei Thomas Harris in een interview met de New York Times. 'Alles wat ik schreef, is daadwerkelijk gebeurd. Niets verzonnen. Je hoeft eigenlijk helemaal niet iets te verzinnen in deze wereld.'

Volgens de NYT-journaliste Alexandra Alter gaf Harris steeds dit antwoord wanneer zij hem vroeg naar de oorsprong van sommige personages of verhaalelementen. Dat leidde bij haar tot de conclusie dat Harris een 'oplettende waarnemer was en een kroniekschrijver over mensen en hun donkerste impulsen'.

Van Harris verscheen vorige week de thriller Cari Mora, zijn eerste boek in dertien jaar en zijn eerste sinds 1975 waarin hij niet schreef over Hannibal Lecter. In zijn nieuwe boek schrijft hij over een Colombiaanse vluchtelinge die is ingehuurd om te passen op een villa die ooit eigendom was van Pablo Escobar.

'Het Hannibal-personage wandelt nog regelmatig mijn geest binnen', zegt Thomas Harris.'Soms vraag ik me af hoe het met hem gaat. 'Maar nu wilde ik schrijven over Miami Beach, de mensen hier en over de dromen en aspiraties van de nieuwe mensen die hier naartoe komen. Je ziet in hun ogen een enorme honger naar een ander leven.'

Hannibal Lecter begon tot de verbeelding van veel mensen te spreken na de verfilming van The Silence of the Lambs, waarin Jodie Foster en Anthony Hopkins schitteren als respectievelijk FBI-agente Clarice Starling en de charmante kannibaal dr. Lecter. Harris zei dat hij jarenlang de film niet heeft willen zien, omdat hij teleurgesteld was in de verfilming van zijn thriller Red Dragon (1996) door Michael Mann.

Nadat de film Oscars had gewonnen belandde Harris toevallig op het kataal van een tv-station dat de film op het scherm bracht. 'De dialogen komen heel bekend over, het is een prachtige film.' Harris heeft er altijd voor gekozen om in de luwte te leven'. Hij vertelde de journaliste dat roem veel vervelender is dan al het andere.

Bron: The Wrap

20 mei 2019

Gesignaleerd 465 (nieuws, 2019)

Tine Bergen - Vissen praten niet



Bij uitgeverij Vrijdag verschijnt 23 mei de thriller Vissen praten niet van de Vlaamse auteur Tine Bergen. Volgens de uitgever gaat het om 'een roman die onder je huid kruipt'. 


Wanneer kleuterjuf Flo toevallig blauwe plekken opmerkt bij een van haar leerlingen, beseft ze al snel dat deze niet veroorzaakt kunnen zijn door een ongelukkige val. Nee, het jongetje is overduidelijk de vuisten van zijn vader tegengekomen. Niemand luistert naar haar veronderstellingen. Tot een paar maanden later de politie aan de deur staat...

Ze wordt verdacht van moord op David De Vader, de vader van een van de kleuters uit haar klas. Flo wordt meegenomen voor een gesprek over de voorbije zomer. Een gesprek over blauwe plekken op kinderruggen, temperamentvolle vakantieliefdes, chocolade en bedreigingen over de babyfoon.

Een gesprek dat niet alleen haar leven, maar ook dat van heel wat anderen onherroepelijk zal veranderen. Flo leert wat ze eigenlijk al wist: dat er ergere zaken zijn dan van moord verdacht worden. Een gesprek dat uiteindelijk vooral gaat over wat niet wordt gezegd. Want vissen praten niet.

'Vissen praten niet geeft ontzettend veel leesplezier omdat Tine Bergen de lezer voortdurend op het verkeerde been zet', zegt haar uitgever Ronald Grossey. 'Er is niet alleen het verhaal van het jongetje en zijn ouders, gaandeweg wordt ook duidelijk dat de kleuteronderwijzeres zelf diepe wonden heeft overgehouden aan haar verleden. Bovendien schrijft Tine Bergen zo intens mooi en beklijvend dat dit boek smeekt om in één ruk uitgelezen te worden en vervolgens nog dagen zal nazinderen.'

Tine Bergen (1981) is journaliste en auteur van jeugdboeken, fictie en non-fictie voor volwassenen. In 2018 verscheen haar familieroman Merg. Koekoeksjong is de titel van een thriller van Bergen die in 2013 op de markt kwam.

In het tuinhuisje (nieuws, 2019)

Nederlandse detectiveschrijver in Amerikaans magazine


Het Amerikaanse Ellery Queen Mystery Magazine gaat een verhaal publiceren van detectiveschrijver Anne van Doorn, pseudoniem van Marco Books. Dat heeft de schrijver via zijn uitgeverij laten weten. Het Amerikaanse tijdschrift bestaat sinds 1941 en publiceert verhalen van thrillerschrijvers en literaire schrijvers.

De Amerikanen kochten de rechten van de Engelse vertaling van De dichter die zichzelf opsloot,  nadat, aldus Van Doorn, 'een scout van het tijdschrift hem had ontdekt'. Het verhaal is ook terug te vinden in de bundel De mysteries van Robbie Corbijn, dat recent is verschenen en dat tien spannende verhalen bevat.

Van Doorn is niet de eerste Nederlandse auteur die een verhaal in het gerenommeerde tijdschrift opgenomen ziet. Ook Janwillem van de Wetering publiceerde in het blad, evenals de Vlaamse auteurs Bavo Dhooge, Bob van Laerhoven en Hilde Vandermeeren.

De dichter die zichzelf opsloot gaat over Cornelis Meijer. Hij is er niet van overtuigd dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie wel denkt. Zijn vader, die dichter was, sloot zich op in zijn tuinhuisje en schoot zichzelf voor het hoofd. Of was het een moord? Meijer schakelt recherchebureau Research & Discover in om het antwoord te vinden. Speurders Robbie Corbijn en Lowina de Jong zoeken op de Veluwe, waar het drama zich voltrok, naar de ware toedracht van Meijers dood.

Schrijver Anne van Doorn vindt het een grote eer dat dit verhaal nu ook in Amerika verschijnt. 'In Ellery Queen Mystery Magazine hebben alle belangrijke detective- en thrillerschrijvers gepubliceerd, waaronder Agatha Christie, Ruth Rendell en Stephen King. Maar ook literaire grootheden als William Faulkner en Ernest Hemingway schreven voor dit blad.' Wanneer het tijdschrift de Engelse vertaling van De dichter die zichzelf opsloot publiceert, is nog niet bekend.

Wordt verwacht 464 (nieuws, 2019)

De jacht op een vrouwelijke nazi



Op 20 augustus verschijnt bij HarperCollins Holland De jaagster van Kate Quinn. ‘Een indrukwekkende historische roman in de nasleep van WOII', oordeelde Booklist. 'Behalve een spannende zoektocht naar gerechtigheid omvat het boek drie onvoorspelbare liefdesgeschiedenissen.’


Het is 1946. De Britse oorlogscorrespondent Ian Graham is erop gebrand de vrouw te pakken te krijgen die bekendstaat als Die Jägerin – De jaagster. Ze heeft gruwelijke misdaden gepleegd, maar Ian wordt ook door een heel persoonlijke reden gedreven.

Het lijkt een onmogelijke opgave, tot hij Nina Markova ontmoet, een Russische pilote die tijdens de oorlog in vijandelijke handen viel maar wist te ontsnappen. Zij is de enige die ooit oog in oog heeft gestaan met De jaagster en het heeft overleefd.

Ondertussen maakt de zeventienjarige Jordan in Amerika kennis met de nieuwe verloofde van haar vader, een vrouw met een licht Duits accent en een verleden waarover ze niet wil praten...

Kate Quinn studeerde aan de universiteit van Boston. Ze heeft diverse historische romans op haar naam staan, waaronder Het Alice-netwerk, dat onder andere werd opgepikt door Reese Witherspoons Book Club. Haar boeken zijn in verschillende talen vertaald.



De trailer van De jaagster:




19 mei 2019

Psychopathische drugsbaas (nieuws, 2019)

IT-expert met debuut in de race voor thrillerprijs 



De Britse IT-specialist Khurrum Rahman is met zijn debuutthriller East of Hounslow doorgedrongen tot de shortlists voor de Theakston Old Peculier Crime Novel of the Year Award. Rahman moet het opnemen tegen oud-winnares Belinda Bauer en ervaren auteurs als Mick Herron en Val McDermid.

Khurrum Rahman werd in 1975 geboren in de Pakistaanse metropool Karachi. Toen hij één jaar oud was verhuisde hij met zijn ouders naar Groot-Brittannië. Dar ontwikkelde hij zich als computerexpert en werkte hij achttien jaar voor een gemeente. Maar zijn grote liefde lag en ligt bij de fictie. Rahman liet de IT voor wat het was en schrijft nu scenario's voor een onafhankelijke filmmaker.

East of Hounslow is het eerste deel van een spionagetrilogie rond Javid Qasim, een kleine drugsdealer in West-Londen. Maar dan ziet de geheime dienst in hem een goede kandidaat om de rol van geheim agent te spelen, terwijl de hardliners in de moskee denken dat hij voor hen zegenrijk werk kan verrichten. Zij gezapige leventje lijkt te imploderen.

Een verzwarende factor is dat Qasims beste vriend rechercheur is bij het plaatselijke politiekorps en dat Qasim erin slaagt om de nieuwe BMW en 10.000 pond die hij schuldig is aan een psychopathische drugsbaas kwijt te raken.

Belinda Bauer stond al eerder met haar thriller Snap op de longlist van de Man Booker Prize, maar is nu echt in de race voor de 'Theakston'. Haar boek is gebaseerd op de moord op de zwangere Marie Wilks op de snelweg M50 in 1988. De moord is tot op heden onopgehelderd. Volgens de jury is Snap 'een stijlvolle en intelligente roman over hoe wij een trauma overleven'. 

De rechtbankthriller Dertien van Steve Cavanagh staat eveneens op de shortlist. Ian Rankin prees vooral de 'adembenemende plot'. De Ierse advocaat Cavanagh verhaalt over een seriemoordenaar die niet in het beklaagdenbankje zit, maar in de jury. 

