Met de kennis van nu #8 (interview, 2021)

 

Almar Otten: 'Het sloeg enorm aan in Deventer'

Welk literair genre je ook beoefent, je debuut blijft een bijzonder iets. Vrij van de druk van uitgevers, recensenten en lezers is ineens jouw eerste proeve van bekwaamheid daar. De Spanningsblog vroeg thrillerauteurs met een aantal boeken op hun naam een 'trip down memory lane' te maken en hun debuut met de kennis van nu eens tegen het licht te houden. Vandaag: Almar Otten. 'Ik besloot dat een roman te moeilijk was en begon met een politieroman.' 

Wanneer heb jij voor het laatst een blik geworpen in jouw thrillerdebuut Verdwenen chemie?
Almar Otten: 'Dat moet vorig jaar geweest zijn. Ik word met enige regelmaat gevraagd door Deventer bedrijven en instellingen om een ‘moordwandeling’ te doen. Ik loop een mooie route door het Deventer Centrum, langs aansprekende plekken die in mijn boeken voorkomen. Aldaar lees ik een betreffende passage voor en vertel iets over het boek, de plek of wat de mensen maar willen horen.'

Hoe verliep destijds de reis van de eerste woorden op papier naar daadwerkelijke publicatie?
'Ik ben begonnen met schrijven toen mijn oudste dochter (nu 22) een paar maanden oud was. Ik bracht meer tijd thuis door en moest ’s avonds kiezen tussen de televisie of een boek schrijven. Ik koos het laatste. Ik kon het niet. Mijn eerste poging tot roman was een mislukking. De tweede ook.'

'Ik had het geluk dat mijn vrouw Heleen afgestudeerd Neerlandica is. Zonder haar had ik het nooit geleerd. Ik besloot dat een roman te moeilijk was en begon met een politieroman. Dat bleek voor mij veel makkelijker dan een roman. Je creëert een rechercheduo, laat iemand doodgaan, weet wie het waarom heeft gedaan en leidt de rechercheurs via goed doordachte omwegen naar de dader.'

'Dankzij een stevige eindredactie van Heleen had ik in 2006 het eerste deel van een meerdelige politieserie in de hand. Uiteraard stuurde ik het manuscript met wat goede aanbevelingen naar drie grote uitgevers. Ik had daar niet al te hoge verwachtingen van. Op een avond zat ik met mijn vriend Nico, een vormgever, op het terras. Al drinkend ontstond het idee dat hij mijn boeken uit zou geven.'

'Ik sprak de ambitie uit om mij te kunnen meten met ’s Neerlands beste thrillerauteurs, hij ging mijn boeken in heel Nederland, te beginnen in Deventer, aan de man brengen. En zo geschiedde. Verdwenen Chemie werd mijn debuut, waarvan Nico er meteen 2500 had gedrukt. Het sloeg enorm aan in Deventer. Er kwam al vrij snel een tweede druk van 2500 exemplaren. Die zijn overigens nog steeds niet allemaal verkocht.'

Ik heb altijd geschreven naast mijn baan, toen was dat bij ingenieursbureau Tauw, daarna bij het ministerie van LNV en nu bij de gemeente Deventer. Vanaf het tweede boek heb ik ervoor gekozen om een of twee keer per jaar in volledige afzondering te schrijven, ergens in de Ardennen, zonder familie, zonder internet, alleen met mijn racefiets. Dan heb ik een derde of soms de helft van een nieuw boek af.'

Weet je nog hoeveel je van je eersteling hebt verkocht?
'Tot op heden 4500 schat ik. Ik weet niet hoeveel er nog te koop zijn. Bij boekhandel Praamstra in Deventer liggen ze nog.'

Wat waren destijds de reacties van pers en publiek?
'Het publiek, vooral in Deventer, was laaiend enthousiast. Iedereen vond het fantastisch om de voetstappen van de hoofdpersonen in hun eigen stad te kunnen volgen. Veel persaandacht was er niet. De recensie in het Deventer Dagblad was in mijn herinnering wat zurig. De beoordeling in de VN Thrillergids was daarentegen zeer positief. Ook drong Verdwenen Chemie meteen door tot de laatste twaalf boeken voor de Diamanten Kogel (de inmiddels ter ziele gegane Vlaamse thrillerprijs, red.), waarvoor later Lied van Angst echt genomineerd zou worden. Met Blauw Goud won ik in 2012 de felbegeerde zilveren boksbeugel met de diamanten punten.

