Achter het altaar (nieuws, 2019)

Messias in aantocht 



De kop van dit bericht zal wellicht velen in een zekere staat van opwinding brengen. Maar lees eerst even verder voordat u vroom aandoende maatregelen treft. De genoemde Messias is niet dé Messias, maar de titel van een nieuwe thriller van de Vlaamse auteur Toni Coppers.

Het is overigens niet zo dat dé Messias onvermeld blijft in het boek. Hij deelt samen met een man een ongemakkelijke positie. Want op een kille ochtend doet een schoonmaakster in een kerk op het Antwerpse Zuid een gruwelijke ontdekking: aan het kruis achter het altaar hangt het lichaam van een echte man over het lichaam van Christus. Hij is opgehangen en gestikt.

Het blijkt het begin te zijn van een reeks mysterieuze moorden.

Coppers' protagonist commissaris Liese Meerhout en haar team hebben geen enkel aanknopingspunt: zoeken ze een psychopaat of is er een religieuze sekte aan het werk?

En is er misschien een verband met een onopgelost misdrijf van een jaar eerder, een al even bizarre zaak: een wandelaar zag toen in een bos een brandende man...

Uitgeverij Van Halewyck die het boek van Toni Coppers op 16 oktober op de markt brengt, noemt hem 'zonder twijfel Vlaanderens favoriete misdaadauteur'. Coppers won elke thrillerprijs die er te winnen valt en verkocht ondertussen al meer dan 100.000 exemplaren van zijn boeken. In 2018 vierde hij tien jaar schrijverschap.

De voormalige reisjournalist Coppers begon in 2005 als thrillerschrijver met Dixit, het als hilarisch bedoelde verhaal over communicatiegoeroe David Cleeffs, een jaar later gevolgd door de sequel op Dixit, Heilige Nachten. Het zijn eerder komische boeken dan thrillers, en ze nemen de wereld van de spindoctors, woordvoerders en 'communicatiedeskundigen' op de korrel.

Met Niets is ooit (2008) maakt Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. Niets is ooit is het eerste deel in een nieuwe thrillerreeks rond Liese Meerhout, inspecteur Kunstcriminaliteit in Brussel. Het werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2008. In mei 2009 verscheen Engel, het tweede deel uit de reeks. Het derde boek rond Liese Meerhout, De geheime tuin,verscheen in 2010, een jaar later gevolgd door Iris was haar naam. Beide boeken werden genomineerd voor de Diamanten Kogel. In Iris verlaat Liese Meerhout de wereld van de kunst: ze wordt commissaris bij de Crim, de moordbrigade van Brussel.

Eind maart 2012 verscheen de vijfde misdaadroman rond Liese Meerhout, Stil bloed. Voor de eerste keer verlaat commissaris Meerhout de hoofdstad: het boek speelt zich bijna volledig af in Oostende. In 2013 verhuisde commissaris Liese Meerhout naar Antwerpen, waar ze bij de Moordbrigade aan de slag ging. In 2014 won Coppers de Hercule Poirotprijs voor zijn boek Dood water. In opdracht van de zender VTM werd de Liese Meerhout-serie in Antwerpen verfilmd tot een tv-serie, getiteld Coppers. De dertiendelige serie werd uitgezonden in 2016.

Desolate natuur (nieuws, 2019)

De Geus brengt 'beste Zweedse thriller van 2018'



Uitgeverij De Geus publiceert op 12 november De Zilverweg van Stina Jackson. Het boek won vorig jaar de titel 'Beste Zweedse thriller' en is verkocht aan meer dan 25 landen. De filmrechten zijn reeds verkocht.

Stina Jackson raakte gefascineerd door de 'Highway of Tears' in Canada, waar onderweg op die snelweg een groot aantal meisjes en vrouwen verdwenen. De enigszins desolate Canadese natuur herinnerde haar aan de omgeving waar ze opgroeide. Dat gegeven en het overweldigende landschap werden de vertrekpunten voor haar boek.

Sinds zijn zeventienjarige dochter Lina drie jaar eerder verdween bij een bushalte aan De zilverweg in het noorden van Zweden speurt haar vader Lelle obsessief naar sporen van haar. De desolate streek is een ideaal oord voor zonderlingen die iets te verbergen hebben en met rust gelaten willen worden.

De politie heeft de zoektocht allang opgegeven, maar dan wordt er opnieuw een meisje vermist. Het verband met Lina is snel gelegd en Lelle gaat tot het uiterste om de dader en de meisjes te vinden.

David Lagercrantz - Zij die moet sterven (2019)

Een zwijgende, woedende blik in de ogen



(Door Peter Kuijt)

Zij die moet sterven is het laatste deel dat de Zweedse schrijver David Lagercrantz aan de Millennium-thrillerreeks toevoegt. Of dit zesde boek ook echt het einde van de cyclus betekent, laat de Nederlandse uitgever open.

