Wordt verwacht 269 (nieuws, 2011)

NA 'SORRY' VOLGT 'JIJ'

Goed nieuws voor degenen die vorig jaar werden gegrepen door de prachtige, duistere thriller 'Sorry' van Zoran Drvenkar: er komt een nieuwe thriller aan van deze in Duitsland wonende auteur. In mei 2012 brengt uitgeverij De Arbeiderspers de thriller 'Jij' op de markt. Het boek werd bij verschijning door Der Tagesspiegel omschreven als een karakterschets 'van het kwaad zoals je zelden ziet'.

De thriller gaat over vriendschap, om ouders en kinderen - en om het donkere verlangen van de mens naar chaos en gruwelijkheid. De brochure van De Arbeiderspers geeft een nogal cryptische omschrijving van Drvenkars nieuwe boek. ,,Neem een man die door heel Duitsland reist en geen genade kent. Waar hij komt, blijft niemand in leven. Noem hem 'de reiziger' en vrees hem.

Neem vijf vriendinnen die de chaos binnenlaten en op de vlucht slaan. Noem hen 'de lieve sloeries' en mijd hen.

Neem een vader die wordt achtervolgd door het verleden en over lijken gaat om zijn doel te bereiken. Stel je voor dat hij tegen elke prijs de vijf vriendinnen wil grijpen. Noem hem 'de rekenaar' en mijd ook hem. Allen bewegen zich naar elkaar toe, gedreven door wraakzucht en zich onbewust van het feit dat JIJ ze observeert.''

Zoran Drvenkar (1967) werd in Križevci, Kroatië, geboren en verhuisde met zijn ouders naar Berlijn toen hij drie jaar oud was. Sinds zijn vijftiende houdt hij zich - naast het voetballen - met schrijven bezig. Na de val van de Muur wilde hij een tijdje weg uit Berlijn. Hij verkaste naar Beieren en leefde daarna een paar jaar in een caravan in Nederland. Sinds 1989 leeft hij van het schrijven. Hij publiceerde romans, gedichten, toneelstukken en korte verhalen. Zijn jeugdboeken zijn meerdere malen bekroond.

Andere nieuwe titels:

Carla de Jong - 'Gebroken wit' (april 2012). Veertiger en dokterszoon Twan Tweinstra gooit drastisch het roer om en gaat als bestuurder in het ziekenhuis werken. Dan stuit hij onverhoeds op een verborgen medisch dossier dat sterk aan een doofpotaffaire doet denken. Als er vervolgens opnieuwe een ernstige medische misser plaatsvindt in de verloskamers, zijn aller ogen op het ziekenhuis gericht. Een journalist bijt zich vast in de zaak. Carla de Jong werd met 'Serpent' genomineerd voor de Gouden Strop 2010.

Patricia Cornwell (interview, 2011)

'Snijden in een perfecte, gladde huid is zo onnatuurlijk'

Van Patricia Cornwell is deze week een nieuw deel verschenen in haar reeks rond patholoog-anatoom Kay Scarpetta, de bestverkochte thrillerserie ter wereld. ,,Mensen zien een lijkenhuis, ik een verhaal.''

(Door Theo Hakkert)

,,Om en nabij, waarschijnlijk meer.'' Patricia Cornwell heeft laatst, min of meer voor de gein, laten uitrekenen hoe veel exemplaren er wereldwijd van haar boeken zijn verkocht. Honderd miljoen. Dan konden de sieraden en kekke laarsjes die ze vandaag in Frankfurt draagt er gemakkelijk af. Evenals de reis die vrij spontaan in haar opkwam.

,,Mijn Duitse uitgever houdt een cocktailparty voor alle uitgevers die mijn reeks rond Kay Scarpetta uitgeven. 'Als jij zo aardig bent om dat voor mij en mijn boeken te doen, kom ik langs', zei ik.'' En daar zit ze. Niet met lege handen bovendien, want Patricia Cornwell (55) heeft haar nieuwe thriller afgerond.