Met wat voor gevoel kijk je naar jouw eerste thriller? Wat vind jij de pluspunten van het boek?
'Ik ben nog steeds goed bevriend met Jozef Laros en Ellen van Dorth, de rechercheurs die ik toen heb bedacht. Ze hebben zich natuurlijk ontwikkeld in de loop van de jaren. In de eerste boeken die ik voor Luitingh-Sijthoff heb geschreven, kwamen ze niet voor. Daarna heb ik hun levens weer opgepakt. In mijn laatste boek De Ambtenaar is Ellen van Dorth de baas van haar oude mentor Jozef Laros. Het grote pluspunt vind ik dus nog steeds de hele sfeer, de eigenzinnige, maar sympathieke rechercheurs en Deventer als mooiste decor van Nederland.'

Zou je, met de inmiddels opgedane kennis en schrijfervaring, nu een ander debuut hebben geschreven? Zo ja, wat zou je er aan veranderen?
'Nee, ik zou precies hetzelfde hebben gedaan. Sterker nog, na mijn boeken bij Luitingh-Sijthoff, waar het schrijven langzaam op werken begon te lijken, had ik enorm de behoefte om terug te keren naar het plezier waarmee ik mijn eerste Deventer Moordzaken had geschreven. Het boek Elite (2018), waarvan de opbrengst (70.000 euro) geheel bestemd was voor goede doelen, was een ouderwetse Laros en Van Dorth. Heb ik heel veel plezier aan beleefd. Dat geldt ook voor De Ambtenaar (2020), die voor mij zo urgent was dat ik helemaal geen tijd en zin had om een uitgever te zoeken. In eigen beheer heb ik er nu zo’n 2000 exemplaren van verkocht.'

Over Verdwenen chemie: 

Almar Otten (Deventer, 1964) is naast thrillerauteur hydroloog. Hij schrijft sinds 1999. Voor de Deventer uitgeverij Artnik schreef Otten vier misdaadromans in de serie De Zeven Deventer Moordzaken. De overige drie romans in de serie werden geschreven door Marcel Verreck.

In 2014 wilde zowel Almar Otten als zijn collega Jacob Vis een thriller met dezelfde titel publiceren: Het Ronde Huis. De titel verwijst naar een cirkelvormig landhuis dat in de bossen nabij het Gelderse Nunspeet in het Zandenbos stond. Het is in 1970 afgebroken, maar sporen ervan zijn nog terug te vinden in het landschap. Later veranderde Vis de titel van zijn thriller in De zwarte duivel. 

In Verdwenen chemie wordt de onervaren rechercheur Ellen van Dorth naar het chemiebedrijf Unimeer gestuurd om de bizarre inhoud van een envelop te onderzoeken. De volgende dag wordt het lijk van de exportmanager van Unimeer gevonden in het tuinhuisje van zijn villa. De ervaren Jozef Laros wordt op de zaak gezet. Hiermee is een nieuw politieduo geboren, al gaat de samenwerking niet altijd van harte. De mathematische werkwijze van de ambitieuze Ellen botst nogal eens met de intuitieve aanpak van de oude rot Jozef en dat leidt regelmatig tot pijnlijke, maar vaak ook vermakelijke misverstanden.

Lees ook: 
René Appel vertelt hier over zijn debuut Handicap
Loes den Hollander vertelt hier over haar debuut Vrijdag
Corine Hartman vertelt hier over haar debuut Schone kunsten
Peter de Zwaan vertelt hier over zijn debuut Dietz
Lieneke Dijkzeul vertelt hier over haar debuut De stille zonde
Bavo Dhooge vertelt hier over zijn debuut Spaghetti
Michael Berg vertelt hier over zijn debuut Twee zomers

Met de kennis van nu #7 (interview, 2021)

 

Michael Berg: 'Mijn tweede boek vond ik interessanter'

Welk literair genre je ook beoefent, je debuut blijft een bijzonder iets. Vrij van de druk van uitgevers, recensenten en lezers is ineens jouw eerste proeve van bekwaamheid daar. De Spanningsblog vroeg thrillerauteurs met een aantal boeken op hun naam een 'trip down memory lane' te maken en hun debuut met de kennis van nu eens tegen het licht te houden. Vandaag: Michael Berg. 'Ik wilde een thriller schrijven, niet meer en niet minder.'

