21 september 2019

David Lagercrantz - Zij die moet sterven (2019)

Een zwijgende, woedende blik in de ogen



(Door Peter Kuijt)


Zij die moet sterven is het laatste deel dat de Zweedse schrijver David Lagercrantz aan de Millennium-thrillerreeks toevoegt. Of dit zesde boek ook echt het einde van de cyclus betekent, laat de Nederlandse uitgever open.

Voor Erland en Joakim Larsson is het niet te hopen. De vader en broer van de in 2004 overleden bedenker van de serie, Stieg Larsson, plukken er nog altijd de financiële vruchten van (inmiddels wereldwijd 100 miljoen verkochte exemplaren).

Het is ook niet te hopen voor fans van de twee vaste personages: journalist Mikael Blomkvist van het magazine Millennium en eersteklas computerhacker Lisbeth Salander. De twee krijgen het zwaar te verduren.

De naam van Blomkvist, die met frisse tegenzin werkt aan een verhaal over Russische trollenfabrieken, staat op een briefje dat wordt gevonden bij een dode zwerver met vingerloze handen. De speurtocht naar de identiteit van de dakloze levert een ijzingwekkend avontuur op dat zich afspeelt op de flanken van de Mount Everest.

 Lisbeth gaat de confrontatie aan met haar tweelingzus Camilla, die haar in Wat ons niet zal doden (deel 4) al vreselijk dwarszat. Beiden hebben ‘die zwijgende, woedende blik in hun ogen’. Beiden zijn vastberaden de ander voorgoed het zwijgen op te leggen.

Zij die moet sterven is loeispannend. Enige aandacht van de lezer is vereist, want er komen nogal wat personages en plotwendingen voor. Het verhaal is goed geschreven, zit geraffineerd in elkaar en biedt naast actiescènes en een explosieve finale ook enige luchtige momenten. Wat wil een thrillerlezer nog meer?

David Lagercrantz - Zij die moet sterven. Uitgeverij Signatuur, 304 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

Stephen King - Het instituut (2019)

Deze King is wel érg ongeloofwaardig



(Door Hans Knegtmans)


Misschien is het een kwestie van smaak. Ik kan een roman van Stephen King probleemloos doorkomen, zolang ik me maar kan voorstellen dat de personages werkelijk bestaan. Tot nu toe heb ik geluk gehad, maar nu keert het lot zich tegen mij.

In Het instituut beschrijft hij tal van gebeurtenissen die op zijn zachtst gezegd ongeloofwaardig zijn. Kinderen die gedwongen worden te kijken naar intens infantiele films die hun een barstende hoofdpijn bezorgen. Of blootgesteld worden aan onheilspellend gegons, waardoor ze volledig van slag raken. Dit nog afgezien van passages waarin de auteur zijn geheel eigen sciencefiction over de lezer uitkiepert.

De hoofdpersoon van Het instituut is de twaalfjarige Luke. Een doodnormale jongen, aardig en betrouwbaar. Hij zeikt zelfs zijn ouders niet af. Het enige persoonskenmerk waar hij een beetje mee moet uitkijken, is zijn opzichtige genialiteit.

Het leven van dit wonderkind is zoals je elke twaalfjarige jongen zou toewensen. Totdat op een kwade nacht twee penozefiguren zijn ouders doodschieten, en hun zoon meenemen naar een kamer die eruitziet als een wat slordige versie van zijn kamer thuis.

Gelukkig heeft Luke in zijn gevangenis enkele tientallen medebewoners, van wie sommigen hem bijpraten hoe het er daar toegaat. Erg rooskleurig ziet zijn toekomst er gezien hun ervaringen niet uit. Nu zitten ze nog in de vleugel die toepasselijk Voorkant wordt genoemd. Na een kort verblijf aldaar zullen ze worden overgebracht naar Achterkant. De officiële versie is dat ze na korte tijd weer mogen vertrekken, zij het dat eerst hun geheugens worden gewist.

Lukes medegevangenen denken dat 'vertrekken' een eufemisme is voor iets akeligs. Dit vermoeden wordt bevestigd als hij in een krant leest dat zijn ouders zijn vermoord, en wel op de dag dat hij zelf van de aardbodem verdween.

De intrige en de sfeer van het boek spreken meer tot de verbeelding dan de personages. Met uitzondering van de tienjarige, bedeesde Avery. Die neemt tijdens een periode waarin Luke noodgedwongen elders vertoeft de teugels strak in handen. Op zulke momenten besef je dat het boek veel beter had kunnen zijn.

Stephen King - Het Instituut. Uitgeverij Boekerij, 544 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

20 september 2019

Exit (nieuws, 2019)

Sponsor laat Gouden Strop vallen



Na slechts twee jaar financiële ondersteuning trekt BookSpot, het voormalige ECI, zich terug als sponsor van de Gouden Strop en de Schaduwprijs. Dat heeft voorzitter Peter Römer aan de leden van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs gemeld. 

'Tot onze grote spijt heeft BookSpot aan de stichting De Gouden Strop laten weten dat zij stopt met de ondersteuning van de Gouden Strop en de Schaduwprijs', schrijft Peter Römer. 'Dit betekent dat wij op zoek zullen gaan naar een nieuwe partner.'

Boekenwebwinkel BookSpot trad in 2018 aan als nieuwe geldschieter van de thrillerprijzen. De sponsor beloofde toen de prijzen voor een periode van minimaal drie tot vijf jaar te financieren. En de geldschieter toonde zich meteen genereus: het prijzengeld werd verdubbeld. De winnaar van de Gouden Strop kreeg geen 10.000 euro, maar 20.000 euro. En op de cheque voor de winnaar van de debutantenprijs stond 2.000 euro in plaats van duizend.

Belofte maakt schuld, maar kennelijk niet voor BookSpot. Waarom de geldschieter zich terugtrekt, meldt Römer niet aan de leden. Wel stelt hij: 'Wij zijn dankbaar dat BookSpot de prijs de afgelopen jaren mede mogelijk heeft gemaakt en daarmee het genre Nederlandstalige spannende boek heeft gestimuleerd en ondersteund.'

Het GNM-bestuur gaat nu uit alle macht proberen de prijs voor het komende jaar zeker te stellen. 'Daarvoor zijn de eerste stappen gezet. Zodra er meer te melden is, zullen we dat laten weten.'

18 september 2019

De enige overlevende (nieuws, 2019)

De psycholoog heeft vrijaf 



In 2004 maakte de thrillerlezer kennis met Joe O'Loughlin, een briljante psycholoog die zich , hoewel geplaagd door de ziekte van Parkinson, op bewonderenswaardige wijze steeds uit benarde posities weet te redden. Het personage komt uit de koker van de Australische schrijver Michael Robotham. Na negen avonturen is de psycholoog op verlof gestuurd. En het is niet zeker of hij terugkomt.

Joe O'Loughlin dook voor het eerst op in De verdenking, het thrillerdebuut van Michael Robotham. De psycholoog was toen een jaar of veertig die met zijn vrouw en dochtertje in Londen woonde en een zwak had voor de moeilijke gevallen: mensen met zelfmoordplannen, fobieën of ernstig gestoord en gewelddadig gedrag. In 2018 verscheen De andere vrouw, vooralsnog het laatste avontuur van O'Loughlin, die dan twee dochters heeft, weduwnaar is en steeds meer complicaties ondervindt van zijn ziekte.

Tijd om een nieuwe held ten tonele te voeren, dacht Michael Robotham. Het gaat om de jonge psycholoog Cyrus Haven, die al eventjes zijn opwachting maakte in Verwachting, Robothams standalone thriller uit 2017. 'Cyrus bleef mijn aandacht vasthouden', meldt de schrijver op zijn website. 'Hij was de enige overlevende van een familiemoord, die plaatsvond toen hij dertien jaar oud was. Het was bijna onvermijdelijk dat hij later een forensisch psycholoog zou worden, omdat hij wilde begrijpen waarom ogenschijnlijk verstandige individuen konden vervallen in extreem gewelddadig gedrag.'

In zijn nieuwe thriller Meisje zonder verleden die op 24 oktober bij uitgeverij Cargo verschijnt, is er naast Cyrus Haven ook plaats voor Evie Cormac. Zij is, in de woorden van Robotham, 'een beschadigd, zelf-destructief tienermeisje zonder verleden'.

Robothams veertiende boek begint wanneer er een meisje wordt gevonden in een huis waar zich een afschuwelijk drama heeft afgespeeld. Ze is uitgehongerd en vies, en wil niemand vertellen wie ze is, hoe oud ze is of waar ze vandaan komt. Misschien is ze twaalf, misschien vijftien.

Niemand heeft haar als vermist opgegeven, en ook een DNA-test geeft geen uitsluitsel over haar identiteit. Iemand geeft haar de naam Evie Cormac, en ze krijgt een plaatsje in een gesloten jeugdinstelling.

Zes jaar later claimt Evie dat ze achttien is en klaar om de wijde wereld in te trekken. Psycholoog Cyrus Haven moet bepalen of Evie zelfstandig genoeg is om de instelling te verlaten. Cyrus had zich op alles voorbereid, maar niet op deze fascinerende en gevaarlijke jonge vrouw, die de gave heeft te kunnen zien wie er liegt. En blijkbaar vertelt niemand in haar omgeving de waarheid.

Robotham laat in het midden of Joe O'Loughlin zal terugkeren in een thriller, zo laat hij de website Goodreads weten. 'Toen ik dit personage vijftien jaar geleden schiep, zadelde ik hem op met de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson. Ik vond de tragische ironie van iemand met een briljante geest maar met een aftakelend lichaam een fascinerend gegeven. Sindsdien is O'Loughlin ouder geworden en heeft de ziekte zich verergerd. Er is een grens aan hoe iemand met een dergelijke kwaal kan doorgaan. Ik hoop in zijn geval, maar nog meer voor mensen die echt aan Parkinson lijden dat de ziekte genezen kan worden.'

De thrillers van Michael Robotham (1960) worden in meer dan 50 landen uitgegeven, en meermalen bekroond, onder andere met de Golden Dagger en de Ned Kelly Award.

16 september 2019

Gesignaleerd 472 (nieuws, 2019)

Damen & Vandermeeren - Bodemloos



Bij uitgeverij Van Halewyck verschijnt 17 september de thriller Bodemloos. Het is het tweede deel van de trilogie van het schrijfkoppel Damen en Vandermeeren. 


Een seriemoordenaar. Een advocate.
Wie is de volgende?

Lissabon wordt opgeschrikt door een aantal gruwelijke moorden. De angstpsychose onder de bevolking neemt toe en de opluchting is groot wanneer er een verdachte wordt aangehouden.