Zowel Mick Herron als Val McDermid was genomineerd voor de Theakston-prijs van vorig jaar, die overigens gewonnen werd door Stav Sherez met de thriller The Intrusions. Oud-winnares McDermid (ze won in 2006) kan met Broken ground, over een geheim dat 70 jaar lang in een veengebied in de Schotse hooglanden begraven lag, die prestatie herhalen.

Herron is genomineerd met London rules, een deel in de serie over Slough House, het afvoerputje van MI5. In dit boek komen de Brexit-problemen en een samenzwering van terroristen ter sprake.

Met The Quaker won Liam McIllvanney al in 2018 de naar zijn vader William vernoemde McIlvanney Prize. Liam, hoogleraar Schotse studies in Nieuw-Zeeland, situeert The Quaker in het Glasgow van 1969 waar de nooit gepakte seriemoordenaar Bible John actief is.

De winnaar van de Theakston-prijs wordt gekozen door een vakjury én door de publieksjury. Van 1 tot 14 juli kunnen lezers hun stem uitbrengen op www.theakston.co.uk. De winnaar, die een geldbedrag van 3.000 Britse pond en een met de hand gegraveerd biervat mee naar huis mag nemen, wordt op 18 juli bekendgemaakt. Eerdere winnaars zijn Colin Dexter, Ruth Rendell, Lee Child en John Grisham.

15 mei 2019

Onorthodoxe werkmethode (nieuws, 2019)

Een keel vol bijen 



Wie van de romans van de Spanjaard Carlos Ruiz Zafón houdt, zal weglopen met een nieuwe serie van zijn landgenote Eva García Sáenz de Urturi, stelt uitgeverij A.W. Bruna. Haar trilogie van De Witte Stad ademt eenzelfde sfeer als het Barcelona-vierluik van de schrijver van de miljoenenseller De schaduw van de wind

Op 9 juli ligt het eerste deel, De stilte van de witte stad,  in de boekwinkel. In november volgt deel twee, De riten van het water. En de serie wordt in maart 2020 afgesloten met De heren van de tijd.

De schrijfster verhaalt over een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden: omgekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt in de Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode werkt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

'Zo levensecht geschreven dat het lijkt of je erbij bent', oordeelde El periódico de Catalunya over het eerste deel van de drieluik. En het magazine Qué Leer schrijft: Als je wilt genieten én lijden - genieten omdat het zo spannend is en lijden omdat je niet nóg sneller kunt lezen - dan is De stilte van de witte stad je boek.'

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Victoria en woont sinds haar vijftiende in Alicante, alwaar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek, dat ze in eigen beheer uitgaf, werd een enorme bestseller. Haar trilogie van de Witte Stad verschijnt in Spanje bij Planeta en hiervan zijn inmiddels meer dan een miljoen exemplaren verkocht.

Vooroordelen (nieuws, 2019)

Kritiek op beperkt aandeel vrouwen in thriller top honderd 



De Sunday Times is onder vuur komen te liggen na de publicatie van de lijst van 100 beste misdaadromans en thrillers sinds 1945. Slechts een derde van de titels is geschreven door vrouwen. 

De lijst die op 12 mei in de krant verscheen is samengesteld door vijftien kenners, acht mannen en zeven vrouwen. De ranglijst bevat namen als Agatha Christie en Donna Tartt.

De Ierse schrijfsters Marian Keyes (35 miljoen verkochte boeken, auteur van Die charmante man en Ben je gek) en Sheila O'Flanagan lieten via social media weten de lijst af te keuren. Keyes (foto) stelde via Twitter: 'Slechts 28 boeken zijn geschreven door vrouwen. De chronische bewuste en onbewuste vooroordelen tegen het werk van vrouwen nemen toe.'  Ze voegde vervolgens een rij namen van vrouwelijke auteurs toe die volgens haar op de lijst behoren te staan. Haar tweet kreeg binnen twee dagen 3.000 likes.

'Elke lijst die niet gedomineerd wordt door vrouwelijke auteurs op een manier zoals het genre vandaag door hen wordt bepaald, slaat de plank volledig mis', antwoordde fantasy-auteur Robin Stephens op Keyes' statement. Sheila O'Flanagan was het daar roerend mee eens. 'Er zijn zo veel klassiekers geschreven door onder anderen P.D. James en Ruth Rendell. Die hebben het pad geëffend voor veel hedendaagse schrijfsters.'

Ed Wood, directeur van de Britse uitgeverij Sphere, had eveneens kritiek op de lijst. 'Dit slaat nergens op. Misdaad is het enige genre waar mannen en vrouwen al heel lang gelijk beoordeeld worden, zowel in de kritieken als op commercieel gebied. Naast Arthur Conan Doyle heb je Agatha Christie, de bestverkopende auteur aller tijden, voor Colin Dexter heb je P.D. James en voor Michael Connelly heb je Sara Paretsky.'

Literair redacteur Andrew Holgate van de Sunday Times liet in een reactie weten dat de lijst grotendeels was samengesteld door vrouwelijke journalisten. Drie mensen deden het meeste werk: redacteur Karen Robinson en de recensenten John Dugdale en Joan Smith.

Bron: The Bookseller 

14 mei 2019

Dichtbij en ver weg (nieuws, 2019)

Suzanne Vermeer haalt uit



De fans van Suzanne Vermeer zitten gebeiteld. Deze zomer verschijnen maar liefst drie boeken van 'haar' hand: de zomerthriller van 2019, een verhalen bundel en een minithriller. 


De nieuwe zomerthriller Het strandhuis is net verschenen. Wie deze al uit heeft, hoeft maar een paar weken te wachten op nieuw leesvoer.

Op 18 juni komt de nieuwe verhalenbundel De eilanden uit. Met zeven spannende verhalen die zich afspelen op eilanden dichtbij en ver weg. De bundel bevat tevens het winnende verhaal van de Suzanne Vermeers Schrijf je eigen vakantiethriller-schrijfwedstrijd.

En dan zijn we er nog niet, want vanaf 6 augustus is de nieuwe minithriller Zuidenwind te koop. Een bonusthriller van Suzanne Vermeer om, aldus de uitgever, 'in één dag te bingelezen'. Het decor van dit verhaal is Bergen aan Zee.

Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur Paul Goeken. In overleg met zijn familie is besloten om de boeken van Suzanne Vermeer voort te zetten. Alle titels van Vermeer zijn in de bestsellerlijst verschenen en twee titels werden genomineerd voor de NS Publieksprijs. Met 2,5 miljoen verkochte boeken is Suzanne Vermeer een bestsellerkanon.

10 mei 2019

Gesignaleerd 464 (nieuws, 2019)

Tim Willocks - Moord volgens Turner



Bij uitgeverij De Fontein verschijnt op 14 mei Moord volgens Turner van de Britse arts Tim Willocks. Een thriller 'in filmische stijl', aldus de uitgever. 'Het rauwe landschap van Zuid-Afrika wordt weerspiegeld in zijn personages. Willocks snijdt maatschappelijke thema's aan en combineert die met snelle, plotgedreven actie.' 


De jonge Afrikaner Dirk Le Roux rijdt in Kaapstad dronken een zwart meisje aan. Zijn moeder, Margot Le Roux, een machtige zakenvrouw, weigert haar zoons leven te laten ruïneren door het lot van een dakloos meisje zonder enig toekomstperspectief. In een land waar corruptie en machtsmisbruik overheersen, zal niemand daarnaar kraaien.

Maar dat is buiten Turner gerekend, een zwarte rechercheur van onbesproken gedrag. Hij reist naar het stadje waar Margot Le Roux alles lijkt te beheersen, inclusief de politie. Turner weigert te buigen voor intimidatie en omkoping. Als vervolgens de jacht op hém wordt geopend, moet hij vechten voor zijn leven.

Tim Willocks (1957) is psychiater, karateka, romanschrijver en filmmaker. Hij schreef diverse filmscenario’s en werkte samen met grote Hollywoodregisseurs als Steven Spielberg en Michael Mann. Van zijn hand verschenen onder andere De Orde en De twaalf kinderen van Parijs. Hij woont en werkt in Ierland.

07 mei 2019

Anonieme mail (nieuws, 2019)

Het zusje dat weer terugkwam



Talrijk zijn de thrillers waarin een of meerdere zusjes verdwijnen. Dat gebeurt ook in de nieuwe thriller van C.J. Tudor, bekend van de bestseller De krijtman. Maar in dit boek duikt ze weer op. De thriller, die op 4 juni bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt, heet dan ook De terugkeer.


'Er is iets gebeurd met mijn zusje.

Ik weet niet wat, maar ze was niet dezelfde toen ze terugkwam.'

Met deze zinnen is de toon gezet in De terugkeer, waarin Joe Thorne de hoofdrol krijgt toebedeeld. Toen Joe vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.

Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag wil, maar omdat hij het geld nodig heeft – hij heeft schulden.

Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben. Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.

C.J.
(roepnaam Caz) Tudor is een freelance copywriter uit het Verenigd Koninkrijk. Van haar debuut De Krijtman werden de vertaalrechten aan maar liefst 39 landen verkocht. De terugkeer is haar tweede standalone thriller.

Tudor werd geboren in Salisbury en groeide op in Nottingham, waar ze nog steeds woont met haar partner en dochtertje. Ze schrijft al sinds haar kindertijd, maar ging er pas serieus mee aan de slag toen ze de 30 gepasseerd was. Haar leraar Engels vertelde haar vroeger eens dat hij uiterst teleurgesteld zou zijn als ze later geen premier of bestsellerauteur zou worden.

06 mei 2019

Traditie (column, 2019)


De Schaduwprijs verdient de strop 



(Door Peter Kuijt)


Drie debutanten maken dit jaar kans op de Gouden Strop. Het was voor het laatst in 1998 dat er zo veel beginnende schrijvers met hun boek op de shortlist stonden. Dat zorgde toen voor commotie en vandaag de dag is de heisa erom niet minder. Sommigen bepleiten uitsluiting van debutanten van de Gouden Strop, want daarvoor is al de Schaduwprijs. Veel beter is om juist die laatste prijs af te schaffen.