Wanneer heb jij voor het laatst een blik geworpen in jouw debuut Twee zomers?
Michael Berg: 'Tot jouw vraag mij bereikte, had ik het boek al jaren niet meer uit de kast gehaald.'

Hoe verliep destijds de reis van de eerste woorden op papier naar daadwerkelijke publicatie?
'Ik had besloten om naar Frankrijk te emigreren om daar te gaan schrijven. In 2004 verhuisden mijn vrouw en ik naar de Creuse, waar we een boerderij hadden. Het verhaal voor Twee zomers had ik toen al bedacht.'

'Vervolgens duurde het tot 2006 voor ik begon. Ik was gestopt met werken en kon dus fulltime schrijven. Een jaar later was het boek klaar en zocht ik een uitgever. De eerste vier uitgevers die ik aanschreef, wezen het boek af. Vervolgens hadden twee uitgevers interesse. Ik heb toen op advies van iemand die de thrillerwereld goed kende,  besloten voor The House of Books (THB) omdat die uitgever onderdeel van de ECI was en over een goedlopende boekenclub beschikte.'

Weet je nog hoeveel je van je eersteling hebt verkocht?
'8.000. Met dank aan de boekenclub. Vervolgens is het boek een jaar later opgenomen in een hard cover verzamelbundel van Readers Digest en zijn er nog eens 30.000 exemplaren van verkocht.'

Wat waren destijds de reacties van pers en publiek?
'De pers en het publiek reageerden overwegend positief.'

Met wat voor gevoel kijk je naar jouw eerste thriller? Wat vind jij de pluspunten van het boek?
'Je kunt maar één keer debuteren en je plekje op het literaire podium proberen te claimen. Dat weet ik inmiddels, maar daar was ik toen helemaal niet mee bezig. Ik wilde een thriller schrijven, niet meer en niet minder. Ik had een vrouwelijke hoofdpersoon in gedachten - Chantal Zwart – die bij de radio werkt. En het boek moest zich in Frankrijk afspelen. Dat leek me een aantrekkelijke setting, omdat ik er zelf woonde en veel Nederlanders er op vakantie gaan of dromen van een huisje. Meer had ik niet bedacht.'

'Zo ben ik erin gestapt, zonder veel ballast of druk, en na een jaartje schrijven was het klaar. Mijn vrouw en een vriendin die uitgeefster was waren mijn proeflezers. Daar heb ik veel aan gehad. Eigenlijk heb ik al schrijvende min of meer moeten ontdekken hoe het schrijven van een boek in zijn werk gaat. De pluspunten van het boek vind ik de sfeer en het verhaal. Een minpunt vind ik dat het boek niet altijd even spannend is. Dat Chantal Zwart in andere boeken als hoofdpersoon zou terugkomen had ik niet bedacht. Had ik dat wel bedacht, dan had ik wat meer lijken in de kast gestopt. Toch kijk ik met veel plezier terug op Twee zomers, en ik schaam me er niet voor.'

Zou je, met de inmiddels opgedane kennis en schrijfervaring, nu een ander debuut hebben geschreven? Zo ja, wat zou je er aan veranderen?
'Toen ik Twee zomers aan de uitgever aanbood had ik al een tweede boek geschreven, Hôtel du Lac. Dat boek vond ik spannender en interessanter dan Twee zomers. Maar THB wilde liever Twee zomers. Ik was al blij dat er een boek van mij zou verschijnen, dus ik heb daar toen geen punt van gemaakt. En uiteindelijk is Hôtel du Lac als vierde boek verschenen.'

'Als ik met Hôtel du Lac had gedebuteerd was ik waarschijnlijk een andere schrijver geworden. Dat boek had een mannelijke hoofdpersoon en het verhaal was voor Nederlandse lezers misschien herkenbaarder. Geen idee hoe het dan was gelopen. Misschien was Chantal Zwart dan in de la blijven liggen en dan had ik misschien nooit de Gouden Strop gewonnen. Kortom: we zullen het nooit weten. Het is gegaan zoals het is gegaan. En dat is prima.'

Over Twee zomers

Michael Berg is het pseudoniem van Michel van Bergen Henegouwen (Heerlen, 1956). In 2004 zegt hij zijn baan op als programmaleider radio bij de Limburgse regionale zender L1. Hij verkoopt zijn hele hebben en houden en vertrekt met zijn vriendin naar hun huis in de Limousin, een streek zo'n vierhonderd kilometer onder Parijs. Zijn debuut verscheen in 2008, dit jaar komt zijn tiende thriller, De vermissing, uit.