Tegen elk advies in besluit de jonge advocate Kirsten Hartogs om zijn verdediging te voeren. Die beslissing heeft verstrekkende gevolgen. Bovendien daagt er een nieuw gevaar op: een schaduw uit haar verleden.

Intussen is een tienermeisje al maandenlang vermist. De verdachte ontkent dat zij een van zijn slachtoffers is. Maar wat als hij hoog spel speelt, met een mensenleven als inzet?

Misdaadauteur Hilde Vandermeeren en strafpleiter Walter Damen gingen dit jaar een opmerkelijke samenwerking aan. Uit de combinatie van 'de scherpe pen' van Vandermeeren en Damens specialisatie in strafrecht werd Rusteloos geboren, het eerste deel van het drieluik over de advocate Kirsten Hartogs.

Walter Damen studeerde rechten aan de Universiteit Antwerpen en aan de KU Leuven. In het kader van zijn studies haalde hij ook bijkomende certificaten, waaronder gerechtelijke geneeskunde. Hij trad op als advocaat in verschillende spraakmakende dossiers en is medeauteur van verschillende boeken, waaronder meerdere bestsellers. Hij was ook een van de gezichten in de serie Strafpleiters op de Vlaamse tv-zender Canvas.

Hilde Vandermeeren studeerde psychologie en is een van de meest bekroonde Vlaamse thrillerschrijfsters. Ze won de Hercule Poirot publieksprijs 2013 en stond op de shortlist Gouden Strop 2016. Haar boek Schemerzone werd bekroond met de Hercule Poirotprijs 2017 en haalde de longlist Bookspot Gouden Strop 2018.

15 september 2019

Nieuw oeuvre (nieuws, 2019)


De Gouden Vleermuis wordt volwassen




Op de laatste zondag van oktober wordt voor de zevende keer de Gouden Vleermuis uitgereikt. En het heeft er alle schijn van dat deze oeuvre-award van het Nederlands Thrillerfestival nu pas ballen krijgt: de jury bestaat in ieder geval voor de helft uit leden met kennis van zaken en er hangt - voor het eerst - best een aardig geldbedrag aan. Uitgeverijen weten nu ook de weg naar 'Zoetermeer' te vinden.

Op 31 augustus, de sluitingsdatum, waren 25 auteurs door hun uitgeverij of henzelf aangemeld voor de Gouden Vleermuis 2019. Tegenwoordig heet de prijs MAX Gouden Vleermuis, naar de hoofdsponsor, de omroep van Zoetermeerder Jan Slagter. De omroepbaas zit ook in het comité van aanbeveling van het Nederlands Thrillerfestival.

De Gouden Vleermuis is een oeuvreprijs en van een oeuvre is volgens de jury pas sprake als de auteur ten minste vijf thrillers heeft gepubliceerd. De organisatie heeft veellezers en recensenten als Coenraad de Kat (Hebban) en Cees van Rhienen (ex-Crimezone, ex-Hebban en thans Thrillzone) gestrikt als juryleden. De laatste zit de club voor. Ook bibliotheekmedewerker Heleen Janse en Bé Emmens (secretariële ondersteuning) maken deel uit van de jury.

Van de 25 aangemelde auteurs beschikten er acht volgens de jury niet over 'een nieuw oeuvre', wat dat ook moge betekenen. Een van hen was overigens al eerder winnaar van de Gouden Vleermuis.

Uiteindelijk belandden de volgende zeventien schrijvers op de longlist: Jo Claes (België), Christian De Coninck (België), Robert Fabbri (Zwitserland). Corine Hartman (Nederland),  Paul Jacobs (België), Deon Meyer (Zuid-Afrika), Peter Römer (Nederland), Melissa Skaye (Nederland), Jesper Stein (Denemarken), Brad Thor (Verenigde Staten), Hilde Vandermeeren (België), Esther Verhoef (Nederland), Jacob Vis (Nederland), Simone van der Vlugt (Nederland), Jet van Vuuren (Nederland), Felix Weber (Nederland) en Jeroen Windmeijer (Nederland). Van Jesper Stein zijn overigens slechts vier thrillers in Nederlandse vertaling bekend. En Felix Weber had beter onder zijn echte naam Gauke Andriesse kunnen meedoen: Weber schreef tot dusver twee thrillers, Andriesse publiceerde er vijf. Maar een kniesoor die hier op let.

Eind september stelt de jury een shortlist van maximaal zes auteurs vast. De winnaar van de MAX Gouden Vleermuis wordt tijdens het gratis toegankelijke Thrillerfestival op zondag 27 oktober bekendgemaakt. Voor het eerst krijgt de winnaar ook een cheque overhandigd met een bedrag van 5.000 euro.

In voorgaande edities werd bij de keuze voor een winnaar ook meegewogen of de auteur in kwestie bereid was om in Zoetermeer zijn prijs te komen ophalen. Secretaris Bé Emmens liet vorig jaar nog weten: 'Een aantal genomineerde schrijvers verblijven in het buitenland en hebben niet de behoefte om voor de Gouden Vleermuis naar Zoetermeer te komen.' Dat zal dit jaar niet anders zijn, verwacht De Spanningsblog. Als ze niet toevallig in Nederland zijn voor promotie, zullen de buitenlanders Fabbri, Meyer, Stein en Thor afvallen. Voor de Vlamingen ligt het wat anders: zo ver reizen is het ook niet naar Zoetermeer, de parel langs de A12.

De redactie van De Spanningsblog zou de prijs graag zien gaan naar Jacob Vis. Niet alleen heeft deze auteur, winnaar van de Diamanten Kogel, een rijk oeuvre, hij heeft zich ook altijd een vurig pleitbezorger betoond van de Nederlandse misdaadroman. 

14 september 2019

2.779.862 woorden (nieuws, 2019)


Elk woord levert Lee Child 100 dollar op 



Met ieder woord dat de Britse bestsellerauteur Lee Child publiceert, wordt er honderd dollar op zijn rekening bijgeschreven. En Jack Reacher, de letterlijk grote held uit zijn thrillers, is nu ergens in de vijftig. Het zijn opmerkelijke feiten die in een recent interview met Express Magazine naar voren komen.

Amazone Prime TV begint later dit jaar aan de opnamen van een serie rond Jack Reacher. De rol wordt ditmaal niet vertolkt door het 'onderdeurtje' Tom Cruise (1,72 meter groot). 'Nee, deze keer gaan we voor de grootste kerel die je ooit hebt gezien', aldus Lee Child. Er is een zoektocht gestart naar een acteur die intelligent én groot genoeg is: hij moet zeker 1,95 meter lang zijn en minstens 113 kilo wegen.

In oktober verschijnt Blue Moon, de 24ste thriller rond Jack Reacher. Eerder dit jaar werd hij geëerd voor 'zijn verdiensten voor de literaruur'. De 64-jarige Child mag zich sindsdien commandeur in de orde van het Britse rijk noemen en mag achter Jim Grant, want dat is zijn echte naam, de letters CBE plaatsen.

Net als zijn held Jack Reacher slaat Lee Child dagelijks tussen de twintig en dertig mokken zwarte koffie achterover. Tussendoor paft hij een pakje Camel-sigaretten weg.

Om en nabij de tweehonderd miljoen boeken heeft Child inmiddels wereldwijd verkocht. In totaal heeft hij 2.779.862 woorden gepubliceerd. Rekenmeesters hebben vastgesteld dat hij per woord honderd dollar betaald krijgt. Elke negen seconden wordt ergens ter wereld een Jack Reacher-thriller verkocht. Child blijft er relaxed onder dat hij een 'populaire bestsellerauteur' wordt genoemd. 'Wie op aarde zou er een impopulaire 'worst-seller' willen zijn?'

Bestsellers schrijven doet hij 'uit instinct'. 'Charles Dickens schreef niet wat het publiek wilde. Hij wilde wat zij ook wilden. Dat is de sleutel naar het succes: je beschikt over de juiste vaardigheden om te schrijven, maar je bent een doodgewoon persoon, net als de meeste van je lezers. Wat bij jou door het hoofd speelt, speelt ook bij hen. Zo eenvoudig is het.'

Lee Child kan zich veroorloven eerste klas te reizen (of een vliegtuig te kopen). Maar in New York neemt hij altijd de metro.

Toen Child in 1997 voor het eerst Jack Reacher ten tonele voerde, was de held 36 jaar. 'Hij is nu ergens in de vijftig', zegt de schrijver. 'Ik probeer eerlijk te zijn over ouder worden, maar tegelijkertijd wil ik een held hebben die nog krachtig en attractief genoeg is. Ik ga hem niet voorzien van een rollator en incontinentiemateriaal.'

De schrijver zelf denkt af en toe wel eens aan zijn pensioen. Wanneer hangt hij zijn tekstverwerker aan de wilgen? 'Ik ging uit van 21 thrillers. Maar daarna bood de uitgever mij een contract voor nog eens drie thrillers en had daar een belachelijk hoog bedrag voor over. Dus ik denk dat ik nog wel even door ga. Ik heb altijd gedacht dat Reacher op een heroïsche wijze ten onder moest gaan. Maar ik vrees dat bij zijn overlijden lezers bloed willen zien. Dat van mij.'

Bron: Express

07 september 2019

Mag ik van jou... (nieuws, 2019)


Nog lang niet moe van Baantjer
 



Begin 2017 lag het tachtigste deel van de Baantjer-serie in de winkel. Schrijver Peter Römer had met uitgeverij De Fontein afgesproken door te gaan tot en met nummer 85 en daarna 'verder wel zou zien'. Op 10 september verschijnt dat deel en de vraag is: Peter Römer wat nu? Het antwoord: 'Voorlopig ben ik nog wel even bezig.'

De Cock en de levende dode heet het vijfentachtigste avontuur van rechercheur De Cock (met cee-ooo..., ja, dat weten we nu wel...). Uitgeverij De Fontein kopt boven het persbericht waarin van de verschijning melding wordt gemaakt: 'Baantjer meer dan ooit in de belangstelling!', zonder dat met argumenten of cijfers te onderbouwen. Een blik in de archieven van de Bestseller60 leert overigens wel dat elk deel in de hitlijst van de Stichting CPNB belandt. Zo bereikte deel nummer 80, De Cock en de moord op maat, in 2017 zelfs plaats nummer 4 in de lijst. Dit jaar was plek 10 de hoogste positie voor De Cock en de zwarte weduwe.