‘De Nederlandse thrillerwereld werd op 25 mei volledig verrast’, schreef recensent Johan Diepstraten eenentwintig jaar geleden in de krant BN/De Stem. Niet gelouterde namen als Tomas Ross, Peter de Zwaan en René Appel haalden toen de shortlist van de Gouden Strop, maar drie debutanten: Ed Sanders, Onno te Rijdt en Mirjam Boelsums. Uiteindelijk won overigens Jac. Toes met zijn hardloopthriller Fotofinish.

‘Thrillerschrijvers die niet werden genomineerd, opperden dat de Gouden Strop maar moet worden afgeschaft, omdat de prijs zichzelf zou hebben overleefd’, signaleerde Diepstraten. ‘Het tegendeel is waar. Er is weer veel gedoe rond de keuze van de jury, vergeten boeken komen in de schijnwerpers te staan en uit alles blijkt dat het misdaadgenre bloeit als nooit tevoren.’

Gedoe. Het is er altijd geweest rond de Gouden Strop en het zal altijd zo zijn. Dat is nu eenmaal traditie. Een relletje hoort erbij, je moet de aandacht blijven vasthouden.

‘We schijnen een verrassende keuze te hebben gemaakt’, zo citeer ik mezelf uit het juryrapport. Inderdaad, ik was destijds juryvoorzitter en dus medeverantwoordelijk voor de kennelijk opvallende shortlist. Volgens Vrij Nederland had de jury zelfs meegewerkt aan een nieuwe trend, de verruiming van het genre, ‘waarin van literaire zijde pogingen tot annexatie van de thriller worden gedaan’. Daar streefde de jury van toen niet bewust naar. Uit het juryrapport: ‘Zij beoordeelde gewoon wat volgens haar de vijf beste boeken waren die voldeden aan de criteria ‘misdaad als centraal gegeven’ en ‘spanning als dominant verhaaleffect’. Wel constateerden wij dat er dit jaar weer boeken bij waren die ook in een ander minder afgebakend genre kansrijk zouden kunnen meetellen.’

Ed Sanders won trouwens met zijn financiële thriller De frontrunners in 1998 de Schaduwprijs, die toen voor de tweede keer werd uitgereikt. Er was toen niemand die er een punt van maakte dat de later wegens faillissementsfraude veroordeelde auteur voor twee prijzen genomineerd was.

Hoe anders is dat nu. Twee debutanten, Kefah Allush en Kasper van Beek, zijn in de race voor zowel de Gouden Strop als de Schaduwprijs. Hoe is dat mogelijk, is de teneur van de reacties op Facebook en lezersfora. Gesuggereerd werd debuten uitsluitend toe te laten voor de Schaduwprijs. Mocht de schrijver met een tweede boek komen, dan zou hij pas kunnen meedingen naar de Strop. Het is een opmerking in de trant van ‘schrijf maar gauw een volgend boek, dan mogen de zijwieltjes van je kinderfietsje af’.

Wat goed is, komt snel. Dat is niet alleen zo bij Frenkie de Jong, maar ook bij sommige auteurs. Die spelen zich met hun eersteling in de kijker, vallen op bij jury’s van diverse pluimage (zie Elvin Post, Bram Dehouck) of – wellicht beter nog – scoren er meteen een bestseller mee, zie: Saskia Noort. Zulke verdienstelijke auteurs mag je niet de toegang tot de Gouden Strop ontzeggen. Een debuut is een boek, net zoals het tweede, derde, zevende of tiende boek van een schrijver. Die moeten gewoon kunnen meedraaien met de Gouden Strop. Én met de Schaduwprijs.

Toepasselijk is de naam van deze prijs voor thrillerdebutanten overigens wel. Want de prijs heeft vanaf het begin in de schaduw gestaan van grote broer Gouden Strop. Er altijd een beetje bijgehangen, nooit serieus genomen. In het begin was het al een aanmoedigingsprijs en laatst herhaalde Peter Römer, de hopman van de thrillerschrijversclub GNM dat weer voor de camera’s van het programma Vijf uur live. ‘Met die prijs zeggen we tegen de schrijvers: Ga hier vooral mee door.’

De vraag is of schrijvers een duwtje in de rug nodig hebben om achter hun laptop te gaan zitten. Die aandrang moet vooral van binnenuit komen. Ik ken schrijvers die zich na hun vijfde boek nog steeds afvragen of ze er wel mee moeten doorgaan. Tja, zo kun je blijven aanmoedigen.

Het is eerder de vraag of we de Schaduwprijs moeten laten voortbestaan. Want door een wijziging van de reglementen is die gedegradeerd tot een ‘mindere prijs’. Mocht zowel de jury van de Gouden Strop als die van de Schaduwprijs kiezen voor dezelfde winnaar, dan kan hij of zij niet meer deze twee prijzen tegelijk winnen. Zwaarder weegt dan de Gouden Strop, de Schaduwprijs gaat dan naar de nummer twee op de lijst, dus niet de oorspronkelijke keuze van de jury.

Ter verduidelijking: Mocht de jury van de Gouden Strop dit jaar dus kiezen voor Kefah Allush als winnaar en de jury van de Schaduwprijs ook al de auteur van De munt van Judea op plek 1 hebben staan, dan wint Kasper van Beek óf Erik Betten de debutantenprijs. En de winnaar zal hoe dan ook het gevoel niet van zich af kunnen schudden ‘tweede keus’ te zijn geweest. Als twee aparte jury's van twee aparte prijzen (de een bemand met recensenten, bibliotheekmedewerkers en boekverkopers, de andere gevuld met collega-auteurs) vinden dat een debuut de beste thriller is die dat jaar is verschenen, dan heeft dat juist nog meer betekenis en geeft dat nog meer waarde aan het boek in kwestie. ‘Het beste boek moet winnen’, aldus ook Hebban-hoofdredacteur Sander Verheijen. 'Je degradeert niet alleen de prijs door nummer 2 te laten winnen omdat het ook de 'grotere' prijs wint, ook de jury in kwestie.'

Kortom, schaf de Schaduwprijs af. Dan hou je meer over om de cheque van de Gouden Strop mee te verzwaren (verhoog het te winnen bedrag bijvoorbeeld naar 25.000 euro). Je bent meteen van een ondergeschoven kindje af dat de afgelopen 22 jaar toch al weinig tot geen aandacht kreeg en niet zal krijgen.

Pluspunt: je hebt geen gedoe meer.

Minpunt, als je van tradities houdt: je hebt geen gedoe meer...

Bloed en alcohol (nieuws, 2019)

Harry Hole ligt weer in de goot



Sommige seriepersonages leiden een verre van jaloersmakend leventje. Bij hen gaat het soms gruwelijk mis. Die hebben niet te maken met wat licht ongerief, zoals rechercheur De Cock die wel eens de kapstok miste bij het hoedje werpen, maar botsen tegen huizenhoge problemen op. Harry Hole, de protagonist van Jo Nesbø, krijgt het in een nieuw avontuur zwaar te verduren. 


In Het mes, dat op 18 juni bij uitgeverij Cargo verschijnt, keert Harry Hole terug naar waar het ooit begon. Of waar het ooit misging. Hij is weer aan de drank, zijn grote liefde Rakel heeft hem verlaten, voorgoed dit keer, en hij woont opnieuw op zijn oude adres aan de Sofia Gatan.

De politie in Oslo biedt hem een baan aan, maar hij mag alleen nog cold cases onderzoeken. Als na meer dan tien jaar gevangenis Svein Finne, de serieverkrachter en -moordenaar, weer op vrije voeten komt, is Hole ervan overtuigd dat hij opnieuw zal toeslaan.

Het is slechts de opmaat van veel grotere rampspoed. Want wanneer hij op een dag in zijn appartement ontwaakt na een nacht vol alcohol, ontdekt Harry dat hij besmeurd is met bloed. Het is het begin van een nachtmerrie die erger wordt dan hij ooit kon dromen. De briljante, onnavolgbare politieagent Harry Hole is terug en in de greep van de moordenaar die hem al zijn hele loopbaan achtervolgt.

Jo Nesbø (Oslo, 1960) is de meest succesvolle thrillerauteur van Noorwegen. Zijn werk wordt in meer dan vijftig landen uitgegeven, is verschillende malen onderscheiden en diverse titels zijn verfilmd. Hij is voormalig profvoetballer, beurshandelaar, muzikant en wereldreiziger.

De schrijver praat hier over Het mes:


De aantrekkelijke buurman (nieuws, 2019)

Hoe een ontslagronde toch gunstig kan uitpakken



Als Lisa Jewell niet twintig jaar geleden bij een reorganisatie haar baan was kwijtgeraakt, was ze nooit een bestsellerauteur geworden. Op 11 juni verschijnt bij uitgeverij A.W. Bruna de thriller Ik volg je, Jewells zeventiende boek. 


Joey Mullen is de hoofdpersoon in Ik volg je. Ze is weer terug in haar geboortestad na vier jaar in het buitenland, met een nieuwe man aan haar zijde. Het stel is op zoek naar een eigen plek, maar logeert voorlopig bij haar broer.

En dan ontmoet ze zijn buurman, Tom Fitzwilliam. Directeur van de plaatselijke school. Twee keer zo oud als Joey. Extreem aantrekkelijk. En ze begint hem te volgen.

Maar ze had nooit kunnen vermoeden dat een onschuldige verliefdheid zich zou ontpoppen tot een dodelijke obsessie. Of dat iemand anders haar zou gaan volgen...

Lisa Jewell (Londen, 1968) heeft inmiddels een flink aantal titels op haar naam staan. Ze begon haar carrière in de modebranche. Ze werkte voor de merken Warehouse en Thomas Pink. Maar ze raakte, zoals dat zo mooi heet, boventallig. Op een goede dag ging ze de uitdaging aan met een vriend: zij zou drie hoofdstukken schrijven van een roman en in ruil daarvoor kreeg ze een etentje aangeboden in haar favoriete restaurant. Die drie hoofdstukken mondden uit in haar roman Ralph's Party, die in 1999 het bestverkochte debuut in het Verenigd Koninkrijk werd.

