Een doos bolknakken (column, 2026)

 

Uitgever worden (1)



(Door Peter de Zwaan) 

Een vraag die ik tientallen keren heb gekregen is: ‘Ik wil mijn eigen boeken uitgeven, hoe pak ik dat aan.’

Het antwoord is samen te vatten in één woord: afzet. Het woord verkoop mag ook, of omzet. De drie woorden komen op hetzelfde neer.

Bekijk goed, beter, best hoe groot je achterban is. Niet je familie. Tante Ko wil natuurlijk een boek en ze zal het prachtig vinden, ze wil er alleen liever niet voor betalen, want familie betaalt geen familie. Je brengt haar een boek, ze zegt: ‘O, wat enig, lieverd, dank je wel’ en dat was het dan. Ome Kees wil wel betalen, maar hij moet worden opgepord met een fles drank of een doos bolknakken.

Vrienden, daar kun je wat aan hebben, maar ik heb het dan wel over de Facebook-en-andere-social-media-vrienden. Als je ze polst met de vraag of ze jouw boek willen kopen, zal het aantal ‘ja’s’ groot zijn en als je ze een beetje kent, weet je ongeveer hoeveel er af gaan vallen.

Weet je bijna zeker dat je 250 boeken zult slijten, probeer het dan. Zijn het er minder dan 250: niet doen, beslist niet doen, ervaring heeft me geleerd dat je minimaal 250 boeken moet verkopen om uit de kosten te komen.

Als ik het heb over 250, dan ga ik er wel van uit dat je weet wat kostenbeheersing is.

Als je het omslag door iemand laat maken die daar graag voor betaald wil worden, dan kunnen het maar zo 300 boeken worden voor je het punt break even bereikt. De corrector en de vormgever willen ook graag geld en bovendien is de verleiding groot om andere werkzaamheden waar je geen zin in hebt ook af te schuiven: het zoeken van een drukker, het kopen van dozen en enveloppen om de boeken in te versturen, het aanschaffen van etiketten, inkt en een ongelooflijke stoot postzegels. Als je die zaken uitbesteedt, heb je misschien 500 boeken nodig om uit de kosten te komen. Je kunt dus maar beter zelf aan de slag.

Is dat erg? Nou en of, want het houdt je af van het schrijven en daar was het toch allemaal om begonnen. Wat je nodig hebt, is een partner voor al het werk dat jij niet wil doen en dat is in mijn geval vrijwel alles behalve schrijven. Moeder, schoondochter, tante, het maakt niet uit, als het maar partnert. Zoek iemand die doortastend is en hardnekkig, om die reden heb ik niet genoemd: vader, schoonzoon of oom, ze haken te snel af.

Heb je zo’n partner niet, begin dan niet aan het zelf uitgeven: je werkt jezelf in de problemen, kunt nooit meer op vakantie en bent waarschijnlijk gedwongen in de nachtelijke uren kantoren schoon te maken.

Oké, de partner is er. Maar nog geen drukker. Doe niet zoals ik die vond dat een Nederlands boek in Nederland gedrukt moest worden. Mijn allereerste boek werd, meer dan 50 jaar geleden, uitgegeven door De Fontein die het liet drukken in het toenmalige Tsjecho-Slowakije. Er zijn veel drukkers in Nederland, maar in het buitenland, vooral Polen, zijn ze goedkoper en, ik moet het bekennen: vaak beter.

De drukker wil weten hoeveel boeken hij moet drukken, op welk papier, op welk formaat en met wat voor omslag. Hij wil ook weten of je print wilt of offset. Er zit verschil in, maar tegenwoordig is dat niet veel en wie niet weet waar hij op letten moet, ziet geen onderscheid. Hou voor ogen: kleine aantallen moet je laten printen, grotere aantallen (meestal boven de 700 of 800) moet je laten drukken, want anders ben je te duur uit.

Zeg tegen de drukker dat hij de boeken niet moet leveren in pakken van meer dan 22 kilo. Ik was dat vorig jaar vergeten en reken maar dat de fysiotherapeut blij was met mijn rug. Spreek zorgvuldig de datum van bezorging af en ga bij de voordeur zitten tot de auto van de drukker komt voorrijden. Terwijl je wacht, denk je na over een naam, want als een chauffeur met spierballen boeken heeft neergezet ben je ineens echt een uitgever en elke uitgeverij heeft een naam. Elke naam is goed, het kan niemand iets schelen, maar blijf af van Zwarte Zwaan want die is van mij. 

Deze column is ook te lezen op de website www.peterdezwaan.nl

Zenuwen in het kwadraat (column, 2026)

 

Uitgever worden (2)



(Door Peter de Zwaan)

Daar liggen ze, je boeken, in dozen op de vloer en je kijkt ernaar met ingehouden adem. Dat hou je een seconde of twintig vol, want je hoofd wordt te rood en je moet aan het werk.

Als je niet van tevoren de namen en adressen van 250 lezers hebt die al hebben betaald, dan heb je een probleem, zie Uitgever worden deel 1. Misschien ken jij liefhebbers die als de bliksem betalen als ze zeker weten dat de boeken er daadwerkelijk zijn, maar dan ben je spekkoper. Mijn ervaring is: iemand die je boek wil lezen, komt snel of hij komt niet. Tussen wel en niet zit een groep aarzelaars, maar om die over de streep te krijgen heb je heel wat energie nodig.

