Meer puntjes... (nieuws, 2009)

IAN RANKIN OP DE BRES VOOR BRAILLE-PERS

De Schotse bestsellerauteur Ian Rankin start vandaag een campagne om zo'n twee miljoen euro op te halen voor betere huisvesting van een drukkerij van teksten in braille. Het gaat om het gebouw van de Royal Blind's Scottish Braille Press in Edinburgh, dat in 1960 werd gebouwd. Het onderkomen moet grondig worden herbouwd en worden voorzien van de modernste druktechnieken.

Om Rankins pleidooi te ondersteunen vervaardigt de drukkerij het verhaal 'Death is not the end' van de misdaadauteur in braille. Bovendien wordt vandaag een fragment uit Rankins thriller 'Fleshmarket Close' (in het Nederlands verschenen onder de titel 'De rechtelozen' in braille bevestigd aan een muur in de straat met dezelfde naam in Edinburgh. De Scottish Braille Press is marktleider in Groot-Brittannië op het gebied van boeken, tijdschriften en ander drukwerk in braille.

Rankins jongste zoon Kit, die lijdt aan het Angelman syndroom (een aangeboren ontwikkelingsstoornis) en kampt met ernstige oogproblemen, zit op de Royal Blind School in Edinburgh. Zijn vader vindt dat er meer boeken voor visueel gehandicapten moeten komen. Hij riep schrijvers, uitgevers en de boekhandelaars op om de beschikbaarheid van zowel fictie als non-fictie in braille te verbeteren.

(Bron: Carrick Gazette)

Wordt verwacht 76 (nieuws, 2009)

IS DE BABY NOG IN LEVEN?

'Voor de lezers vn Patricia Cornwell en Kathy Reichs', staat op de cover van 'Tot op het bot' van Kathryn Fox. Nou, dan weet je het wel, weer zo'n CSI-achtige forensische thriller. Ditmaal is het boek dat in maart 2009 bij De Fontein verschijnt, geschreven door een Australische arts, 'met bijzondere belangstelling voor forensisch onderzoek'. Naast haar passie voor de medische wetenschap is de in Sydney woonachtige Kathryn Fox actief betrokken bij een alfabetiseringsprogramma voor de inheemse bevolkingsgroepen van Australië.

'Tot op het bot' lijkt niet geschikt voor al te teerhartige lezerszieltjes. Het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden; verminkt, bevroren en verbrand. Uit de autopsie blijkt dat de vrouw onlangs is bevallen. Er wordt geen kind levend aangetroffen op de plaats delict, maar is de baby nog in leven?

Brigadier Kate Farrer, net terug van verplicht verlof na een traumatische gijzeling, wordt samen met haar jonge partner Oliver Parke op de zaak gezet. Maar door personeelstekort worden ze daar al weer snel van afgehaald. Nu moet het duo zich richten op de verdwijning van Candice, dochter uit een welgestelde familie. De verdenking valt op Mark Dobbie, de ex van Candice' zus. Wanneer de politie bovendien in zijn woning expliciete foto's vindt van bewusteloze vrouwen, lijkt de hoofdverdachte al snel te zijn gevonden.
Terwijl de druk toeneemt om de verbrande vrouw te identificeren en Candice terug te vinden, verbrandt een invalide man levend in zijn bed. Schokkende verbanden tussen deze drie zaken komen boven water.

DORPSDRAMA

Vijf boeken moest de Brit R.J. Ellory schrijven, voordat hij dan eindelijk internationaal doorbrak. Dat boek, 'A quiet belief in angels', verschijnt onder de titel 'Een stil geloof in engelen' begin maart 2009 in Nederlandse vertaling. Van het boek werden in Ellory's geboorteland zo'n 350.000 exemplaren verkocht. Op website Ezzulia kunnen tien lezers alvast een manuscript aanvragen. Maar daarvoor verlangt De Fontein wel een tegenprestatie: een uitgebreide recensie. Van eventuele positieve kritieken zal de uitgeverij ongetwijfeld gebruik maken tijdens de reclamecampagne.

