Weg uit de moderne wereld (nieuws, 2012)

CHARLES DEN TEX KOMT MET 'LIMBURGSE' THRILLER

Geen Michael Bellicher en voor zover we kunnen nagaan ook geen thriller waarin de paranoia over de onbegrensde mogelijkheden van een digitale wereld nog eens flink wordt aangewakkerd. De nieuwe thriller van drievoudig Gouden Strop-winnaar Charles den Tex, 'De erfgenaam', heeft ditmaal een Limburgs accent. Op zijn Facebook-pagina laat Den Tex weten dat hij nog druk aan het schrijven is, getuige ook de foto van een flinke stapel volgetypte vellen, pennen, een usb-stick en een appelmesje.

Het nieuwe boek, dat in maart 2013 bij uitgeverij De Geus verschijnt, gaat over ene Breder Weltman, een alleenstaande man, wonend op een groot landgoed in Limburg. Zijn voorouders waren eigenaar van de kolenmijn in het dorp en de familie heeft aan de exploitatie daarvan een enorm vermogen overgehouden.

Breder is de laatste van de familie die nog in het dorp woont en heeft zich teruggetrokken uit de hectische moderne wereld, omdat anderen toch alleen maar uit zijn op zijn geld. Hij is één keer schandalig opgelicht, dat zal hem geen tweede keer overkomen.

Op een zomerochtend spat zijn geordende leven echter uit elkaar, van het ene moment op het ander wordt hij afhankelijk van anderen en moet hij zijn veilige plek op de heuvel verlaten. Hij ontdekt dat zijn dorpsgenoten een jaren oude haat tegen hem koesteren. Zijn verleden is zijn ergste vijand.

Wordt verwacht 316 (nieuws, 2012)

'TEFLON BRAM' VOOR ONDER DE BOOM

Net te laat voor aanschaf door de goedheiligman, maar op tijd voor zijn concullega de Kerstman om weg te geven: 'Het geheim van Bram Moszkowicz'. Op 13 december verschijnt bij uitgeverij Balans dit boek over Nederlands bekendste strafpleiter: ooit op handen gedragen, nu uit zijn ambt gezet. Vrij Nederland-journalisten Marian Husken en Harry Lensink stellen de vraag: hoe heeft het zover kunnen komen.

Bram Moszkowicz. Voor velen was de strafpleiter, met zijn maatpakken en dure bolides, hét gezicht van de advocatuur. Dat beeld is hard onderuit gehaald; een haperende boekhouding, ontevreden cliënten en de Belastingdienst die meer dan een miljoen euro vorderde. Tot overmaat van ramp werd Moszkowicz eind oktober van dit jaar van het tableau geschrapt. Wat de Raad van Discipline betreft mag hij het beroep van advocaat nooit meer uitoefenen.

Geheel in stijl pareert Moszkowicz de kritiek te vuur en te zwaard. Hij heeft tegen de levenslange schorsing hoger beroep aangetekend. Lukt het 'Teflon Bram' om weer overeind te krabbelen?

Husken en Lensink schreven eerder samen 'Handboek Holleeder' (30.000 verkochte exemplaren). Lensink is de auteur van 'Stille Willem. De dodelijke spagaat van vastgoedbaron Endstra' (50.000 exemplaren verkocht).

Plaats delict (nieuws, 2012)

CSI IN DE POLDER

Tijdens de Maand van het Spannende Boek 2011 verscheen het boekje 'Stille getuigen', een bundel met 25 verhalen waarvoor evenzovele misdaadauteurs en een aantal medewerkers van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) de krachten hadden gebundeld. Elke auteur, bijgestaan door een deskundige, schreef een verhaal over een forensische opsporingstechniek.

Eén van de deelnemende auteurs was schrijfster Daniëlle Hermans. De coöperatie met het NFI is haar kennelijk goed bevallen. Op 21 mei 2013 komt ze namelijk met het eerste deel van een serie thrillers over een forensisch onderzoeksteam, eveneens getiteld 'Stille getuigen'. De reeks komt tot stand in goed overleg met het NFI, wordt gemeld. Experts ondersteunen Hermans bij haar research en het beschrijven van de forensische onderzoeksmethode. Uitgeverij A.W. Bruna belooft 'voor het eerst een kijkje in de keuken' van een forensisch instituut. Het is de bedoeling dat Hermans twee boeken per jaar in deze serie publiceert.