Bovendien: het lucht ongelooflijk op als je weet dat je uit de kosten bent gekomen en die opluchting verdien je, want voor de boeken er zijn, heb je heel wat redenen om je in de zenuwen te storten. De drukker vergeet op jouw vraag over de afleverdatum te antwoorden: zenuwen. De enveloppen waarin ze moeten worden verstuurd dreigen niet op tijd te komen: zenuwen. De vraag ‘zullen de boeken er uitzien zoals ze er moeten uitzien’ dringt zich op: zenuwen in het kwadraat.

Als de boeken zijn gebracht en je jezelf hebt gefeliciteerd komt de tijd waarin je zweeft tussen tevredenheid en woede.

De tevredenheid zit in het aantal enveloppen dat je moet vullen, de woede in wat er soms uit de dozen van de drukker komt. Het komt zelden voor dat je alle boeken ook kunt versturen: een deel is daarvoor ongeschikt. Door pagina’s die ontbreken of zijn verwisseld, door pagina’s die te bleek zijn of te zwart, door omslagen met een kreukel of een vouw. Het kan op méér manieren fout gaan, maar ik wil je niet te veel ontmoedigen. In de jaren waarin ik in Nederland liet drukken kon gemiddeld 15 tot 20 procent terug naar de drukker met het verzoek of ze wat geld terug wilden storten. Eén keer moesten alle (je leest het goed: ALLE) boeken terug. Vorig jaar was, voor het eerst, 100 procent goed. Je weet het nooit van tevoren, wat dat betreft is zelf uitgeven net als beleggen: als je snel nerveus wordt, moet je er nog eens goed over nadenken.

Na een dag of wat heb je de bestellingen ingepakt en verstuurd. Daarna volgen nog een paar dagen van leven tussen hoop en vrees, want ik garandeer je dat je een aantal boeken terugkrijgt. Omdat de post beweert dat het adres niet bestaat, omdat een envelop vrijwel doormidden is gescheurd en je boek ook, omdat er vette vegen op het boek zitten, omdat het lijkt alsof je boek een vliegtuigongeluk heeft gehad, vervolgens door een tank is overreden en daarna in brand is gestoken. Overdrijf ik? Nou, vooruit, een beetje, maar dan wel een heel klein beetje.

Je hebt nog boeken over en wat moet je nu. Reclame blijven maken natuurlijk en ze aanmelden bij Bol. Dat is in het begin geen pretje, maar als je volhoudt dan lukt het. O ja, en ik weet dat ik het meteen had moeten zeggen: je boek heeft natuurlijk wel een ISBN-nummer nodig en een streepjescode voor de prijs. Ben je dat vergeten, dan volgt een maandje zelfhaat met veel spijt.

Je kunt ook naar Amazon en waarschijnlijk naar heel wat meer bedrijven, maar als je wilt dat een boekhandelaar een van je boeken verkoopt, dan zul je naar het CB moeten, het Centraal Boekhuis in Culemborg. Denk goed na voor je daar aan begint. Dik tien jaar geleden toen ik met Zwarte Zwaan begon waren de voorwaarden voor kleine uitgevers van het CB aantrekkelijk. Dat zijn ze nauwelijks meer en als je boek te lang op een plank ligt, moet je zelfs boete betalen. Zelf heb ik een beetje spijt van het CB en het was een opluchting toen ik besloot dat ik er niets meer mee te maken wilde hebben.

Samengevat: alles wat je aan een ander overlaat, kost geld. Alles wat je zelf doet, levert geld op en als je handig bent en hardnekkig dan heb je aan het einde van het jaar maar zo de eerste aanbetaling voor een Bugatti bij elkaar verdiend. Weliswaar een Bugatti van Lego, maar die is ook duur.

 Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

Handigheid en hardnekkigheid (column, 2026)

Uitgever worden (3)



(Door Peter de Zwaan)

Waar je voor moet zorgen als kleine uitgever, is dat je af en toe een aanval krijgt van zelfbeheersing. Tenminste, als het je om de centen gaat.

Ik geef een voorbeeld. Een mevrouw uit Rotterdam had het laatste boek besteld. Elke keer als een nieuw boek was verschenen, bestelde ze dat via Bol. Terwijl het boek onderweg was, plaatste ik een Niksigheid op Facebook. Niksigheden zijn kleine zinnige en onzinnige invallen; wie daar meer over wil weten, kan kijken op Facebook en website, er staan er honderden, want ik doe het al jaren.

Mevrouw stoorde zich aan een Niksigheid waarin ik iets schreef over vreemdelingenhaat. Ik weet de formulering niet meer, maar die was blijkbaar mooi genoeg om haar boos te maken. Dus stuurde ze het boek terug, dat mag van Bol zonder opgaaf van reden. Voor zover ik weet, heeft ze nooit meer besteld.

Nog een oppassertje. Boekwinkels. Ze zijn er en ze moeten vooral blijven: leve de boekwinkels. Maar als ze onderdeel van een keten zijn, hebben ze te maken met inkopers. Dat zijn mensen met een gebruiksaanwijzing die niet op de verpakking staat, ik heb sombere dingen over hen horen zeggen door uitgevers en schrijvers en ik heb ervaren dat die wel eens gelijk kunnen hebben. Toen ik met uitgeven begon, heb ik de inkopers van alle ketens een brief geschreven. Dat ik zomaar ineens ook uitgever was, dat er prachtboeken aankwamen, dat ik veel van hen verwachtte.

Aantal reacties: nul. Geen telefoontje, geen berichtje van ‘leuk De Zwaan, maar we kunnen zonder je’, helemaal niks.

Toen de eerste boeken er waren, kwamen bestellingen van boekwinkels. Nou ben ik misschien een strabante, maar dan hoef ik niet meer. Wie via de boekhandel bestelt, kan boeken krijgen, maar hij/zij staat achteraan de rij, niks ‘morgen zijn ze er’, ze komen als ik zin heb ze te sturen.