Het verhaal speelt zich af in Augusta Falls, Georgia. Het is 1939 als de 12-jarige Joseph Vaughan hoort dat een meisje uit zijn klas op wrede wijze is omgebracht. Zij blijkt het eerste slachtoffer te zijn in een reeks van gruwelijke kindermoorden die het kleine dorp decennialang in de greep zullen houden.
Joseph voelt zich moreel verplicht iets te doen en richt The Guardians op, een groep kinderen die vastbesloten is om de inwoners van Augusta Falls te beschermen tegen het kwaad dat hun dorp is binnengeslopen. Maar de moordenaar wordt niet gevonden en machteloos moeten ze toezien hoe het ene slachtoffertje na het andere uit hun midden wordt weggerukt.
Het dorp is gebroken van verdriet. Pas vijftig jaar na de eerste moord volgt er een ontknoping. Dan gaat Joseph ook de confrontatie aan met datgene wat hem zijn hele leven heeft achtervolgd.

Roger Jon Ellory werd op 20 juni 1965 geboren in het Sorento Hospital in Birmingham, Groot-Brittannië. De kliniek waar hij werd geboren is inmiddels afgebroken, maar Ellory verzekert op zijn website dat er tussen zijn geboorte en de sloop geen causaal verband bestaat.
Ellory's leven zelf zou al genoeg stof voor een aardige roman opleveren. Zijn vader nam de kuierlatten voordat de kleine Roger Jon werd geboren. Zijn moeder, een actrice en danseres, overleed toen hij zeven was aan de gevolgen van een longontsteking. Roger Jon ging toen wonen bij zijn moeders moeder. Zijn opa verdronk acht jaar voor Roger Jons geboorte, oma overleed in 1982 aan een hartaanval.

Toen Roger Jon zeventien was zat hij een celstraf uit wegens stropen. Daarna speelde hij als gitarist in The Manta Rays, de ruigste band tussen Manchester en Londen.
Hij begon op 4 november 1987 te werken aan zijn eerste roman en onderbrak het schrijfproces tot aan juli 1993 slechts voor drie dagen om te scheiden van zijn eerste echtgenote. Ondertussen had hij tal van min of meer vriendelijke afwijzingsbrieven van uitgeverijen gekregen.
Uit pure frustratie ging hij niet eerder schrijven dan in augustus 2001. Tijdens zijn eerste kantoorbaan ooit kwam hij in aanraking met een computer. Ellory leerde hoe hij een Word-document moest creëren en besloot weer te gaan schrijven in zijn lunchtijd. In 2003 werd zijn eerste boek 'Candlemoth' gepubliceerd.

Andere nieuwe titels:

Scott Mariani - 'Het Mozartcomplot' (mei 2009). Dan Brown-achtige thriller rond een eeuwenoude moord en een duistere vrijmetselaarsloge.
Robert Crais - 'De tweeminutenregel' (maart 2009). Politieagent en zoon van een bankrover wort doodgeschoten. Bankrover en FBI-agente gaan achter de dader aan.
Sebastian Fitzek - 'De Wreker' (maart 2009). De 10-jarige Simon bekent een moord aan advocaat Robert Stern, een moord die hij vijf jaar voor zijn geboorte pleegde...
Lisa Scottoline - 'In het nauw' (april 2009). Advocate moet vrouw bijstaan die haar vroeger op school altijd terroriseerde.
David Hewson - 'Het Zevende Sacrament' (april 2009). Zevenjarig jochie verdwijnt spoorloos in de catacomben onder een Romeinse villa. Hoofdverdachte is zijn vader.

Donald Westlake (1933-2008) (nieuws, 2009)

PRODUCTIEVE TYPEMACHINESCHRIJVER SCHREEF SNELLER DAN ZIJN SCHADUW

De Amerikaanse thrillerschrijver Donald E. Westlake heeft 2009 net niet gehaald. De auteur die meer dan honderd boeken en vijf filmscenario's schreef op louter typemachines, is op oudejaarsavond overleden. Hij is 75 jaar geworden. Westlake, die op vakantie was in Mexico, was onderweg naar een Silvesterdiner toen hij een hartaanval kreeg, aldus zijn weduwe Abigail Westlake.