Enkele jaren geleden is ze van genre veranderd, ze ging van chicklit naar psychologische thrillers. Met haar vorige thriller, Then She Was Gone, belandde ze in Engeland op #1 in de bestsellerlijst.

04 mei 2019

Gesignaleerd 463 (nieuws, 2019)

David Baldacci - Verlossing  



Bij uitgeverij A.W. Bruna verschijnt dinsdag 7 mei Verlossing van David Baldacci. Het is de vijfde thriller waarin Amos Decker, de rechercheur met het perfecte geheugen, zijn opwachting maakt.

Tijdens een bezoek aan zijn vroegere woonplaats Burlington in de staat Ohio, wordt Amos Decker benaderd door een man die hij in eerste instantie niet herkent. Maar wanneer de man zich aan hem voorstelt, gaan alle alarmbellen af.

Meryl Hawkins was de eerste persoon die Decker ooit arresteerde voor moord, vele jaren geleden toen Decker als jonge rechercheur aan het begin van zijn carrière stond. Het betrof een viervoudige moord – twee mannen en twee kinderen – en het bewijs was overweldigend: op de plaats van de misdaad achtergelaten DNA en een vingerafdruk lieten er geen twijfel over bestaan wie de dader was. Hawkins werd gearresteerd, berecht en veroordeeld tot levenslang.

Nu, twaalf jaar later, vertelt Hawkins aan Decker dat hij is vrijgelaten omdat zijn dagen zo goed als zijn geteld. Maar voor hij sterft, wil hij nog eenmaal duidelijk maken dat de moorden waarvoor hij is gestraft, nooit door hem zijn gepleegd.

Zou Decker destijds een fout hebben gemaakt? Wanneer hij zich weer verdiept in de zaak, ontdekt hij dat het bewijsmateriaal dat toen zo overtuigend leek, misschien toch niet zo zuiver was. Samen met zijn vroegere partner Mary Lancaster gaat hij op zoek naar de waarheid, maar dat neemt niet iedereen hem in dank af…

David Baldacci is uitermate succesvol met zijn thrillers, romans, YA-thrillers en twee kinderboeken. Met zijn Wish You Well Foundation Baldacci samen met zijn vrouw Michelle al jaar en dag tegen analfabetisme. Hiervoor ontving hij elf jaar geleden The Silver Bullet Award. Baldacci werd geboren in Virginia. Hij studeerde politieke wetenschappen aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde, en rechten aan de University of Virginia. Tijdens deze periode begon hij met schrijven.

|Na zijn studies was hij gedurende negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht en vanaf dat moment wijdde hij zich geheel aan het schrijven. Baldacci’s werk is in 45 talen vertaald en wereldwijd zijn er meer dan 100 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht. Zijn debuut Absolute Power werd in 1997 verfilmd door en met Clint Eastwood.

02 mei 2019

Onzekerheden (nieuws, 2019)

Borderliner op speurderspad 



Je hebt onaantastbare helden en je hebt helden 'met een vlekje'. En die laatste categorie hebben we het liefst. Of het nu een zwaarlijvige, barse rechercheur met een drankprobleem betreft of een spionnenbaas die zijn onderknuppels continu afblaft en het leven zuur maakt.

En dan zijn er ook helden met een duidelijke beperking. Denk bijvoorbeeld aan de briljante psycholoog Joe O'Loughlin, hoofdpersoon in de thrillers van Michael Robotham. Hij treedt onfrisse zaken met voortvarendheid tegemoet, maar moet ook de gevolgen zien te dragen van de ziekte van Parkinson, waaraan hij al dertien jaar lijdt. En op de eenmansredactie van De Spanningsblog denken we met liefde aan Lionel Essrog, een detective in een thriller van Jonathan Lethem. Essrog heeft het syndroom van Gilles de la Tourette, een aandoening met onverwachte tics die hij alleen met masturberen, het eten van cheeseburgers en het luisteren naar het nummer Kiss van Prince enigszins weet te beteugelen.

Schrijfster Corine Hartman, bekend van haar harde Jessica Haider-thrillers maar ook van bovengemiddeld goede standalone verhalen, heeft nu ook een held met een beperking gevonden. Ze luistert naar de naam Faye van Laar en ze heeft een borderline stoornis. Faye, onderhevig aan onvoorspelbare en grillige stemmingswisselingen, is de hoofdpersoon van de thriller Een duister pad die op 30 mei bij uitgeverij Cargo verschijnt.

Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.

Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.

Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat er een onwaarschijnlijk speurdersduo.

'De inspiratie voor mijn verhalen komt altijd uit het nieuws',  laat Corine Hartman in een persbericht van haar uitgeverij weten. 'Ik bewaar artikelen die me intrigeren, die zich in mijn hoofd nestelen en me niet meer loslaten. Bij Een duister pad was eerst het personage er. Faye. Een dertiger met een borderline stoornis, wonend in een psychiatrische inrichting op de Veluwe.

Met de setting van de inrichting ontstond het idee voor het belangrijkste thema in het verhaal: de risico's van het gebruik van antidepressiva. Een onderwerp dat regelmatig opduikt in de media, van zelfmoord en moord tot een aanklacht tegen het farmaceutisch bedrijf dat Seroxat op de markt brengt. Daarmee had ik ook een mooi uitgangspunt voor mijn verhaal: wat zou er kunnen gebeuren als iemand in de instelling om die reden met de dood wordt bedreigd?'

Corine Hartman (1964) is volgens haar uitgever een van de meest gelauwerde en gewaardeerde thrillerschrijvers van ons land, ze heeft immers vijf Gouden Strop-nominaties en twee Hebban Awards op zak.. Een duister pad is het begin van een nieuwe thrillerserie, met Faye van Laar in de hoofdrol.

01 mei 2019

And the nominees are... (nieuws, 2019)


Drie debutanten op shortlist Gouden Strop
 



Een zeldzame ontwikkeling is er gaande in deze editie van de BookSpot Gouden Strop. Maar liefst drie debutanten staan op de shortlist voor deze thrillerprijs. Twee van hen maken zelfs ook kans op de BookSpot Schaduwprijs.

Het komt wel vaker voor dat twee schrijvers met hun eersteling naar de finale van de Gouden Strop gaan. Zo was dat vorig jaar het geval met Chris Houtman en Eva Keuris.

Maar drie debutanten op de shortlist...? Dat was voor 't laatst het geval in 1998 (de beheerder van De Spanningsblog weet het nog goed, hij was toen juryvoorzitter). In dat bewuste jaar dongen Mirjam Boelsums (tegen haar zin overigens), Onno te Rijdt en Ed Sanders (pseudoniem van de later vanwege faillissementsfraude veroordeelde Ewoud Lietaert Peerbolte) mee naar de prijs van 25.000 ouderwetse guldens. Het was toen Jac. Toes die met zijn hardloopthriller Fotofinish de wedstrijd won.

Maar goed, terug naar het nu. De drie debutanten die grote kans maken op de 20.000 euro die aan de Gouden Strop verbonden is, zijn Kefah Allush met De munt van Judea (uitgeverij Volt), Samantha Stroombergen met De witte kamer (Meulenhoff Boekerij) en Kasper van Beek (Vogelvrij, Cargo). Zij moeten het opnemen tegen Felix Weber die Genadeschot (Meulenhoff Boekerij) schreef en het duo Henk Apotheker & Kirsten van Dissel dat Erfenis (Luitingh-Sijthoff) publiceerde. De genomineerden krijgen trouwens allen al sowieso duizend euro. Wie goed de shortlist tot zich laat doordringen, zal ontdekken dat geen enkele Vlaming de finale heeft bereikt.

Mocht Felix Weber er met de Strop vandoor gaan, dan komt hij op gelijke hoogte met drievoudig winnaars Tomas Ross en Charles den Tex. In 2017 won Weber de prijs met zijn boek Tot stof. Zes jaar eerder sleepte de schrijver onder zijn eigen naam Gauke Andriesse de trofee en de cheque in de wacht als bekroning voor zijn thriller De handen van Kalman Teller.

Vorig jaar gaf de jury bij de bekendmaking van de shortlist min of meer een inhoudelijk oordeel over de genomineerde boeken vrij. Dat is dit jaar niet het geval. Wel lichtte jurylid Lilian Hulzebos, een bibliothecaresse uit Groningen, een miniem tipje van de sluier op in een blog die ze onlangs schreef. 'Voordat ik in deze jury plaatsnam, las ik nauwelijks Nederlandstalige spannende boeken, of vaak van dezelfde schrijvers: Marion Pauw, Jan en Sanne Terlouw, Simone van der Vlugt en Tomas Ross', meldt Hulzebos, klaarblijkelijk niet echt een kenner van het genre. 'Ik ben enorm verrast door het aanbod en heb veel schrijvers leren kennen waar ik meer van wil lezen.'

Tijdens het derde juryberaad viel het haar op hoe goed de recensenten Jos van Cann en Gijs Korevaar hun mening konden verwoorden. 'Het is echt een vak! Herma Schipperheijn (van boekhandel Augustinus in Nijmegen, red.) en ik letten vooral op de sfeer in het boek en of de manier waarop de karakters worden uitgediept aanspreekt. Juryvoorzitter Anniko van Santen, presentatrice van Opsporing verzocht, doet beide. Bovendien heeft ze een extra scherpe kijk op het politiewerk, komt dit overeen met de werkelijkheid?'

Hulzebos schrijft verder dat de jury heeft gelet op taalgebruik, een geloofwaardig plot, de uitwerking van de karakters, hoe de dialogen zijn, originaliteit en uiteraard of het prettig leest. 'Opvallend is dat de Nederlandse boeken zich vaak in het buitenland afspelen. Onderwerpen die veel voorkomen zijn geschiedenis, terrorisme en religie.'


