Elvin Post - Arizona Blues (2018)

Plotwendingen zijn Posts lust en leven



(Door Hans Knegtmans)

In Arizona Blues werkt Elvin Post twee verhaallijnen uit, die elkaar vanzelfsprekend later ontmoeten. De meest spannende beschrijft in detail de misdadige activiteiten van Teddy en Peggy Sue. Hij had haar leren kennen als receptioniste van de Snowflake Inn, en haar toen geïmponeerd met zijn ongepolijste zelfverzekerdheid. Nu heeft Teddy een plan uitgebroed waarmee ze steenrijk kunnen worden. Het enige wat Peggy Sue moet doen, is miljonair Gerald Treadway om haar vinger winden, zodat hij haar ten huwelijk zal vragen. Daarna zal Terry ervoor zorgen dat Treadway door een 'ongeluk' om het leven komt. Zijn niet geringe vermogen zal aan de gedupeerde bruid toevallen. Kassa!

In het tweede verhaal strandt The New York Times-reporter Karen Hart met haar auto in de woestijn van Arizona. Een reddende engel dient zich aan in de persoon van pensionado George Witmers. Tijdens de autorit naar huis vertelt hij dat uitgerekend zijn vrouw Mary een fan is van de journaliste. Wat zal die morgenochtend opkijken als de onverwachte logee zich bekendmaakt! Garagehouder Ethan Quinn, die zich over haar auto ontfermt, blijkt al even aardig en correct te zijn als het bejaarde echtpaar.

Niemand hoeft Post uit te leggen hoe je een onderhoudend boek schrijft. Bedenken van plotwendingen lijkt zijn lust en zijn leven. Van de twee intriges zijn de belevenissen van de misdaadpartners het interessantst. Terry toont zich een angstaanjagende psychopaat, die het zeldzaam goed getroffen heeft met zijn goedgelovige vriendin. Zij slaagt er zelfs in een klap in haar gezicht te interpreteren als blijk van zijn ware liefde - haar sociale intelligentie schiet wel vaker tekort. Vergelijkenderwijs blijven de wederwaardigheden van Karen nogal braaf en kleurloos.

Posts proza doet meer dan ooit denken aan de Amerikaanse sterauteur Donald E. Westlake. Die maakte echter onderscheid tussen komedies en misdaadverhalen. Het eerste genre kreeg onder meer gestalte in de hilarische avonturen van bendeleider John Dortmunder. Maar zijn personages nemen - anders dan Terry - nooit hun toevlucht tot fysiek geweld. Omgekeerd is in zijn thrillers geen greintje humor te ontdekken. Westlake besefte dat het riskant was, de twee genres in één verhaal te combineren. Een wijs inzicht.

Elvin Post - Arizona Blues. Uitgeverij Ambo|Anthos, 357 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

Aimee Molloy - Perfecte moeder (2018)

Slimme moeders in de misdaad



(Door Hans Knegtmans)

Perfecte moeder behandelt het reilen en zeilen van de 'meimoeders' in de New Yorkse wijk Brooklyn - een groep vrouwen die voor hun eerste bevalling allemaal zijn uitgerekend in dezelfde week van mei. Ze komen twee keer per week bij elkaar en bespreken alle denkbare ins en outs van zwangerschap en babyverzorging. Daarnaast volgen ze dezelfde zwangerschapscursus, reanimatiecursus en yogaklas. Kernleden zijn Nell Mackey, Colette Yates, Francie Givens en Winnie Ross, de enige single.

Het verhaal begint op de Amerikaanse feestdag 4 juli, de kinderen zijn een kleine twee maanden. Nell heeft bedacht Winnie een onbezorgd avondje stappen cadeau te doen. Ze leent haar eigen oppas Alma uit om op de kleine Midas te passen. Laat op de alcoholrijke avond krijgt het feestende gezelschap een paniekerig telefoontje van Alma. Toen die wakker schrok uit een hazenslaapje, was Midas verdwenen. Hij is dus minstens ontvoerd, en misschien erger.

Gezien de schrijnende incompetentie van het rechercheteam verdiepen de meimoeders - bedeeld met bovengemiddelde intelligentie - zich in de misdaad. Dat wordt hun niet makkelijk gemaakt. De politie heeft een hekel aan bemoeizieke amateurs, de pers loopt voortdurend in de weg en wanneer het einde van de zwangerschapsverloven in zicht komt, maken sommige echtgenoten zich zorgen over hun carrièreperspectief.

Er hoeft geen twijfel over te bestaan welke bevolkingsgroepen het meeste genoegen zullen beleven aan Perfecte moeder: dat zijn moeders van kinderen in hun eerste levensjaren, zwangere vrouwen en zij die deze status nastreven. Molloy begint elk hoofdstuk met een nuttige tip voor jonge moeders. Op zichzelf is daar niets op tegen. Het gevaar is echter dat door haar betrokkenheid bij het onderwerp de verhaalstructuur minder dwingend en vloeiend wordt dan de intrige verdient.

Een serieuzer probleem is de onthulling van de ontvoerder. De dader speelde vóór de ontmaskering nauwelijks een rol in het verhaal. Een verrassingsmoordenaar of -ontvoerder is bijna altijd een zwaktebod. Het lijkt erop dat de schrijver dit zelf ook beseft. Tijdens het lezen ontdekt u zelf wel hoe zij, zonder een naam te noemen, probeert de lezer een beetje op streek te helpen.

Aimee Molloy - Perfecte moeder. Uitgeverij Boekerij, 317 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

Harmonisatie (nieuws, 2018)

Genootschap zoekt onderdak bij Auteursbond



Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) wil zich aansluiten bij de Auteursbond, de beroepsvereniging van schrijvers en vertalers in Nederland. Volgens het GNM-bestuur is deze stap in de hevig in beweging zijnde wereld van het boek noodzakelijk om de belangen van de thrillerschrijvers te kunnen blijven behartigen.

Tijdens de ledenvergadering van vorig jaar hebben de GNM-leden het bestuur toestemming gegeven om te onderzoeken of het mogelijk dan wel wijs is om aansluiting te zoeken bij de Auteursbond. Een dergelijke alliantie is inderdaad raadzaam, blijkt uit onderzoek van het bestuur.

De wereld van het boek is de laatste jaren ingrijpend veranderd, schrijft GNM-voorzitter Peter Römer in een nieuwsbrief aan de leden. 'Naast de fysieke boeken zijn er nu ook ebooks en luisterboeken. Als je één manuscript inlevert, worden er drie soorten boeken voor geleverd. Op verschillende soorten platforms, die elk proberen de aandacht van de koper te trekken. Uitgevers hanteren allemaal andere tarieven en van enige harmonisatie - in de vorm van modelcontracten - is geen sprake.' Dit alleen al is volgens Römer een belangrijke overweging om toenadering te zoeken bij een organisatie die de onderhandelingen over al dit soort zaken met de andere belanghebbenden voert: de Auteursbond.

Bovendien maak de thrillerauteur bij de Auteursbond deel uit 'van een breed en inspirerend netwerk van schrijvers' waar hij tijdens borrels, lezingen, vergaderingen en symposia kennis maakt met vakgenoten. Er zijn masterclasses en specialistische workshops van afzonderlijke secties waarmee de schrijver zich professioneel verder kan ontwikkelen. De bond staat de schrijver (lees: zelfstandige ondernemer) ook bij met gratis advies over modelcontracten en belastingaangifte, juridisch advies bij conflicten en financiële steun in noodsituaties.

Römer benadrukt dat GNM zijn zelfstandigheid behoudt. De thrillerschrijversclub komt, met negen andere secties (waaronder literair, toneel, poëzie, scenario), onder de paraplu van de Auteursbond, waarvan het lidmaatschap overigens wel fors duurder is dan dat van het GNM alleen. 'Maar wij blijven het GNM, met een eigen bestuur en een eigen programma en een eigen begroting. Het Mysterydinner blijft en ook de Meesterprijs zal met enige regelmaat worden uitgereikt.' Over de feestelijkheden rondom de uitreiking van de Gouden Strop en de Schaduwprijs wordt volgens de voorzitter hard nagedacht. 'Die blijven gewoon onze prijzen.'

De GNM-leden kunnen in november stemmen over toetreding tot de Auteursbond.

Bloed in de keuken (nieuws, 2018)

Schrijfster neemt essay 'How to murder your husband' letterlijk

Je zou denken dat schrijven wordt beoefend door louter rechtschapen types, die hun fantasieën alleen aan het papier toevertrouwen. Maar niets is minder waar. Er zijn auteurs die een scheve schaats rijden. Die zich fraaier voordoen dan ze zijn, die fraude plegen, zich schuldig maken aan doodslag. Of moord. Nu zit een schrijfster van romantische thrillers achter slot en grendel, op verdenking van moord op haar wettige echtgenoot.

