Excentrieke karakters, maar tempo, ho maar
(Door Arno Ruitenbeek)

Waarmee meteen het grote minpunt van deze romans is aangesneden: het tempo. Omdat de dialogen bovengemiddeld zijn, en de intriges zeer vernuftig bedacht en uitgevoerd, is het gebrek aan vaart niet dodelijk.
Maar vooral de New Yorker Quinlan moet bij de volgende roman duivelsgoed oppassen dat hij niet in zijn eigen mes loopt. Zijn karakters zijn stuk voor stuk excentriek (denk aan Elmore Leonard), op de randen van geloofwaardig en overtuigend en daardoor breekbaar als glas.

Wraak is datgene wat de laatste jaren van het leven beheerst van Wally O'Malley. Hij was 'knal-boem' kluisexpert van de Amerikaanse maffia, tot die organisatie een bom van zijn hand 'misbruikte' om een vliegtuig vol onschuldigen op te blazen. Wally maakt de capo die dit instigeerde af, en duikt onder als Smoke Dugan, een hinkepoot op leeftijd die scharrelt met de bloedmooie Lola.
De misdaadonderneming zet haar drie beste huurmoordenaars in om Dugan/O'Malley ter verantwoording te roepen. Het illustere trio kan zo weggelopen zijn uit een rariteitenkabinet of een psychiatrische inrichting. Dat geldt in gelijke mate voor meneer Baardaap en meneer Blauwe Ogen, die Lola trachten te dwingen tot seksuele hoogstandjes ten bate van een internetpornosite.
Declan Hughes - Slecht bloed. Vertaling Piet Verhagen. Uitgeverij Mynx, 448 pag.
Patrick Quinlan - Wraak. Vertaling Henny van Gulik. Uitgeverij Mynx, 320 pag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten