28 mei 2010

Intense film (nieuws, 2010)

FILMRECHTEN 'DUIVELSSONATE' VERKOCHT

De filmrechten van de in april verschenen thriller 'Duivelssonate' van 'CPNB-kwelgeest' Alex van Galen zijn door zijn literair agent Willem Bisseling van Sebes & Van Gelderen Literair Agentschap verkocht aan de Amsterdamse filmproducent Production Value CTM BV en Cielo Film. ,,'Duivelssonate' heeft alles in zich om een mysterieuze en intense film te worden, waarin de liefde en vooral de liefde voor muziek misleidend blijkt te zijn'', laat Danielle Guirguis van Cielo Film in een persbericht weten.

,,Dit is natuurlijk ontzettend leuk'', aldus Van Galen in een reactie. ,,'Duivelssonate' is heel erg goed ontvangen door pers en publiek. Opvallend veel mensen vinden het boek 'filmisch' geschreven. Ik was me daar zelf niet van bewust toen ik er aan werkte, maar ik zie er inderdaad wel een goede film in. Danielle Guirguis was geraakt door het verhaal en we hadden meteen een klik. Dat maakt zo'n deal nog makkelijker. Ik heb er veel vertrouwen in.''

Hoewel zelf scriptschrijver werkt Van Galen niet mee aan het scenario. ,,Natuurlijk hebben we besproken of het niet handig zou zijn als ik zelf zou meewerken aan het script, omdat ik scenarioschrijver ben. Maar ik denk dat dit de kwaliteit niet ten goede komt. Een scenarist moet er iets totaal nieuws van maken. Bovendien ben ik helemaal klaar met het onderwerp, ik ben inmiddels bezig met een volgend boek.''

Danielle Guirguis steekt opnieuw de loftrompet over 'Duivelssonate': ,,Dit boek bezit alle ingrediënten voor een goede smarthouse film: Geniale muzikale expressie, gekte en frustratie gaan gepaard met het verlies van een grote liefde, wat de kijker meezuigt in het leven van een hippe en vooral briljante concertpianist.'' Guirguis noemt het boek bij uitstek geschikt voor een Engelstalige coproductie."

'Duivelssonate' vertelt over een manisch depressieve pianist die zijn dode geliefde niet uit zijn hoofd kan zetten. De politie denkt dat hij haar vermoord heeft, maar hij duikt onder. Als hij haar op een dag ziet lopen, raakt hij langzaam zijn grip op de werkelijkheid kwijt.

Alex van Galen werkte als scenarioschrijver mee aan televisieseries als 'Rozengeur & Wodka Lime', 'Onderweg naar morgen', 'In de Vlaamsche Pot', ''t Zonnetje in Huis' en 'SamSam'.

Klik hier voor een interview met de auteur en hier voor de recensie van 'Duivelssonate'.

25 mei 2010

Lang en droevig (column, 2010)

SCANDINAVIË

(Door Peter de Zwaan)

Of ik naar de Power of Plots ging vroeg een collega wiens boeken ik zeer waardeer en die ten onrechte niet is genomineerd voor de Gouden Strop.

Nee, heb ik geantwoord, ik ga niet.

Ik heb helemaal niets met Scandinavië en ik begin een bloedhekel te krijgen aan thema's. Alles heeft een thema. Boekenweken hebben thema's, boekenavonden, boekendagen, zonder thema kom je er niet meer vandaagdedag, gek word ik van die gemakzucht.

Kom jongens, laten we een thema bedenken, dan flansen we daar wat omheen en dan zijn we klaar.
Gebruik toch je fantasie. Ga bij elkaar zitten, wees creatief en bedenk wat moois. Over Nederlandse misdaadliteratuur, bijvoorbeeld, want die hoort centraal te staan, daar hebben we de Maand van het Spannende Boek voor bedacht.

Scandinavië.

Het zal wel weer aan mij liggen en ik ga misschien, waarschijnlijk, weer eens veel te hard op uw tenen staan, maar vormen Scandinaviërs niet een beetje een overschat volkje?

Na Sjöwall en Wahlöö is er niets meer vandaan gekomen wat de moeite waard was. Nou, niets, niet overdrijven, ietsje toch wel, een paar schrijvers. Een páár.

En wagonladingen ellende en drank. Iedereen in scheiding en dan liefst met ruzie, iedereen een dochter die het bloed onder je nagels vandaan haalt, iedereen een baas die niet deugt en een buurman, en dan ook nog dat klotenweer, elke bladzij opnieuw.