Een jaar of zes geleden kwam de Britse thrillerauteur R.J. Ellory op niet al te florissante wijze in het nieuws. Hij had diverse pseudoniemen aangenomen om het imago op zijn Wikipedia-pagina wat op te poetsen. En de Finse schrijfster Tuula Sariola moest in 2008 voor de rechter verschijnen op verdenking van het ten onrechte opstrijken van bibliotheekgelden.

Maar sommigen gaan nog meer over het randje. Schrijver Richard Klinkhamer sloeg zijn vrouw met een koevoet de schedel in, begroef haar in de tuin van zijn huis en kreeg daarvoor zeven jaar cel. De Poolse auteur Krystian Bala zit sinds 2007 een gevangenisstraf van een kwart eeuw uit voor het plegen van een moord die hij in een van zijn thrillers, een bestseller, had beschreven. En in datzelfde jaar werd de Mexicaanse auteur José Luis Calva Zepeda opgepakt, nadat op een bord in zijn appartement de gekookte en op smaak gebrachte lichaamsdelen van zijn vermoorde vriendin waren ontdekt. Twee maanden na zijn arrestatie pleegde 'de kannibaal', zoals hij in de pers werd genoemd, zelfmoord.

Aan dit rijtje kan nu de naam van Nancy Crampton Brophy (68) worden toegevoegd. De schrijfster van romantische thrillers uit Portland, Oregon, zit in de cel op verdenking van moord, nadat haar man onder vreemde omstandigheden om het leven kwam. De auteur die onder meer het essay How to murder your husband schreef, leek ontroostbaar. Maar justitie lijkt daar niets van te geloven.

Als schrijfster van romantische thrillers denk ik regelmatig na over moord en de politieprocedures die daarop volgen, meldt ze in het essay uit 2011 dat de manieren bekijkt om een echtgenoot om te brengen en er nadien mee weg te komen. Als moord me moet bevrijden, wil ik in geen geval tijd doorbrengen in de gevangenis. En voor alle duidelijkheid: ik hou niet van jumpsuits en oranje is mijn kleur niet. Met dat laatste verwees ze naar de kleding van gedetineerden in de Verenigde Staten. 

Vervolgens somt ze een serie methodes op waarbij de daad bij het woord wordt gevoegd, variërend van het gebruik van messen, wurging tot vergif. Ook raadt ze de inzet van een huurmoordenaar of een minnaar af.

Ook in andere teksten laat ze haar fantasie om van een echtgenoot af te komen de vrije loop. In The Wrong Cop schreef ze over een vrouw die elke dag van haar huwelijk besteedde aan het bedenken van manieren om haar man om te brengen. En in The Wrong Husband probeert een vrouw haar gewelddadige echtgenoot te ontvluchten door haar eigen dood in scène te zetten. Op haar site See Jane Publish ging ze verder in op moordmethoden.

Daniel Brophy in de keuken van het Oregon Culinary Institute

Nancy Crampton Brophy heeft nu te stellen met de volgende feiten. Kok en docent Daniel Brophy (63) was op 2 juni op zijn werk in het Oregon Culinary Institute toen hij werd neergeschoten. Zijn studenten vonden hem, badend in het bloed. Brophy overleefde het niet.

Een dag later postte Crampton Brophy een emotioneel bericht op Facebook. Ik heb triest nieuws. Mijn man en beste vriend, chef Dan Brophy, is gisterochtend vermoord. Iedereen die me na aan het hart ligt en me wil bellen: jullie hebben gelijk, maar ik heb het momenteel moeilijk om mijn hoofd rond de hele zaak te krijgen. Ik apprecieer jullie liefdevolle berichten, het doet me iets, maar spaar jullie telefoontjes tot over een paar dagen, tot ik weer wat kan functioneren.

Vorige week werd de weduwe aangehouden op verdenking van moord op haar man en het gebruik van een vuurwapen. De rechter besliste dat ze in de cel moest blijven en dat ze niet vrij kon komen op borg.

Daniel en Nancy waren 27 jaar getrouwd en hadden hun ups en downs, zoals Crampton Brophy zelf schrijft op haar website. Maar er waren meer goede momenten dan slechte. Ik hou van de manier waarop hij me aan het lachen maakt als ik erg boos ben en hoe hij iets perfects weet te zeggen als ik dat het minste verwacht.