'Rood waas', luidt de titel van het nieuwste deel in 's werelds bestverkochte thrillerreeks, die rond de vrouwelijke patholoog-anatoom Kay Scarpetta. Het boek kan moeiteloos zelfstandig worden gelezen, maar het verhaal sluit aan bij dat van het vorige deel, 'Mortuarium', waarin Scarpetta's collega Jack Fielding werd vermoord. ,,Je wist bij dat boek zeker dat ze nog niet klaar was met een aantal van de problemen.'' Maar 'Rood waas' ademt een heel andere sfeer dan 'Mortuarium'.

,,Na al die jaren met Kay Scarpetta ben ik haar nog altijd niet moe. Er is altijd iets nieuws om haar te laten uitzoeken. Het blijft fascinerend om haar in een situatie te plaatsen waarin ze niet eerder was en dan kijken wat er gebeurt. In 'Mortuarium' was de omgeving erg hightech.'' Patricia Cornwell schotelde de lezer een hele reeks bijzondere nieuwe wapens voor.

,,Ik ging voor het contrast en stuurde haar naar een spookachtig deel van de wereld. Een afgelegen gevangenis. De medische afdeling daar heeft niets van wat Kay normaal om zich heen heeft. Ze heeft er haar instrumentarium niet, geen jurisdictie. Daar raakt ze verzeild in de zwaarste zaak die ze ooit heeft gehad. En dan maar eens kijken wat ze doet.'' Ze vertelt het met een plagerige grijns. ,,Misschien is ze nu wel boos op me, misschien zegt ze een tijdje niets.''

- Praat u wel eens met haar?
,,Alleen onder het schrijven. Alleen in die zin dat ik haar woorden geef. Niet in de zin van: 'Kay, doe dat nou niet'. Mijn personages spreken dóór mij.''

- Is ze inmiddels wel een echt persoon geworden?
,,Als ik over haar schrijf en over haar praat, zoals nu. In het dagelijks leven denk ik nooit aan mijn karakters. Of ik moet een nieuw recept zoeken. 'Dit zou Scarpetta kiezen', denk ik wel eens. Meer niet. Ik bewoon mijn eigen wereld.''

Patricia Cornwell was de eerste die forensisch onderzoek een plek gaf in misdaadromans, ver voordat series over pathologen-anatoom als 'CSI', 'Silent witness' en 'Bones' de televisiekanalen vulden.

,,Ik heb brieven van uitgevers met afwijzingen. Mensen zouden niet geïnteresseerd zijn in forensische laboratoria en lijkenhuizen. Toen de boeken dan toch verschenen, belde mijn familie op. 'Stop ermee, Patricia, ga toch weg uit het mortuarium!'''

Ze verklaart het uit haar journalistieke interesse. Ze was misdaadverslaggeefster. ,,Mensen zien een steriel lijkenhuis. Een lelijke kamer, stalen tafels, stank, ontbinding. Jij en ik als journalisten weten: hier wordt een verhaal vertaald. Zo'n lab is net een archeologische vindplaats. Je ziet de gevolgen en wilt de oorzaken weten. Als je kijkt als een journalist, wordt de plek die zo luguber leek razend interessant. En over gevolgen gesproken. De Scarpetta-reeks heeft het laboratorium aantrekkelijk gemaakt voor de entertainmentindustrie.''

- Heeft u daar genoeg erkenning voor gehad?
,,Het maakte niemand iets uit wie wat begonnen is. Ik kan wel een T-shirt aantrekken met de tekst 'I did CSI before CSI', maar dat interesseert niemand. Het enige wat mensen willen is een goed boek van me lezen. Laat ik eerlijk zijn: ik wist ook niet dat het een trend zou worden. Zo werkt het niet. Veel mensen dachten: als ik nu iets schrijf zoals 'De Da Vinci Code' word ik net zo rijk als Dan Brown. Alsof Brown wist wat hij zou hij veroorzaken. En het heeft bij anderen niet gewerkt.''