Daar moeten wij dan zo nodig een avond van maken.

Als begin van een Scandinaviëmaand? Omdat er nog ergens op een plank stapels boeken liggen die aan de man moeten worden gebracht van de 362ste Zweed die alle treurigheden des levens achter elkaar heeft gepend?

Het gaat een lange, droevige junimaand worden.

(Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl)

Peter de Zwaan (1944, Meppel) heeft tientallen publicaties op zijn naam staan, misdaadromans en jeugdboeken. Voor zeven van zijn thrillers werd hij genomineerd voor de Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Met 'Het Alibibureau' won hij in 2000 de Gouden Strop. In augustus 2010 verschijnt bij uitgeverij Cargo zijn nieuwe Jeff Meeks-thriller 'Voortvluchtig'. Kijk op de site van Peter de Zwaan voor meer informatie. (Foto Peter de Zwaan: Bob Bronshoff)

24 mei 2010

Michael Connelly (interview, 2010)



'In mijn hart blijf ik een krantenjongen'



Harry Bosch is terug. De snoeiharde politieman, in het leven geroepen door de - volgens velen - beste Amerikaanse misdaadauteur, staat in het nieuwe boek Tweede leven inderdaad een heel ander leven te wachten. Kwetsbaarder dan ooit, net als geestelijk vader Michael Connelly zélf. 'Het vaderschap verandert alles.'

(Door Monique Brandt)

NEW YORK - De Amerikaanse misdaadauteur Michael Connelly verkeert op dit moment middenin een juridisch mijnenveld. De oorzaak is 'zijn' Harry Bosch, de gedreven, nietsontziende LAPD-rechercheur annex Vietnam-veteraan die hem inspiratie voor vijftien boeken én wereldfaam heeft bezorgd. Filmgigant Paramount nam jaren geleden een optie op Bosch, met het vage plan wellicht een bioscoopfilm over hem te produceren. De rolprent is er nooit gekomen, maar nu de optie is verlopen kan de schepper van Bosch de rechten op het door hem bedachte personage slechts voor een astronomisch bedrag terugkopen. Waarop Connelly de rechter heeft ingeschakeld, zo vertelt hij in een van de weinige interviews die hij in deze voor hem hectische periode geeft. 'Het is niet de deal zélf die ik betreur. Paramount kocht de rechten een jaar of vijftien geleden toen ik nog werkte als misdaadjournalist en net begon als fictieschrijver. Het geld stelde me in staat mijn baan op te zeggen en fulltime te gaan schrijven. Dus het was de moeite waard. Maar dat ik Bosch nu alleen kan terugkopen voor een bedrag met zes nullen, dat is wél bizar.'

Het zal Bosch zelf worst wezen, want Connelly's protagonist krijgt in zijn nieuwste Bosch-boek Tweede leven (Nine Dragons in het Engels) al genoeg voor zijn kiezen. Verstrikt in een zaak rond een dodelijk afgelopen overval op een Chinese winkelier, komt hij uit bij een lid van een triade uit Hong Kong. Voordat Harry de zaak echter kan oplossen krijgt hij bericht dat zijn dertienjarige dochter Maddie, die met haar moeder, ex-agent en tegenwoordig croupier Eleanor Wish in Hong Kong woont, is ontvoerd. Bosch reist spoorslags af naar Hong Kong waar hij haar in een race tegen de klok probeert te vinden in een stad die zich ontpopt als een hels doolhof.

Het boek dat nu voor hem ligt, zat al jaren in zijn hoofd, vertelt Connelly, die duidelijk niet op zijn gemak is in het zwarte ribkostuum dat hij voor de gelegenheid - plaats van gesprek is een ultrachique sociëteit - draagt. 'Bosch heeft een gedrevenheid die een normaal privéleven onmogelijk maakt. Hij heeft geen vrienden, geen relatie, alles draait om zijn missie: het kwaad bestrijden. In Verloren licht, dat ik in 2003 schreef, kwam Bosch erachter dat hij met zijn ex-vrouw Eleanor een dochter heeft. Die ontdekking gaf hem een kwetsbaarheid die onbekend was voor Harry. Ik wilde dat verder onderzoeken, maar wilde wachten totdat het meisje wat ouder zou zijn. Ik wachtte af totdat ik voelde: nú is het moment. Ik wist ook dat de plek van handeling niet LA zou zijn, maar een plaats waar Harry zich niet op zijn gemak voelde. Tijdens promotiereizen nam ik steeds vrij om een locatie te zoeken. Ik zocht in Amsterdam, in Parijs, Kaapstad. Hong Kong bleek de plek te zijn, zo'n stad waar je je onbewust gedwongen voelt steeds over je schouder te kijken, zonder dat je precies weet waarom.'