Twee zomers vertelt het verhaal van radiopresentatrice Chantal Zwart, die vanuit Parijs naar de Limousin is gekomen om bij de regionale omroep te gaan werken. Na een tijdje koopt ze een oud huis in een vijf woningen tellend gehucht. Daar blijkt jaren her een meisje te zijn verdwenen en het uitblijven van de oplossing van het raadsel heeft ertoe geleid dat de verhoudingen onder de weinige bewoners van het dorpje zijn verstoord. De droom wordt een nachtmerrie, waarin voor haar een grote rol is weggelegd.

In het boek maakt de auteur gebruik van zijn eigen ervaringen. Wat er allemaal komt kijken bij het kopen en opknappen van een huis in de Limousin heeft hij zelf meegemaakt. Net als hoe het is om in een kleine, gesloten gemeenschap op het Franse platteland terecht te komen, waar altijd wel onderhuids iets broeit. En hoe het eraan toegaat op de kleine redactie van een regionale zender is hem ook niet vreemd.

Lees ook: 
René Appel vertelt hier over zijn debuut Handicap
Loes den Hollander vertelt hier over haar debuut Vrijdag
Corine Hartman vertelt hier over haar debuut Schone kunsten
Peter de Zwaan vertelt hier over zijn debuut Dietz
Lieneke Dijkzeul vertelt hier over haar debuut De stille zonde
Bavo Dhooge vertelt hier over zijn debuut Spaghetti

Wordt verwacht 483 (nieuws, 2021)

Weg van Vogeleiland  

Het boek ligt pas op 8 april in de winkel, maar een flink aantal mensen heeft 'm al gelezen. En niet de minsten, overigens. Achttien zogeheten 'influentials' doen hun zegje op de website van Marion Pauw over Vogeleiland, haar nieuwe thriller die gaat verschijnen bij The House of Books.

Zonder uitzondering zijn ze laaiend enthousiast, de influentials. Weg van Vogeleiland 'Een thriller die je aan het denken zet over vrijheid en onafhankelijkheid', zegt Loretta Schrijver. Hadewych Minis las Vogeleiland 'in één ruk' uit, Yvonne Keuls deed dat 'ademloos'. 'Superspannend tot op het laatst', vindt Isa Hoes. Kortom, met haar negende spannende boek maakt Marion Pauw haar comeback als thrillerauteur, meldt de uitgever op de achterflap.

Die flap meldt ook het volgende over het verhaal: De opstandige Marianne haat haar ouders, school en de maatschappij. Ze loopt van huis weg en gaat met de oudere Berend op het onbewoonde Vogeleiland wonen.

Ze leven een idyllisch leven totdat Marianne zwanger wordt en moet bevallen. Ze raakt in paniek en wil terug naar de bewoonde wereld. Berend realiseert zich dat hij in de cel zal belanden als hun verhaal naar buiten komt. Vanaf dat moment wordt Marianne zijn gevangene.

Jaren later kampt Nicole, het zusje van Marianne, nog steeds met het trauma van haar verdwijning. Een schokkende gebeurtenis doet de hoop oplaaien dat haar zus nog leeft.

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller.

Zes jaar geleden zei ze te stoppen met schrijven. Ze zou de handel in gaan met 'een product voor vrouwen'. Daarna verschenen toch weer boeken: een zelfhulpboek, een roman en een YA-thriller. Maar een thriller voor volwassenen, dat zat er niet meer in. Want na haar achtste boek begon 'dat hele thrillerding' Pauw steeds meer in de weg te zitten. 'Het moeten toevoegen van thrillerelementen begon onecht te voelen', zei ze drie jaar geleden in een interview met het magazine For You.

Het thrillerbloed kruipt dus waar het niet gaan kan.

UPDATE 26 maart: Uitgeverij The House of Books maakt bekend dat Vogeleiland niet op 8 april maar begin mei in de boekwinkel zal liggen. 

Uitstel, geen afstel (nieuws, 2021)

Zomercadeau komt in het najaar  

Fans van Jo Nesbø die zich hadden verheugd op zijn spannende novelle deze zomer, zullen nog even wat geduld moeten betrachten. Het Zomerlezengeschenk De jaloezieman van Jo Nesbø wordt niet meer in juni, maar in de eerste tien dagen van november cadeau gedaan. De bijbehorende zomercampagne gaat wel door.