Voor forensisch onderzoeker Kay Scarpetta - ,,Mijn ex vertelde vaak wilde verhalen over een vrouw die hij kende uit zijn middelbare schooltijd, zij heette Scarpetta, die naam fascineerde me'' - mag snijden in lijken dagelijks werk zijn, Patricia Cornwell kan en wil er niet aan wennen. ,,Autopsies, ik heb er duizenden gezien. Snijden in een perfecte, gladde huid is zo onnatuurlijk.''

Zes jaar deed ze research in zo'n laboratorium. Verrichtte hand- en spandiensten. ,,Ik maakte hun aantekeningen. Zij riepen de naam van het orgaan en het gewicht en ik schreef dat op. Ik heb bebloede kleding opgehangen, pillen geteld, een enkel orgaan gewogen. Iedere keer wanneer ik de lobby binnenloop van de New York Medical Examiners' Office in Manhattan realiseer ik mij dat ik een van de zeer weinigen ben die daar naar binnen wil. Voor bijna iedereen die daar komt, is het een zwarte dag in hun leven. Daar kom je alleen als er iets ergs is gebeurd. Ik ben zo gelukkig dat ik daar naar binnen loop uit vrije keuze.''

- En op televisie?
,,Ik kan er op televisie ook niet naar kijken. In Amerika hebben we tv-kanalen met alleen maar operaties. Vreselijk. Ik kan dat niet zien. Zappend zie ik een seconde en walg ik er al van. In mijn boeken zet ik Scarpetta er tussen. Ik kijk met haar ogen. Ik kan haar brein gebruiken.''

- En haar neus.
,,Ze heeft een gevoelige neus, ja. Niet je neus dichtstoppen als onderzoeker. Geur zit op moleculen. Scarpetta leert veel van geuren. Ze houdt haar neus niet dicht. De neus geeft haar informatie.''

Veel tijd gaat zitten in research en wellicht nog meer in het bijhouden van de ontwikkelingen op zowel forensisch als juridisch gebied. ,,Ik moet bijblijven. Er zijn nu virtuele autopsies door middel van scanners. Dat moet Kay weten. Ook zijn er uitspraken van het Hooggerechtshof die van invloed zijn op forensisch onderzoek en dus op mijn boeken. Zo heeft een beschuldigde het recht de beschuldiger te ontmoeten. De verdediging kan vragen of een toxicoloog naar de rechtszaal komt. Als Kay straks veel vaker naar de rechtbank moet, komt in een volgend boek misschien een engerd voor die haar in de ogen wil kijken, niet om juridische redenen, maar om haar angst aan te jagen.''

Dat zou Jean-Baptiste Chandonne kunnen zijn, The Wolfman, die in een aantal eerdere delen van de reeks een van Scarpetta's engste vijanden is geworden. ,,Ik word geïnspireerd door wat mijn lezers zeggen en velen vragen mij of The Wolfman nog terugkeert. De kans is groot, want zo'n vraag
blijft in mijn hoofd rondzweven. Daarom wil ik ook met mijn lezers in contact treden.''

Patricia Cornwell is weer begonnen met boektournees. ,,Na 9/11 leek dat minder interessant. Mensen kwamen niet zo graag meer hun huis uit. Kwamen er eerst duizend, na 9/11 nog tweehonderd. Toch voelde ik me daar niet goed bij. Ik wil mijn lezers in de ogen kijken. Mensen ontmoeten is belangrijk.''

Persoonlijk contact dat zich ook uitstrekt tot de sociale media. ,,,Mijn uitgever zei dat ik 170.000 volgers op Facebook had. Ik? Ik wist nergens van. Ik doe dat nu zelf, dat moet, vind ik.
Twee maanden geleden ben ik met Twitter begonnen. Ook zelf. Er gaat nog veel fout. Dat is niet erg, dan weten de mensen ook zeker dat ik het zelf doe.''

Patricia Cornwell: Rood waas. Vertaling: Mieke Trouw-Luyckx en Yolande Ligterink. Uitgeverij Sijthoff

(Bron: Twentsche Courant Tubantia)

(Zie ook interview met Patricia Cornwell uit 1999)

Gesignaleerd (92)

vers van het mes!