De introductie van Maddie komt niet zozeer voort uit de behoefte om het personage Bosch meer uit te bouwen, als wel uit het feit dat de auteur zelf een uitlaatklep nodig had, zo vertelt hij. Net als Bosch is de schrijver veranderd, geeft hij volmondig toe. Zijn voorheen wat norse, stugge manier van doen heeft inderdaad plaatsgemaakt voor een meer open uitstraling. Connelly was zelf veertig toen hij vader werd, zijn dochter is inmiddels ook dertien, net als Maddie Bosch. 'Ik heb me rijkelijk laten inspireren door mijn eigen dochter en mijn eigen ervaringen. Ze is een bijzonder mens met een unieke kijk op de wereld. Ik leer van haar en voelde sterk de behoefte dat te reflecteren in mijn boeken. Dus ja, ik had Maddie eigenlijk meer nodig dan Harry. Ik voel me absoluut kwetsbaarder als vader. Ik heb altijd een redelijk, hoe noem je het, zelfzuchtig leven geleid, het draaide om wat goed was voor míj. Nu zit ik hier te praten terwijl mijn dochter thuis haar eerste paardrijlessen krijgt. Tijdens dit hele gesprek zit ik me druk te maken of ze niet van haar paard af valt. Dat is inderdaad iets wat ik me vroeger niet kon voorstellen.'

De auteur, bekend om zijn boeken waarin Los Angeles een personage op zich is, heeft zijn leven in meer opzichten veranderd. Zo woont hij al sinds 2001 niet meer in die stad. Hij heeft net een appartement in New York, vlakbij Central Park gekocht, maar woont in Tampa, Florida, waar hij zijn dochter een veiliger omgeving in de buurt van familie wilde bieden. Hij mist Los Angeles echter nog steeds en gaat doorgaans elke zes weken een paar dagen terug voor research. 'De stad is enorm in ontwikkeling. Ik heb in mijn vorige boek zelfs een fout gemaakt: zo voerde ik een ziekenhuis op dat al gesloten was. Gênant natuurlijk, voor iemand die geacht wordt de stad goed te kennen.'

Los Angeles zal hem nooit loslaten, zegt hij. Hij maakte er faam als misdaadjournalist bij de LA Times, en won in die hoedanigheid een Pulitzer Prize. In Ongrijpbaar ('The Scarecrow') uit 2009 beschrijft Connelly, aan de hand van de belevenissen van misdaadreporter Jack McEvoy, de ondergang van de krantenwereld. 'Ik móest hierover schrijven. Het breekt mijn hart om te zien dat steeds meer krantentitels verdwijnen. Ik ben in mijn hart nog steeds een krantenjongen. Ik beschouw mezelf in feite niet als boekenschrijver maar nog steeds als journalist die ook andere dingen is gaan doen.'

Zijn eigen belangstelling voor misdaad ontstond in zijn tienerjaren, toen hij ongewild zelf in aanraking kwam met de politie. Als zestienjarige werkte hij als bordenwasser in een restaurant in Florida, toen hij op een avond een man voorbij zag spurten. 'Aan zijn kleding zag ik dat hij niet aan het joggen was. Ik zag hem een voorwerp in de heg stoppen, en ging poolshoogte nemen, het voorwerp bleek een pistool te zijn dat was gebruikt bij een dodelijk afgelopen carjacking. Ik haalde de politie erbij. Ze pakten wat mensen op, ik moest kijken bij de line-up of de dader erbij zat, maar herkende hem niet. Ik ben de hele nacht ondervraagd, omdat de agenten dachten dat ik iets achterhield. Het was een rotnacht, omdat ze me niet geloofden, maar wel een nacht die in mijn geheugen staat gegrift en mijn fascinatie voor misdaad heeft aangewakkerd.'