Hermans schrijft over de werkzaamheden van het Forensisch Instituut Nederland (FIN) dat gevestigd is in een kasteel langs de Vecht tussen Amsterdam en Utrecht. Het FIN wordt met strakke hand geleid door de perfectionistische en ambitieuze Medeleine Bekkers. Luca van Brederode, een eigenzinnige veertiger, die vanwege zijn deskundigheid De Professor wordt genoemd, leidt het team van plaats delict-onderzoekers. Hij wordt bijgestaan door zijn assistente Suzanne Meijer.

In een nieuwbouwwijk doet een wijkagent enkele macabere vondsten die hem grote zorgen baren. Hij dringt er bij zijn chef op aan het FIN in te schakelen, maar die vindt dat onnodig. Dus roept de agent, zonder dat zijn chef hiervan op de hoogte is, de hulp van het FIN in. Als niet veel later de onthoofde lichamen van een jong stel worden aangetroffen, zet rechercheur Tom Vroom samen met het forensisch team alles op alles om ervoor te zorgen dat de dader zo snel mogelijk gevonden wordt.

Daniëlle Hermans (1963) is naast schrijfster ook freelance communicatiemanager. In 2008 debuteerde ze met 'Het tulpenvirus'. In januari 2013 verschijnt van haar hand de thriller 'In vredesnaam', ter gelegenheid van het feit dat het driehonderd jaar geleden is dat de Vrede van Utrecht werd getekend.

Op de brug (nieuws, 2012)

'DAGLICHT' IN ARNHEM

Productiemaatschappij Eyeworks van Reinout Oerlemans maakt op diverse locaties in Arnhem opnamen voor de verfilming van het boek 'Daglicht'. Schrijfster Marion Pauw kreeg daarvoor in 2009 de Gouden Strop, de prijs voor de beste Nederlandse thriller.

In het Huis der Provincie is al gefilmd, meldt De Gelderlander. Het paleis van justitie is geschrapt, scènes in het stadhuis en op de John Frostbrug moeten nog gedraaid worden. De brug wordt daarom maandag 26 november 's avonds en 's nachts voor autoverkeer afgesloten.

De film moet volgend jaar in de bioscoop te zien zijn.

(Bron: De Gelderlander)

Jaargang zestig (nieuws, 2012)

VIJFENTWINTIGDUIZEND MUIZENVALLEN

Het toneelstuk 'The Mousetrap' is zondag voor de vijfentwintigduizendste keer opgevoerd in het West End theater in Londen. Het is het langstlopende toneelstuk ter wereld.

Het door Agatha Christie geschreven toneelstuk ging in première in november 1952. De schrijfster zelf dacht de theatervoorstelling het hooguit een maand of acht zou volhouden. Om het langdurige succes van de productie te vieren werd zondag een beeld van de toneelschrijfster onthuld in West End. Mathew Prichard, de kleinzoon van Christie, was daarbij aanwezig en hield voorafgaande aan de opvoering een praatje. Zijn oma schonk Prichard voor zijn negende verjaardag de royalty's van The Mousetrap.

Sinds de eerste uitvoering hebben 403 acteurs en 235 'understudies' een rol gespeeld in 'The Mousetrap'. Het stuk is in vijftig talen gespeeld. Het succes is grotendeels te danken aan de 'afspraak' met het publiek om niet aan anderen te verklappen wie de dader is in deze 'whodunnit'.

Tijdens de speciale uitvoering van zondag werd geld opgehaald voor de Mousetrap Theatre Projects, die tot doel heeft het theater ook toegankelijk te maken voor kansarme jonge mensen. Tijdens de zestigste jaargang van 'The Mousetrap' geldt er een toeslag van 60 pence op de kaartjes, die bestemd zal zijn voor goede doelen. En Christies kleinzoon Mathew Prichard heeft besloten een fors deel van zijn royalty's te doneren aan kunstprojecten.

(Bron: BBC)

Hardnekkige gedachte (column, 2012)

PRINT ON DEMAND

(Door Peter de Zwaan)

Altijd hetzelfde: ik schrijf een paar maanden, doe mijn vingers pijn, beloof me zelf dat ik ophoud en krijg een idee dat te mooi is om te vergeten. Dus schrijf ik het op. Daar gaan we weer.