Als komende week De Cock en de levende dode op de tafels in de boekhandel wordt uitgestald, is Peter Römer al weer druk bezig aan deel 86, zo laat de acteur/regisseur/schrijver aan De Spanningsblog weten. 'Dus ja, de serie gaat nog even door. Er komt, contractueel overeengekomen, ook nog een deel 87. Voor- en najaar 2020.'

En wat daarna volgt? 'Daarna ga ik ongetwijfeld weer lunchen met de uitgever om de voortgang te bespreken. Ik heb mij voorgenomen om door te gaan zolang ik er een uitdaging in zie, er plezier in heb en het idee heb dat ik mijzelf niet loop te herhalen. En de uitgever er brood in ziet, natuurlijk.'

Aan de aloude formule wil de schrijver niet sleutelen, zo liet hij twee jaar geleden al in een interview met het AD weten. 'Je kent de omtrekken van het verhaal, je moet alleen de invulling ervan verzorgen. Niet makkelijk, maar makkelijker dan een standalone thriller.' Het is cosy crime, zoals de Engelsen dat zouden noemen. 'Er zitten geen krankzinnige moordenaars in die mensen opensnijden. En hersenvocht en sperma druipen niet van de muren.'

Römer heeft nooit last van gebrek aan inspiratie, vertelde hij aan Shownieuws. 'Die haal ik van de straat, de krant, de televisie. Er gaan de hele dag door mensen dood. Het leuke van Baantjer is dat het je de mogelijkheid geeft om overal in Amsterdam een lijk neer te leggen.'

In deel 85 wordt in de buurt van de Stopera hét lijk uit de Amstel gevist. De betreurde is de Russische balletmeester Miki Novikov. Het wordt De Cock al snel duidelijk dat hij is vermoord. De Rus, die in Amsterdam was om als balletmeester een beroemd gezelschap uit Sint-Petersburg te begeleiden, blijkt geen onbekende in de stad.

De destijds flamboyante maar getroebleerde Miki had in zijn gloriejaren bij het Nationale Ballet gedanst, maar was tien jaar geleden met stille trom vertrokken. Naar nu blijkt met achterlating van zijn vriendin, ballerina Iris Blom, en hun ongeboren kind. De Cock en Vledder besluiten zijn moordenaar vooralsnog in balletkringen te zoeken, maar stuiten gaandeweg op meer demonen uit Miki’s duistere verleden.

Voor diehard Baantjer-fans die alvast in de startblokken gaan staan om naar de winkel te hollen, heeft de uitgeverij goed nieuws in petto: De eerste oplage van nieuwe De Cock bevat een cadeau: het enige echte Baantjer-kwartet! Vol met herkenbare locaties en beroemde personages.

06 september 2019

Goed moment (nieuws, 2019)

Vrouwen aan de haal met Ned Kelly awards 



De uitreiking van de Ned Kelly awards, de belangrijkste thrillerprijzen van Australië, is een volledige vrouwelijke aangelegenheid geworden. Voor de eerste keer in de geschiedenis zijn vandaag alle drie prijzen in ontvangst genomen door schrijfsters. 

De bekendmaking van de winnaars was onderdeeel van BAD: Sydney Crime Writers Festival. Jane Harper, wier debuut De droogte een internationale bestseller werd, won de prijs voor de beste thriller met haar derde boek The Lost Man (Verlaten).

Dervla McTiernan werd voor haar boek The Ruin bekroond met de prijs voor het beste thrillerdebuut. Bri Lee sleepte de true crime-'Ned' in de wacht met haar boek Eggshel Skull.

Jane Harper, woonachtig in Melbourne, kon niet bij de prijsuitreiking in Sydney aanwezig zijn omdat zij op het punt van bevallen staat. Ze liet wel weten dat ze verheugd was dat de drie 'Neds' waren gewonnen door vrouwen. 'Ik heb het gevoel dat dit een goed moment is voor vrouwelijke auteurs. We hebben geluk dat er zo veel goede schrijvers zijn die zo veel lezers aanspreken.'

Harper wordt gezien als een voorhoedespeelster in het subgenre van de 'outback noir', zei dat toen ze begon ze zich niet speciaal richtte op een bepaald gernre. 'Maar het blijkt dat het platteland van Australië een sterk decor is en geweldige mogelijkheden schept voor een goede verhaallijn en dito karakters.' Sinds de Ned Kelly award voor de beste thriller voor het eerst sinds 1996 wordt toegekend, is de prijs slechts vier keer door een vrouw gewonnen. 

Het boek Eggshell Skull van Bri Lee gaat over slachtoffers van seksueel misbruik en hun moeizame tocht door het Australische rechtssysteem. Ook beschreef ze haar eigen ervaringen met misbruik in het boek. Zij zei dat tien jaar geleden haar boek niet serieus genomen zou worden, laat staan gepubliceerd.

Bron: The Sydney Morning Herald

02 september 2019

Snobisme (nieuws, 2019)


Vrouwen voelen zich bekritiseerd om hun boekkeuze




Onder uitgevers heerst een zekere vorm van snobisme bij het kiezen en promoten van auteurs en hun boeken. En een aanzienlijk deel van de vrouwelijke lezers ondervindt kritiek op de boeken die zij kopen. Die zouden te commercieel zijn en/of 'waardeloos'. Dit blijkt uit een onderzoek uitgevoerd in opdracht van het nieuwe Britse thrillerfestival Capital Crime.   


De peiling werd gehouden onder ruim duizend mensen. Negen op de tien ondervraagden vinden dat literaire festivals meer auteurs van commerciële fictie in hun programmering moeten opnemen en dat uitgevers zich minder elitair moeten gedragen als het gaat om het inlijven van schrijvers. Bijna twee op de vijf vrouwen zeggen dat ze belachelijk worden gemaakt om wat ze lezen. Hun boeken zouden maar commerciële prullen zijn. Iets minder mannen (32%) erkennen dat ze daar last van hebben.

Bijna de helft (47%) van de ondervraagden voelt zich aangesproken om een boek te kopen dat een grote literaire prijs heeft gewonnen of daarvoor genomineerd is geweest. Daarentegen zegt 34% wel regelmatig genegen te zijn een genomineerd of een bekroond boek aan te schaffen. Verder blijkt dat één op de vijf nooit een bibliotheek bezoekt en dat 2 op de 5 lezers boeken online bestelt. 

Schrijver Adam Hamdy en een van de organisatoren van het Capital Crime Festival zegt geschrokken te zijn van deze cijfers. 'Lezen is een van de meest geliefde hobby's onder Britten, maar de uitgeefconcerns laten de mensen zich schamen voor hun boekkeuze. Dat hoort niet. Wij van Capital Crime willen juist het plezier vieren dat lezen teweegbrengt. Welk boek je ook leest. Er zou geen oordeel over of hiërarchie moeten zijn in het genre of de auteur die jou bevalt.'

Capital Crime vindt plaats van 26 tot en met 28 september in de Connaught Rooms in Londen. Deelnemende schrijvers zijn onder anderen Kate Atkinson, Robert Harris, David Baldacci, Ian Rankin en Ann Cleeves.

Bron: The Bookseller 

31 augustus 2019

Geir Tangen - Hartenbreker (2019)

Wakker worden naast een dode vriendin



(Door Hans Knegtmans)


De Noor Geir Tangen is in zijn land vooral bekend als crime blogger. Sinds 2016 beoefent hij ook het thrillergenre, toen hij in eigen beheer Het meesterwerk uitgaf. De gerenommeerde uitgeverij Gyldendal nam hem op in haar stal, en met succes. Zojuist verscheen in Nederland zijn tweede roman, Hartenbreker. Daarin treden tal van personages op met wie we in zijn debuut al kennis konden maken, al is het nauwelijks een vervolg in de letterlijke zin.

De 17-jarige hoofdpersoon Alexander wordt wakker in de slaapkamer van een huis waar hij gisteren een feest heeft bezocht. Hij is niet alleen. Naast hem ligt een vriendin van hem, Emilie Sand Vormedal. Ze is dood.

In paniek belt hij zijn vader op, de journalist Viljar Ravn Gudmunsson. Ook Lotte Skeisvoll, politie-inspecteur en huisvriendin van Viljar, verschijnt op het toneel. Niet dat Alexanders zorgen nu voorbij zijn. Veel van de feestgangers zijn na het partijtje blijven hangen, en sommigen zijn er getuige van geweest dat Alexander en de toen nog levende Emilie in de logeerkamer hebben overnacht.

Al gauw keert de stemming van de jongelui zich tegen Alexander - wie anders zou de dood van Emilie op zijn geweten kunnen hebben? Deze lijdt aan adhd, en in deze stressvolle omstandigheden weet hij niets beters te doen dan zich in zijn vaders auto uit de voeten te maken voor een chaotische autorit, die eindigt tegen een rotswand.

We zijn dan op pagina 36, van de ruim 400. Tangen heeft geen omslachtige schrijfstijl en bezondigt zich niet aan nodeloze uitweidingen. Het is eerder de veelheid aan thema's die qualitate qua de nodige ruimte opslokt. De belangrijkste slechteriken in het verhaal lijken een Noorse versie van de PVV, maar dan wat rechtser. Daarbij maakt de schrijver duidelijk dat deze splinterpartij aangestuurd wordt door individuen met macht en die maatschappelijk aanzien genieten.

Een enkele keer zou je wensen dat de auteur wat minder psychologiseerde, zoals bij zijn beschrijving van de dwangmatig ordelijke Lotte Skeisvoll. Anderzijds heeft hij wel erg veel geduld met de labiele Alexander. Daardoor duurt het nogal lang eer de positief gestemde lezer ten volle beseft wat een vreselijke klootzak dat is.

Geir Tangen - Hartenbreker. Uitgeverij The House of Books, 432 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

27 augustus 2019

Compulsief schrijver (nieuws, 2019)

Russisch voor beginners van Vlaamse docent



'Een ingenieuze misdaadroman.' Dat stempel mag volgens uitgeverij Vrijdag Russisch voor beginners van Dominique Biebau zeker dragen. Het derde boek van deze docent Nederlands ligt vanaf 14 september in de (voornamelijk Vlaamse) boekhandel.  


Niets is wat het lijk in Russisch voor beginners, zo belooft de uitgever. Maarten, het hoofdpersonage werkt in het bedrijf van zijn vader en heeft zich nooit hoeven bewijzen. Wanneer er nieuwe eigenaren komen, moet hij dan toch aan de bak. Maar hiermee raakt hij dieper in de nesten dan hij ooit had durven vermoeden.