De misdaad heeft ongewild nog steeds impact op het leven van Connelly. Zoals in de periode dat hij in Hong Kong aan het researchen was voor zijn boek, onder andere door het maken van videofilms en foto's in Chunking Mansions, een gebouw van schimmige reputatie in het hart van Hong Kong, vol goedkope hostels, duistere winkeltjes en restaurantjes. Net voor Tweede leven uitkwam stuitte Connelly op een filmpje over de Canadese toeriste Ani Ashekian, die op die plek is verdwenen. 'Het bleek dat zij daar in dezelfde week was geweest als wij. Wij hebben al ons materiaal nagezocht om te kijken of zij er misschien op voorkwam. Dat was niet zo, maar de zaak bleef me bezighouden, vanwege de bizarre parallel: ik schrijf over een meisje dat is gekidnapt in Chunking Mansions, in dezelfde periode dat dat daadwerkelijk gebeurt. In interviews bij de lancering van het boek heb ik steeds aandacht voor de kwestie gevraagd, maar helaas, zonder resultaat.'

Zojuist heeft de auteur zijn volgende boek rond Bosch en advocaat Mickey Haller, The Revearsal, ingeleverd bij zijn uitgever. Haller, de jurist uit De Lincoln Advocaat (The Lincoln lawyer', zal het, in tegenstelling tot Bosch, wel schoppen tot het witte doek. De opnamen van de verfilming beginnen volgens plan 4 juni, met Matthew McConaughey in de hoofdrol. De auteur is vooralsnog terughoudend over het project. Zelf probeerde hij als schrijver en producer verschillende malen tevergeefs tv-projecten op te starten. 'Ik weet dus dat in Hollywood nooit iets zeker is. En dat maakt de uitdaging des te groter.'

Michael Connelly - Tweede leven. Vertaling: Martin Jansen in de Wal. Uitgeverij De Boekerij, 350 pag.

23 mei 2010

Uitgesproken (4)



'VROEGER WAS SCHRIJVEN OVER GEWELD UITSLUITEND VOORBEHOUDEN AAN MANNEN'

Regelmatig terugkerende rubriek met soundbites van thrillerauteurs uit interviews over het edele ambacht van het schrijven en over misdaadliteratuur. Hieronder opnieuw een tiental - onsterfelijke - uitspraken gedaan in interviews die in het archief van deze blog te vinden zijn. By the way, de illustratie is van Corine Hartman, thrillerauteur en kunstschilder. Haar nieuwe boek 'Schijngestalten' verschijnt eind deze maand.

PRETENTIELOOS
,,Ik zal niet zeggen dat ik Appie Baantjer zo'n goede auteur vind, maar die man heeft wel enorme verdiensten voor het misdaadgenre in Nederland. Heel veel mensen lezen zijn boeken. Appie zal de eerste zijn die zegt: ik schrijf pretentieloos, maar hij heeft tenminste het pad geëffend voor de misdaadliteratuur. Hij zal nooit de Gouden Strop voor de beste thriller winnen, maar ik zou zeggen: geef die man een prijs voor zijn hele oeuvre. Hij verkoopt 120.000 boeken per keer, daar kunnen [René] Appel en ik niet aan tippen.'' Tomas Ross (2003). NB: In hetzelfde jaar ontving Baantjer de Meesterprijs van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs.

DOL OP ELLENDE
,,Het is grappig, als je in een drukke straat in Schotland een steen gooit, weet je zeker dat je iemand zult raken die thrillers schrijft. Het genre is 'booming'. Schotten zijn dol op misdaadliteratuur, en hoe donkerder, hoe beter. Wij beschouwen melancholie meer als een normale emotie dan bijvoorbeeld blijdschap. Het is dus niet zo raar dat lezers uit Schotland mijn boeken nog tamelijk vrolijk vinden: wij Schotten zijn dol op ellende.'' Denise Mina (2007)

NOGAL UITBUNDIG
,,Mijn fantasie is altijd nogal uitbundig geweest. Als ik als kind weer eens te laat thuis kwam, verzon ik dat ik ontvoerd was door een groep mensen en ergens vastgehouden, waardoor ik op geen mogelijkheid op tijd voor het eten kon zijn. Op een gegeven moment kreeg mijn moeder er kennelijk genoeg van, ze kocht voor mij zo´n boek met blanco pagina´s. Toen ging ik los.'' David Baldacci (2007)

BESCHADIGDE WAAR
,,Niemand zal mijn collega-auteur Michael Connelly vragen naar het geweld in zijn boeken. Mij voortdurend. Mensen verwachten zo'n stijl kennelijk niet van een vrouw. Vroeger was schrijven over geweld uitsluitend voorbehouden aan mannen, een uitzondering daargelaten. Zij schreven niet over de gevolgen van een misdrijf voor een slachtoffer, en zeker niet voor een vróuwelijk slachtoffer. Kijk naar de misdaadliteratuur in de veertiger en vijftiger jaren, en zelfs in de sixties. Het vrouwelijke slachtoffer werd aan het einde van het boek meestal vermoord, omdat de auteurs geen raad wisten met haar. Beschadigde waar maak je het beste af, om het maar grof te zeggen.'' Karin Slaughter (2007)