Westlake wordt beschouwd als een van de meest succesvolle romanschrijvers. Vijftien van zijn boeken werden verfilmd, onder meer 'The Grifters' (1990), dat een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Ook won hij drie Edgar Awards en werd hij in 1993 bekroond met de titel Grand Master door het genootschap Mystery Writers of America.

Westlake, wiens debuut 'The Mercenaries' verscheen in 1960, schreef niet alleen onder zijn eigen naam, hij bracht ook boeken uit onder de pseudoniemen Richard Stark, Tucker Coe, Samuel Holt en Edwin West. Hij deed dat naar eigen zeggen om scepsis over zijn snelle schrijftempo uit de weg te gaan. Hij bracht soms vier boeken per jaar uit. Bijna al zijn boeken spelen zich af in New York, waar Westlake op 12 juli 1933 werd geboren.

Gaandeweg zijn carrière beperkte Westlake zich tot twee schrijversnamen. Onder zijn eigen naam schreef hij over de onbedoeld komische crimineel John Dortmunder. En als Richard Stark maakte hij een reeks rond de antiheld en crimineel Parker. Soms schreef Westlake wel eens over een ander hoofdpersonage, zoals Burke Devore, de op een zijspoor gezette directeur die een moordenaar wordt in de thriller 'The Ax'.

Westlakes filmische manier van vertellen en zijn vernuftige plots en scherpe dialogen, deden het ook goed in de bioscoop. Meer dan vijftien van zijn boeken werden verfilmd. Volgens zijn vrienden schreef Westlake zeven dagen per week. De auteur produceerde ook erotische literatuur, sciencefiction en westerns.

De auteur had een aversie tegen computers en schreef zijn manuscripten op ouderwetse typemachines. ,,Hij leverde ze altijd perfect getypt in'', aldus zijn literair agent Laurence Kirshbaum. ,,Het leek bijna alsof hij ze met de hand had geschreven.'' Otto Penzler, een vriend van Westlake, zei: ,,Ook moest hij niets hebben van elektrische typemachines. Hij wilde niet dat er iets tegen hem aan het brommen was terwijl hij nadacht over een verhaal.'' Westlake had zeker vier typemachines in huis.

De auteur bleef productief tot aan zijn dood. In april wordt zijn volgende boek, 'Get Real', uitgebracht.

(Bron: New York Times. Met dank aan Theo Capel en Charles den Tex)

Geen kaviaar (nieuws, 2009)

AUTEUR JOHANNES MARIO SIMMEL OVERLEDEN

De Oostenrijkse schrijver Johannes Mario Simmel is op Nieuwjaarsdag op 84-jarige leeftijd overleden in een bejaardentehuis vlakbij het Zwitserse Zug. Dit heeft zijn advocaat laten weten.

Simmel schreef bestsellers als de spionageroman 'Het kan niet altijd kaviaar zijn' (1960), waarvan wereldwijd meer dan dertig miljoen exemplaren zijn verkocht, en de thriller 'Dear Fatherland', die zich tijdens de Koude Oorlog afspeelt. Zijn werk is in meer dan dertig talen vertaald. Achttien van zijn 35 romans en verhalen zijn verfilmd.

Simmel werd op 7 april 1924 in Wenen geboren als zoon van een Duitse Jood. Voor zijn schrijverswerk deed Simmel veel onderzoek naar maatschappelijk problemen zoals drugs, alcohol en rechtsradicalisme.