Voor Erland en Joakim Larsson is het niet te hopen. De vader en broer van de in 2004 overleden bedenker van de serie, Stieg Larsson, plukken er nog altijd de financiële vruchten van (inmiddels wereldwijd 100 miljoen verkochte exemplaren).

Het is ook niet te hopen voor fans van de twee vaste personages: journalist Mikael Blomkvist van het magazine Millennium en eersteklas computerhacker Lisbeth Salander. De twee krijgen het zwaar te verduren.

De naam van Blomkvist, die met frisse tegenzin werkt aan een verhaal over Russische trollenfabrieken, staat op een briefje dat wordt gevonden bij een dode zwerver met vingerloze handen. De speurtocht naar de identiteit van de dakloze levert een ijzingwekkend avontuur op dat zich afspeelt op de flanken van de Mount Everest.

 Lisbeth gaat de confrontatie aan met haar tweelingzus Camilla, die haar in Wat ons niet zal doden (deel 4) al vreselijk dwarszat. Beiden hebben ‘die zwijgende, woedende blik in hun ogen’. Beiden zijn vastberaden de ander voorgoed het zwijgen op te leggen.

Zij die moet sterven is loeispannend. Enige aandacht van de lezer is vereist, want er komen nogal wat personages en plotwendingen voor. Het verhaal is goed geschreven, zit geraffineerd in elkaar en biedt naast actiescènes en een explosieve finale ook enige luchtige momenten. Wat wil een thrillerlezer nog meer?

David Lagercrantz - Zij die moet sterven. Uitgeverij Signatuur, 304 pag.

Deze recensie verscheen eerder in het AD.

Stephen King - Het instituut (2019)

Deze King is wel érg ongeloofwaardig



(Door Hans Knegtmans)

Misschien is het een kwestie van smaak. Ik kan een roman van Stephen King probleemloos doorkomen, zolang ik me maar kan voorstellen dat de personages werkelijk bestaan. Tot nu toe heb ik geluk gehad, maar nu keert het lot zich tegen mij.

In Het instituut beschrijft hij tal van gebeurtenissen die op zijn zachtst gezegd ongeloofwaardig zijn. Kinderen die gedwongen worden te kijken naar intens infantiele films die hun een barstende hoofdpijn bezorgen. Of blootgesteld worden aan onheilspellend gegons, waardoor ze volledig van slag raken. Dit nog afgezien van passages waarin de auteur zijn geheel eigen sciencefiction over de lezer uitkiepert.

De hoofdpersoon van Het instituut is de twaalfjarige Luke. Een doodnormale jongen, aardig en betrouwbaar. Hij zeikt zelfs zijn ouders niet af. Het enige persoonskenmerk waar hij een beetje mee moet uitkijken, is zijn opzichtige genialiteit.

Het leven van dit wonderkind is zoals je elke twaalfjarige jongen zou toewensen. Totdat op een kwade nacht twee penozefiguren zijn ouders doodschieten, en hun zoon meenemen naar een kamer die eruitziet als een wat slordige versie van zijn kamer thuis.

Gelukkig heeft Luke in zijn gevangenis enkele tientallen medebewoners, van wie sommigen hem bijpraten hoe het er daar toegaat. Erg rooskleurig ziet zijn toekomst er gezien hun ervaringen niet uit. Nu zitten ze nog in de vleugel die toepasselijk Voorkant wordt genoemd. Na een kort verblijf aldaar zullen ze worden overgebracht naar Achterkant. De officiële versie is dat ze na korte tijd weer mogen vertrekken, zij het dat eerst hun geheugens worden gewist.

Lukes medegevangenen denken dat 'vertrekken' een eufemisme is voor iets akeligs. Dit vermoeden wordt bevestigd als hij in een krant leest dat zijn ouders zijn vermoord, en wel op de dag dat hij zelf van de aardbodem verdween.

De intrige en de sfeer van het boek spreken meer tot de verbeelding dan de personages. Met uitzondering van de tienjarige, bedeesde Avery. Die neemt tijdens een periode waarin Luke noodgedwongen elders vertoeft de teugels strak in handen. Op zulke momenten besef je dat het boek veel beter had kunnen zijn.

Stephen King - Het Instituut. Uitgeverij Boekerij, 544 pag.

Deze recensie, met toestemming van de auteur overgenomen, verscheen eerder in Het Parool.

Exit (nieuws, 2019)

Sponsor laat Gouden Strop vallen



Na slechts twee jaar financiële ondersteuning trekt BookSpot, het voormalige ECI, zich terug als sponsor van de Gouden Strop en de Schaduwprijs. Dat heeft voorzitter Peter Römer aan de leden van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs gemeld. 

'Tot onze grote spijt heeft BookSpot aan de stichting De Gouden Strop laten weten dat zij stopt met de ondersteuning van de Gouden Strop en de Schaduwprijs', schrijft Peter Römer. 'Dit betekent dat wij op zoek zullen gaan naar een nieuwe partner.'