Om zijn baan niet te verliezen, volgt Maarten noodgedwongen een avondcursus Russisch. Tijdens die lessen ontmoet hij het schijnbaar gelukkig getrouwde koppel Lore en Diederik. Zij volgen de cursus om hun droom waar te maken: een bezoek aan de Kungur-grotten in Rusland.

Hun leraar is de excentrieke, nationalistische Rus Pavel. Maar al snel treden er spanningen op in de groep, want Pavel heeft een oogje op Lore en ook Maarten valt voor de charmes van de mysterieuze vrouw. Wanneer Lore en Diederik op grottenavontuur vertrekken, weten ze allemaal dat dit een fataal keerpunt in hun leven zal worden.

De Vlaming Domique Biebau noemt zichzelf een compulsief schrijver, hij is bezeten van het vak. Hij geeft Nederlands en Engels op een middelbare school. Een 'Mens met een mening', aldus zijn website. Biebaus eerste roman Trage Wegen, een politieke klucht, verscheen in 2013 bij Uitgeverij Vrijdag. Tweede roman, de Koude Oorlog-thriller IJslands Gambiet ligt sinds april 2015 in de boekhandel. Biebaue produceert daarnaast vooral kortverhalen en soms – 'als hij echt weinig tijd heeft' – gedichten. Hij ging in 2010 met de Ward Ruyslinck-prijs aan de haal.

'Nog steeds zijn boeken voor mij een vorm van escapisme', schrijft Biebau. 'Het zijn mijn brandladders uit een wereld die soms in vlammen lijkt op te gaan. Elk boek is een ontsnapping, maar dan van het goede soort: het soort dat je laat terugkeren naar de werkelijkheid, beladen en behangen met schatten.'
Fragment uit Russisch voor beginners

Iemand is iets vergeten. Ze is amper zes maanden, ze kent haar eigen naam nog niet, maar ze voelt het als een stuk ijzerdraad dat in haar vel prikt. Er klopt iets niet.Iemand is iets vergeten, slechts een ding uit een lijst van wel dertig dingen die op een dag gedaan moesten worden, en haar wereld, klein en onopgemerkt, dooft uit als een dunne verjaardagskaars. Het autozitje zit als een schelp om haar heen. Het beschermt haar niet. Niet hiertegen. Ze voelt de hitte toene-men. Ze slaat naar de zon met kleine vuisten, maar die slaat terug met harde stralen. Ze weent. Het geluid, eerst luid en dierlijk, daarna dof als pantoffels op een houten vloer, wordt zwakker tot het uitdooft in het witte, zuiverende licht.

26 augustus 2019

Bowlen met dwergen (nieuws, 2019)

De comeback van Jeff Meeks



Zeg je Lee Child, dan denk je meteen aan Jack Reacher. Zeg je Peter de Zwaan, dan denkt de doorsnee thrillerlezer meteen aan, eh... Bij de echte liefhebber van spannende boeken en vooral die van Hollandse bodemthrillerfan stijgt de bloeddruk subiet bij het horen van de naam van deze Gouden Stropwinnaar. Want wellicht zit er een nieuw avontuur van Jeff Meeks in het vat. En verrek, dat is zo!



Bij uitgeverij Ellessy Crime verschijnt in september Lenny The Giant, de langverwachte nieuwe thriller van Peter de Zwaan. Het is dan zes jaar na de publicatie van De loverman, die de schrijver door zijn eigen uitgeverij Zwarte Zwaan op de markt liet brengen. Kort daarvoor was De Zwaan bij uitgeverij Cargo vertrokken, omdat die naar zijn zeggen een wat meer op de commercie gerichte thriller over de omstreden neuroloog Ernst Jansen Steur verlangde.

De meest recente thriller met Jeff Meeks in de hoofdrol, Voortvluchtig, verscheen al weer een kleine tien jaar geleden. Voor wie deze bijna twee meter lange antiheld niet kent, volgt hier in het kort zijn signalement: Meeks is een einzelgänger, altijd op de vlucht voor de beschaving. Alleen al van het denken aan getrouwd zijn en thuiskomen waar ook al iemand anders thuis is, begint hij te rillen.

‘Het was mijn eerste klus als lijfwacht en we haalden de voordeur. Toen zag ik iets. Ik nam een sprong, mijn schouder ving de kogel en ik was een held.’  (citaat uit Lenny The Giant)

Jeff Meeks is een eenling die na een mislukte overval op een casino in Denver door de politie wordt gezocht en door het land zwerft. In New Orleans huurt hij een mobil home in een trailerpark en het liefst zou hij daar zijn dagen doorbrengen, zittend op de veranda samen met Levy Beaurevoir en een krat bier.

Levy is 1.90 meter lang en weegt ruim 130 kilo. Hij is getrouwd met een vrouw van 1.17 meter. Als Little Levy en Lenny the Giant doen ze mee aan wedstrijden dwergbowlen, de Louisianavariant van dwergwerpen.

Levy gooit Lenny over een baan met kegels en Meeks zorgt er voor dat de toeschouwers met hun vingers van de menselijke bal afblijven. Door het neerschieten van Meeks wordt de gang van zaken verstoord en het wordt erger als vier mannen, gewapend met honkbalknuppels, een waarschuwing komen geven: bemoei je nergens mee.

Jeff Meeks heeft geen idee waar hij zich niet mee mag bemoeien. Hij wordt nieuwsgierig als de vraag rijst op wie de schutter eigenlijk mikte, op zijn opdrachtgever vastgoedmakelaar Davison, of op hem. Dezelfde vraag wordt gesteld door Mavis Davids, de secretaresse van Davison, die hogerop wil in een stad waarin carrière maken voor een zwarte vrouw niet eenvoudig is.

Meeks en Davids raken, onafhankelijk van elkaar, steeds dieper betrokken bij intriges en machinaties in de wereld van vastgoed en clandestiene wedstrijden in New Orleans en Honolulu.

Peter de Zwaan (Meppel, 1944) schreef meer dan honderd columns voor De Spanningsblog en ruim twintig misdaadromans. Hij kreeg twaalf keer een nominatie voor een boekenprijs en won in 2000 De Gouden Strop met Het Alibibureau.

25 augustus 2019

David Baldacci - Een goede daad (2019)

Geveld door vrouwen  



(Door Peter Kuijt)

De Amerikaanse bestsellerauteur David Baldacci grossiert in personages. Schreef hij vanaf zijn debuut in 1995 eerst standalone thrillers, in het nieuwe millennium probeert hij om de haverklap series met nieuwe karakters uit. Veelal zijn het eenlingen die het avontuur aangaan.


Aloysius Archer is de nieuwe loot aan de Baldacci-stem. De lezer maakt kennis met hem in Een goede daad. Hij is net dertig en heeft al een heel leven achter de rug. Hij vocht tegen de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Terug in zijn vaderland belandde hij achter de tralies. Ten onrechte, zegt hij zelf. Maar dat zeggen alle gevangenen.

In 1949 komt hij voorwaardelijk vrij en moet zich in het stadje Poca City melden bij zijn reclasseringsambtenaar, een vrouw met ‘een welgevormd figuur, misschien zelfs meer dan dat’. Hij moet van haar een baan zoeken en die vindt hij. Zakenman Hank Pittleman vraagt hem om bij een lokale ondernemer een schuld te innen.

De goede verstaander begrijpt: dat kan nooit goed gaan. Binnen de kortste keren wordt hem dan ook een moord in de schoenen geschoven.

Archer is een sympathieke gast en buitengewoon galant voor vrouwen en die maken er ook allemaal misbruik van. Alle vrouwen die hij tegenkomt, proberen hem pootje te haken.

Een goede daad is geen keiharde thriller, meer een vermakelijke whodunit met een Swiebertje-achtige gemoedelijkheid. Alleen al om de sfeertekening mag Archer nog een keertje terugkomen.

Je zou David Baldacci (of zijn vertaler) wel een rijkere vocabulaire toewensen: zo komen de woorden ‘snauwen’, ‘brullen’, ‘verdomd’ en ‘verdomme’ ontelbare keren voor.

David Baldacci - Een goede daad. Uitgeverij A.W. Bruna, 384 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

22 augustus 2019

Bezoedelde reputatie (nieuws, 2019)

Michael Robotham in de race voor Ned Kelly Award 



Bestsellerauteur Michael Robotham is een van de genomineerden voor de Ned Kelly Award in de categorie Best crime fiction. Hij neemt het met zijn thriller De andere vrouw op tegen vijf collega-auteurs.

De Australische Crime Writers Association (ACWA) heeft deze week de shortlists voor de diverse categorieën voor de Ned Kelly Award bekendgemaakt. Deze prijs voor de beste thrillers en true crime van Australische bodem is vernoemd naar de bekendste bushranger van het land. Voor velen was Ned Kelly (foto), die drie politiemensen vermoordde en in 1880 op 25-jarige leeftijd werd opgehangen, een held vanwege zijn strijd tegen de koloniale autoriteiten.

In het genomineerde boek van Michael Robotham ontdekt psycholoog Joe O'Loughlin dat zijn vader, die ernstig is toegetakeld en in het ziekenhuis is beland, niet alleen met zijn moeder is getrouwd maar ook nog met een andere vrouw. O'Loughlin wil het naadje van de kous weten en ervaart dat de reputatie van zijn vader, een befaamd chirurg, langzaam maar zeker bezoedeld raakt.

De andere genomineerden voor de prijs zijn met Garry Disher met Kill Shot: A Wyatt Thriller, Candice Fox (Gone by Midnight), Kerry Greenwood (The Spotted Dog), Jane Harper (The Lost Man, Verlaten in Nederlandse vertaling) en Sue Williams (Live and Let Fry).

Robotham won de prijs twee keer eerder, Candice Fox mocht hem een keer eerder in ontvangst nemen. De winnaars worden op vrijdag 6 september bekendgemaakt op het BAD Sydney Crime Writers Festival.

Bron: Books + Publishing

Gesignaleerd 471 (nieuws, 2019)

Andrew Gross - De loopjongen



Op 27 augustus verschijnt bij uitgeverij De Fontein het boek De loopjongen van Andrew Gross. Op zijn voorgaande thrillers Alleen hij en De saboteur kreeg de Amerikaan lovende reacties.


De uitgeverij noemt De loopjongen 'de perfecte mix van historische feiten en een grote dosis spanning'. Voor dit boek baseerde Gross zich op het levensverhaal van zijn grootvader.

De Joodse broers Rabishevsky groeien in grote armoede op in het New York van de jaren 20 en 30. Morris, de jongste en meest ambitieuze, maakt snel carrière binnen de kledingindustrie. Al op 21-jarige leeftijd runt hij de business, samen met zijn broer Sol.