Want dat is het mooie van zelf uitgeven: je hoeft niets wat je niet wilt.

Nadat we de boekhandels hadden afgeschreven (ik deel al het gedoe met mijn vrouw, drie keer raden wie de vervelende klussen doet en vervelend is alles wat na het schrijven komt), zijn we ons helemaal op Facebook gaan richten en wat bleek: met wat handigheid en veel hardnekkigheid kom je daar een heel eind mee, en je hoeft bovendien geen 42 procent boekhandelskorting te geven. Dat scheelt op een bedrag van 17,49 euro toch een slokje op een borreltje.

Tot slot van deze korte serie een paar tips voor de beginnende uitgever.

- Bewaar de dozen waarin de drukker je de boeken toestuurt, je hebt ze nodig als je zelf gaat verzenden.

- Vraag buren, vrienden, familie om frommelpapier, plastic noppenspul en luchtkussentjes, je hebt er veel aan als je wilt voorkomen dat je boeken in de dozen gaan rammelen.

- Sla de boeken die je nog niet hebt verkocht op in je huis en niet elders. Ik snap er het fijne niet van, maar het heeft te maken met de belastingen en het is goed voor je.

- Vergeet uitgevers die zeggen dat ze op een boek een winst maken van 10 procent (ik las dit een tijd geleden in de Volkskrant). Als je geen kantoor koopt aan een gracht in Amsterdam en verdomd veel zelf doet, dan kom je dik over de 50 procent.

Zet ’m op.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl

 

Schrijvenderwijs 5 (nieuws, 2026)

'Ik ben dol op die oude spookverhalen'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Britse auteur Kate Mosse (1961), geïnterviewd door Monique Brandt.

Haar eerste boeken verkochten amper, en zeker niet buiten Engeland. Het internationale succes van Het verborgen labyrinth (2005), dat in 37 talen werd vertaald, heeft haar dan ook enigszins overvallen. 'Ik denk dat ik als auteur mijn 'stem' gevonden heb', zei Kate Mosse in een interview uit 2008. 'Daar heb ik vier boeken voor nodig gehad. In mijn andere werk bij de BBC en de Orange Prize ligt mijn focus vooral op literaire fictie. Toen ik begon met schrijven ging ik er automatisch van uit dat dat ook mijn richting zou zijn. Maar kennelijk ben ik toch meer een verhalenverteller dan een stylist. Labyrinth was ook een veel intuïtiever schrijfproces. Ik was tijdens het schrijven niet steeds bezig mijn werk te analyseren, ik schreef het vanuit mijn hart en liet het boek zelf tot leven komen.

Met name Labyrinth, dat draait om de zoektocht naar de Heilige Graal, vertoont nogal wat overeenkomsten met de wereldwijde bestseller De Da Vinci Code van Dan Brown. Mosse las het boek op de dag dat ze haar manuscript voor Labyrinth had ingeleverd bij de uitgever.

'Dat stelde me gerust, want uiteindelijk lijken de boeken helemaal niet zo op elkaar. Ik denk wel dat ik mijn grote mannelijke lezersgroep aan Dan Brown dank. En ook ben ik Brown dankbaar dat hij zo'n groot lezerspubliek rijp heeft gemaakt voor dergelijke historische thrillers. Wat dat betreft is mijn succes vooral een kwestie van mazzel en goede timing. Vroeger had je uitsluitend de literair ingestelde lezers, en de thrillerfans. Nu is er een soort middengroep ontstaan die elementen uit beide genres waardeert. De vergeten tombe bevat elementen uit 19de-eeuwse spookverhalen, gaat over bijgeloof, over de moderne wereld die botst met de oude wereld, mensen die onder het vernislaagje van het moderne leven nog steeds oude angsten koesteren voor het onbekende, het kwaad dat loert in de duisternis. Ik ben dol op die oude spookverhalen, al ben ik zelf absoluut niet bijgelovig. Ik wilde dat de nekharen van de lezer soms overeind gaan staan.'

Het vallende kwartje (nieuws, 2026)

Lintjesregen treft Esther Verhoef

Thrillerschrijfster Esther Verhoef is vandaag benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau, een extra hoge koninklijke onderscheiding. 'Het is onwerkelijk', stamelde de totaal verraste auteur.

Esther Verhoef te midden van andere gedecoreerden

Esther Verhoef vertelde aan het Brabants Dagblad dat ze vanochtend nog bezig was met het schrijven van haar nieuwe thriller, toen haar man Berry haar per se ergens mee naartoe wilde nemen als verrassing. 'Ik wilde eigenlijk gewoon doorschrijven, ik zat lekker in een flow. ij was wel erg aan het aandringen en ik moest me netjes aankleden. Toen begon het te dagen dat er misschien meer aan de hand was dan een uitje. We werden opgehaald door de burgemeester, toen viel het kwartje.'

Verhoef woont in de gemeente Sint-Michielsgestel. Het lintje voor een Officier wordt niet aan veel mensen uitgereikt. Tijdens de lintjesregen van dit jaar werden er maar 26 opgespeld.

Verhoef vierde vorig jaar haar dertigjarig jubileum als schrijfster. Ze heeft al veel prijzen in haar kast staan, waaronder de Gouden Strop, de NS Publieksprijs, de Zilveren Vingerafdruk, de Diamanten Kogel en de Gouden Vleermuis.

Momenteel werkt ze aan een nieuw boek, opnieuw een thriller.