VRIJHEID VAN SATIRE
,,Het boek valt binnen de grenzen van entertainment. Ik benut de vrijheid van satire op machthebbers, een onderdeel van onze democratische vrijheid. Je moet alles wel erg letterlijk nemen als je dit boek beschouwt als een feitelijk portret van iemand.’’ Robert Harris in 2007 over het boek 'Geest', waarvan de verfilming onder de titel 'The Ghost Writer' deze week in première ging.

GOEDKOPE ROMANNETJES
,,Ik had een collega die goedkope romannetjes schreef. Ze waren behoorlijk slecht en dus dacht ik: dat moet ik beter kunnen. Ik besloot dat ik vijftien afwijzingen van uitgeverijen zou accepteren, lukte het dan niet om mijn boek gepubliceerd te krijgen, dan zou ik ermee stoppen.'' Kathy Reichs (2007)

OP WELKE TOON
,,Het mooiste is om, ook in een thriller, in dialogen alles te zeggen. Ik zou het zo goed willen kunnen dat ik er zelfs niet bij hoef te zeggen op welke toon iemand iets zegt, maar dat je dat aan het woord kunt zien. Ik ben dan ook niet van plan mijn hele leven lang alleen thrillers te schrijven.'' Nicolet Steemers (2007)

KAAL EN REGISTREREND
,,Ik heb alle moraal uit mijn boeken weggesneden. Kaal en registrerend moet het zijn. De wereld zoals-ie is. Geen moraal van mijn kant.'' George Pelecanos (2006)

EXHIBITIONISTISCH
Ik weet niet wat dat met me is. Je wilt worden gelezen, als schrijver, je wilt erkenning. Je bent exhibitionistisch. Maar ondertussen ook zo vreselijk bang. Het is alsof je in het openbaar je kleren uittrekt, met altijd de angst dat de mensen je lichaam niet mooi zullen vinden.'' Sara Paretsky (2003)

ONTSTOPPINGSMIDDEL
,,Ik zat te grinniken tijdens het schrijven, erg hè? Ik bedacht dat ik vooral normale huishoudelijke artikelen wilde gebruiken in de gruwelscènes. Een hamer en spijker, ontstoppingsmiddel, dat soort dingen. We hebben veel artsen in onze kennissenkring. Dat was erg handig, omdat ik moest weten of bepaalde medische handelingen mogelijk waren. Op een ochtend reed ik naar de bank, toen ik een oude vriend van de familie, een eerstehulparts, zag lopen. Ik stop, draai mijn raampje open, en vraag hem: 'Hé Frank, ik wil je even wat vragen. Is het mogelijk om eigenhandig iemands milt te verwijderen, of lukt dat je niet zonder hulp. Hij legt het me zonder blikken of blozen uit, waarop ik hem bedank, mijn raampje weer dichtdraai en weg rij. Tot op de dag van vandaag heeft hij me nooit gevraagd waarom ik dat wilde weten. Maar zoals ik al zei, verder ben ik best heel normaal.'' Chelsea Cain (2008)

Nog wat knäckebröd (nieuws, 2010)

GESCHENKAUTEUR CHARLES DEN TEX: 'CPNB DOET WAAR ZE VOOR STAAT'

Als je als Stichting CPNB 'meeslepende misdaadverhalen uit Scandinavië' als thema voor Juni - Maand van het Spannende Boek kiest, dan ligt het voor de hand dat je voor de feestelijke opening, de Power of Plots, een aantal schrijvers uit die landen uitnodigt. Dat zegt Charles den Tex, auteur van het geschenkboekje 'Onmacht' dat in de maand juni cadeau wordt gedaan. Den Tex is eregast op de Power of Plots, waar ook de schijnwerpers worden gericht op een groot aantal Scandinavische schrijvers en een handjevol vrouwelijke Nederlandse thrillerauteurs. De laatste dagen klinkt er gemor onder de Nederlandse auteurs die vinden dat ze er dit jaar een beetje bij hangen.

Den Tex denkt te weten waarom de CPNB dit jaar voor Scandinavië heeft gekozen. ,,De CPNB wil volgens mij van die Power of Plots een internationaal georiënteerd thrillerfestival maken. Ze heeft gekeken naar festivals in Engeland en de Verenigde Staten, die meerdere dagen duren en waar duizenden mensen op af komen. Als je zo'n uitbouw wilt, dan moet je dus ook auteurs uit het buitenland halen. Maar dat is hoe ik er tegenaan kijk.''