Broer Harry raakt echter verzeild in de gangs van Lower East Side en uiteindelijk in de Joodse maffia. Naarmate de zaak van Morris en Sol groeit, komen ze steeds vaker hard in aanvaring met de vakbond die in handen is van de meest gevreesde gangster van de stad, voor wie hun broer Harry een van de loopjongens is.

Een harde confrontatie tussen de broers is onvermijdelijk.

Andrew Gross heeft een fiks aantal thrillers op zijn naam staan. Hij schreef samen met James Patterson een vijftal spannende boeken, waaronder enkele delen uit de Women's Murder Club. In 2006 ging Gross solo. Zijn thriller The Dark Tide uit 2007 werd door de Thriller Writers Association uitgeroepen tot Thriller of the Year.

19 augustus 2019

Terug naar de Wallen (nieuws, 2019)


Twintig jaar na de hamermoord 



Uitgeverij De Bezige Bij kondigt in de najaarsbrochure 'een aangrijpende, ongeëvenaarde en spannende roman' aan. En nog wel van Hollandsche bodem. Het gaat om 23 seconden, het nieuwe boek van Kees van Beijnum. Het is niet bepaald een 'Baantjer', maar gaat wel over een moord op de Wallen.

Twintig jaar na de geruchtmakende ‘hamermoord’ op haar moeder, een Amsterdamse raamprostituee, keert de jonge schrijfster Anne terug naar de Amsterdamse Wallen. Van haar uitgever heeft ze een voorschot gekregen om een boek over haar jeugd te schrijven.

Annes zoektocht naar de wortels van haar eigen bestaan, werpen steeds meer vragen op over de moord op haar moeder. Vastbesloten om het mysterie te ontrafelen, daalt ze dieper en dieper af in de duistere wereld van haar verleden. Als ze contact zoekt met de moordenaar, zijn de gevolgen niet meer te overzien.

De ontrafeling van het mysterie is, zegt de uitgever, 'verbluffend knap verweven met het aangrijpende verhaal' over de fotograaf Hayo, Annes te jong gestorven jeugdliefde. De Bezige Bij belooft 'een geweldige roman die de lezer in de greep houdt tot en met het ijzersterke slot'.

Kees van Beijnum begeeft zich in 23 seconden op bekend terrein. De in 1954 geboren schrijver bracht het grootste deel van zijn jeugd door in de cafés en hotels van zijn familie op de Amsterdamse Zeedijk. Voordat hij begin jaren negentig besloot zich aan het schrijven te wijden was hij werkzaam in de journalistiek. Zijn eerste boek Over het IJ (1991), een reconstructie van een moord, oogstte in brede kring bewondering. 'Eindelijk een eigen equivalent van Truman Capote's In Cold Blood,' schreef René Zwaap, redacteur van De Groene Amsterdammer.

Begin 1994 debuteerde Van Beijnum als prozaschrijver met de roman Hier zijn leeuwen. Een jaar later publiceerde hij de succesvolle semi-autobiografische roman Dichter op de Zeedijk. In 1998 verscheen De ordening, gebaseerd op het levensverhaal van de weduwe Rost-Van Tonningen.

De oesters van Nam Kee, Van Beijnums vierde roman, verscheen in 2000. De boekverfilming werd een groot succes. Nadat hij overstapte van Nijgh & Van Ditmar naar De Bezige Bij kwam Van Beijnum in 2002 met de roman De vrouw die alles had in het najaar van 2004 gevolgd door Het verboden pad.

Begin 2008 trok Van Beijnum volop de aandacht met zijn roman Paradiso, over een man die op het punt staat zijn huwelijk te verbreken als opeens zijn vrouw onvindbaar blijkt. Voordat hij haar kan verlaten, moet hij haar eerst terugvinden. In 2014 verscheen zijn tiende roman, De offers. Drie jaar later publiceerde hij Het mooie seizoen.

In Baskenland (nieuws, 2019)


De witte stad is een toeristische trekpleister




Eva García Sáenz de Urturi wordt op handen gedragen in haar geboorteplaats Vitoria. De Spaanse schrijfster zorgde met haar thrillerdrieluik over de witte stad voor een toestroom van toeristenén 'dinero'. In november verschijnt het tweede deel De riten van het water bij uitgeverij A.W. Bruna.

De burgemeester van Vitoria-Gasteiz loopt weg met haar, liet Eva García Sáenz de Urturi weten in een recent interview met Het Parool. Sinds het succes van de trilogie die ze liet afspelen in haar geboortestad, de hoofdstad van Baskenland en de Spaanse provincie Álava, zijn de bezoekersaantallen verdubbeld.

De trilogie doet het bijzonder goed. In 2016 verscheen het eerste deel, dat pas dit jaar in het Nederlands werd vertaald als De stilte van de witte stad. Wereldwijd zijn er al meer dan een miljoen exemplaren van het drieluik verkocht. De geboorteplaats van de auteur buit het succes enthousiast uit: er zijn literaire routes, hardlooproutes in het voetspoor van de hoofdpersonen en restaurants promoten maar wat graag de gerechten die ook in het boek worden genuttigd. En in samenwerking met Netflix komt spoedig de verfilming van het boek op het scherm.

In De riten van het water krijgt inspecteur en profiler Unai López de Ayala het vreselijke nieuws dat zijn ex-vriendin, Ana Belén Liaño, vermoord is aangetroffen. Ze was zwanger en is op een 2600 jaar oude, rituele manier gedood.

Unai moet tegelijkertijd een moordenaar zien te stoppen die de Riten van het Water imiteert op historische plekken in Baskenland en Cantabrië – en van wie alle slachtoffers zwanger blijken te zijn.

Commissaris Alba Díaz de Salvatierra is zwanger, maar haar stilzwijgen brengt haar in gevaar. Als Unai de vader is, zoals wel wordt beweerd, zal ook Alba zich binnenkort bevinden op een lijst van vrouwen die bedreigd worden door de Riten van het Water...

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Vitoria en woont sinds haar vijftiende in Alicante, waar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek, dat ze in eigen beheer uitgaf, werd een grote bestseller. In maart 2020 verschijnt het laatste deel van de trilogie, De heren van de tijd.

14 augustus 2019

Gesignaleerd 470 (nieuws, 2019)

Geir Tangen - Hartenbreker 



Bij uitgeverij The House of Books verschijnt half augustus Hartenbreker van Geir Tangen. Het is de tweede thriller van deze Noorse schrijver. De uitgeverij noemt het boek 'een ode aan de Scandinavische thriller'. 

Als we de uitgever moeten geloven is Geir Tangen 'met meer dan 170.000 lezers' de populairste crimeblogger van Noorwegen. Maar dit respectabele aantal volgers zit al twee jaar te wachten op een update op Tangens blog. Zijn laatste nieuws is dat hij op 26 mei 2017 zijn tweede thriller presenteert op het Crime Fest in het Noorse Haugesund.

Uit ervaring weten we dat het soms niet meevalt om een thrillersite jarenlang up to date te houden. We vermoeden dan ook Tangen te druk bezig is met schrijven en promoten van zijn werk om ook nog tijd te hebben voor zijn blog. En een succesvolle schrijver is hij. Het meesterwerk is zijn thrillerdebuut, dat hij begin 2016 in eigen beheer uitgaf. Maar al na een maand werd het opgepikt door Gyldendal, een van de meest prestigieuze uitgevers van Noorwegen, en sindsdien maakt hij ook internationaal faam. De buitenlandse rechten zijn aan 15 landen verkocht.

Hartenbreker begint als op een ochtend journalist Viljar Ravn Gudmundsson wordt gebeld door zijn 17-jarige zoon Alexander; na een feestje is hij wakker geworden met het meisje van zijn dromen naast zich. Dood.

Als bewijzen ook zijn kant op wijzen, raakt hij in paniek en slaat op de vlucht. Lotte Skeisvoll, inmiddels bevriend met Viljar, komt in haar pogingen Alexanders onschuld te bewijzen alleen maar dichter bij de conclusie dat hij inderdaad de dader is. Viljar heeft moeite het laatste te geloven, maar het lijkt erop dat zijn zoon een dubbelleven leidt.

Tot een andere jongen die op het feest was wordt vermoord...

Geir Tangen werd op 15 januari 1970 geboren in het kleine dorpje Øystese, in 'de tuin van Noorwegen'. Op zijn website schrijft Tangen dat zijn vader hem sprookjes en griezelverhalen over zijn dorp vertelde. Zijn vader liet hem ook kennis maken met de wereld van het boek, hij spoorde zoonlief doorlopend aan om te gaan lezen en schrijven.

Tangen is getrouwd met een andere schrijver Agnes Lovise Matre (1966). De twee schrijven voor verschillende kranten, websites en magazines. In de zomer van 2016 besloten Tangen en Matre te stoppen met hun werk als onderwijzer en zich volledig op het schrijven te richten. Matre heeft inmiddels drie romans gepubliceerd.

13 augustus 2019

Driehonderd boeken per jaar (nieuws, 2019)

Lee Child genoemd als jurylid van The Booker Prize 



Literaire auteurs die zitting nemen in de jury van een thrillerprijs: het is niet ongewoon. Maar andersom komt minder vaak voor. Toch zou het volgend jaar weer kunnen gaan gebeuren. De Britse thrillerauteur Lee Child is genoemd als jurylid van de prestigieuze Booker Prize.

Lee Child, die in New York en Wyoming woont, heeft een uitnodiging ontvangen om deel uit te maken van de jury. Dat zegt althans Andy Martin, die een boek heeft geschreven met en over de bestsellerauteur, getiteld With Child: Lee Child and the Readers of Jack Reacher.

Martin verklaarde in de Sunday Times: 'Lee is door de Booker Prize-organisatie gevraagd jurylid te worden. Hij heeft gezegd dat hij dat graag wil doen zolang hij het meeste jurywerk kan doen vanuit zijn huizen in de VS.'


Het jurylidmaatschap van Child moet nog bevestigd worden door de organisatie van de literaire prijs. Volgens Martin is Child, die ruim dertien miljoen boeken heeft verkocht, als jurylid een 'natuurtalent'. 'Lee leest zo'n driehonderd boeken per jaar', aldus Martin tegenover The Bookseller. 'Hoewel hij een commercieel auteur is, heeft hij ook een intellectuele, geleerde kant. Zoals hij zelf zegt: hij is honderd procent commercieel en honderd procent kunst.'

De organisatie van de Booker Prize wil niet op het eventuele jurylidmaatschap van Lee Child reageren. Verwacht wordt dat de namen van de juryleden voor de editie van 2020 pas in december worden vrijgegeven. De shortlist voor de prijs van editie 2019 wordt op 3 september bekendgemaakt, de naam van de winnaar wordt op 14 oktober onthuld.