Naast de Gouden Strop zijn tv-maker Kefah Allush en filmmaker Kasper van Beek ook in de race voor de BookSpot Schaduwprijs 2019, die dit jaar voor de 23ste keer wordt uitgereikt. Zij nemen het op tegen Erik Betten die Quarantaine (Luitingh-Sijthoff) schreef, een thriller over een dodelijke bacterie en een overheid die ondenkbare maatregelen neemt. De winnaar van de Schaduwprijs krijgt tweeduizend euro op zijn rekening bijgeschreven. De shortlist  is samengesteld door een vakjury onder leiding van thrillerauteur en GNM-voorzitter Peter Römer.

Door een discutabele wijziging van de reglementen kunnen Allush en Van Beek geen dubbelslag slaan, zoals Bram Dehouck en Donald Nolet dat in het verleden deden. Die auteurs wonnen respectievelijk in 2010 en 2014 zowel de Gouden Strop als de Schaduwprijs. Nu is dat niet meer mogelijk. Mocht Allush bijvoorbeeld bij beide jury's op 1 staan, dan weegt de Gouden Strop zwaarder en krijgt hij deze prijs. De jury van de Schaduwprijs moet dan kiezen tussen Van Beek en Betten.

De shortlists van beide prijzen zijn vandaag bekendgemaakt door Anniko van Santen en Peter Römer bij Daphne Bunskoek in het tv-programma 5 Uur Live. De winnaars van de BookSpot Gouden Strop en de BookSpot Schaduwprijs worden op 29 mei bekendgemaakt, kort voor de start van de Spannende Boeken Weken, dit jaar van 1 tot en met 21 juni.

30 april 2019

Aan het eind van de tunnel (nieuws, 2019)

Thriller voor volwassenen draagt peutertitel



Schuitje varen, Iene miene mutte, Klein klein kleutertje. Soms vrees je dat uitgevers - in de woorden van Willem Holleeder - een beetje 'wappie' zijn geworden. Stevige thrillers - van in dit geval M.J. Arlidge - op de markt brengen en voorzien van een kinderversje in de titel. Wie zo'n boek in de trein leest, zit gewoon voor joker. Nee, dan maar een beetje reistijd wegswipen op je iPhone.

En als de Brit M.J. Arlidge nou de enige was die qua verzinnen van titels op z'n hurken is gaan zitten, dan was het leed nog wel te overzien. Maar nee, Arlidges landgenoot Chris McGeorge is er ook zo een. De titels van zijn thrillers doen denken aan een Vlaams kleuterprogramma en een kinderspelletje.

Eerder schreef McGeorge de volgens zijn uitgever 'inventieve thriller' Tik Tak. Op 15 juli verschijnt bij Luitingh-Sijthoff de nieuwe thriller van deze schrijver uit Londen, getiteld Kiekeboe. Je moet er maar op komen...

Kiekeboe heeft overigens in de verte wel iets met verstoppertje spelen te maken, zo verneemt De Spanningsblog van de uitgever. Centraal staat ene Matthew die voor de rechter moet verschijnen voor de moord op zijn vijf beste vrienden, wier lichamen overigens nooit zijn gevonden.

Vorig jaar gingen zes studenten de Standedge Tunnel in, met ruim vijfduizend meter de langste scheepvaarttunnel van Engeland. Tweeënhalf uur later kwam de boot weer tevoorschijn, met alleen Matthew aan boord, bewusteloos. De andere vijf waren en bleven spoorloos verdwenen.

Nu zit Matthew in de gevangenis voor de moord op zijn vrienden. Matthew houdt vol dat hij onschuldig is, en vraagt Robert Ferringham om hem te helpen – in ruil voor informatie over zijn verdwenen vriendin Sam. Maar is Matthew wel te vertrouwen?

Chris McGeorge is eind twintig en woont nog bij zijn moeder. Hij voltooide een tweejarige universitaire opleiding die puur gericht was op het misdaadgenre. Na het verschijnen van Tik Tak werd McGeorge meteen gebombardeerd tot 'de koning van de locked roomthriller'.

29 april 2019

Een mol in het Westen (nieuws, 2019)

Alweer een andere vrouw  



Sommige woorden kom je meer dan eens tegen in de titels van thrillers. We kunnen zo negen auteurs noemen die het woord 'vergelding' in de titel hebben gebruikt. 'Tegengif', ook vaak toegepast. Evenals 'dilemma', 'geheim', 'meisje' of 'zusje'.

Dat hele titels gekopieerd worden, komt minder vaak voor. Maar nu hebben we er weer eentje gesignaleerd. Lazen we eind vorig jaar met veel genoegen de thriller De andere vrouw van Michael Robotham, binnenkort kunnen we ons opmaken voor een ontmoeting met opnieuw een andere dame.

Op 4 juni verschijnt bij HarperCollins Holland De andere vrouw van Daniel Silva, 'een actuele thriller vol verrassende twists', aldus de uitgever, en 'meteen op 1 in de bestsellerlijst van de New York Times'. Silva voert hierin opnieuw zijn protagonist Gabriel Allon ten tonele.

In een geïsoleerd dorpje in Zuid-Spanje schrijft een mysterieuze Franse vrouw haar memoires. Het is het verhaal van de man die ze ooit liefhad in Beiroet en het kind dat bij haar is weggehaald wegens landverraad. De vrouw bewaart een van de grootste geheimen van het Kremlin. Lang geleden heeft de KGB een mol geïnfiltreerd in het hart van het Westen. En die staat nu op het punt de macht te grijpen…

Slechts één man kan de zaak oplossen: Gabriel Allon, de legendarische kunstrestaurateur en meesterspion. Zijn zoektocht naar de waarheid leidt hem van het grootste verraad van de twintigste eeuw naar de oevers van de Potomac-rivier bij Washington D.C. Kan hij op tijd de wereld redden?

Daniel Silva heeft 21 boeken op zijn naam staan, waaronder Het zwarte gif en Het huis der spionnen. Hij begon zijn carrière als journalist, zo versloeg hij de oorlog tussen Iran en Irak in 1987 en werkte tot 1997 voor CNN. Na het succes van zijn debuut De onwaarschijnlijke spion ging hij fulltime boeken schrijven. Zijn boeken zijn in meer dan 30 talen verschenen. Hij woont in Florida met zijn vrouw, televisiejournaliste Jamie Gangel, en hun tweeling.

27 april 2019

Wordt verwacht 463 (nieuws, 2019)

Noorse Queen of Crime kiest het luchtruim  



De eerste onbemande vliegmachines werden al gebouwd tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar het verschijnsel drone is pas de afgelopen tien jaar een algemeen erkend begrip geworden. Op De Spanningsblog werd voor het eerst in 2013 gewag gemaakt van zo'n toestel in combinatie met een thriller. Unni Lindell, de Noorse Queen of Crime, laat nu ook de drone in haar nieuwste thriller rondcirkelen.

De drone, zo heet de thriller van Unni Lindell, die op 9 juli bij uitgeverij Volt verschijnt. In een verlaten militair kamp staat een man die een drone over het omringende bos laat vliegen. Hij filmt de omgeving, terwijl de zon langzaam ondergaat.

Wanneer de drone over een open plek vliegt verschijnt er plotseling een tent op het scherm, met een jonge vrouw erbij. Ze is alleen. Weet ze wel dat ze haar tent heeft opgezet op de plek waar vijf jaar geleden een gruwelijke moord is gepleegd?

Na een ongeluk anderhalf jaar geleden is politieagent Marian Dahle weer volledig aan het werk. Cato Isaksen zet haar op een moordzaak: een jonge vrouw is dood aangetroffen in een tent. Tijdens het onderzoek ontmoet ze de zestienjarige Agnes. Wat Marian niet weet, is dat Agnes om een heel speciale reden van plan is om te gaan kamperen op een levensgevaarlijke plek.

Unni Lindell (1957) schreef meer dan zestig boeken voor volwassenen en kinderen. Ze woont en werkt in Oslo. Haar werk is in vele landen vertaald en voortdurend in bestsellerlijsten te vinden. Haar jongste thriller, Ik weet waar je woont, verscheen in 2017.

26 april 2019

De Thriller Twaalfdaagse! Van repliek... (column, 2019)


De thrillerschrijver en zijn lezers  



(Door Lieneke Dijkzeul)


Ik las een – voor mij – volkomen nieuwe visie op de thrillerschrijver. Een mens is nooit te oud om te leren.

Anya Niewierra schreef ter gelegenheid van het 12-jarig bestaan van De Spanningsblog een column, waarin zij haar mening geeft over hoe een thriller te schrijven.

Er is sprake van ‘de kunstvorm thriller’ en van waarom ‘de mensen’ meer thrillers lezen dan gewone romans: thrillers blijven het dichtst bij het stramien van een goed verhaal. Daarom, laat dat duidelijk zijn, koos Niewierra daarvoor.

Er is eveneens sprake van een oorzaak, een zoektocht en een uitkomst. Dat geeft de lezer een fijn gevoel en het houdt hem alert. Anders dan een romanschrijver, die ‘rustig kan uitweiden’ (sic) en zich ‘irrelevante scènes’ kan veroorloven, moet een thrillerschrijver elke scène verantwoorden. Willem Frederik Hermans zou zich omdraaien in zijn graf. Naar zijn opvatting kan er geen mus van het dak vallen zonder betekenis. (Lees De donkere kamer van Damokles, een zuivere thriller.)

Maar nee, stel je voor dat een thrillerschrijver zich scènes permitteert die zijn verhaal kleuren en invullen en de personages diepte geven. Nergens voor nodig. Voort moet hij! Op weg naar het einde.

In plaats van diepgang moet de thrillerschrijver ‘sturing’ bieden. Want kennelijk heeft hij te maken met de dommere lezer, de lezer die niet gebaat is bij nadenken, laat staan bij contempleren. Welnee, je neemt hem bij de hand en leidt hem, zonder inspanning zijnerzijds, naar de clou van het verhaal. In meer is hij immers – in de optiek van Niewierra – niet geïnteresseerd. Of, erger nog, hem ontbreekt de intellectuele bagage.