Lijst der lijsten (nieuws, 2009)

HET JAAR VAN 'BLAUW WATER'

(Door Peter Kuijt)

In deze van eindejaars- en beste vanallesennogwatlijstjes hoogzwangere dagen mag de allereerste De Top Bijna Honderd van De Spanningsblog natuurlijk niet ontbreken. En daar is-ie dan eindelijk. Deze rangschikking is gebaseerd op de afgelopen 53 afleveringen van de Bestseller 60 van de Stichting CPNB, de lijst met verkoopgegevens van zo'n negenhonderd boekhandels. Bij de puntentelling zijn we als volgt te werk gegaan: de nummer 1 in de Bestseller 60 krijgt zestig punten, nummer 2 vangt er 59 enzovoorts. De nummer 60 haalt 1 puntje binnen.

Met de betrouwbare CPNB als de leverancier van de gegevens zou je De Top Bijna Honderd 2008 haast wetenschappelijk verantwoord kunnen noemen, ware het niet dat er geen rekening is gehouden met exacte aantallen verkochte boeken. Die lijst geeft de CPNB traditiegetrouw pas in februari prijs. Maar met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan gesteld worden dat de overtuigende nummer 1 van De Spanningsbloglijst ook volgens de CPNB de best verkochte thriller van 2008 zal zijn. Medio oktober ontving Simone van der Vlugt namelijk al een 'award' voor de verkoop van 200.000 stuks van 'Blauw water' en sindsdien zullen er nog wel wat exemplaren zijn verkocht. En we weten nog van 2007 dat 'Close-up' van Esther Verhoef toen de best verkochte thriller was met tussen de tweehonderd- en tweehonderdvijftig duizend afgerekende exemplaren.

Wat verkoopaantallen betreft kunnen aan deze lijst dus geen rechten worden ontleend. En anderszins ook niet. Het is maar dat u het weet. Zie het meer als een populariteitspoll.

Over Esther Verhoef gesproken: zij scoort in de Bestseller 60 de laatste weken heel goed met haar nieuwste thriller 'Alles te verliezen' – binnen negentien dagen verkocht ze honderdduizend exemplaren. Maar in De Spanningsbloglijst komt ze niet zo heel hoog: dat heeft alles te maken met de late verschijning – in november – van het boek. Dan heb je maar weinig weken over om echt potten te kunnen breken in deze lijst. Maar de eerste druk van 112.500 exemplaren zal er nu wel zo goed als zeker doorheen zijn.

Goed, wat viel op bij het samenstellen van de lijst? In de eerste plaats dat hoofdrekenen nog steeds niet meevalt. En verder dat Simone van der Vlugt het goed begrepen heeft: vroeg in het jaar uitkomen met je thriller, zodat je je van een behoorlijke plaats in de Spanningsbloglijst verzekerd weet. En wie wil dat niet? Van der Vlugt zal in de lijst over 2009 ongetwijfeld ook weer goed scoren, want haar nieuwste thriller 'Herfstlied' komt al op 20 januari uit.

Wat ook opmerkelijk is, is dat maar een betrekkelijk klein aantal schrijvers verantwoordelijk is voor de honderd boeken in de Bestseller 60, om precies te zijn 56 (waarbij Escober en Esther Verhoef voor het gemak als één auteur worden beschouwd). Karin Slaughter sloeg in 2008 toe met maar liefst acht titels, David Baldacci zag zijn naam zeven keer opduiken in de lijst. Een kwestie van goede marketing? Wie zal het zeggen. Wat zeker is, is dat ook de midprice edities van deze auteurs flink aftrek vonden bij het lezerspubliek.

Als we het toch over marketing hebben. We zien dat een kleine uitgeverij als Ellesy die kennelijk niet de middelen heeft om promotioneel aan de weg te timmeren, met geen enkele auteur in de lijst vertegenwoordigd is. En dat terwijl Ellesy met Jacob Vis een misdaadauteur van formaat in huis heeft. Grote spelers als Anthos, A.W. Bruna, Cargo (De Bezige Bij) hebben veel titels in de lijst der lijsten.