Schrijvenderwijs 4 (nieuws, 2026)

'Al mijn boeken gaan over geweld'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Amerikaanse auteur Dean Koontz (1945).

'Ik was op mijn achtste al bezig met het schrijven van verhaaltjes in schoolschriftjes', aldus Dean Koontz in een interview uit 1995. 'Daar tekende ik wat bij en ik probeerde ze daarna te verkopen voor een grijpstuiver. In mijn laatste jaar van de middelbare school won ik de eerste plaats in een verhalenwedstrijd. Mijn lerares Engels bracht mij toen in contact met een uitgever, die mijn verhaal wel wilde publiceren. Dat bracht mij toen vijftig dollar op. Toen begon ik te denken: misschien kan ik wel met schrijven mijn brood verdienen.

De eerste jaren had ik echter weinig succes. Ik had een baantje als maatschappelijk werker in een stadje in Pennsylvania, waar ik kinderen uit arme mijnwerkersgezinnen begeleidde. Ik verkocht wat korte verhalen, maar veel leverde het niet op. Daarna werd ik leraar Engels op een school bij Harrisburg. In die periode schreef en verkocht ik drie sciencefictionpockets en zo'n twintig verhalen. Ik achtte toen de tijd rijp om me fulltime aan het schrijven te wijden.

Aanvankelijk bleek ik de fout van mijn leven te hebben gemaakt: ik verkocht niets meer. Na een jaar begon het te lopen, maar het hield nog niet over. Mijn vrouw Gerda stelde me toen voor de keus: 'Probeer jij de komende vijf jaar als schrijver je brood te verdienen. Lukt het je niet, hou er dan helemaal mee op. In de tussentijd zorg ik voor brood op de planken'.'

Al mijn boeken gaan over geweld, omdat ik wil begrijpen waarom mensen elkaar de vreselijkste dingen aandoen. Ik probeer dat al mijn hele leven te verklaren. Maar ik ben er in de loop der jaren achter gekomen, dat ik dat niet kan. Het kwaad is niet te begrijpen, het bestaat gewoon...'

Negen op de tien recensies zijn positief. De weinige slechte kritieken zijn echt 'nasty'. Er zit een gigantische hoeveelheid afgunst in die kritieken. Het lijkt voor die recensenten een persoonlijke belediging te zijn, dat ik toestemming heb om te schrijven. Ze houden vaak niet van mijn stijl, de manier waarop ik een verhaal vertel, welke karakters ik laat opdraven. Als ik zou luisteren naar de slechte kritieken, dan zou ik die elementen moeten weglaten die mijn boeken juist zo populair maken.'

Schrijvenderwijs 3 (nieuws, 2026)

'Ik benut de vrijheid van satire op machthebbers'



De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op de Britse schrijver Robert Harris (1957).

'Wat ik in de loop der jaren heb geleerd is hoeveel van het schrijven al wordt gedaan in het onderbewustzijn', zei Robert Harris in een interview uit 2007. 'Stephen King noemt dat fenomeen de kerels in de kelder, wat ik een hele mooie omschrijving vind.'

Op de eerste pagina van zijn thriller Geest, over een ghostwriter die de Britse premier Adam Lang helpt een autobiografie te schrijven,  citeert Harris uit Brideshead Revisited van Evelyn Waugh: Ik ben niet ik; jij bent niet hij of zij; zij zijn niet zij. Hij koos om meerdere redenen voor dit citaat, zegt de op en top Engelse auteur. 'Geest draait om de 'ghostwriter' en zijn werk. De 'ik' in een autobiografie is dus niet altijd de 'ik' waaraan de lezer denkt. Het boek vertelt over bedrog en misleiding, dat de zaken niet zijn zoals ze lijken.'

'Het citaat is ook een meer literaire variant van de juridische disclaimer waarin elke gelijkenis en overeenkomst met bestaande personen wordt ontkend.' Bang is hij niet voor schadeclaims. 'Het boek valt binnen de grenzen van entertainment. Ik benut de vrijheid van satire op machthebbers, een onderdeel van onze democratische vrijheid. Je moet alles wel erg letterlijk nemen als je dit boek beschouwt als een feitelijk portret van iemand.'

Kanshebbers (nieuws, 2026)

Zicht op derde Gouden Strop voor Marion Pauw



Marion Pauw die de Gouden Strop won voor Daglicht (2009) en vier jaar geleden voor Vogeleiland, maakt grote kans haar derde beeldje binnen te slepen. Zij staat namelijk met Jij bent het licht op de shortlist, net als een andere winnaar van de Strop, Michael Berg.

De genomineerden voor de NBD Biblion Gouden Strop 2026 zijn vandaag bekendgemaakt. De jury selecteerde vijf titels die kans maken op de prijs voor het Nederlandstalige spannende boek. Deze selectie komt tot stand uit een totaal van 64 ingezonden thrillers.

De shortlist: 

Michael Berg – Vergelding (Ambo Anthos)
Bobby Lammers – Kogelbrief (HarperCollins Holland)
Thomas Olde Heuvelt – Het laatste verhaal van Jamie Gunn (Prometheus)
Marion Pauw – Jij bent het licht (Ambo Anthos)
Lex Passchier – De val van Tammy Davidson (Luitingh-Sijthoff)

De jury is unaniem enthousiast over de geselecteerde titels en over zichzelf: 'Deze vijf boeken werden met grote betrokkenheid gelezen door de volledige jury. De shortlist laat een indrukwekkende variatie zien in stijl, thematiek en vertelkracht. Het zijn stuk voor stuk thrillers die niet alleen spanning bieden, maar ook gelaagd en actueel zijn. Met deze selectie is een meeslepende en veelzijdige tijd vol leesplezier gegarandeerd.'

