85 Dozen (nieuws, 2011)

JOHN LE CARRÉ DONEERT ARCHIEF AAN 'SPIRITUEEL THUIS'

Vijfentachtig dozen met manuscripten, jarenlang opgeslagen in een schuur in Cornwall, vormen het eerste deel van het literaire archief dat thrillerschrijver John le Carré heeft geschonken aan de Bodleian-bibliotheek in Oxford. ,,Ik ben blij dat ik in staat ben om dit te doen'', aldus de schrijver in The Guardian. ,,Oxford was het 'spirituele thuis' van zowel mij als George Smiley (de held in Le Carré's boeken, red.). De Bodleian-bibliotheek is waar 'ik' het gelukkigst zal rusten.''

Aan de documenten is af te lezen hoe gedetailleerd Le Carré te werk is gegaan. Zijn met de hand volgeschreven vellen papier werden uitgetypt door zijn vrouw Jane Cornwell. Wijzigingen en herschreven versies zijn vervolgens vastgeplakt of -geniet aan het origineel.

Richard Ovenden, die de speciale collecties van de Bodleian beheert, zegt: ,,Je kunt het hele proces van het maken van een boek volgen. Voor bijvoorbeeld de thriller 'Tinker, Tailor, Soldier, Spy' ('Edelman, Bedelman, Schutter, Spion' uit 1974) zijn er zeventien of achttien archiefdozen die de totstandkoming van het boek weergeven.''

Bezoekers van de Bodleian kunnen op 3 maart, World Book Day, enkele stukken uit de collectie bekijken. Zo zijn er manuscripten te zien van 'The Tailor of Panama' ('De kleermaker van Panama') en 'The Constant Gardener' ('De toegewijde tuinier').

(Bron: The Guardian)

Nieuw criterium (nieuws, 2011)

SCHADUWPRIJS WEIGERT DEBUUTROMAN

Het boek 'Het Overstone Incident' van Johan G. Hahn mag niet meedingen naar de Schaduwprijs 2011, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende debuut. Hoewel het boek aan alle in het reglement genoemde criteria voldoet, weigert Schaduwprijs-secretaris Remco Volkers het boek te accepteren.

Het boek is verschenen bij SKIDIZ Uitgeverij. Dit bedrijf claimt te werken volgens een nieuw concept gericht op maximalisatie van de inkomsten voor de auteur. Bij SKIDIZ, zo stelt men, staat niet de winst van de uitgever voorop, maar de inkomsten van de auteur. Overigens is auteur Johan G. Hahn, die de naam van Volkers in een persbericht consequent verkeerd spelt (met een t), ook eigenaar van de uitgeverij.

Volkers weigert het boek omdat de eigenaar van de uitgeverij in dit geval tevens de debuterende schrijver is. Daarom beschouwt hij het boek als 'in eigen beheer uitgegeven'. Volgens Hahn voegt hij daarmee een nieuw criterium, de eigendomsverhoudingen van de uitgeverij, toe aan het reglement: de auteur en de eigenaar van de uitgeverij mogen van hem kennelijk niet een en dezelfde persoon zijn.

,,Als ik SKIDIZ Uitgeverij op naam van mijn echtgenote gezet had, was er niets aan de hand geweest'', aldus eigenaar Hahn. ,,Kennelijk heeft Volkers nog niet in de gaten dat de uitgeverswereld aan het veranderen is. Steeds vaker zoeken auteurs naar mogelijkheden om meer financiële waardering voor hun werk te krijgen dan de gemiddelde uitgever bereid is te betalen.'' Volgens Hahn is een bij zijn bedrijf een 'auteurswinst' van 40 procent haalbaar, tegen royalty's van hooguit tien tot vijftien procent bij een grote uitgever.

Remco Volkers stelt in een reactie: ,,Het moge duidelijk zijn dat dit boek niet voldoet aan het reglement, anders was het geaccepteerd. Wat kan ik er meer over zeggen?''

Lieneke Dijkzeul - Verloren zoon (2011)

Gruwelijke moorden en nog meer ellende

(Door Maarten Moll)

Verloren zoon van Lieneke Dijkzeul is het vierde deel in de inspecteur Vegter-serie. In deze politieroman draait het om twee brute moorden die in korte tijd zijn gepleegd. Paul Vegter en zijn team onderzoeken de moorden en proberen verbanden te leggen. Parallel aan het onderzoek volgen we een jongeman die in het criminele circuit is terechtgekomen en uit die wereld wil ontsnappen. Uiteraard komen die twee verhaallijnen ergens samen.

Paul Vegter is een sympathieke inspecteur. Hij heeft een relatie met de ondergeschikte, en veel jongere Renée. Hij is net verhuisd en hij tobt - 56 jaar oud - over het leven. Hij is geen mannetjesputter en dat maakt hem alleen maar geloofwaardiger.

Dijkzeul heeft met Vegter een overtuigende hoofdpersoon geschapen die nog wel een paar boeken mee kan. Bovendien schrijft ze goed en weet ze door de afwisseling van verhaallijnen, en de persoonlijke besognes van haar hoofdfiguren een mooi ritme in haar roman te brengen.

Wat iets minder is aan Verloren zoon is de mate van ellende. Er zit heel veel ellende in Verloren zoon. Eigenlijk te veel.
Vegter treurt nog om zijn overleden vrouw.
Renée is net bekomen van een aanslag die op haar gepleegd werd.
Bij de vrouw van Vegters collega Talsma is de kanker teruggekomen.
Ook de jongen die in het criminele circuit terecht is gekomen heeft de nodige sterfgevallen te verwerken gekregen.
Twee gruwelijke moorden.
Een verkrachting.
En dan is er nog de dochter van Vegter die maar niet kan wennen aan pa's nieuwe vriendin, die even oud als zij is.