TOM WOOD - DE JAGER

Bij uitgeverij Boekerij is recent verschenen 'De jager', de eerste thriller van de Brit Tom Wood.

Victor is een freelance killer - de beste die er is. Hij is ijskoud, efficiënt en trefzeker. Hij leeft alleen, hij werkt alleen en niemand kent zijn achtergrond of zijn echte naam. Voor hem is iedere opdracht een zuiver zakelijke transactie: hij schakelt het doelwit uit en hij krijgt betaald, klaar.

Wanneer hij in Parijs is om een routineklus op te knappen voor een anonieme klant, loopt hij in een hinderlaag en moet hij ineens vechten voor zijn eigen leven, een rol die volkomen nieuw voor hem is. Hij heeft geen idee wie zijn vijanden zijn, maar één ding is zeker: ze deinzen nergens voor terug. Victor slaat op de vlucht door Europa terwijl de autoriteiten hem proberen te dwarsbomen en hij op de hielen wordt gezeten door huurmoordenaars en geheime diensten.

Tom Wood is de schrijversnaam van video-editor en scriptschrijver Tom Hinshelwood, voorheen schoonmaker, fabrieksarbeider en boekverkoper. Hij werd geboren in Staffordshire, Engeland en woont nu in Londen.

Tom Wood - De jager. Vertaling: Jasper Mutsaers. Uitgeverij Boekerij, 430 pag., € 19,95. ISBN 9789022553985

Plaat van de maand (20)

De Spanningsblog besteedt met recensies, interviews en nieuws voornamelijk aandacht aan de hedendaagse thriller en de auteurs daarvan: Marion Pauw, Esther Verhoef, Robert Harris, Patricia Cornwell, noem maar op. De vroege Nederlandse misdaadroman is op deze site een ondergeschoven kindje. Maar verzamelaar Wim van Eyle biedt uitkomst. Uit zijn rijke collectie richt Van Eyle eens per maand de schijnwerper op het werk van een - soms vergeten - Nederlandse misdaadschrijver uit vroeger tijden. Vandaag de twintigste aflevering uit de serie Plaat van de maand. Over Pim Hofdorp, schrijver van topografische politieromans.

WARME BROODJES IN DEN HAAG

(Door Wim van Eyle)

Wilhelm Gustave Kierdorff (geboren 4 februrari 1912) hanteerde als auteur het pseudoniem Pim Hofdorp en een enkele keer schreef hij onder de naam Will Geerlink en Will Wanting.

De boeken die Pim Hofdorp schreef waren topografische misdaadromans die zich voor het merendeel in Den Haag afspeelden. Voordat het zover was werkte journalist Kierdorff gedurende negen jaar (1930-1939) bij de Javabode en Anela (het Indonesische ANP). Terug in Nederland werd hij
voorlichtingsambtenaar bij de Nederlandse Emigratiedienst.

Na dat een tijdje gedaan te hebben werkte hij bij Overheidstoerisme als reisleider en gidsontwerper. Op een gegeven moment begon hij voor zichzelf met het Haags Public Relationsbureau. Hij leerde uitgever Hoeve kennen en vertaalde enige boeken van de auteur Robert van Gulik die ook bij Hoeve zat.

In zijn schooltijd schreef hij al in de schoolkrant en hij begon zich meer en meer in de geschiedenis van Den Haag te interesseren en legde een heel historisch archief aan. Dat archief zou een belangrijke rol spelen in zijn boeken. Hij schreef de Geschiedenis van het Statenkwartier en Ommelanden en in 1959 startte zijn politieromanserie (de Haagse mysterie-reeks) met commissaris Albert Aremberg en hoofdinspecteur
Enters in de hoofdrol.

Hij was altijd al een liefhebber van Simenons Maigret geweest en hij leerde ook het werk van Léo Malet kennen die het boek 'Les nouveaux mystères de Paris' schreef. Ieder verhaal speelde zich af in een ander arrondissement van Parijs en dat leek Kierdorff wel wat. En zo kwam hij tot een hele serie boeken die zich in bepaalde wijken en buurten van Den Haag afspeelden (kleine uitstapjes naar Delft, Voorschoten en Gouda daargelaten).