Op 21 mei vindt de prijsuitreiking plaats tijdens De Avond van het Spannende Boek.

Schrijvenderwijs 2 (nieuws, 2026)

'Het is de kunst jezelf te slim af te zijn'

De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op Lieneke Dijkzeul (1950).

'Ik ben een mazzelaar, omdat ik mijn beroep heb kunnen maken van wat ik het liefst doe en waar ik gelukkig van word', zei Lieneke Dijkzeul in een interview uit 2009. 'Niet schrijven maakt me rusteloos en ontevreden, want een calvinist ben ik natuurlijk ook; er moet wel gewerkt worden. Maar de mazzel zit ’m daarin dat het nooit als werken voelt. Je bent een schaker met taal – de mogelijkheden zijn onbegrensd en de tegenstander ben je zelf. Het is dus de kunst jezelf te slim af te zijn, en dat is een spel dat nooit verveelt. Heb je de partij gewonnen, dan is de beloning een boek.'

'Dit klinkt allemaal behoorlijk ideaal, terwijl ik regelmatig tierend achter mijn bureau zit te worstelen met de materie, en hevig jaloers kan zijn op bijvoorbeeld een auteur als Gerard Reve, die kalmpjes kon constateren dat er voor hem technisch geen belemmeringen meer waren.'

'Een thriller van mijn hand is hopelijk te herkennen aan de stijl en aan de zorg die daaraan is besteed. Ook – maar dat is een wensgedachte – aan de aandacht voor details, die dikwijls meer zeggen dan uitputtende beschrijvingen. Daarnaast (ik blijf wensen) aan het taalgebruik, dat in mijn ogen sober dient te zijn, omdat het daardoor krachtiger wordt. Bovendien moet je waken voor uitleg, omdat die onderschatting van de lezer inhoudt.'

'Verder hoop ik dat mijn thrillers inhoudelijk herkenbaar zijn aan het mededogen – zonder vals sentiment – met mensen die door het leven in de tang worden genomen en daarom het recht in eigen hand nemen, en last but not least aan de humor, die laat zien dat zelfs de grootste ellende te relativeren is, mits je er oog voor hebt.'

'Een thriller wordt literair wanneer er meer te genieten valt dan een spannend verhaal alleen, vooropgesteld dat ook stijl en verteltechniek op niveau zijn. Het zijn de thrillerschrijvers die méér willen die oplopen tegen de eisen die daarenboven worden gesteld. Het blijft een gevecht tussen kunnen en willen.'

'Een boek zou gelaagd moeten zijn, waardoor het dwingt tot nadenken. Het zou nieuwe inzichten moeten opleveren, of op zijn minst verrassende aspecten bieden. Het zou betrokkenheid met de maatschappij moeten tonen, een spiegel moeten zijn van de menselijke verhoudingen, en ons eigen bestaan op die manier in een bredere context moeten plaatsen. Het zou een draai moeten geven aan wat wij als de werkelijkheid ervaren. Het zou de lezer een klap tussen de ogen moeten geven, idealiter door al die facetten tezamen.'

'Het thrillergenre wordt alleen maar serieus genomen als thrillerauteurs zichzelf serieus nemen, in die zin dat ze willen laten zien dat ze meer in hun mars hebben dan een spannend verhaaltje verzinnen. Stijl, diepgang, psychologie, maatschappijbeeld, een thema dat het verhaal overstijgt, het zouden normale eisen moeten zijn. Hoe meer zelfkritiek, hoe beter', aldus Dijkzeul in een interview uit 2010. 

'Ik heb een grote liefde voor mijn debuut De stille zonde, al zie ik de tekortkomingen; het is een eersteling. Na tientallen jeugdboeken moest ik in zekere zin het schrijven heruitvinden. Strakker, strakker! Volwassenen behoeven, als het goed is, geen uitleg, zegt de schrijfster in een interview uit 2021. 'Ik ben een groot bewonderaar van Carmiggelt – hoe ouder hij werd, hoe minder woorden hij nodig had. Pluspunten? Het enthousiasme waarmee het is geschreven, de liefde, toen al, voor de personages, van wie ik het gevoel had dat ze veel méér te vertellen hadden. Nog voor De stille zonde verscheen was ik al bezig met Koude lente.'

(Foto auteur: Tessa Posthuma de Boer)

Bekwame klimmer (nieuws, 2026)

Is de koning verongelukt of vermoord?



Op 17 februari 1934 kwam er een einde aan het leven van de Belgische koning Albert I. Hij stierf na een val van de rotsen in Marche-les-Dames (Namen). Omdat er nog altijd vragen rond zijn overlijden worden gesteld, zag de Vlaamse auteur Johan Op De Beeck hierin genoeg stof voor een historische thriller. Zijn boek Het mysterie van Albert I, over een van de grootste mysteries van België, verschijnt eind deze maand bij uitgeverij Horizon.

Het lichaam van Albert I werd om twee uur in de nacht van 17 op 18 februari gevonden. De ochtend van 18 februari stond de wereldpers al op zijn kop door het overlijden van de vorst. Omdat er van de val geen getuigen waren, werd druk gespeculeerd over de ware doodsoorzaak. Albert was een bekwame klimmer en daarom menen sommigen dat het moeilijk aan te nemen is dat het om een ongeval zou gaan en dat het waarschijnlijker is dat de koning elders zou vermoord zijn (of zelfs zelfmoord zou gepleegd hebben) en dat zijn dode lichaam nooit in Marche-les-Dames heeft gelegen of daar pas in de nacht van 17 op 18 februari werd neergelegd om een val te ensceneren. Theorieën gaan van jaloerse echtgenoten tot moord door de Franse geheime dienst, omdat Albert I het militaire akkoord met Frankrijk zou willen opzeggen en terugkeren naar de Belgische neutraliteit. Geen van deze stellingen heeft men kunnen bewijzen.