Consumenten blijken oog te hebben voor aantrekkelijk geprijsde edities, kan op basis van deze lijst worden gesteld. Oude meuk is populair. Zeker de helft van de hierna genoemde boeken werd verkocht tegen 'midprice' of nog goedkoper. Zelfs Saskia Noort, die pas dit jaar weer met een nieuwe thriller op de proppen komt, scoorde met 'Nieuwe buren' (uit 2006) en 'Terug naar de kust' (uit 2003).

Tot slot: wie hadden we graag wat hoger in de lijst gezien? Siska Mulder met 'Doof', Elvin Post met 'Geboren verliezers', Tom Rob Smith ('Kind 44'), John le Carré ('Aangeschoten wild') en Lieneke Dijkzeul ('Koude lente') natuurlijk. En de besprekers van De Spanningsblog vinden het een schande dat Andrea Maria Schenkel ('Het monster van München'), Felix Thijssen ('Esperanza'), Judith Visser ('Stuk'), 'Het laatste oordeel' van Michael Connelly, Elena Forbes ('Onze lieve vrouwe van de Pijn'), Colin Harrison ('Buiten bereik'), Peter de Zwaan ('De Charlsville Jackpot'), Gianrico Carofiglio ('Met gesloten ogen'), Linwood Barclay ('Zonder een woord') en 'De uitlevering' van Roslund & Hellström helemaal niet in de lijst voorkomen.

Maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk....

Ziehier de lijst der lijsten. Scroll omlaag om te zien waar uw favoriete auteur staat (of niet). De redactie van De Spanningsblog streeft ernaar om ieder jaar, begin januari, een overzicht te publiceren op basis van de Bestseller 60. Bovendien werkt de redactie aan een lijst vanaf het begin van de publicatie van de CPNB-lijst (begin 2003) tot aan de meest actuele stand van zaken. Die rangschikking is naar verwachting voor het begin van de Maand van het Spannende Boek op de site te raadplegen.