De conclusie van haar essay How to murder your husband doet op z'n minst vreemd aan: Ik vind het makkelijker om mensen dood te wensen dan om ze effectief te vermoorden, schrijft ze. Ik wil me geen zorgen moeten maken over bloedspatten en hersenen op mijn muren. En ik kan niet consequent liegen. Anderzijds, als ik íéts weet over moord, is het wel dat iedereen het in zich heeft om het te doen. Als je maar ver genoeg wordt gepusht.

Bron: Het Laatste Nieuws, The Washington Post

Zomersneeuw (nieuws, 2018)

Gezondheidsdip leidt tot uitstel nieuwe thriller van Kim Moelands


Enkele maanden geleden kondigde ze - niet zonder trots - de komst aan van haar nieuwe thriller Als het in de zomer sneeuwt. Eind volgende maand zou haar vierde spannende roman in de winkels liggen. Maar dat gaat niet lukken. Door gezondheidsklachten kan Kim Moelands niet verder aan haar boek werken, zo laat ze weten op haar Facebook-pagina.

Het is 'een stevige gezondheidsdip' die roet in het eten gooit, aldus Moelands, die verder niet in detail treedt. Maar ze blijft optimistisch: 'Het boek gaat absoluut verschijnen, maar wanneer precies is nog niet duidelijk.'

De eerste versie is af, meldt de schrijfster. 'Dus het grootste werk is gedaan. Mijn gezondheid begint langzaamaan wat beter te gaan dus ik hoop snel weer aan het werk te kunnen om er een mooie definitieve versie van te maken samen met mijn redacteur Harold de Croon.'

Kim Moelands (1975) is auteur, recensent en journalist. Ze schreef twee autobiografische romans, Ademloos en Grenzeloos over haar leven met Cystic Fibrosis, ook wel taaislijmziekte genoemd. Het is een chronische aandoening met een zeer beperkte levensverwachting. In 2009 is haar longcapaciteit in enkele maanden tijd gedaald van iets meer dan vijftig procent naar minder dan dertig procent. Ademen zonder zuurstoffles was voor Moelands toen al geen optie meer. Een jaar later onderging zij een levensreddende dubbele longtransplantatie. In datzelfde jaar verscheen ook haar eerste thriller, Weerloos.

Wordt verwacht 448 (nieuws, 2018)

Iedereen is vervangbaar



Bij HarperCollins Holland staat 9 oktober genoteerd als de verschijningsdatum van November Road van Lou Berney. Een thriller waarover A.J. Finn, die van De vrouw in het raam, ja, inmiddels de loftrompet heeft gestoken. 'Niets minder dan een instant Amerikaanse klassieker.'

Berney concentreert zich op twee hoofdpersonen. De eerste is Frank. Zijn geluk is op. Als trouwe boef onder maffiabaas Marcello leerde hij dat iedereen vervangbaar is. Nu is hij aan de beurt: hij weet iets over de moord op president J.F. Kennedy en Marcello ziet hem liever dood dan levend. Het is dus tijd om te vluchten.

Charlotte is achtentwintig en moeder van twee dochtertjes. Haar man is een goedzak, maar ook een hopeloze zuipschuit en hun leven samen zit op een dood spoor. Ze wil ervandoor.

Zo ontmoeten twee vreemden elkaar onderweg. Voor Frank is Charlotte de perfecte dekmantel. Voor Charlotte is Frank haar ticket naar een nieuw leven. Ze vinden elkaar en voor het eerst wil Frank meer dan alleen overleven. Hij wil leven. Iedereen is vervangbaar behalve de vrouw van wie hij houdt. En dat kan hun beiden het leven kosten…

Lou Berney is auteur van vier romans, die bekroond zijn met verschillende prijzen, waaronder de Edgar-, Anthony-, Barry- en Macavity-awards. Zijn korte verhalen verschenen in The New Yorker. Hij geeft daarnaast les aan de universiteit van Oklahoma, waar hij ook woont.

Op zijn website schrijft Berney dat hij sinds zijn negentiende niet meer is ontslagen. Maar daarvoor verliep zijn carrière niet bepaald gladjes. Tussen zijn twaalfde en zijn negentiende kwam voor hem aan negen verschillende banen voortijdig een eind. Zo mislukte hij als krantenbezorger, grillmaster, onderhoudsman van een appartementencomplex en assistent in een darkroom, dat wil zeggen de donkere kamer van een fotograaf.