Ergo: de thrillerschrijver moet waken voor ‘metaforen en mooischrijverij’. Ja zeg, stel je voor dat je de lezer enige intelligentie toedicht of vergast op goed taalgebruik. Neen, je moet ‘vlotte zinnen’ schrijven, want hij heeft geen behoefte aan ‘diepgaande historische en geografische details’. Die vermoeien alleen maar. Historische en geografische details vergen mijns inziens amper intellectuele inspanning, maar dit terzijde.

Ondanks alle beperkingen die Niewierra zichzelf geheel vrijwillig oplegt, spreekt zij van ‘de kunstvorm thriller’ en verbaast zich erover dat die minder wordt gewaardeerd dan de roman.

Je mond valt open. Want in Niewierra’s visie is het normaal dat personages vlak zijn, geen gelaagdheid hebben. Moet wel, nietwaar, het is maar een thriller. Want het gaat niet om die personages, ben je mal, het alles behelst uitsluitend de zoektocht naar de waarheid. Niks interpretatie. De waarheid volgt, logischerwijs, uit de zoektocht. Meer smaken zijn er niet. Lees De Da Vinci Code van Dan Brown er maar op na. Geen zin die zelfstandig overeind blijft, maar daar gaat het niet om, het gaat om de puzzel.

Enfin. Thrillerschrijvers, concludeert Niewierra, zijn schilders en romanciers zijn beeldhouwers. Heeft iets te maken met diepgang.

Rembrandt is dus mijn collega.

++++++++++++

Lieneke Dijkzeul (Sneek, 1950) begon haar literaire carrière met het schrijven van kinderboeken. Ze debuteerde in 1990 en publiceerde meer dan vijftig jeugdromans.

Sinds 2006 schrijft ze ook boeken voor volwassenen. In dat jaar verscheen haar debuutthriller De stille zonde. De in 2007 uitgegeven literaire thriller Koude lente werd genomineerd voor de Gouden Strop 2008, maar die prijs ging uiteindelijk naar Cel van Charles den Tex.

In 2014 verscheen Als padden schreeuwen, haar zesde thriller rond rechercheur Paul Vegter. Een jaar later publiceerde ze de standalone thriller Dagen van schaamte.

Voor de Thriller Twaalfdaagse van De Spanningsblog schreef Dijkzeul de column De rug gebroken.

Gesignaleerd 462 (nieuws, 2019)

Suzanne Vermeer - Het strandhuis  



Het is dat ergens op de cover in het klein het woord 'stalker' staat. Want Het strandhuis, het nieuwe boek van Suzanne Vermeer, oogt verder verre van spannend. Eerder een nieuw deel uit de Bouquetreeks. Als je op zoek bent naar een nagelbijter zou je er zo aan voorbijlopen. 

Maar Het strandhuis wordt toch echt als 'vakantiethriller' in de markt gezet door uitgeverij A.W. Bruna. Centraal staan drie vrouwen in drie verschillende landen. En dan is er die ene stalker natuurlijk...

In een ver verleden waren ze vriendinnen, totdat het contact van de ene op de andere dag werd verbroken. Voorgoed. Sindsdien praten bestsellerauteur Gemma Kastelijn en de anderen niet meer met elkaar, zien ze elkaar niet meer.

Maar dan zet een reeks vreemde gebeurtenissen de afspraken van vroeger op scherp. De vondst van een lichaam. Een stem uit het verleden. Iemand stalkt de vrouwen en ze denken te weten wie het is. Maar dat is niet mogelijk. Dat weten ze zeker…

De vriendinnen van vroeger worden gedwongen weer contact met elkaar op te nemen. Op Sardinië, waar Gemma aan haar nieuwe thriller werkt, komen ze samen om hun gezamenlijke geheim onder ogen te zien.

Als we goed hebben geteld (maar correct us, if we're wrong) is Het strandhuis de 24ste thriller van Suzanne Vermeer. En zoals bekend mag worden verondersteld is Suzanne Vermeer het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur Paul Goeken. In 2002 debuteerde hij met zijn eerste thriller onder zijn eigen naam. Na vier titels ontstond het idee om daarnaast andere boeken onder pseudoniem uit te brengen. Wie nu achter de naam Suzanne Vermeer schuilgaat, is onbekend.

All-inclusive (2006) was het eerste boek op naam van Suzanne Vermeer en werd meteen een bestseller. Ook voor de volgende boeken waren de reisbranche en het toerisme het uitgangspunt en inmiddels is dat het handelsmerk geworden voor deze vakantiethrillers. Alle titels zijn in de bestsellerlijst verschenen. Cruise werd in 2010 genomineerd voor de NS Publieksprijs, Noorderlicht in 2012. In totaal zijn er al meer dan 2.5 miljoen Suzanne Vermeers verkocht. Volgens de uitgever wordt er gewerkt aan de verfilming van enkele boeken.

25 april 2019

Coproductie (nieuws, 2019)

Karin Slaughter en Lee Child brengen personages samen



Will Trent en Jack Reacher in één avontuur. Dat is in een notendop de gedachte achter Cleaning the Gold, een volgens de uitgever 'explosief' verhaal dat bestsellerauteurs Karin Slaughter en Lee Child samen hebben geschreven.  


Jack Reacher en Will Trent in één kaft staat garant voor dubbel zo veel actie, dubbel zo veel drama en dubbel zo veel narigheid. Althans, dat is wat uitgever William Morrow belooft.

Voor wie niet heel erg into Slaughter en Child is: Will Trent is de 1.90 meter metende politieman uit Georgia met een litteken in zijn bovenlip, eentje die loopt van zijn oor naar de boord van zijn shirt en eentje op zijn achterhoofd, toegebracht met een spade. Hij krijgt in een kleine tien thrillers van Karin Slaughter zware klussen te klaren.

Jack Reacher torent zes centimeter boven Trent uit en is voormalig majoor bij de militaire politie en immer door het Amerikaanse land zwervend. Reacher, niet echt een prater, is de held in 23 thrillers in het oeuvre van Lee Child.

Het verhaal Cleaning the Gold volgt Will Trent die een undercover operatie doet in Fort Knox. Volgens de synopsis is zijn missie om een 22 jaar oude moordzaak te onderzoeken. De naam van de verdachte: Jack Reacher. Jack Reacher is op zijn eigen missie: het ontmantelen van een bende die vanuit het hart van het Amerikaanse leger opereert. Maar nu verschijnt Trent ten tonele. Maar er is een nog grotere samenzwering gaande, eentje die Trent noch Reacher had voorzien. De enige manier om de zaak ten goede te keren is om de handen ineen te slaan. Als ze kunnen...

Cleaning the Gold komt in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk op 9 mei uit als een e-book en een luisterboek. Een paperbackversie zal weldra volgen, maar een publicatiedatum is nog niet bekend. De coproductie komt ook in andere landen op de markat.

Slaughter is vol lof over haar partner in crime. 'Lee is een van mijn meest favoriete mensen op deze wereld, maar ook een van mijn favoriete schrijvers. Het was een groot plezier om met hem samen te werken. Child: 'Soms denk ik dat Karin een lang uit het oog verloren zus van mij is en dat wij bij onze geboorte gescheiden werden. Ik ben smeriger, zij is beter in het verzinnen van plotwendingen. Hopelijk zijn wij samen de perfecte thrillerauteur.'

De boeken van Slaughter komen in 120 landen uit. Tot dusver heeft zij negentien thrillers geschreven. Haar nieuwste Will Trent-thriller, The Last Widow, verschijnt in juni. Volgens zijn uitgeverij HarperCollins wordt er elke negen seconden een thriller van Lee Child verkocht.


Bron: The Bookseller

De Thriller Twaalfdaagse! #17 (column, 2019)



De veilige boekenwereld bestaat niet meer 



(Door Peter Römer)

Als voorzitter van het Genootschap van Nederlandse Misdaadauteurs, het eerbiedwaardige gezelschap van schrijvers van uiteenlopende spannende boeken, hou ik mij vanzelfsprekend bezig met de ontwikkelingen binnen ons genre.

De afgelopen maanden werden die gevormd door een aantal verwarrende berichten. Aan de ene kant was er het positieve nieuws uit een onderzoek, dat op instigatie van het GNM was uitgevoerd, dat het Nederlandstalige spannende boek er helemaal niet zo slecht bleek voor te staan. Het spannende boek in zijn geheel is al jaren een forse hoeksteen van de nationale boekindustrie maar het aandeel van de Nederlandse schrijvers hierin overtrof onze verwachtingen.

Aan de andere kant was er het bericht dat er van de schrijvers in Nederland slechts 55 een modaal of bovenmodaal inkomen verdienen. Daar moet ook een aantal misdaadauteurs tussen zitten en als je de CPNB top 60 met enige regelmaat in de gaten houdt, kun je je wel voorstellen wie dat zijn. Maar wie het ook zijn, het zijn er in ieder geval bedroevend weinig. Toch wordt er nijver doorgeschreven! De gezamenlijke jury’s van de Bookspot Gouden Strop en de Bookspot Schaduwprijs hebben dit jaar weer een kleine honderd boeken gelezen. Allemaal nieuwe thrillers waar slechts een fractie een week of wat in de top 60 zal bivakkeren. Waar doen ze het dan voor, vraag je je af.

In de Volkskrant werd gesuggereerd dat het bij schrijvers niet alleen om geld zou moeten gaan, maar ook om het plezier van het schrijven. Zeker, ik hoop dat de journalist in kwestie dat plezier in schrijven ook heeft, terwijl er wel gewoon aan het eind van de maand een passende vergoeding wordt overgemaakt.