'Is de legendarische Belgische koning Albert I verongelukt of vermoord?' Bij de zoektocht naar het antwoord op deze vraag wordt de waarheid verdoezeld. In deze historische thriller onderzoekt geheim agent Romain Goethals de zaak tot op het bot. 

Hij is een veteraan van de Grote Oorlog en wil zijn koning recht aandoen. Onmiddellijk ervaart hij tegenwerking, zelfs sabotage, maar hij stoot toch op spectaculaire nieuwe sporen. Wanneer de ware schuldigen in beeld verschijnen, komt hij in groot gevaar. Deze roman is volgens de uitgeverij gebaseerd op feiten en historisch onderzoek.

Johan Op de Beeck is geschiedkundig auteur en was voorheen journalist en hoofdredacteur van diverse media. Over de Belgische geschiedenis schreef hij Het verlies van België en Leopold II, en ook zijn historische thrillers Het complot van Laken en De staatsvijand speelden zich af in België. Over de Franse geschiedenis schreef hij De Zonnekoning, het tweedelige De Franse Revolutie, Versailles en vijf bejubelde boeken over het napoleontische tijdperk: Napoleons nachtmerrie, Waterloo, de tweedelige biografie Napoleon en Het hart van Napoleon. Ook in zijn historische thriller De aanslag op Napoleon stond de keizer centraal. De verscheurde staten van Amerika kende eveneens succes.

Schrijvenderwijs 1 (nieuws, 2026)

'Ze zien me alles en iedereen observeren'



Nooit gedacht dat ie het zou halen, maar De Spanningsblog is negentien geworden. De komende tijd vieren we dat op deze plek met uitspraken van thrillerauteurs. We filteren hun ervaringen, tips en adviezen uit de honderden interviews op deze site. Vandaag is de schijnwerper gericht op Marelle Boersma (1957), recent nog onderscheiden met de Meesterprijs.

'Het schrijven beheerst mijn leven, en misschien ook wel het leven van mijn naasten', zei ze in een interview uit 2011. 'Ze zien me mensen afluisteren, alles en iedereen observeren, mijn eeuwige aantekeningenboekje op de vreemdste momenten tevoorschijn halen en ze hebben te dealen met mijn onbereikbaarheid als ik middenin een spannende scène zit. 'Ze heeft het weer', hoor ik regelmatig.'

'Allereerst wil ik goede boeken schrijven. En op de tweede plaats wil ik graag boeken schrijven over onderwerpen die ertoe doen. Ik voel me betrokken bij de zwakkeren in de samenleving en kan niet tegen onrecht, in welke vorm dan ook. Mijn verhalen zijn daarom vaak gebaseerd op misstanden in de maatschappij. Dat raakt me. Dus ik wil erover schrijven om het verborgen leed zichtbaar te maken. Een levensecht verhaal met een spannend sausje.'

'Maar het belangrijkste is dat ik hoop dat ik de lezer even in een andere wereld breng. En dat hij/zij na afloopt denkt: Pfiew gelukkig is mij dit niet overkomen. En direct daarna: maar het zou morgen zomaar kunnen gebeuren… En vaak gebeurt dat ook.'

'Ik kan leven van mijn boeken', aldus de schrijfster in een interview uit 2021. 'Geef schrijfvakanties in het buitenland. Het onderwijs zit zo diep in me, dat ik mezelf ongelooflijk gelukkig prijs dat ik dit alweer jaren mag combineren met zelf schrijven.'  

Gesignaleerd 669 (nieuws, 2026)

Chris Carter - De kamergenoot

Bij uitgeverij HarperCollins Holland is De kamergenoot verschenen, het tiende deel in de Robert Hunter-serie van Chris Carter. Over een kamergenoot die een seriemoordenaar werd. 

Thrillerauteur Chris Carter was in een vorig leven profiler in Amerika. Na zeven jaar van vreselijke taferelen op crimescenes hield hij ermee op, geplaagd door chronische slapeloosheid en PTSS. Vandaag worstelt hij nog steeds met de gevolgen, maar is hij ook een succesvol thrillerauteur.

Zijn tiende deel in de serie over profiler Robert Hunter, De kamergenoot, is op 8 april verschenen. Goed nieuws voor de Chris Carter-fans: op 21 juli verschijnt een standalone en later dit najaar komt deel 11 in de Robert Hunter-serie op de markt.

Ze waren kamergenoten op de universiteit en de twee slimste studenten van hun jaar. Later werd Robert Hunter hoofd van de afdeling Moordzaken en Lucien Folter de gevaarlijkste seriemoordenaar die hij ooit is tegengekomen.

Nadat Lucien Folter door Robert Hunter in de gevangenis belandde, heeft hij niet stilgezeten. In zijn cel heeft hij zijn wraak tot in de puntjes voorbereid. Nu is het tijd om die uit te voeren.

Na drieënhalf jaar in eenzame opsluiting te hebben doorgebracht, is Lucien er eindelijk in geslaagd te ontsnappen.

Eén persoon moet voor alles boeten: zijn oude kamergenoot Robert Hunter…

Chris Carter werd geboren in Brazilië en groeide op in de Verenigde Staten. Hij studeerde psychologie en analyseerde als forensisch psycholoog het gedrag van criminelen. Tegenwoordig is hij fulltimeschrijver. Zijn reeks rondom profiler Robert Hunter wordt in meer dan 20 landen uitgegeven.