1. Simone van der Vlugt - Blauw water: 1492 punten
2. Tess Gerritsen - Koud bloed: 1075
3. Suzanne Vermeer – De vlucht: 920
4. John Grisham - De aanklacht: 917
5. Karin Slaughter – Versplinterd: 905
6. David Baldacci – Niets dan de waarheid: 798
7. Karin Slaughter – Nachtschade: 772
8. Nicci French – Wat te doen als iemand sterft: 747
9. Henning Mankell – De Chinees: 733
10. David Hewson – De Vaticaanse Moorden: 645
11. Charles den Tex – CEL: 620
12. Baantjer – De Cock en de dood in gebed: 583
13. Baantjer – De Cock en moord in de hondsdagen: 542
14. Karin Slaughter - Trouweloos: 491
15. Anders Roslund & Borge Hellström - Vaderwraak: 477
16. Kate Mosse - De vergeten tombe: 464
17. Karin Slaughter - Onaantastbaar: 458
18. Karin Slaughter – Zoenoffer: 447
19. David Baldacci – De rechtvaardigen: 426
20. Stephen King – Duma: 420
21. Marion Pauw – Daglicht: 416
22. Stieg Larsson – Mannen die vrouwen haten: 409
23. Jo Nesbø - De roodborst: 397
24. Karin Slaughter – Triptiek: 379
25. Suzanne Vermeer – Zomertijd: 371
26. Esther Verhoef – Alles te verliezen: 358
27. Saskia Noort – Nieuwe buren: 326
28. Sophie Hannah – Kleine meid: 324
29. Elizabeth George – In wankel evenwicht: 319
30. Tomas Ross – De Marionet: 315
31. Patricia Cornwell - Dodenrol: 310
Loes den Hollander – Broeinest: 310
33. Nicci French - Tot het voorbij is: 305
34. René Appel - Schone handen: 300
35. Karin Slaughter – Een lichte koude huivering: 279
36. Esteban Martin & Andreu Carranza - De Gaudí sleutel: 275
37. Kjell Ola Dahl – Een kleine gouden ring: 242
38. Loes den Hollander – Dwaalspoor: 207
39. Diverse auteurs – De lunchroom van de weduwen: 201
40. Lee Child – Jachtveld: 189
41. Michael Connelly – De Lincoln Advocaat: 177
Simone van der Vlugt - Het laatste offer: 177
43. David Baldacci – Duister lot: 160
44. Tineke Beishuizen – Schaduwtuin: 158
45. Camilla Läckberg – Predikant: 155
46. Esther Verhoef – Close-up: 150
47. David Baldacci - De verraders: 143
48. David Baldacci – Op eigen gezag: 114
49. Frank Schätzing – De zwerm: 104
50. Mo Hayder – Ritueel: 98
51. Kathy Reichs - Bot voor bot: 86
52. Karin Slaughter – Onzichtbaar: 85
53. Frederick Forsyth - De vuist van God: 84
54. Havank Ross – Caribisch Complot: 80
55. David Baldacci – De verzamelaars: 79
56. Tess Gerritsen – Koud hart: 77
57. Clive Cussler & Dirk Cussler – De schat van Khan: 74
58. Ian Caldwell & Dustin Thomason - Een Venetiaans geheim: 72
59. Stieg Larsson – Gerechtigheid: 71
60. Elizabeth George - In handen van de vijand: 68
61. Helen Fitzgerald – Kleine meisjes: 63
Tess Gerritsen – Alarmfase Rood: 63
63. René Appel – Weerzin: 62
Camilla Läckberg - Steenhouwer: 62
65. Esther Verhoef - Rendez-vous: 56
66. Ken Goddard – CSI. Extreem: 52
67. Escober – Ongenade: 51
James Patterson – De eerstverlorene: 51
69. Camilla Läckberg – Zusje: 42
70. David Baldacci – In het hart: 37
Gioconda Belli – De bewoonde vrouw: 37
72. Preston & Child - Het helse rad: 34
73. Philipp Vandenberg – De schatten van Imhotep: 33
74. Baantjer - De Cock en de wortel van het kwaad: 31
75. Saskia Noort – Terug naar de kust: 28
76. Lieneke Dijkzeul – Koude lente: 26
77. Stephen King – Na zonsondergang: 25
78. John le Carré – Aangeschoten wild: 20
Lee Child – Niets te verliezen: 20
Tom Rob Smith – Kind 44: 20
81. Andy McNab – Agressor: 19
82. Elvin Post – Geboren verliezers: 18
83. Elisabeth Mollema – Vergelding: 17
84. Denise Mina – De kwetsbare getuige: 15
85. Caro Ramsay – Vergiffenis: 14
86. Philipp Vandenberg – De achtste zonde: 13
87. Patricia Cornwell – Onnatuurlijke dood: 12
88. Peter James – De dood voor ogen: 11
89. James Patterson - De affaire: 10
90. Andy McNab – Dag van geweld: 6
James Patterson – Meisjes plagen: 6
92. James Patterson – Pak me dan: 5
Michael Robotham – Gebroken: 5
94. Julia Navarro - Het Sindone Complot: 4
95. Patricia Cornwell – Het front: 3
Elizabeth George - Afrekening in bloed: 3
Stieg Larsson – De vrouw die met vuur speelde: 3
James Patterson & Howard Roughan - Je bent gewaarschuwd: 3
99. Henning Mankell – De terugkeer van de dansleraar: 2
Siska Mulder - Doof: 2

Een warme hand (column, 2009)

FOUT GEDAAN

(Door Peter de Zwaan)