Het versterkt de idee dat het schrijven, en zeker van een spannend boek, een leuk dingetje is om erbij te doen. Een vinkje op de bucketlist van de al dan niet Bekende Nederlander. Ja ja, of eigenlijk: nee nee, schrijven is een serieus vak, maar goed, tegen wie zeg ik het…

Naast verbeelding, techniek en talent (bijvoorbeeld!) heb je een fikse portie doorzettingsvermogen nodig en een hoge pijndrempel. Want als je dan eindelijk hijgend de eindstreep hebt gehaald, en je trots het eindproduct presenteert aan de wereld, mag iedereen in diezelfde wereld er zijn al dan niet genuanceerde oordeel over vellen. Velen haken na één keer gedesillusioneerd af, maar de echte schrijver zet door. Hij is een professional die zich beweegt in een wereld die de laatste jaren aan grote veranderingen onderhevig is. Ooit zat de boekenwereld eenvoudig in elkaar: de schrijver schreef, de uitgever gaf uit en de boekhandelaar verkocht. Ook het financiële plaatje zag er simpel uit, het geld werd onder die drie verdeeld, waarbij moet worden opgemerkt dat weer een ander onderzoek onlangs uitwees dat de voeder van de keten, de schrijver dus, van die drie het kleinste deel van de koek werd toebedeeld. What else is new?

Maar die veilige wereld bestaat niet meer. We hebben ebooks gekregen en luisterboeken. En daar waar ebooks de plek van het fysieke boek wil innemen, boort het luisterboek ook een nieuw publiek aan. Dat gaat de laatste tijd heel snel, er worden in een enorm tempo boeken ingesproken en ook hier blijkt dat het spannende boek veruit de favoriet van de luisteraars is.

Dat is goed nieuws voor de schrijvers zou je zeggen, maar de nieuwe situatie brengt ook nieuwe problemen met zich mee. De ooit zo overzichtelijke boekenwereld is verworden tot een jungle. Wat gebeurt er precies met de ebooks of met de luisterboeken, hoe worden ze in de markt gezet of als pakket verkocht, wat is precies de plek van Luisterrijk of Storytel, downloaden of streamen, wat is het verschil en welke bedragen hangen daar dan aan? Wat is de rol van de bieb in deze? Wie keert wat uit? En wat zijn eigenlijk de gangbare tarieven? Vragen zonder antwoorden, vooralsnog, maar met de enige zekerheid dat er geen gangbare tarieven zijn. Er is geen modelcontract. Niemand die het weet. Ook de uitgevers niet. Iedereen hanteert zijn eigen werkwijze en zijn eigen tarieven. En dan kun je als individuele schrijver natuurlijk wel wat roepen, beter is het om met alle partijen rond de tafel te gaan zitten en er met elkaar op een goede manier uit te komen.

Maar dat kun je niet in je eentje, daar heb je een belangenbehartiger voor nodig en dat is het GNM niet, daar is het ook niet voor opgericht. Vandaar dat het bestuur van het Genootschap de leden eind vorig jaar de keuze heeft voorgelegd om aansluiting te zoeken bij de Auteursbond, die wel een belangenbehartiger van schrijvers is. Fictie en non-fictie, scenarioschrijvers en dichters. Ja zelfs de ondertitelaars hebben hun belangen daar ondergebracht. Wij blijven als GNM zelfstandig opereren onder eigen naam, maar laten ons voor het gemeenschappelijke deel door de Auteursbond vertegenwoordigen.

Het is voor iedereen slikken als bekende, ingesleten paden worden verlaten, maar uiteindelijk hebben de leden erin toegestemd. Gelukkig maar. Als wij als schrijvers van spannende boeken voor vol willen worden aangezien, zullen we ons professioneel moeten opstellen!

++++++++++++

(c) Mark Uyl
Peter Römer (Amsterdam, 1952) is acteur, tv-producent en -regisseur, scenarioschrijver en misdaadauteur. Römer begon zijn carrière als acteur bij toneelgroep Centrum. Naast het toneel speelde hij ook vele rollen op televisie, waaronder in de serie Dagboek van een herdershond. Ook was hij te zien in de films Pastorale 1943 en Dokter Pulder zaait papavers.

Na 1985 speelde, schreef en regisseerde hij voornamelijk voor televisie. Hij schreef onder andere het scenario van de series De Brekers, De kip en het ei en Baantjer, waarvan hij ook twaalf jaar de producent was. Van 1990 tot 2010 was hij als Hoofd Drama en Creative Director verbonden aan achtereenvolgens John de Mol Producties en Endemol Nederland.

Römer zette als bewerker van de televisieafleveringen de Baantjer-boekenreeks voort. Ook publiceerde hij de thrillers Chantage, Bedrog en Supernova. Met zijn vrouw Annet Hock schrijft hij literaire thrillers: in 2017 verscheen hun eerste coproductie: En nu ik! Op dit moment ligt het tweede boek van Römer&Hock, Oog om oog, in de winkel.

24 april 2019

Boerengezin (nieuws, 2019)

'Magistrale reconstructie' opnieuw uitgebracht 




Uitgeverij De Arbeiderspers brengt vandaag een speciale editie uit van In koelen bloede, een klassieker van Truman Capote. Het wordt 'de magistrale reconstructie' van een gruwelijke moordzaak genoemd. Deze editie bevat een nawoord van Maarten 't Hart. 


In november 1959 leest Truman Capote in The New York Times een bericht over het boerengezin Clutter in Holcomb, Kansas, dat bruut wordt uitgemoord door twee jonge criminelen.  Het gezin bestaat uit de rijke boer Herbert William Clutter, zijn vrouw Bonnie, hun 16-jarige dochter Nancy en hun 15-jarige zoon Kenyon. Ze werden in 1959 op gruwelijke wijze vermoord.

Capote besluit naar Kansas af te reizen om daar, nog voordat de daders Richard 'Dick' Hickock en Perry Smith gepakt werden, over de moorden te schrijven. Capote reisde samen met zijn jeugdvriendin Harper Lee (auteur van To Kill a Mockingbird).

Samen interviewden zij lokale bewoners en de recherche. Capote en Lee maakten duizenden pagina's aantekeningen en Capote was vele jaren bezig om het boek te schrijven. Het boek werd eerst in vier delen gepubliceerd in The New Yorker. In januari 1966 werd het boek als één geheel uitgegeven. Er werden over het verhaal theaterproducties gemaakt en het boek werd verfilmd. De gebeurtenissen in Capote's leven rondom het schrijven van het boek werden in 2005 verfilmd in de biopics Capote  (2005) en Infamous (2006).

Hij stort zich op de zaak en besluit deze tot het onderwerp te maken van een roman. Zes jaar lang doet hij onderzoek, hij interviewt alle betrokkenen en begeleidt de moordenaars tijdens hun laatste gang naar hun executie op 14 april 1965.

In In koelen bloede paart Capote de kunst van de romanschrijver aan de techniek van de journalist. Met vaste hand ontleedt Capote in dit boek een van de beruchtste moordzaken van de vorige eeuw.

Truman Capote (1924-1984) wordt gezien als een van de invloedrijkste Amerikaanse auteurs. Hij schreef fictie, non-fictie, korte verhalen en theaterstukken. Zijn bekendste werken zijn Breakfast at Tiffany's (1958) en In koelen bloede (1965). De verfilming van In Cold Blood ontving vier Oscar-nominaties.

Zie ook de column van Jacob Vis over In koelen bloede.

De Thriller Twaalfdaagse! #16 (column, 2019)











De redacteur heeft altijd gelijk




(Door Elvin Post)


‘Dit is een kort boek, omdat de meeste boeken over schrijven bol staan van de onzin. Romanschrijvers, ikzelf niet uitgezonderd, begrijpen niet erg veel van wat ze doen – niet waarom het werkt als het goed is, niet waarom het niet werkt als het slecht is. Ik dacht: hoe korter het boek, hoe minder onzin.’

Het was deze passage in een van de drie voorwoorden uit Stephen Kings Over leven en schrijven die mij vijftien jaar geleden uit de brand hielp nadat me na het winnen van de Gouden Strop was gevraagd een lezing te geven, mijn eerste ooit.

In eerste instantie was ik alleen maar blij geweest. Een lezing geven was natuurlijk een grote eer. Ik zou er nog voor betaald krijgen ook. De lezing moest gaan over hoe ik te werk was gegaan bij het schrijven van mijn debuut en dat was uiteraard eenvoudig. Ik had het geschreven, dus ik wist vast ook nog wel hoe.

Niet dus.

Toen ik een dag of wat voor de lezing probeerde iets zinnigs op papier te krijgen, bleek dat niet te lukken. Meer dan dat ik vijf jaar lang had zitten rommelen en schaven en waarschijnlijk zo’n drie volledige manuscripten aan tekst had weggegooid, kreeg ik niet op papier. En dat kwam natuurlijk niet professioneel over. Het koude zweet brak me uit. Ik overwoog zelfs even om af te zeggen.

Totdat ik me het voorwoord uit het boek van King herinnerde.

Als Stephen King het niet weet, dacht ik, dan is het geen schande dat ik het ook niet weet. De uiteindelijke lezing kan ik me niet herinneren, maar wel dat ik mijn angst om als een idioot over te komen kwijt was.

Inmiddels weet ik natuurlijk wel (iets) beter. Na een paar boeken zijn er punten van houvast. Goede personages zijn belangrijk; mensen die iets wíllen, wat dan ook, en - meestal daaruit voortkomend - een plot. Maar of ik inmiddels beter weet wat ik dóé terwijl ik een boek schrijf?

De realiteit wijst uit van niet.

Bij het schrijven van mijn laatste boek, Arizona blues, had ik het voor het eerst lastig met het label thriller, dat tot nu toe op al mijn boeken had gestaan. Na onder meer een goed gesprek met Renate Dorrestein (‘Ik heb er ook weleens over gedacht een van mijn boeken als thriller te laten uitbrengen’) besloot ik het label los te laten. Het verhaal dat je wilt vertellen, zo klonk de diagnose van Renate, daar gaat het om. En, zo zei ze: een goed verhaal is altíjd spannend. Stephen King zegt min of meer hetzelfde: laat de personages het verhaal vertellen. Ik was bevrijd, kon door en was blij met het eindresultaat, dat anders voelde dan mijn andere boeken. Fijn, want het laatste wat een schrijver wil, is zichzelf herhalen.

Ik stuurde het boek naar mijn vaste lezers. Algemene reactie: ‘Heerlijke thriller weer!’ Vervolgens kwam mijn redactrice: ‘Ik snap je overwegingen, maar ik vind het echt een thriller.’

