Gesignaleerd 672 (nieuws, 2026)

Mark Cloostermans - Alleen de duivel heeft een plan



Bij de nog jonge Vlaams-Nederlandse uitgeverij is in maart de literaire thriller Alleen de duivel heeft een plan van Mark Cloostermans verschenen. De auteur gaf onlangs in een interview aan dat het verhaal grotendeels gaat over 'omvolking', de extreemrechtse complottheorie die stelt dat 'het eigen volk' doelbewust wordt verdrongen door 'vreemden'.

Bij een uitbarsting van geweld tussen twee Antwerps-Marokkaanse families verliest een tienermeisje het leven. De families staan met getrokken messen tegenover elkaar. Bovendien is bij de aanslag een rugzak vol cocaïne in rook opgegaan. De eigenaars willen die graag terug. Toch wacht iedereen nog even af, want Meneer Chakkouche is in Antwerpen gesignaleerd.

Meneer Chakkouche is een legendarische fikser. Niemand weet precies waar hij vandaan komt, hoe oud hij is, hoe hij geworden is wie hij is. Meneer Chakkouche bemiddelt, adviseert en doet er alles aan om geweld te voorkomen. Totdat hij niet anders kan dan de trekker over te halen.

Meer en meer gewone mensen raken betrokken bij de nakende drugsoorlog. In hun voetspoor verkennen we het Antwerpen van vandaag: het Steen en het Stadspark, de Begijnenstraat en de Bredabaan, de luchthaven van Deurne en de prijzige panden van 't Zuid. Ergens in deze stad onder hoogspanning gaat een shoot-out plaatsvinden. Alleen Meneer Chakkouche weet waar en wanneer.

Volgens Mark Cloostermans speelt de omvolkingstheorie in op een onbehagen: het aanvoelen dat onze 21ste-eeuwse samenleving eigenlijk nog steeds een lappendeken is van stammen, verwikkeld in een gevecht om ruimte en dominantie. 'Het boek gaat over die onderhuidse stammentwisten. Over groepen in de samenleving die aan invloed inboeten en andere ‘stammen’ die juist hun macht uitbreiden.'

De auteur schreef tussen 2020 en 2022 een detectivereeks die zich in de negentiende eeuw afspeelde. Cloostermans: 'Deze Conscience-reeks staat op pauze. Alleen de duivel is een heel ander soort boek, en niet alleen omdat ik de 19de eeuw als tijdskader heb ingeruild voor het hedendaagse Antwerpen. Het verschil zit ‘m voor mij veel meer in de bevrijding die ik voelde bij het schrijven. Ik was me opgesloten gaan voelen in het stramien van de detectiveroman, en in de dwang om altijd dichtbij Henri Conscience, mijn detective, en Clara, zijn assistente, te blijven. Ik snakte naar een boek waarin ik de teugels kon vieren, een boek met ruimte voor meer personages en dus ook meer ruimte voor verrassingen. In de eerste honderd bladzijden van Alleen de duivel heeft een plan brengt elk hoofdstuk een nieuw personage.'