Bron: The Bookseller

12 augustus 2019

Diplomatieke storm (nieuws, 2019)



Israëlische oud-spion gaat los met thriller over vermissingen in Parijs 





Het is een publiek geheim dat journalist en schrijver Dov Alfon in een vorig leven betrokken was bij een Israëlische verrassingsaanval in 1981 op een kernreactor in Irak. Maar hij houdt zijn lippen stijf op elkaar als gevraagd naar andere operaties die hij als spion uitvoerde. Wellicht licht hij toch een tipje van de sluier op in zijn thriller Unit 8200 die op 19 september door uitgeverij Cargo op de markt wordt gebracht. 

Unit 8200 verwijst naar de gelijknamige geheime dienst van het Israëlische leger. De organisatie, in het Hebreeuws Shmoneh-Matayim genaamd, wordt volgens de website The Times of Israel door analytici beschouwd als een van de meest geavanceerde spionagediensten ter wereld. In een interview met de website zei Dov Alfon dat Unit 8200 zich bezighoudt met 'existentiële bedreigingen voor Israël'. Hij noemde als voorbeeld nucleaire deals met Iran en ander mogelijke veiligheidskwesties met Syrië, Irak en Pakistan.

Het eerste hoofdstuk van de thriller is dertig jaar geleden geschreven, aldus Alfon, direct na zijn militaire dienst toen hij net 28 jaar was. 'Ik heb de tekst toen terzijde gelegd, maar de notitieblokken waarin ik het verhaal schreef zijn in al die jaren altijd met me meegereisd over de diverse continenten waar ik werkzaam was.' Pas enkele jaren geleden pakte hij de tekst weer op. Alfon benadrukt dat de plot, de karakters en de beschrijving van diverse locaties voortkomen uit zijn eigen ervaringen. Het boek was in Israël een groot succes, drie jaar geleden kwam het in Frankrijk uit en begin dit jaar verscheen de Engelstalige versie.

Het verhaal begint als een Israëlische zakenman spoorloos verdwijnt na aankomst op vliegveld Charles de Gaulle in Parijs. In het vliegtuig zat ook kolonel Zeev Abadi, het nieuwe hoofd van de Israëlische spionagedienst Unit 8200. Even later wordt een tweede jonge Israëlische man ontvoerd; ook deze man zat in hetzelfde vliegtuig.

Commissaire Léger van de Parijse politie gelooft niet in toeval, en midden in een ontluikende diplomatieke storm probeert hij grip te krijgen op de meest opzienbarende zaak van zijn carrière. Wat heeft Zeev Abadi met de verdwijning van de twee mannen te maken?

Ook in Israël verdenkt men de nieuwe chef van Unit 8200. Alleen zijn assistent, Oriana Talmor, durft hem nog te steunen en zij gaat op zoek naar antwoorden. Wie zijn de twee ontvoerde mannen en waarom vlogen ze naar Frankrijk? Dan wordt er een undercover commandoteam van de Chinese geheime dienst in Parijs gesignaleerd. De klok is gezet, de jacht is begonnen.

Dov Alfon werd geboren in het Tunesische Sousse, groeide op in Parijs en Tel Aviv en werkte als spion en inlichtingenofficier bij Unit 8200. Hij was vervolgens hoofdredacteur van Haaretz, de belangrijkste krant van Israël en directeur van uitgeverij Kinneret. Dov Alfon is getrouwd met een Nederlandse vrouw en woont tegenwoordig in Parijs.

Andere regels en wetten (nieuws, 2019)

Regisseur debuteert met thriller over waargebeurde zaken



Hij regisseerde telefilms als Saint Amour, Novemberlicht, Gebroken Rood, Kilkenny Cross, Anna en wist met zijn tv-drama's ook over de grens de handen op elkaar te krijgen. Sinds een jaar of elf schrijft Eric Oosthoek fictie. Van zijn hand verschijnt begin september Onder verdenking, het eerste deel van een serie misdaadromans die gebaseerd zijn op waargebeurde zaken.

Severyn & Govaert is een nieuwe reeks misdaadromans over het leven en werk van twee Amsterdamse crime-fighters: Maarten Severyn, tactisch rechercheur bij de recherche en Lydia Govaert, officier van justitie bij het Openbaar Ministerie. Severyn & Govaert beschrijft de strijd tegen de misdaad van binnenuit, zo laat Eric Oosthoek (1948) weten.

In het eerste deel Onder verdenking slaat een serieverkrachter opnieuw toe en vermoordt voor het eerst zijn slachtoffer. Een Marokkaans-Nederlandse journalist ontvangt een kogelbrief. Hij vecht een eenzame strijd tegen het feodale bewind in zijn moederland. De intimidaties vanuit Rabat gaan van kwaad tot erger, van intimidatie en bedreiging tot zware mishandeling.

Maarten Severyn onderzoekt beide zaken. Ondertussen probeert hij het plotselinge overlijden van zijn vrouw te verwerken en begint hij een privé-oorlog tegen de man die haar dood reed. Zonder officiële onderzoeksopdracht gelden er voor Maarten andere regels en wetten.

Een fragment uit Onder verdenking:

Het meisje lag op haar rug, de grijsblauwe ogen halfgeopend, gestold in een moment van acceptatie. De benen gespreid, rechtervoet naar buiten gedraaid. Rechterarm boven het hoofd, hand plat op de grond. De andere arm langs het lichaam, vuist gebald. Ze was geheel ontkleed, had alleen sokken en schoenen nog aan, hardloopschoenen, de beha zat rond haar hals geknoopt.

Eric Oosthoek publiceert de negendelige reeks zelf bij zijn eigen uitgeverij All Fiction. Hij werkte meer dan dertig jaar bij de publieke omroep als dramaregisseur en scenarioschrijver. Daarna is hij zich volledig gaan concentreren op het schrijven van fictie. In dat genre is Onder verdenking zijn debuut.

08 augustus 2019

Schrappen, herschrijven en toevoegen (nieuws, 2019)

Mijlpaal voor Loes den Hollander



Ze heeft meer dan een miljoen boeken verkocht. Haar voornaam is inmiddels een 'merk' geworden. Dus als haar uitgever het over 'De nieuwe Loes!' heeft, dan weet de goede verstaander al voldoende. Er is een nieuwe thriller van Loes den Hollander op stapel. En
Toen ik dood was is meteen een mijlpaal: de vijfentwintigste!

Op 1 november ligt-ie volgens haar uitgever De Crime Compagnie officieel in de winkel. Maar ergens half oktober is al een speciale presentatie van Toen ik dood was gepland, laat de schrijfster op Facebook weten.

Ze voegt er meteen aan toe dat er nog wel wat hobbels genomen moeten worden. Dat ligt voornamelijk aan haar eigen gedachtekronkels. Deze week schreef ze nog: 'De eindtekst houdt zich verborgen, ik kan er niet bij. Ik ga dus het verhaal afronden en morgen starten met de redactie. Er moet nog het nodige geschrapt, herschreven en toegevoegd worden, maar dat is te overzien. Eerst nog de voorlopig laatste zin schrijven en het document afsluiten. (...) Nu alles even loslaten, dat einde komt vanzelf.'

Ook haar eigen gedrag speelt haar parten. 'Zoals gewoonlijk bedenk ik weer allerlei bezigheden die niet kunnen worden uitgesteld om het moment van loslaten maar te kunnen omzeilen.'

En dan was er nog een weerspannige tekstverwerker die vorige maand roet in het eten gooide. Het 'horrorscenario voor een schrijver' voltrok zich voor haar ogen. Ze besloot na 500 woorden eerst nog met hond Thora naar de duinen te gaan om dan later verder te schrijven. 'Ik sloot het document af en het volgende moment had ik in plaats van ruim 57.000 woorden nog maar één woord over. De rest was weg, foetsie.' Twee gewoonlijk met computerperikelen behendige vrienden konden de tekst niet meer terugvinden.

Gelukkig had Den Hollander ooit na het lezen van een verhaal van de in 2005 overleden schrijver Karel Glastra van Loon die ook lappen tekst in de krochten van zijn computer zag verdwijnen, de gewoonte ontwikkeld om elke avond een backup van haar document op twee usb-sticks te zetten. 'Daardoor was ik alleen die 500 woorden kwijt. Die woorden zijn weg, dus ik zal ze opnieuw moeten bedenken. Blijft de vraag op welke knop ik in vredesnaam heb gedrukt om dit voor elkaar te krijgen.'

De uitgeverij geeft niet veel prijs over 'De nieuwe Loes'. Dit is de tekst uit de brochure:

In elke relatie is het mogelijk: verlaten of verlaten worden. Het kan gepaard gaan met verbijstering, aarzeling, schrik en pijn. En met woede.
Maar is dat dan een reden om iemand te laten verdwijnen of, erger nog, te vermoorden?

Soms is het antwoord: ja.

Maar hoe zorg je er dan voor dat niemand jou in verband brengt met wat er is gebeurd?


Loes den Hollander, die directeur was van een gezondheidsinstelling in Noord-Holland, debuteerde in 2006 met de thriller Vrijdag. Zeven jaar later schreef ze op verzoek van de Stichting CPNB de cadeaunovelle Nooit alleen. In het voorjaar van 2018 werd ze getroffen door een hersenaneurysma. Daar is ze inmiddels van hersteld. In april van dit jaar sloot ze een column voor De Spaningsblog af met de volgende zinnen:

Ik heb het nog, ik kan het nog.

Ik bedenk weer lugubere details. Binnenkort valt het eerste slachtoffer.

Zelden zó blij geweest.

Waardering (nieuws, 2019)

Nieuwe prijs voor beste thrilleruitgever 



Er zijn prijzen voor schrijvers, voor vertalers, voor illustratoren. Maar naar een speciale prijs voor een uitgever die zijn of haar vak verstaat, is het met een lantaarntje zoeken. Het Britse genootschap van misdaadauteurs roept er nu eentje in het leven.

De Crime Writers' Organisation (CWA) reikt elk jaar ruim tien prijzen uit en die awards, oftewel Daggers, gaan bijna zonder uitzondering naar schrijvers. Dit jaar komt er een nieuwe Dagger bij, die voor de Best Crime and Mystery Publisher of the Year.

Het is de eerste nieuwe Dagger in meer dan tien jaar tijd. Vicevoorzitter Maxim Jakubowski van de CWA verklaart tegenover The Bookseller: 'Met deze Dagger vullen we een lacune in de soorten prijzen die we te vergeven hebben. Uitgeverijen zijn uitermate belangrijk voor het thrillergenre. Ze zijn het vehikel om de misdaadliteratuur in de aandacht van de lezer te brengen en verdienen onze waardering.'