Ik hield voet bij stuk. Er kwam (voor het eerst) geen label op mijn boek.

Een paar dagen geleden kreeg ik te horen dat Arizona blues op de longlist van de Gouden Strop staat.

Ik vierde het goede nieuws met mijn dochters en moest denken aan iets anders wat Stephen King zegt in zijn boek: ‘De redacteur heeft altijd gelijk.’ Tja, wat wil je ook, met al die schrijvers die niet weten wat ze doen.

++++++++++++

(c) Didier Cohen
Elvin Post (Rotterdam, 1973) won in 2004, als jongste winnaar tot dan toe, de Gouden Strop voor zijn debuutthriller Groene vrijdag. Met Roomservice won hij in 2011 de Vlaamse thrillerprijs, de Diamanten Kogel.

Elvin Post, de zoon van thrillerschrijver Jacques Post, begon zijn carrière na zijn stage bij het literaire agentschap Ralph Vicinanza in Manhattan. Daar begon hij ook met het schrijven van thrillerrecensies voor het AD. In Manhattan raakte hij geïnspireerd om zelf te beginnen met het schrijven van boeken. Met als gevolg de publicatie in 2004 van zijn eerste thriller Groene vrijdag.

Twee jaar later verscheen Vals beeld, dat ook een nominatie kreeg voor de Gouden Strop. Beide boeken waren tevens genomineerd voor de Diamanten Kogel. Vals beeld is gebaseerd op de brutale kunstroof in 1990 waarbij verschillende kunstwerken ontvreemd werden uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Vervolgens schreef Post de thrillers Geboren verliezers, Roomservice en Dame Blanche

Vorig jaar verscheen Posts jongste boek, Arizona blues. De illustratie hierboven is een gedeelte van de cover. Of het zijn beste boek tot nu toe is, kon hij in een interview met het AD niet zeggen. 'Ik heb na het voltooien van mijn vorige boeken ook nooit het gevoel gehad dat dit het beste was wat ik ooit heb geschreven. Ik ben er tevreden mee, het is anders dan de andere. En als ik mijn oudste dochter het met plezier zie lezen, dan is dat een moment dat je altijd zal bijblijven.'

De Thriller Twaalfdaagse! #15 (column, 2019)



De lezer wil sturing en verklaring 



(Door Anya Niewierra)


Een tijdje geleden volgde ik een webinar over toeristische storytelling. Ik werk bij VVV Zuid-Limburg en storytelling is het nieuwe dogma in ons vakgebied. Immers, door de digitale revolutie moet de hedendaagse mens zoveel informatie verwerken dat zijn geest blokkeert als we te veel data communiceren. De moderne mens onthoudt alleen nog verhalen. En die verhalen moeten we telkens volgens eenzelfde stramien opbouwen en vertellen anders zoeft de aandacht weg. Dat stramien is evolutionair in onze hoofden zo gegroeid en aldaar verankerd.

Terwijl ik voor Zuid-Limburg oefende op dat stramien en een story schreef over de rol van onze mergel in de geschiedenis van de mensheid, had ik een ‘aha-moment’. Ik ontdekte dat thrillers van alle literaire kunstvormen die ik ken het dichtst bij dat stramien van de evolutionaire storytelling blijven en dat ‘ordelijk’ volgen. Die ontdekking leidde bij mij tot twee conclusies:

1. Ik begreep waarom ikzelf voor de kunstvorm thriller had gekozen: de opbouw van thrillers sluit het beste aan bij de opbouw van de verhalen die ik beroepsmatig over mijn mooie Zuid-Limburg vertel.

2. Ik begreep waarom de mensen meer thrillers lezen dan ‘gewone romans’: thrillers blijven het dichtst bij het stramien dat ‘de mens’ door de millennia heen als standaard voor ‘een goed verhaal’ heeft geaccepteerd.

Wat is dan dat stramien?

Alle verhalen die wij mensen elkaar van oudsher vertellen, beginnen met een ‘gebeurtenis’. Met een ‘oorzaak’ dus. En die oorzaak heeft een ‘uitkomst’, een waarheid. Met die waarheid eindigt het verhaal. De gebeurtenis waar de meeste thrillers mee starten, is een moord of een ander incident waar dreiging van uitgaat. De thrillerlezer weet vanaf bladzijde één dat het verhaal naar de oplossing van die moord toewerkt. Er volgt een zoektocht naar de waarheid. Daarbij weet de lezer ook dat elke scène een rol heeft op de weg naar die waarheid. Dus de thrillerlezer blijft alert. Hij wil geen clou missen. Dit ‘weten dat er een aanwijzing kan komen’, zorgt voor concentratie bij de lezer en zorgt er daarmee voor dat hij loskomt van de werkelijkheid. De lezer ontspant en dat voelt fijn.

Daar waar een romanschrijver rustig kan uitweiden en zich scènes kan veroorloven die geen rol hebben in de weg naar de waarheid, moet een thrillerschrijver achteraf elke scène kunnen verantwoorden. Dat vraagt discipline én strakke planning.

Een ander belangrijk woord in de storytelling is ‘sturing’. De wereld van de mens was en is complex en vol onzekerheden. Daarom zoeken wij al van oudsher naar een wezen dat regie voert over de gebeurtenissen die wij waarnemen. Wij mensen willen verklaringen. En wanneer die er niet zijn, dan scheppen wij die verklaring zelf, in ons hoofd. De vele godsdiensten die we bedachten, zijn daarvan een voorbeeld. In de verhalen die wij mensen elkaar al millennia vertellen, zit daarom vrijwel altijd een wezen dat de zaken aanstuurt. Bij de verhalen over religie is dat bijvoorbeeld een God(in). Bij legendes is dat vaak een koning(in) of een prins(es). Bij thrillers is dat de persoon die de leiding neemt (of krijgt) bij de zoektocht naar de waarheid achter ‘de gebeurtenis’.

Dit ‘leiderschapsprincipe’ voert ertoe dat personages in een thriller een andere functie hebben dan personages in een roman. Romanschrijvers kunnen eindeloos meanderen door het voelen en denken van hun personages. Thrillerschrijvers kunnen dat niet. Zij moeten personages creëren die handelen, die de lezer leiden naar de verklaring (wie deed het) én naar de betekenis (waarom). De ruimte voor emotionele reflectie is beperkt. Het vinden van evenwicht tussen verdieping binnen de personages en de vaart houden in de story is misschien wel de grootste uitdaging voor een thrillerauteur. Hetzelfde geldt voor het taalgebruik. Thrillerauteurs moeten voorzichtig zijn met metaforen en mooischrijverij. De lezer wil immers via vlotte zinnen naar de waarheid gaan en heeft op de weg daarnaartoe ook geen behoefte aan diepgaande historische en geografische details. Die vermoeien alleen bij het zoeken naar de clous. Bij romans is dat tegenovergesteld. Daar is de weg het doel.

Thrillerauteurs moeten dus spannende en transformerende verhalen creëren binnen de beperking die het stramien van de thriller hen oplegt. Dat vraagt om creativiteit, analytisch inzicht en een goede kennis van taal. Je moet immers met weinig woorden veel zeggen.

En toch… Ondanks de aanzienlijke artistieke vaardigheden waarover je als thrillerauteur moet beschikken, wordt de kunstvorm thriller in Nederland vaak als ‘lager’ gezien dan de kunstvorm roman. Er wordt door sommigen zelfs gesteld dat thrillers ‘lectuur’ zijn en geen ‘literatuur’.

Aanhangers van die theorie komen vooral tot dit oordeel op basis van ‘de ontwikkeling van de personages’ in veel thrillers. Of beter: het gebrek aan die ontwikkeling.

Literatuurrecensenten stellen regelmatig dat de personages in thrillers vlak zijn. Deze recensenten nemen de romans als hun kader en negeren het gegeven dat binnen het storytellingconcept van de thriller niet de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon (de leider) centraal staat, maar de zoektocht naar de waarheid. Soms loopt die zoektocht synchroon met een catharsis bij die leider, maar meestal niet. Dat hangt helemaal af van rol die de leider heeft in het verhaal.

De transformatie van de lezer volgt bij thrillers meestal niet uit het analyseren van de karakterologische groei van de hoofdpersoon, maar uit de waarheid die volgt uit de zoektocht. Een beroemd voorbeeld in deze is de thriller De Da Vinci Code van Dan Brown. Niet de karakterverandering van de ‘leider’ professor Robert Langdon transformeert de lezer, maar de uiteindelijke waarheid dat Jezus een nog levende vrouwelijke nakomeling heeft en alles wat dat kan betekenen voor de Katholieke Kerk.

Ik vergelijk thrillers en romans daarom wel eens met de beeldende kunst. Daar heb je schilders en beeldhouwers. Schilders kun je vergelijken met thrillerauteurs. Schilders moeten vanwege de beperking van hun doek ééndimensionaal werken. Beeldhouwers kun je vergelijken met de romanschrijvers. Zij hebben de vrijheid om driedimensionaal te werken. In beide kunstvormen heb je goede en minder goede kunstenaars.

Net als in de wereld van de thrillerliteratuur.

++++++++++++

Anya Niewierra is ondernemer en Algemeen Directeur van VVV Zuid-Limburg. Ze debuteerde in 2013 met de literaire thriller Vrij Uitzicht. Deze werd genomineerd voor de Schaduwprijs, de Thriller Award en de Hebban Debuutprijs.

Haar tweede thriller Het Dossier verscheen in 2017 en werd door lezers overladen met vijfsterrenrecensies. Het boek belandde op de shortlist voor de Thriller Award. Het Dossier werd in 2018 zelfs de hoogst beoordeelde thriller van een Nederlandse auteur in de ‘Hebban Top 1.000 Mooiste Boeken Aller Tijden’. Tomas Ross zegt over Het Dossier: ‘Een parel binnen de Nederlandstalige misdaadliteratuur.’

De derde thriller van Anya Niewierra verschijnt in januari 2020 bij Luitingh-Sijthof. Titel: Het Bloemenmeisje. Anya Niewierra is lid van het collectief Moordwijven.
www.niewierra.com.