Dat heeft de CPNB bekendgemaakt. Reden voor het uitstel is de verplaatsing van de Boekenweek naar een nog altijd ongespecificeerde periode in de zomer. Het geschenkboek van Hanna Bervoets en het essay van Roxane van Iperen zouden de wereldprimeur van Nesbø in de weg zitten.

De jaloezieman trapt nu niet langer de zomerlezen-, maar de cadeaucampagne af. Motto van die campagne wordt: 'koop een cadeau, krijg een cadeau'. Hiermee worden boekenkopers aangespoord om hun aankopen eerder te doen. Begin november is altijd een relatief luwe periode in de boekhandel, die dan een extra boost goed kan gebruiken.

Alle andere activiteiten van de zomerlezen-campagne gaan wel door – zoals de kortingsactie van het tijdschrift Linda en de ondersteuning door media als het NS-blad Spoor en de lezerscommunity Hebban.

Met de kennis van nu #6 (interview, 2021)

Bavo Dhooge: 'Het boek viel tussen twee stoelen'

Welk literair genre je ook beoefent, je debuut blijft een bijzonder iets. Vrij van de druk van uitgevers, recensenten en lezers is ineens jouw eerste proeve van bekwaamheid daar. De Spanningsblog vroeg thrillerauteurs met een aantal boeken op hun naam een 'trip down memory lane' te maken en hun debuut met de kennis van nu eens tegen het licht te houden. Vandaag: De Vlaamse schrijver Bavo Dhooge. 'Ik zou het helemaal anders aanpakken.'

Wanneer heb jij voor het laatst een blik geworpen in jouw debuut Spaghetti?
Bavo Dhooge: 'Toevallig gisteren nog omdat ik op het punt sta te verhuizen en al vijftig van de 120 kartonnen dozen heb gevuld met mijn meer dan vijfduizend boeken. Het stond al die tijd braaf in mijn eigen boekenkast met meer dan  honderd titels van mijn eigen hand, en al die tijd heb ik het nooit meer ingekeken.'

Hoe verliep destijds de reis van de eerste woorden op papier naar daadwerkelijke publicatie?
'Heel erg moeilijk. Na vier jaar ploeteren en een classeur vol beleefde weigeringen van alle uitgeverijen in Nederland had ik eerlijk gezegd de moed al opgegeven, tot ik ineens een positieve brief kreeg van een hele kleine Vlaamse uitgeverij, Zuid & Noord, waarvan de uitgeefster de dichteres Edith Oeyen was. Zij geloofde in mij en ik ben haar nog altijd heel dankbaar.'

Bavo Dhooge mailde een foto van Spaghetti en spaghetti

Weet je nog hoeveel je van je eersteling hebt verkocht?
'Het was een kleine druk van amper vijfhonderd of duizend exemplaren, denk ik. Ik heb wel op mijn allereerste boekvoorstelling meer dan tweehonderd stuks verkocht.'

Wat waren destijds de reacties van pers en publiek?
'Weinig of geen. Welgeteld één recensie in het Vlaamse magazine KNACK. Het kwam erop neer dat ze deze literaire thriller aan de ene kant te filosofisch vonden om spannend te blijven en aan de andere kant te weinig om het lijf hebben om voor de pulpversie van Waiting for Godot door te kunnen gaan.

Met wat voor gevoel kijk je naar jouw eerste thriller?
'Met gemengde gevoelens. Het boek viel tussen twee stoelen. Er was geen spannend plot of ontknoping. Wel twee sympathieke hoofdpersonages. Er is wel al een indicatie van mijn filmische, sobere schrijfstijl, veel sfeer, veel rake dialogen en een voorliefde voor film. Wist je trouwens dat Spaghetti in 2010 al werd verfilmd tot een langspeelfilm (met opnames in Saint-Tropez) door regisseur Jimmy Hendrickx, al was het allemaal vrij rock-'n-roll en guerrilla waardoor het nog altijd wachten is op een verdeler.'