In Duitsland is de uitreiking van de belangrijkste thrillerprijs een groot evenement, weet Den Tex. ,,Steden bieden zich aan om een festival daaromheen te organiseren. Want ze weten dat daar duizenden mensen op af komen. In Nederland is dat niet. We missen dat. Hier zou een cultuuromslag moeten plaatsvinden.''

,,Er is nu een afwijkend thema bedacht. Tot dit jaar was er een echt onderwerp, crime passionel of wraak, waarvan je gebruik zou kunnen maken bij het schrijven van een boek. Scandinavische misdaadliteratuur is niet een thema waar een schrijver echtmee uit de voeten kan.''

Het klopt volgens hem wel met waar het CPNB voor staat. ,,En dat is het stimuleren van de handel. Dus ze zoekt naar zaken die aanspreken en die het publiek trekken kunnen. Nou, de Scandinavische misdaadroman trekt, dat lijkt mij wel duidelijk. En het trekt enorm. Dus het is wel slim gekozen.''

Zelf is Den Tex niet zo van de thrillers uit het hoge noorden. ,,Ik houd niet zo van het sombere Scandinavië zelf, maar dat is wat anders. Liza Marklund vond ik wel leuk. Ik heb de Larsson-boeken gelezen, Jo Nesbø. Mankell schrijft wel goed, maar vind ik te somber en wat traag. Maar hij kan het wel.''

Wat het gemopper onder de Nederlandse auteurs betreft, Den Tex kan er niet veel mee. ,,Het is ook nooit goed, lijkt het.'' Een boycot van de Power of Plots vindt hij onzin. ,,Lezers komen naar het feest ook om Nederlandse schrijvers te ontmoeten.''

Vorig jaar ontstond rond Juni - Maand van het Spannende Boek ook al een relletje toen drievoudig Gouden Stropwinnaar Tomas Ross opnieuw een pleidooi hield voor het afschaffen van de thrillerprijs. Misdaadauteurs zouden hun werk maar moeten insturen voor een literaire prijs. Den Tex: ,,Ik was en ben het principieel met hem oneens. Ik ben een genreschrijver.'' Voor dat thrillergenre moet ook een prijs zijn, stelt hij.

,,Ross behoort tot het kamp 'er zijn alleen goede en slechte boeken'. Daar heb ik echt niets aan. Dat is eenheidsworstdenken. Dat is hetzelfde als je zegt 'er zijn alleen goede auto's en slechte auto's'. Volgens mij zijn er ook personenauto's, sportwagens, busjes, proletenbakken, tweedehandsjes. Wat heb ik als schrijver aan een tweedeling in goede en slechte boeken. Daar leer ik niks van. Ik leer er van door het verschil te zoeken. En om na te denken over wat die verschillen dan zijn. Dan ga je op zoek naar definities. Dat is voor míj interessant.'' Als je zoals Ross denkt, dan heeft een thrillerprijs inderdaad geen nut, meent Den Tex. ,,Maar het is wel een hele rare gedachte. Ik begrijp gewoon de zin niet van het ontkennen van het genre.'' (foto auteur: Chris van Houts)

(Aan het eind van deze maand publiceert De Spanningsblog een lang interview met Charles den Tex)

Guido Eekhaut - Loutering (2010)


Middelmatige policier


(Door Arno Ruitenbeek)

Onderweg naar het voetstuk waarnaar hij opklom door Absint, is er iets goed fout gegaan met de Vlaming Guido Eekhaut. Dat hij, net als het afgelopen jaar veel van zijn landgenoten, Afrika erbij sleept, kunnen we nog afdoen als een mislukte Belgenmop. Voor de 'donkere' sfeer misschien, maar 'apart' is het dus niet. Om maar te zwijgen van doelmatig of zinvol(le bijdrage).

Zeven verkoolde lijken in de Ardennen, nog meer geblakerd mensenvlees in Somalië, een sekte en de aan de AIVD toegevoegde Belgische diender Eekhaut drinkt zijn Leffe in koud Amsterdam.

Geen moment het idee gehad dat ik een thriller in handen had; dit is een middelmatige policier met dito karakters en dialogen, op zijn best.

Guido Eekhaut - Loutering. Uitgeverij De Boekerij, 363 pag.