Wat hebben wij, schrijvers, fout gedaan. Wanneer is het begonnen. Kunnen we er nog iemand voor verantwoordelijk stellen en, zo ja, waarom doen we het dan niet.
Het volgende.
Achter in de tuin bleven plassen staan. Dat begon me te vervelen. Ik belde een grondbedrijf en vroeg: ,,Kunnen jullie een buis leggen van achter in de tuin tot de riolering?'' Ze zeiden dat ze het konden. Toen ik vroeg of het een beetje vlot kon zeiden ze dat ze de zaak zouden bekijken, dat ze meer te doen hadden, dat ik er van zou horen.
Ze kwamen op een andere dag dan was afgesproken, groeven een gat, legden een buis en zeiden dat een stratenmaker de stenen er vast wel naar behoren in zou kunnen leggen.
Ik zei een beetje zuinig: ,,Mooi, bedankt'', en gaf de baas van het spul een fles wijn.
Dat bleek de bedoeling niet. Er moest geld op tafel komen, en gauw een beetje.
Het bedrijf dat nieuw lood om mijn schoorsteen aanbracht wilde evenmin wijn. De timmerman die een vloer legde in de keuken kwam met een rekening en zei dat boekenbonnen niet op prijs werden gesteld.
Terugkijkend valt me op dat eigenlijk iedereen voor werk betaald wilde krijgen. Dat ook heel gewoon vond. Boos werd als ik zei dat schilderen helemaal niet moeilijk kon zijn omdat ze elke dag schilderden dus dat een zoen op elke wang voldoende beloning was.
Ik begon er aan te wennen dat je voor diensten behoorde te betalen.
Toen kwam de man die een verhalenboek wilde en daar stukjes voor nodig had. Hij vroeg of het een beetje vlot kon omdat er weinig tijd was, maar dat het me vast niet meer dan een dag of twee zou kosten, misschien drie, hooguit een week.
Ik had net een bedrijf betaald dat nieuwe panlatten had aangebracht en zei in mijn argeloosheid: ,,Dat gaat je geld kosten.''
Hoho, dat was de bedoeling niet. Mijn naam zou in het boek worden vermeld. Meewerken deed je voor de eer.
Hetzelfde zei de man die vroeg of ik op een avond van de Rotary over mijn vak wilde vertellen. Het hoefde niet lang, als het bij een half uur bleef was het ook goed.
De vrouw die zei dat ik van die leuke stukjes kon schrijven en dat ze voor een blad leuke stukjes nodig had werd bleek toen ik een bedrag noemde.
Wijkbewoners die een eindredacteur zoeken voor het buurtblad, beginnende schrijvers die een boek klaar hebben maar er onzeker over zijn en jou willen laten lezen en beoordelen, journalisten die uit gemakzucht hun stukjes door jou willen laten schrijven, een kunstenaar die een spreker zoekt voor de opening, allemaal worden ze kregelig als je over geld begint, als je zegt dat schrijven je vak is en dat vakmensen graag betaald krijgen voor hun werk.
Ik ben schrijver. Als ik iemand vraag iets voor me te doen wordt hij boos als ik hem een warme hand geef en een welgemeend dankwoord.
Als iemand iets van mij wil en ik neem het woord 'euro' in de mond ben ik een uitzuigende zeurkont.
Niet alleen ik. Ik heb al heel wat collega's over dit wonderlijke verschijnsel horen klagen.
Daarom herhaal ik.
Wat hebben wij, schrijvers, fout gedaan. Wanneer is het begonnen. Kunnen we er nog iemand voor verantwoordelijk stellen en zo ja, waarom doen we het dan niet.

(Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl)

Peter de Zwaan (1944, Meppel) heeft tientallen publicaties op zijn naam staan, misdaadromans en jeugdboeken. Voor zeven van zijn thrillers werd hij genomineerd voor de Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Met 'Het Alibibureau' won hij in 2000 de Gouden Strop. In 2006 werd 'De Voeder', de eerste misdaadroman met Jeff Meeks als hoofdpersoon, genomineerd voor de Diamanten Kogel. De tweede Jeff Meeks-thriller, 'Duivelsrug', kreeg in 2007 zowel een nominatie voor de Gouden Strop als voor de Diamanten Kogel. In het najaar van 2009 verschijnt zijn nieuwe thriller 'Een zaak van vrouwen'. Kijk op de site van Peter de Zwaan voor een fragment. Maar op zijn website staan ook nog meer columns, korte verhalen en de Bob Evers-feuilleton 'Clandestiene streken op een cruiseschip'.