Het ergst zijn de ideeën voor een Bob Evers-boek. Voor de jonkies zal ik dit toelichten. Bob Evers is een jongen met als vrienden Jan Prins en Arie Roos. Willy van der Heide schreef 32 delen, kreeg ruzie met zijn uitgever en ging dood. Precies de goede volgorde als u het mij vraagt, maar de fans van Bob Evers namen er geen genoegen mee en vroegen om meer. De uitgever kwam bij mij en ik zei tegen hem: verder dan deel 50 ga ik niet, straks ben ik 82 en bedenk ik deel 84 van een serie boeken voor kinderen.

Helaas kreeg ik weer een stel ideeën en maakte ik toch deel 51: 'Clandestiene streken op een cruiseschip'. Daarna bedacht ik een opzetje voor deel 52, 'Prijsschieten op een premiejager', en begon ik alvast met de uitwerking. Toen ging de uitgever failliet. Ik schreef de curator en vroeg hoe het zat met de royalty's van de delen tot en met 51. Ik kreeg geen antwoord, waarschijnlijk wist de man niet wat royalty's zijn. Ik dacht: a. barst jij maar, b. ik maak 'Prijsschieten op een premiejager' toch af en c. ik ga het zelf wel uitgeven.

Au. Domme gedachte, dat c. Maar wel een hardnekkige, dus ging ik kijken hoe dat moet, zelf uitgeven.
Ik kwam bij print on demand en toen werd het leuk. Ik zag ineens teksten uit een mij onbekende wereld.
'Goed dat je op deze website terecht bent gekomen. Bij ons kun je met je boek altijd terecht. Jouw boek verdient na al het werk dat je erin hebt gestoken, een kwalitatief perfecte finishing touch.'

'We zijn gek op boeken en we ruimen ook graag een plaatsje in voor dat van jou. Je hebt er hard aan gewerkt om het zover te krijgen. Nu het af is, kun je het aan ons voorleggen. Stuur ons je manuscript gerust toe. We kijken er graag naar, en je krijgt altijd een constructief oordeel van ons.'

'We weten dat veel auteurs zich onzeker voelen. 'Is mijn boek wel goed genoeg?' Ze moeten dan een drempel over voordat ze ons het manuscript toesturen. Heel vaak zijn we blij dat ze het lef hebben opgebracht. De manuscripten die we lezen zijn vaak beter, veel beter dan de auteurs zelf denken.'

Zo heb ik een uitgever nog nooit horen praten. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ze vinden dat veel beginnende auteurs zich onzeker voelen. Beginners horen tante Annie zeggen dat het boek prachtig is, het beste dat ze ooit heeft gelezen en dat de rest van de wereld er met smart op zit te wachten. Dus sturen ze het op, waarna uitgevers meestal vaardig uitleggen dat het manuscript te slecht is voor woorden en of je geld wilt sturen voor postzegels, want anders krijg je de rotzooi niet eens terug.

Bij bedrijven die printen on demand pakken ze de zaken anders aan. Daar werken alleen maar zachtaardige, begripvolle mensen. Lieverds. Zoveel lieverds dat ik argwanend werd en mezelf vragen ging stellen. Wat moest ik in die wereld vol bemoediging en troost. Hoe groot was de kans dat ik me er in thuis zou voelen?

Voorlopig doe ik dus niets. Maar de delen 51 en 52 van Bob Evers zijn de delen 1 en 2 van een trilogie en de ideeën voor deel 53 buitelen al over elkaar in mijn hoofd. Daar komt hoofdpijn van dus ik zal aan de slag moeten. Zo gaat dat als je schrijver bent. Als het buitelt in je kop moet je schrijven. Altijd hetzelfde.

(Deze column is ook te lezen op de website peterdezwaan.nl)

Peter de Zwaan (1944, Meppel) heeft tientallen publicaties op zijn naam staan, misdaadromans en jeugdboeken. Voor acht van zijn thrillers werd hij genomineerd voor de Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Met 'Het Alibibureau won hij in 2000 de Gouden Strop. In oktober verschijnt De Zwaans nieuwste thriller 'De bruiloften van Annika Kommer'. (Foto Peter de Zwaan: Bob Bronshoff)