Bij het toekennen van de Dagger kijkt de CWA naar 'uitmuntendheid en diversiteit in het op de markt brengen van thrillers'. Bepalende factoren zijn onder andere een focus op nieuw talent en blijvende ondersteuning van bekende auteurs. De shortlist voor de Best Crime and Mystery Publisher of the Year wordt aan het einde van de zomer bekendgemaakt. De winnaar krijgt de Dagger overhandigd tijdens de jaarlijkse ceremonie die op 24 oktober plaatsvindt.

De Daggers werden in 1955 in het leven geroepen. Winston Graham, schrijver van de historische roman Poldark, was de eerste winnaar van een Dagger.

Bron: The Bookseller

05 augustus 2019

Obsessie (nieuws, 2019)


De oude dominee verzamelt botten
 



Het kan verkeren. In de zomer van 2018 verklaarde Robert Harris dat hij zijn volgende thriller zou situeren in een periode van enkele decennia na nu. Maar het verleden blijkt kennelijk toh aantrekkelijker. De tweede slaap, die op 1 oktober bij uitgeverij Cargo verschijnt, neemt de lezer 550 jaar mee terug in de tijd.

Waarom Harris is afgestapt van zijn plan om een 'sf-thriller' te schrijven en zich in plaats daarvan te verdiepen in een spannende roman in de late Middeleeuwen, is onbekend. Misschien heeft zijn jongste thriller, Conclaaf uit 2016, er mee te maken. Die had een behoorlijk kerkelijk tintje - de verkiezing van een nieuwe paus - en kreeg Harris de smaak te pakken van religieuze thrillers. De tweede slaap zit ook vol verwijzingen naar Onze Lieve Heer en diens vreemde kostgangers.

'Een onverwachte ontdekking uit het verleden zal de toekomst voor altijd veranderen', schrijft de uitgeverij in een persbericht over het boek. Harris neemt de lezer mee naar het jaar 1468. Een jonge pater, Christopher Fairfax, reist te paard naar een afgelegen dorpje in Exmoor om de begrafenis van zijn voorganger te begeleiden.

In de heuvels en bossen om het plaatsje liggen oude munten, glasscherven en menselijke botten voor het oprapen, en de oude dominee blijkt in zijn huis een bijzondere verzameling van deze artefacten te verbergen. Het lijkt er zelfs op dat zijn dood te maken heeft met zijn obsessie voor het verleden.

Christopher Fairfax wordt meegezogen in de geheimen van de afgezonderde gemeenschap in Exmoor. Alles wat hij denkt te weten over zichzelf, zijn geloof en de geschiedenis van zijn wereld komt onder druk te staan.

De Brit Robert Harris (1957) heeft ruim een dozijn goedverkopende thrillers op zijn naam staan, waaronder de Cicero-trilogie, Enigma, Vaderland, Geest en De angst-index. Zijn werk is vertaald in veertig talen. In november zal de film J'accuse de bioscopen bereiken. Het is de verfilming van Harris' bestseller De officier door regisseur Roman Polanski.

01 augustus 2019

Perfecte pion (nieuws, 2019)



Het is niet pluis in de Cloud
 



Wie 's nachts wakker ligt van de technologische ontwikkelingen en machtige bedrijven als Facebook maar eng vindt, zal niet blij zijn met de thriller Cloud die in september bij Karakter Uitgevers verschijnt. Rob Hart, de Amerikaanse journalist én uitgever van spannende boeken, schetst hierin een 'angstaanjagend verhaal over de nachtmerrie-achtige wereld die we zelf aan het creëren zijn'. 

Cloud speelt zich af in de nabije toekomst, in een soort bedrijfsmatige gevangenis. En er is belangstelling voor de thriller, zo blijkt. Aan meer dan twintig landen zijn de rechten reeds verkocht en regisseur Ron Howard (A Beautiful Mind, Inferno, The Da Vinci Code) heeft de filmrechten in handen gekregen.

Cloud is een gigantisch techbedrijf dat een groot deel van de Amerikaanse economie heeft opgeslokt. Paxton had nooit gedacht dat hij voor Cloud zou werken, laat staan dat hij zou gaan wonen in een van de enorme woon-werkcomplexen van het bedrijf. Maar vergeleken met wat er buiten het bedrijf nog over is, is het eentonige leven in de amusementshallen, open kantoren en enorme pakhuizen eigenlijk zo slecht nog niet. Het is beter dan het alternatief.

Zinnia had nooit gedacht dat ze Cloud zou infiltreren. Maar nu is ze undercover, binnen de muren, en riskeert ze alles om de duistere geheimen van het bedrijf aan het licht te brengen. En Paxton, met zijn alledaagse verwachtingen en angsten? Hij zou de perfecte pion zijn. Als ze bereid is om hem te offeren.

Als de waarheid over Cloud Corporation aan het licht komt, moet Zinnia alles inzetten op een wanhopige gok, die hun beide levens op het spel zet. Het dwingt Paxton om zijn zorgvuldig opgebouwde leven in twijfel te trekken. Samen zullen ze ontdekken hoe ver het bedrijf bereid is te gaan... om de wereld te verbeteren.

Rob Hart is de auteur van de serie thrillers over privédetective Ash McKenna en de korteverhalenbundel Take Out. Samen met James Patterson schreef hij Scott Free. Hij heeft gewerkt als politiek verslaggever, communicatieadviseur, en ambtenaar in New York. Momenteel is hij uitgever bij MysteriousPress.com en geeft hij les bij LitReactor, de community voor schrijvers en boekenlezers. Hij woont op Staten Island met zijn vrouw en dochter.

Drie op een rij (nieuws, 2019)

Gluren bij de buren 



Gouden Strop-winnaar Michael Berg heeft zijn handen vol aan de voorbereidingen van het thrillerfestijn Het lijk was nog warm dat op 16 november in Heerlen plaatsgrijpt. Daarnaast moeten nog de puntjes op de i in zijn nieuwe thriller worden gezet. Maar de publicatiedatum is door uitgeverij The House of Books al bekendgemaakt: op 2 oktober verschijnt Ik zie je


Michael Berg houdt het ditmaal dicht bij huis: hij schrijft over een bestsellerauteur die naarstig om inspiratie verlegen zit. Het gaat om de internationaal vermaarde Carol Brodie. Ze heeft al vijf jaar geen boek geschreven.

Ze ontvlucht haar huis in Londen en vliegt naar Zuid-Frankrijk waar ze een gite huurt, ondertussen hopend dat de verhaallijnen er voor het oprapen liggen. Maar het komt niet van schrijven. Carol raakt geïntrigeerd door haar overbuurvrouw die naakt baantjes trekt in haar zwembad.

Met een telescoop begint Carol de vrouw te bespieden (gluren bij de buren, het is al vaker in een thriller voorgekomen...). Op een avond heeft de vrouw bezoek van een man en ziet Carol hoe de twee ruzie krijgen en dat de vrouw de man neerslaat.

Dood?

In plaats van de politie te bellen, besluit Carol zelf uit te zoeken wat er gebeurd is. En de geoefende thrillerlezer weet: de poppen zijn aan het dansen en de rapen zijn gaar...

Michael Berg zette zichzelf bij het grote publiek op de kaart met Nacht in Parijs, waar hij in 2013 de Gouden Strop mee won. Met Het meisje op de weg en Broertje maakte hij opnieuw indruk, beide boeken waren genomineerd voor de Gouden Strop. Met Ik zie je gaat hij, zo laat zijn uitgeverij weten, voor 'drie op een rij'.

29 juli 2019

Jo Nesbø - Het mes (2019)

Drie kapotte knokkels



(Door Peter Kuijt)


De belangrijkste exportproducten van Noorwegen zijn olie, gas en vis. Maar vlak daarna volgt Jo Nesbø. Wereldwijd verkocht de oud-profvoetballer, popmuzikant en beurshandelaar meer dan veertig miljoen van zijn thrillers over Harry Hole. Het mes is de twaalfde misdaadroman met de drankzuchtige rechercheur in de hoofdrol.


Harry Hole ligt ditmaal heel diep in de goot. Recent verlaten door zijn grote liefde Rakel Fauke, het is uitgesloten dat het tussen de twee nog goed komt. Geveld door whisky van Jim Beam of goedkopere merken.

Als Hole op een dag uit de diepste duisternis van dronkenschap ontwaakt, ontdekt hij drie kapotte knokkels en geronnen bloed langs de randen. Hij is besmeurd met bloed. Maar hij herinnert zich niet wat er is gebeurd.

 Ondertussen is Svein Finne vrijgekomen, de serieverkrachter met letterlijk een gat in zijn hand, die twintig jaar eerder door Hole in de cel belandde. Finne zint op wraak op de rechercheur, die tegelijkertijd te maken krijgt met iemand die hem een moord in de schoenen probeert te schuiven.

Jo Nesbø houdt op een respectabele wijze veel schotels in de lucht en levert een uitstekende thriller af, vol vaart en een flink aantal kleurrijke personages. Het verhaal mondt uit in een onvervalste whodunit.

En Hole blijft, ondanks zijn drankzucht, een aantrekkelijk karakter. Een man met – ook in nuchtere toestand – opmerkelijke gedachten. Hij houdt bijvoorbeeld niet van tatoeages omdat ze je dwingen vast te houden aan oude overtuigingen. ‘Een tattoo van Jezus is namelijk heel vreemd op de borst van een atheïst.’

Jo Nesbø - Het mes. Uitgeverij Cargo, 525 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

24 juli 2019

Slag om Arnhem (nieuws, 2019)


Tomas  Ross viert 75ste verjaardag met omnibus
 



Van 17 tot 25 september 1944 werd in en rond Arnhem fel gevochten tussen de Duitse bezetter en de geallieerden. Voor de laatste liep deze grootste militaire operatie op Nederlands grondgebied op een mislukking uit: ze konden de brug over de Rijn niet innemen. 

Aan de vooravond van deze veldslag, op 16 september, werd in het Zuid-Hollandse Den Bommel Willem Pieter Hogendoorn geboren. Hij zou onder de naam Tomas Ross uitgroeien tot de beste en meest productieve factionschrijver van Nederland.