Naar El Salvador (nieuws, 2026)

Roel Janssen verkent de wereld van cryptocriminelen

Op 21 mei verschijnt bij Uitgeverij Cargo de thriller Het cryptoparadijs van Roel Janssen. Speurder Rick Reijnders duikt in de schimmige wereld van deals en cryptoboeven.

Bij een gerenommeerd advocatenkantoor is een fraude van 22 miljoen aan het licht gekomen. Het geld is verdwenen en de fraudeur heeft zelfmoord gepleegd.

Financieel specialist Rick Reijders krijgt opdracht de zaak te onderzoeken voordat de media er lucht van krijgen. Hij ontdekt dat de miljoenen zijn omgezet in crysto’s, de munt van cryptoplatform Trinidad.
Maar anonieme krachten willen voorkomen dat de waarheid aan het licht komt. Na een valse beschuldiging legt het advocatenkantoor zijn onderzoek stil.

Reijnders heeft echter niets te verliezen en zijn speurtocht leidt hem naar El Salvador, het eerste land ter wereld dat, in 2021, de bitcoin als officiële munt heeft ingevoerd.

Daar belandt Rick Reijnders in een tropisch labyrint van witwassen en criminaliteit, waar complotten worden gesmeed om democratieën omver te werpen.

Roel Janssen is financieel-economisch journalist en voormalig redacteur van NRC Handelsblad. De afgelopen dertig jaar deed hij verslag van grote economische gebeurtenissen en financiële crises. Tegenwoordig is hij medewerker van Follow the Money. Janssen schrijft non-fictie en thrillers, waaronder De tiende vrouw, waarvoor hij in 2007 De Gouden Strop ontving.

Oude patronen (nieuws, 2026)

Nicolet Steemers introduceert asociale eigenheimer als speurder 



Bij uitgeverij Volt verschijnt de thriller Niemand verdwijnt drie keer van Nicolet Steemers. Ontmoet Isabel Clement, je nieuwe favoriete privédetective, stelt de uitgever. 

Maak kennis met Isabel Clement: dertiger, privédetective en (volgens sommigen) een asociale eigenheimer. Sinds ze ontslag nam bij de politie om voor zichzelf te beginnen bestaat haar werk vooral uit het volgen van overspelige partners en het checken van verzekeringsclaims.

Niet bepaald spanning en sensatie.

Dat verandert wanneer Friso Theunissen haar om hulp vraagt: zijn dochter Mila is verdwenen – voor de derde keer. Als zeventienjarige werd Mila ontvoerd en in een psychologisch experiment gemanipuleerd, wat een grenzeloze loyaliteit aan haar gijzelnemer opleverde.

Na haar vrijlating keerde ze zelfs vrijwillig naar hem terug, tot haar moeder haar wist op te sporen en de dader achter de tralies belandde.

Nu, bijna twintig jaar later, is die man weer vrij en wordt Mila opnieuw vermist. Isabel moet ontrafelen of oude patronen zich herhalen of dat er een heel nieuw gevaar op de loer ligt.

Niemand verdwijnt drie keer is het eerste deel van een nieuwe serie rondom privédetective Isabel Clement. De thriller kan los worden gelezen, maar ook als vervolg op Steemers’ spannende roman Zachte heelmeesters.

Nicolet Steemers schreef eerder o.a. de spannende romans Zachte heelmeesters, Wat niet deert en Diepe gronden, en de succesvolle Storytel Original over privédetective Ellen Holms. Haar werk is in 28 landen verschenen, waaronder de Verenigde Staten, Zweden en Turkije.

Geliefd en gehaat (nieuws, 2026)

Camilla Läckberg publiceert twaalfde deel Fjällbacka-serie

Eind april verschijnt bij The House of Books de thriller Treurvrouw, het twaalfde deel in de Fjällbacka-serie van Camilla Läckberg. Is het gevonden lichaam van Sofie dat decennia geleden spoorloos verdween?

Ze was net begonnen op de middelbare school toen Sofie Rudberg vermist raakte. Ze was populair, geliefd - en gehaat? Haar verdwijning dertig jaar geledenschokte Fjällbacka en lange tijd was de idyllische gemeenschap bevangen door angst.

Totdat de politie plotseling, dertig jaar later, een macabere vondst doet. Hebben ze eindelijk het lichaam van Sofie gevonden?

Het onderzoek dat volgt, zet het leven van iedereen die verder probeerde te gaan op z'n kop. Patrik Hedström en zijn collega's op het politiebureau van Tanumshede staan dus onder grote druk als op een zeker moment Erica Falck bij de zaak wordt betrokken.

Iemand lijkt bereid tot het uiterste te gaan om te voorkomen dat de waarheid aan het licht komt.

Camilla Läckberg, de Nordic Queen of Crime, is een van de succesvolste Zweedse thrillerauteurs, met wereldwijd meer dan 40 miljoen verkochte boeken. Van haar Fjällbacka-serie met Patrik Hedström en Erica Falck zijn alleen in Nederland al meer dan drie miljoen exemplaren verkocht.

Twee hoofdverdachten (nieuws, 2026)

Schrijver Anne-Gine Goemans waagt zich aan thriller



Ze won de Anton Wachterprijs voor het beste debuut en werd in Duitsland bekroond als beste literaire nieuwkomer. Nu waagt schrijver Anne-gine Goemans zich ook aan een spannende roman. Haar thriller Scheuren in de hemel, over een schokkende vondst, die de heropening van een coldcasezaak in Groningen betekent, verschijnt 28 mei bij The House of Books.