Iedere buurt die in een van zijn boeken voorkwam, verkende Hofdorp van tevoren uitgebreid op de fiets. In zijn teksten ging hij zeer uitgebreid op allerlei huizen, straten en pleinen in, hij ging zelfs zover dat in het boek een plattegrond van de buurt was opgenomen.

Voor de bewoners van de betreffende buurt was het prachtig. Die herkenden de snackbar, de groentewinkel, het postagentschap etc. en bedachten er meteen de mensen bij die daar werkten. Dat deed Hofdorp niet, de personen en de misdaden waren fictie, maar de rest stond er echt (alhoewel er nu veel van afgebroken is). Met name over Scheveningen schreef hij graag.

Verkochten zijn boeken in Den Haag als warme broodjes, buiten Den Haag liep het niet zo'n storm en dat kwam door het feit dat Hofdorp zelf door
zijn precieze beschrijvingen en historische achtergronden het tempo grondig uit zijn romans haalde.

De boeken hebben in de regel wel een goede plot, maar zijn verder zo traag als stroop op een cocosmatten. Toch werd het een rij met negentien titels Hofdorp), 1 Geerlink en 1 Wanting plus nog een bijdrage in de pocket Dubbel M in 1965.

Bijzonder was dat uitgever Hoeve alle covers in het geel uitwerkte (dacht hij aan de gele successen van Bruna?). Eind van de jaren negentig probeerde
eerst de Haagse kantoorboekhandel de Vulpen en later het bedrijf Twinkle Star de Hofdorp-titels opnieuw uit te geven, maar net als bij Van Gulik mislukte het ook hier, na acht titels hield men het voor gezien.

Pim Hofdorp maakte dat niet meer mee want hij stierf op 9 juni 1984. Niet onvermeld mag blijven dat hij enige tijd voorzitter van de Nederlandse
Geoffrey Gill club (genoemd naar de Engelse detective) was.

1. 1959: 'Moord in miniatuur' ('Misdaad in miniatuur') - Hoeve
2. 1960: 'Dodemansbroodjes' - Hoeve
3. 1961: 'Paspoort voor moord' - Hoeve
4. 1962: 'Sambals voor Sweelinck' ('Soesah rond Lucie') - Hoeve
5. 1963: 'Bloed in de branding' - Hoeve
6. 1964: 'Hubertusjacht' - Hoeve
7. 1965: 'Rafels aan de franje' - Hoeve
8. 1965: 'Katastrofe in Kijkduin' - Hoeve
9. 1967: 'Oudejaarsavondmoord' - Hoeve
10. 1968: 'Alarm in de archipel' - Hoeve
11. 1969: 'Vampiers in Valkenbos' - Hoeve
12. 1969: 'Schoten op voorschot' - Hoeve
13. 1970: 'Dwalend door Delft' - Hoeve
14. 1971: 'Gegooi in de glazen' - Hoeve
15. 1972: 'Doe-het-zelf-dood in Duinoord' - Wyt
16. 1972: 'Vreemdeling in Scheveningen' - Wyt
17. 1973: 'Spionnen in Segbroek' - Wyt
18. 1975: 'Holle ogen van de herfst' - Wyt
19. 1980: 'Als de eenden in de hofvijver' - Omniboek

Onder het pseudoniem Will Geerlink
20. 1959: 'Moord bij eb (en andere verhalen)' - van Stockum

Onder het pseudoniem Will Wanting
21. 1959: 'Moord met staatsie' (uitgever onbekend)

(Bronnen: Wim van Eyle, P. van de Linden, Wikipedia)

Oh boy (nieuws, 2011)

BLOEM IS GEEN PAUW

De nachtmerrie van iedere hoofdredacteur: publiek maken dat er een grote fout in jouw medium staat. Hoofdredacteur Jan Heemskerk van de Playboy verspreidde vandaag op grote schaal een persbericht - zelfs de redactie van De Spanningsblog ontving de mail - met als strekking dat een erotisch verhaal in zijn blad niet is geschreven door auteur Marion Bloem, zoals boven het verhaal staat, maar door thrillerschrijfster Marion Pauw.