Een onsje minder had wat mij betreft wel gemogen. Wat niet wegneemt dat Verloren zoon, ondanks de niet al te moeilijke plot, zeer onderhoudend is. En in de enorme hoeveelheid Nederlandse, zogenaamde 'literaire thrillers' duidelijk tot de betere boeken behoort.

Lieneke Dijkzeul - Verloren zoon. Uitgeverij Anthos, 280 pag.

(Bron: Het Parool)

In veertig delen (nieuws, 2011)

LUISTEREN NAAR LARSSON

De HoorSpelfabriek is deze maand begonnen met de opnames van Mannen die Vrouwen haten. In veertig delen zal het eerste boek van de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson door de NTR worden uitgezonden.

Victor Reinier (foto; bekend van 'Flikken Maastricht') geeft zijn stem aan de hoofdrol Mikael Blomkvist, Johanna ter Steege is zijn partner Erika Berger en het opkomende talent Juliette van Ardenne vertolkt de rol van de hacker Lisbeth Salander. Eric van der Donk speelt het hoofd van de Vanger–clan. De productie komt tot stand met steun van het Mediafonds.

Moeizame onderhandelingen (nieuws, 2011)

BELGISCHE POLITICI STORTEN ZICH OP THRILLER

België probeert al meer dan 250 dagen vergeefs een regering te vormen. Volgens demissionair premier Yves Leterme merk je echter niets van deze crisis in compromissen sluiten en wordt er gewoon doorgeregeerd.

Ook de Belgische (ex-)politici zul je hierdoor niet apathisch starend achter een Brugse Zot of Straffe Hendrik aantreffen. Voor hen is er eveneens werk aan de winkel. Voor sommigen zelfs creatief werk. Neem bijvoorbeeld Pol Van Den Driessche, journalist en ex-CD&V-senator. Eind vorige week lanceerde hij zijn tweede thriller 'Mysterie in Laken'. Leterme nam in een hotel in Brussel het eerste exemplaar in ontvangst. ,,Geen commentaar'', grijnsde hij toen zijn exemplaar gesigneerd werd.

In 'Mysterie in Laken' grijpt Van Den Driessche naar het stokpaardje in zijn politieke en journalistieke carrière: het koningshuis. De gepensioneerde tuinman van het paleis ontdekt het lijk van een vrouw in het riviertje van de paleistuin. Tegelijk verdwijnt de pauselijke nuntius in Brussel spoorloos, tot grote ongerustheid van zijn vriend, de deken van de basiliek van Koekelberg. Het verhaal speelt zich af in een nabij verleden met moeizaam verlopende regeringsonderhandelingen en speurders die extra voorzichtig moeten zijn in hun onderzoek naar de nuntius wegens de ophefmakende huiszoekingen in het aartsbisdom. ,,Ik voer een dans uit tussen fictie en werkelijkheid'', aldus Van den Driessche in het programma De zevende dag.

Philippe Moureaux (71), boegbeeld van de Parti Socialiste, haakt in zijn thrillerdebuut 'La Soupière Chinoise' ('De Chinese Soepterrine') eveneens in op de actualiteit. In het boek wordt de voorzitter van een politiek partij vermoord. Moureaux zegt eerder deze maand in een interview met het programma De zevende dag dat hij het boek in zes weken heeft geschreven.

,,De achtergrond is politiek, met partijvoorzitters in moeilijke onderhandelingen, zoals nu, maar met een andere inzet'', aldus Moureaux. ,,Het gaat niet zozeer om geld, als wel om macht en seks.'' In het begin had hij nogal wat moeite met schrijven, zegt de politicus. ,,Maar vanaf het vierde, vijfde hoofdstuk was ik vertrokken.''

(Bron: De Redactie.be)

Vrachtwagenbanddik (nieuws, 2011)

RAAD VAN STATE FILEERT LETTERENFONDS

De drie rechters bij de Raad van State die zich buigen over het proefproces van misdaadauteur Jac. Toes tegen het Letterenfonds maken zich er niet met een jantje-van-leiden van af. Die indruk kreeg de schrijver toen hij donderdag 17 februari met advocaat Ruud Vos zijn zaak tegen de subsidieverstrekker aan dit college voorlegde.

,,Opvallend was de uiterst gedegen voorbereiding van de drie rechters'', aldus Toes. ,,Er lag een dossier ter dikte van een vrachtwagenband op tafel maar het college bleek tot in detail op de hoogte.'' De rechters bestookten het Letterenfonds met een spervuur aan penibele vragen, aldus Toes. Hoe zat het met (de schijn van) de belangenverstrengeling bij de beoordelaars van subsidieaanvragen? Hoe kwamen de adviezen bij een subsidieaanvraag precies tot stand? Waarom was er geen fatsoenlijk eindadvies? Met name was het college kritisch over de onhelderheid en de willekeur van de literaire criteria die waren gehanteerd.

De vragen aan Toes gingen over de onvermijdelijke subjectiviteit die aan elke literaire waardering kleeft en hoe hij daarover dacht. Volgens Toes was het hem niet te doen om de rechter een uitspraak te ontlokken over de vraag wat wél en wat niet literatuur is. ,,Al sinds het allereerste begin van de Nederlandse literatuur, de misdaadroman Karel ende Elegast, vindt de discussie daarover plaats en die gaat nog wel even door.'' Waar het de thrillerauteur vooral om ging was een zo zuivere mogelijke beoordelingsprocedure van subsidieaanvragen, met helder omschreven en inzichtelijk toegepaste criteria.