Hogendoorn viert, zoals de rekenaars onder ons al hebben vastgesteld, over een kleine twee maanden zijn vijfenzeventigste verjaardag. Ter gelegenheid daarvan brengt zijn uitgeverij Cargo de drie thrillers die hij tussen 2004 en 2006 schreef over de militaire operatie Market Garden en dubbelspion King Kong uit in een omnibus onder de titel Voor koningin en vaderland. Het zijn in totaal 1216 pagina's, die door NRC Handelsblad destijds werden betiteld als 'verplichte kost voor oorlogsvorsers en historisch geïnteresseerden'. 

Het eerste boek, De dubbelganger uit 2004, begint op 9 mei 1940. In Den Haag komt het bericht door dat Hitler bij het aanbreken van de dag zal binnenvallen. Diezelfde nacht weet inlichtingenofficier Daan Kist een zending voor de Duitse spion Fuchs te onderscheppen, waarbij ook de beroemde dubbelspion King Kong is betrokken. Na het bombardement op Rotterdam ontkomt Kist naar Engeland en raakt betrokken bij een groep hooggeplaatste Britse politici en aristocraten die buiten Churchill om vrede willen sluiten met nazi-Duitsland.

In De Anjercode (2005) schrijft Ross over de opbouw van een 'geheim leger' in bezet Nederland als steun aan het verzet tegen de Duitsers. Nederlandse agenten werden op Nederlandse bodem gedropt, die radioverbindingen met Londen tot stand moesten brengen. Al vrij snel bleek echter dat er verraad in het spel was: tientallen agenten werden direct na aankomst opgepakt en gedwongen hun berichten door te geven aan Londen. Het was het begin van het zogenaamde Englandspiel.

King Kong (2006) is het slotstuk van het drieluik. Daarin gaat Ross nader in op het Englandspiel en de mislukte slag om Arnhem. Nooit is de plotselinge concentratie van Duitse troepen bij de Gelderse hoofdstad volledig verklaard en wie wie heeft verraden. Vaststaat dat de Duitse Sicherheitsdienst twee dagen vóór de aanval was geïnformeerd door de Nederlandse verrader Chris Lindemans, alias King Kong. Ook is zeker dat Lindemans kort daarvoor te gast was in het hoofdkwartier van prins Bernhard, opperbevelhebber van de Nederlandse strijdkrachten. Maar waarom heeft Bernhard altijd volgehouden dat hij King Kong pas op 22 september 1944 voor het eerst heeft ontmoet?

Prins Bernhard was 'not amused' over de thrillers van Ross. In 2004 liet de prins een open brief in de Volkskrant afdrukken waarin hij liet weten dat Ross met zijn publicaties over hem te ver was gegaan. Ross heeft de prins twee keer ontmoet, vertelde hij in een interview op De Spanningsblog. Dat was op de première van de Tom Poes-tekenfilm, waaraan Ross had meegewerkt. Toen producent Rob Houwer Ross aan de prins voorstelde als de man die net een boek over de Lockheed-affaire had geschreven, draaide Bernhard zich meteen om en liep weg. De tweede keer was bij de presentatie van een documentaire over de Prinses Irenebrigade. Ross: 'Bernhard was de beschermheer. Irene zelf kwam niet, die was pacifistisch.'

Tomas Ross geeft, zoals bekend, zijn tekstverwerker zelden rust. Hij viert dit jaar 40 jaar schrijverschap én hij heeft inmiddels 75 boeken geschreven. In januari 2020 verschijnt zijn nieuwe thriller Indisch requiem.

foto auteur: Ben Kleyn

23 juli 2019

De donkere kant (nieuws, 2019)

Een warm lijk smaakt naar meer 



Met succes organiseerde schrijver Michael Berg in Het Glaspaleis, een voormalig warenhuis in Heerlen, de afgelopen twee jaar een goedbezochte thrilleravond onder de titel Het lijk was nog warm. En succes smaakt naar meer. Vandaar dat de Gouden Strop-winnaar een derde editie op touw zet die op zaterdag 16 november haar beslag moet krijgen.  

Op De Spanningsblog wordt regelmatig gemopperd dat er in Nederland nauwelijks initiatieven van de grond komen om een of meerdere avonden ter meerdere eer en glorie van het spannende boek te organiseren. In het buitenland weten ze er wel raad mee, kijk bijvoorbeeld naar het Verenigde Koninkrijk (Bloody Scotland) en Duitsland (Die Criminale).

Het is in Nederland magertjes gesteld met thrilleravonden. De Avond van het Spannende Boek is een paar jaar geleden al geëlimineerd en andere 'spannende' projecten sneuvelen al op de tekentafel.  Daarom verdienen de initiatieven die er wel zijn aandacht en respect. Dat geldt bijvoorbeeld voor het Nederlands Thrillerfestival in Zoetermeer, maar ook voor het 'geesteskindje' van Michael Berg.

De schrijver van het bekroonde Nacht in Parijs wist de afgelopen jaren illustere gasten als Roel Janssen, Isa Maron, Toni Coppers, Corine Hartman, Joyce Spijker en Charles den Tex naar Heerlen te lokken. En voor editie 3 ziet de lijst met invités er ook indrukwekkend uit en dat terwijl Berg in de tussentijd nog hard moet werken aan zijn nieuwe thriller Ik zie je die in oktober verschijnt. Wat te denken van de schrijvers Inge Ipenburg, Yvonne Franssen, Jo Claes en het schrijversechtpaar Peter Römer en Annet Hock? Speciale gast is de Limburgse cold case-expert Bob Willemsen.

De avond wordt gevuld met interviews over het schrijverschap, het schrijven van thrillers en, zoals Berg op het op Facebook verwoordt, 'de aantrekkingskracht van de donkere kant van het leven'. De schrijvers zullen ook voordragen uit eigen werk.

Voor wie de gasten niet goed kent, volgt hier een korte introductie:

Inge Ipenburg (Deventer, 1957) is vooral bekend als actrice, o.a. met haar rol als Martine Hafkamp in de beginjaren van GTST. In 2014 verscheen haar spannende debuutroman Het gerecht waarvan inmiddels een zesde druk is verschenen. Daarna schreef ze Een schitterend ongeluk. Dit jaar verschijnt het tweeluik Moordenaarsstorm (april) en De mannen vallen (september).

Jo Claes (Hasselt, 1955) won in 2015 de Gouden Strop voor De mythe van Methusalem. Claes schrijft zowel fictie als non-fictie, maar de grootste bekendheid geniet hij met zijn thrillers waarin de Leuvense politieman Thomas Berg de hoofdrol speelt. In de serie verschenen inmiddels dertien delen.

Yvonne Franssen (Tegelen, 1969) debuteerde in 2011 met de thriller Talio. Daarna volgden nog twee thrillers en een versjesbundel. In 2018 keerde ze weer terug naar het thrillergenre met Schaduwen. Haar 5e thriller heet Kamer 305 en verschijnt oktober dit jaar.

Peter Römer (Amsterdam, 1952) en Annet Hock (Amsterdam, 1960) zijn al zo’n 34 jaar getrouwd, Annet werkt sinds 1998 als zelfstandig trainer/coach in haar eigen bedrijf. Peter combineert een leven als acteur, regisseur en scenarioschrijver met het schrijven van spannende boeken. Hij heeft onder meer 15 Baantjer boeken op zijn naam. Samen schreven Annet en Peter twee psychologische thrillers, waarvan Oog om oog dit voorjaar is verschenen.

Bob Willemsen is leider van het Cold Caseteam Limburg, een van de tien cold case teams die Nederland telt. Landelijk gezien wachten ongeveer 1500 zaken op hun oplossing. Door wetswijziging kunnen cold cases niet meer verjaren en dankzij de wetenschap (DNA, AI) is de politie steeds meer in staat om de daders op te sporen.

De toegangsprijs voor de thrilleravond bedraagt 10 euro. Klik hier voor tickets.

22 juli 2019

Fel begeerd (nieuws, 2019)

Theakston-prijs voor rechtbankthriller



De Noord-Ierse schrijver Steve Cavanagh heeft met zijn rechtbankthriller Thirteen The Theakston Old Peculier Crime Novel of the Year Award gewonnen. De prijs is dit jaar voor de vijftiende keer uitgereikt en is een van de meest begeerde awards in het genre.  

Thirteen (Dertien in Nederlandse vertaling) is het vijfde deel in de serie rond advocaat en voormalig oplichter Eddie Flynn. Cavanagh kreeg vrijdag 19 juli de prijs overhandigd tijdens de openingsavond van het Theakston Old Peculier Crime Writing Festival in de Old Swan Hotel in Harrogate.

Cavanagh deelde de shortlist met vijf collega-auteurs. De longlist bestond uit achttien thrillers, geschreven door auteurs uit het Verenigd Koninkrijk of Ierland. De winnaar krijgt omgerekend ruim 3.300 euro op zijn bankrekening bijgeschreven. Ook een handgemaakt en gegraveerd biervat viel Cavanagh ten deel.

Steva Cavanagh (1976) is inmiddels al bestempeld als de 'John Grisham voor een nieuwe generatie'. Zijn boek gaat over een beroemd Hollywoodkoppel. Nu wordt de ene helft, filmacteur Robert Solomon, beschuldigd van het vermoorden van zijn bij leven en welzijn prachtige vrouw. De verdediging wil in 'dit proces van de eeuw' slechts één man in hun team hebben: Eddie Flynn. Alles wijst erop dat Robert schuldig is, maar tijdens het proces begint Eddie daaraan te twijfelen. En de uitgever neemt op de rest van het verhaal al een voorschot met een tekst op de cover die veel weggeeft: 'De moordenaar is geen verdachte. Hij zit in de jury.'

Cavanagh is het pseudoniem van mensenrechtenadvocaat Steve Mears. Hij schreef zijn debuut De verdediging in de avonduren. Vorig jaar won hij de CWA Gold Dagger voor zijn derde thriller The Liar.

Hoewel een Amerikaan viel ook James Patterson in de prijzen. Hij won de tiende Theakston Old Peculier Outstanding Contribution to Crime Fiction Award, kort gezegd een oeuvreprijs.

James Patterson is de meest uitgeleende auteur door Britse bibliotheken in de afgelopen elf jaar. Zijn boeken zijn wereldwijd 300 miljoen keer over de toonbank gegaan. De thrillerfabrikant schaart zich met zijn prijs in het rijtje tussen collega's als John Grisham, Lee Child, Val McDermid, Sara Paretsky, Lynda La Plante, Ruth Rendell, PD James, Colin Dexter en Reginald Hill.

Niet alleen Patterson bezocht het festival in Harrogate. Ook schrijvers als Jeffery Deaver, Harlan Coben, Ian Rankin, Jo Nesbo, Stuart MacBride, Val McDermid en Belinda Bauer stonden op de gastenlijst.