Zou je, met de inmiddels opgedane kennis en schrijfervaring, nu een ander debuut hebben geschreven? Zo ja, wat zou je er aan veranderen?
'Ik zou het helemaal anders aanpakken en ik heb voor mezelf dit boek herschreven als tweede kans, met Scrabble Man, mijn derde 'L.A. thriller' uit 2011. Daarin heb ik het uitgangspunt behouden (twee gangsters gijzelen een bekende Hollywoodacteur en leggen alles op film vast), maar heb het allemaal veel komischer, filmischer en verhalender gemaakt. Ik kan dus zeggen dat het toch allemaal nog is goedgekomen.'

Over Spaghetti:

Bavo Dhooge (Gent, 1973) maakte zijn literaire debuut in 2001 met de roman Spaghetti. Sedertdien publiceerde hij meer dan 100 'S-boeken': literaire romans, thrillers, verhalenbundels, westerns, jeugdthrillers, griezelboeken, sciencefiction en kinderboeken, waarvan de titels allen beginnen met een 'S'. Daardoor kreeg hij de bijnaam 'S-Express'.
Dit jaar viert hij zijn twintigjarig jubileum als schrijver met de publicatie van twaalf boeken in één jaar (elke maand een op een exclusieve oplage van honderd exemplaren). Meer info vind je op deze site waar je ook de boeken kunt bestellen.

Dennis en Co, twee sympathieke boeven, hebben het magistrale idee opgevat om een hoogst originele film te draaien. Ze gijzelen de beroemde method actor Alec Bachman in diens buitenverblijf in Zuid-Frankrijk en leggen daarbij alles op film vast. 'Het leven is één grote set', zegt Dennis. Maar na verloop van tijd komen de twee tot het besef dat er niets wezenlijks gebeurt in de film. Uiteindelijk komen ze voor een moeilijke keuze te staan... 'Real life seems to have no plots'. Of toch? Wat is echt en niet echt?
Spaghetti gaat in de eerste plaats over authenticiteit, maar ook over het nut van plotpoints in een film, over Hemingway en Ed Wood. Deze zwarte komedie is de pulpversie van Waiting for Godot, met veel aandacht voor een opmerkelijke vriendschap tussen twee losers, gekruid met alle elementen van een broeierig kamerspel à la Polanski.


Lees ook: 
René Appel vertelt hier over zijn debuut Handicap
Loes den Hollander vertelt hier over haar debuut Vrijdag
Corine Hartman vertelt hier over haar debuut Schone kunsten
Peter de Zwaan vertelt hier over zijn debuut Dietz
Lieneke Dijkzeul vertelt hier over haar debuut De stille zonde

Wordt verwacht 492 (nieuws, 2021)

Een stalker op de vlucht  



Arnaldur Indriðason en Yrsa Sigurðardóttir zijn vertrouwde namen uit de IJslandse thrillerscene. Hun landgenoot Ragnar Jónasson is hard op weg een 'household name' te worden. Zijn boeken zijn al in twintig landen verschenen. Op 6 april verschijnt bij uitgeverij A.W. Bruna zijn derde in het Nederlands vertaalde thriller: Poolnacht.

Poolnacht speelt zich af in Siglufjörður, een geïsoleerd dorp gelegen in noordelijk IJsland, waar volgens de uitgever 'niemand de waarheid wil kennen en waar geheimen een levenswijze zijn'.

1955. Twee jonge stellen verhuizen naar de onbewoonde, geïsoleerde fjord Héðinsfjörður. Hun verblijf eindigt abrupt wanneer een van de vrouwen onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. De zaak wordt nooit opgelost.

Vijftig jaar later duikt een oude foto op en daaruit wordt duidelijk dat de stellen wellicht helemaal niet de enige bewoners van de fjord waren.

In het nabijgelegen Siglufjörður probeert de jonge rechercheur Ari Thór te achterhalen wat er die noodlottige avond gebeurde. De zaken nemen een sinistere wending wanneer een kind vermist raakt op klaarlichte dag. Met een stalker op de vlucht en Siglufjörður in quarantaine, lijkt het erop dat het verleden hen op ijzingwekkende wijze achtervolgt.

Ragnar Jónasson is de bekroonde internationale bestsellerauteur van een tiental thrillers. Wereldwijd verkocht hij tot dusver meer dan één miljoen boeken. Zijn werk werd bekroond met onder meer de Mörda Dead Good Reader Award en ontving lovende kritieken. Jónasson woont in Reykjavík en geeft daar ook college aan de rechtenfaculteit van de universiteit. Hij groeide zelf op in Siglufjörður, waar zijn thrillers zich afspelen.