Inspecteur Barbara Holland wordt opgeroepen voor een macabere vondst in het Groningse Noorderplantsoen. Het blijkt te gaan om de lichaamsresten van de 28-jarige Nynke de Jager, die 25 jaar geleden spoorloos verdween na een avond stappen.

Al snel komen de twee hoofdverdachten van toen weer in beeld: haar ex-vriendje en een beruchte Duitse zedendelinquent.

Terwijl het onderzoek zich ontvouwt tegen de achtergrond van de aardbevingen die Groningen ontwrichten, wordt Holland geconfronteerd met haar eigen verleden. De coldcasezaak herinnert haar pijnlijk aan de verdwijning van haar broer Maarten.

Lukt het Barbara Holland en haar team om een kwarteeuw later de waarheid wel naar boven te halen of raakt ze verstrikt in de parallellen met de vermissing van haar broer?

Anne-Gine Goemans (1971) is journalist en schrijver. Ze debuteerde met de veelgeprezen roman Ziekzoekers en won de Anton Wachterprijs 2008. Met Glijvlucht won Goemans de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2012 en de Duitse M-pionier Prijs voor beste literaire nieuwkomers. Van Honolulu King (2015) werden meer dan 70.000 exemplaren verkocht en het boek wordt verfilmd door NL Film. Hierop volgde de roman Holy Trientje. Goemans' recentste roman, Wondermond, verscheen in 2024, daarna schreef zij nog Dhr. weigert zorg. Eerdere boeken zijn vertaald in het Engels, Duits, IJslands, Deens en Italiaans.

Lichaamstaal (nieuws, 2026)

Thomas Enger gaat verder met Franse collega



Na zes thrillers te hebben geschreven met landgenoot Jørn Lier Horst, zoekt de Noorse thrillerauteur Thomas Enger nu ander gezelschap. Die heeft hij gevonden in de persoon van de Franse Johana Gustawssong. Hun coproductie Son verschijnt op 16 april bij uitgeverij Cargo.  

De uitgeverij belooft 'de start van een nieuwe, ijzersterke samenwerking tussen twee bestsellerauteurs. De twee schrijven in Son over psychologe Kari Voss. Zij is expert op het gebied van lichaamstaal en geheugen, en adviseur van de politie van Oslo. Met moeite probeert ze haar leven weer op te pakken na het overlijden van haar man, en ze is nog altijd op zoek naar haar zoon, die zeven jaar eerder op zijn verjaardag verdween.

Dan wordt Voss betrokken bij het onderzoek naar twee bruut vermoorde tienermeisjes in een zomerhuis bij het nabijgelegen dorp Son.

Met de hulp van hoofdcommissaris Ramona Norum ontdekt ze dat niemand – inclusief de slachtoffers – de waarheid lijkt te vertellen. En dat er een duister geheim schuilt in het hart van het dorp, dat bovendien te maken lijkt te hebben met het raadsel rond Voss’ verdwenen zoon.

Thomas Enger (1973) is voormalig journalist en een zeer succesvolle thriller auteur. Hij schreef onder andere met Jørn Lier Horst de Blix & Ramm-serie. Johana Gustawsson (1978) woont en werkt in Frankrijk, waar ze bekendstaat als de koningin van de French Noir. Haar werk werd diverse malen onderscheiden.

Een groep mannen (nieuws, 2026)

Marelle Boersma weet angst in woorden te vatten



Er zijn lezers die de boeken van Marelle Boersma aan hun therapeut geven. Om te onderstrepen wat hen is overkomen. De schrijfster weet als geen ander de angst, de benauwdheid die zij hebben ervaren, in woorden te vangen. 

Er staat een revolver in plexiglas in haar kast, de trofee die hoort bij de Meesterprijs die ze onlangs won. Maar thrillerschrijfster Marelle Boersma (68) heeft niets met geweld. 'Als er op televisie een thriller met veel geweld is, dan zeg ik: ik kijk wel even de andere kant op', zegt ze in het AD. 'Ik vind geweld verschrikkelijk.

De schrijfster kan zich goed inleven in de angst die de slachtoffers in haar boek voelen. Mogelijk komt dat wel omdat ze zelf in haar leven ook meerdere keren diepe angst meemaakte. 'Zo ben ik eens op het nippertje ontsnapt aan een groep mannen die me stonden op te wachten in een donker stuk van het Spijkerkwartier in Arnhem. Ik put uit dit soort ervaringen om diepe angst te kunnen beschrijven.'

Marelle Boersma is schrijfster van gevierde en geliefde thrillers. Onlangs kreeg ze de Meesterpijs van de sectie Misdaadauteurs. Het is een prijs voor auteurs die een belangrijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het thrillergenre in Nederland. Haar laatste boek Modelmoord staat op de longlist voor de Gouden Strop.

Boersma groeide op in Arnhem, studeerde botanische analyse en werkte lang aan de Wageningen Universiteit, als onderzoeker en als docent. Zo’n 25 jaar geleden begon ze naast haar werk met schrijven. In 2005 kwam haar eerste thriller uit, Nephila’s Netwerk.

Haar werk als onderzoeker komt terug in het schrijven. 'Ik doe nu research voor mijn boeken. Duik diep in maatschappelijke thema’s. Alles moet kloppen. Voor mijn boek Modelmoord heb ik bijvoorbeeld veel onderzoek gedaan naar Ozempic, dat afslankmedicijn dat ineens overal opduikt en eigenlijk voor diabetespatiënten bedoeld is.'

(Bron: AD)