Boekenwebwinkel BookSpot trad in 2018 aan als nieuwe geldschieter van de thrillerprijzen. De sponsor beloofde toen de prijzen voor een periode van minimaal drie tot vijf jaar te financieren. En de geldschieter toonde zich meteen genereus: het prijzengeld werd verdubbeld. De winnaar van de Gouden Strop kreeg geen 10.000 euro, maar 20.000 euro. En op de cheque voor de winnaar van de debutantenprijs stond 2.000 euro in plaats van duizend.

Belofte maakt schuld, maar kennelijk niet voor BookSpot. Waarom de geldschieter zich terugtrekt, meldt Römer niet aan de leden. Wel stelt hij: 'Wij zijn dankbaar dat BookSpot de prijs de afgelopen jaren mede mogelijk heeft gemaakt en daarmee het genre Nederlandstalige spannende boek heeft gestimuleerd en ondersteund.'

Het GNM-bestuur gaat nu uit alle macht proberen de prijs voor het komende jaar zeker te stellen. 'Daarvoor zijn de eerste stappen gezet. Zodra er meer te melden is, zullen we dat laten weten.'

De enige overlevende (nieuws, 2019)

De psycholoog heeft vrijaf 



In 2004 maakte de thrillerlezer kennis met Joe O'Loughlin, een briljante psycholoog die zich , hoewel geplaagd door de ziekte van Parkinson, op bewonderenswaardige wijze steeds uit benarde posities weet te redden. Het personage komt uit de koker van de Australische schrijver Michael Robotham. Na negen avonturen is de psycholoog op verlof gestuurd. En het is niet zeker of hij terugkomt.

Joe O'Loughlin dook voor het eerst op in De verdenking, het thrillerdebuut van Michael Robotham. De psycholoog was toen een jaar of veertig die met zijn vrouw en dochtertje in Londen woonde en een zwak had voor de moeilijke gevallen: mensen met zelfmoordplannen, fobieën of ernstig gestoord en gewelddadig gedrag. In 2018 verscheen De andere vrouw, vooralsnog het laatste avontuur van O'Loughlin, die dan twee dochters heeft, weduwnaar is en steeds meer complicaties ondervindt van zijn ziekte.

Tijd om een nieuwe held ten tonele te voeren, dacht Michael Robotham. Het gaat om de jonge psycholoog Cyrus Haven, die al eventjes zijn opwachting maakte in Verwachting, Robothams standalone thriller uit 2017. 'Cyrus bleef mijn aandacht vasthouden', meldt de schrijver op zijn website. 'Hij was de enige overlevende van een familiemoord, die plaatsvond toen hij dertien jaar oud was. Het was bijna onvermijdelijk dat hij later een forensisch psycholoog zou worden, omdat hij wilde begrijpen waarom ogenschijnlijk verstandige individuen konden vervallen in extreem gewelddadig gedrag.'

In zijn nieuwe thriller Meisje zonder verleden die op 24 oktober bij uitgeverij Cargo verschijnt, is er naast Cyrus Haven ook plaats voor Evie Cormac. Zij is, in de woorden van Robotham, 'een beschadigd, zelf-destructief tienermeisje zonder verleden'.

Robothams veertiende boek begint wanneer er een meisje wordt gevonden in een huis waar zich een afschuwelijk drama heeft afgespeeld. Ze is uitgehongerd en vies, en wil niemand vertellen wie ze is, hoe oud ze is of waar ze vandaan komt. Misschien is ze twaalf, misschien vijftien.

Niemand heeft haar als vermist opgegeven, en ook een DNA-test geeft geen uitsluitsel over haar identiteit. Iemand geeft haar de naam Evie Cormac, en ze krijgt een plaatsje in een gesloten jeugdinstelling.

Zes jaar later claimt Evie dat ze achttien is en klaar om de wijde wereld in te trekken. Psycholoog Cyrus Haven moet bepalen of Evie zelfstandig genoeg is om de instelling te verlaten. Cyrus had zich op alles voorbereid, maar niet op deze fascinerende en gevaarlijke jonge vrouw, die de gave heeft te kunnen zien wie er liegt. En blijkbaar vertelt niemand in haar omgeving de waarheid.

Robotham laat in het midden of Joe O'Loughlin zal terugkeren in een thriller, zo laat hij de website Goodreads weten. 'Toen ik dit personage vijftien jaar geleden schiep, zadelde ik hem op met de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson. Ik vond de tragische ironie van iemand met een briljante geest maar met een aftakelend lichaam een fascinerend gegeven. Sindsdien is O'Loughlin ouder geworden en heeft de ziekte zich verergerd. Er is een grens aan hoe iemand met een dergelijke kwaal kan doorgaan. Ik hoop in zijn geval, maar nog meer voor mensen die echt aan Parkinson lijden dat de ziekte genezen kan worden.'

De thrillers van Michael Robotham (1960) worden in meer dan 50 landen uitgegeven, en meermalen bekroond, onder andere met de Golden Dagger en de Ned Kelly Award.