,,Oorzaak van de verwarring is een grote fout van de redactie, die abusievelijk de naam van Marion Bloem in de kop bij het artikel zette in plaats van, zoals juist zou zijn geweest, Marion Pauw'', schrijft Heemskerk. Playboy betreurt de gang van zaken en heeft inmiddels verontschuldigingen aan beide schrijfsters aangeboden. Aan het ongelukkige voorval is niet eerder ruchtbaarheid gegeven, omdat in overleg werd besloten niet verder de aandacht te vestigen op de – voor alle betrokkenen – pijnlijke situatie. Dat het blad nu toch een persbericht rondstuurt heeft te maken met een column van Ronald Giphart in de Volkskrant over de - 'what's in a name?' - affaire.

Heemskerk: ,,Nu echter de kwestie onbedoeld toch in de publiciteit is gekomen, hecht de hoofdredactie van Playboy er aan, mede namens Marion Bloem en Marion Pauw aan, nogmaals duidelijk te verklaren dat niet Marion Bloem, maar Marion Pauw de auteur is van het gewraakte erotisch kort verhaal in Playboy 12, de editie die nu in de winkels ligt. We verzoeken redacties goede nota te nemen van deze vergissing.''

Marion Bloem schreef overigens vorige maand al op haar Facebookpagina: ,,Ik wil geliefd, gehaat, geroemd, geminacht, bewonderd, geprezen worden voor een eigen verhaal, niet voor dat van een ander. Als Playboy me goed zou betalen zou ik het niet erg vinden om een spannende tekst voor ze te schrijven, ik kan heel erotisch schrijven als het moet, als ik wil.''

,,Ik word vaker met Marion Pauw door de war gehaald door journalisten, ook al kon ze misschien mijn dochter zijn en ben ik zwart en is zij blond, maar dit is van een enorme slordigheid.''

De lat ligt hoog (nieuws, 2011)

NU OOK 'PLOP' VOOR ESTHER VERHOEF

Als de paradepaardjes uit de stal van Anthos via Twitter melden dat ze zulk geweldig nieuws hebben, maar nog niets mogen vertellen en hun bericht afsluiten met 'plop', dan kun je er donder op zeggen dat er een boekverfilming staat aan te komen. Eerder kwamen er soortgelijke meldingen van Saskia Noort en Simone van der Vlugt, deze week twitterde ook Esther Verhoef een champagneplop.

En ja hoor, de filmrechten van Verhoefs thriller 'Rendez-vous' zijn verkocht. De schrijfster heeft een contract getekend voor de verfilming van haar beststeller met producent Millstreet Films, heeft distributeur Independent Films laten weten. De opnames van 'Rendez-vous' staan gepland voor volgend jaar. De film draait in 2013 in de bioscoop. Op de foto tekenen Rachel van Bommel namens de producent en Verhoef het contract. De champagne is ingeschonken...

In de thriller, Verhoefs eerste 'literaire' na diverse actiethrillers, verhuist Simone (34) met man en kinderen naar Frankrijk om een landhuis om te bouwen tot een kleinschalig hotel. Terwijl de hectiek van de verbouwing steeds groter wordt, vlucht Simone in een affaire met een van de bouwvakkers en raakt ze de controle over haar leven kwijt. Langzamerhand ontaardt de Franse droom in een nachtmerrie.

In 2006 werd 'Rendez-vous' genomineerd voor de NS Publieksprijs. Van het boek werden 300.000 exemplaren verkocht. De thriller is onder meer vertaald in het Engels, Duits en Russisch. In een reactie stelt Verhoef: ,,'Rendez-vous' is voor veel van mijn lezers hun favoriete boek, dus de lat ligt hoog, maar ik heb veel vertrouwen in deze samenwerking en kan niet wachten om het eindresultaat te zien.''