Beneden peil (nieuws, 2011)

TROUWEN OP HET DIEPTEPUNT

Het Appie Baantjermuseum in de Warmoesstraat in Amsterdam is vanaf vandaag officieel een trouwlocatie. Omdat het is gevestigd in een kelder op 4 meter beneden NAP is het de diepst gelegen trouwlocatie van Nederland.

Directeur Raoul Serrée: ,,Als je in ons museum trouwt begint je huwelijk meteen op een dieptepunt... daarna kan het alleen maar beter gaan.'' De hoogst gelegen trouwlocatie van Nederland is de Euromast met 92 meter boven NAP.

Het Appie Baantjermuseum is sinds 2008 gevestigd in de Warmoesstraat, vlakbij het beroemde politiebureau. Het herbergt privéspullen van schrijver Appie Baantjer en andere oud-rechercheurs. Daarnaast veel informatie over de Amsterdamse penose in de jaren '50 en '60. Tevens starten hier diverse criminele rondleidingen. Appie Baantjer schreef in 1995 'De Cock en kogels voor een bruid'.

(Bron: Webregio.nl)

Buitenhuwelijks gedoe (nieuws, 2011)

PLATINA VOOR 'LOFT'

De Nederlandse remake van de Vlaamse speelfilm 'Loft' van regisseur Antoinette Beumer heeft de grens van 400.000 bezoekers gepasseerd. Het is de eerste keer dan een regisseur binnen een jaar tweemaal de platina status behaalt. Beumers speelfilm 'De gelukkige huisvrouw' ging op 24 mei vorig jaar over de grens van 400.000 bezoekers heen.

Loft ging op 16 december in première en draait nu in 101 zalen. De thriller vertelt het verhaal van vijf getrouwde mannen, die in het grootste geheim een loft delen voor hun buitenhuwelijkse activiteiten. Op een ochtend vinden ze er het lijk van een jonge vrouw. De hoofdrollen worden vertolkt door onder anderen Barry Atsma, Fedja van Hûet, Jeroen van Koningsbrugge, Anna Drijver en Kim van Kooten. Voor de Nederlandse remake herschreef Saskia Noort het scenario.

Gesignaleerd (1)

vers van het mes!

STEPHEN KING - EENMALIGE ZONDE

Bij uitgeverij Luitingh is 9 februari de bundel 'Eenmalige zonde' van de Amerikaanse succesauteur Stephen King verschenen. Het boek bevat twee verhalen.

In het eerste verhaal voelt een oude predikant dat zijn einde nadert. Hij roept de vrouw die hem verzorgt bij zich en vertelt haar zijn grootste wens: nadat hij jarenlang deugdzaamheid heeft gepredikt en zijn kudde voor dwalingen heeft proberen te behoeden, wil hij nu wel eens ervaren hoe het is om te zondigen. Hij biedt haar 200.000 dollar om in zijn naam een zonde te begaan. Als ze het verzoek van haar patiënt inwilligt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

In het verhaal Blockade Billy heeft een honkballer een heel bijzondere manier gevonden om zijn tegenstanders in het veld te verslaan.

Stephen King - Eenmalige zonde. Uitgeverij Luijtingh, 160 pag., ISBN 978 90 245 3328 2, € 9,95

Niksigheid (column, 2011)

FACEBOOK

(Door Peter de Zwaan)

Ik zit op Facebook en ik moet zeggen, het woord vriend heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen. Binnen twee weken had ik er meer dan honderd. Honderd vrienden, ongelooflijk.
In 66 jaar tijd heb ik, ik doe nu een ruwe schatting, vijf vrienden verzameld. Dan bedoel ik ook: vrienden. Voor het geval u dat weinig vindt wijs ik erop dat mijn definitie van vriend misschien verschilt van die van u. Alle klap-op-de-schouder-en-wat-hebben-we-gisteren-lekker-zitten-drinken mannetjes vallen af. Hetzelfde geldt voor de we-zien-elkaar-nu-al-18-jaar-met-regelmaat-dus-misschien-kunnen-we-iets-voor-elkaar-betekenen mannen en vrouwen. Prima volk soms, maar geen vrienden. Nijvere netwerkers sluit ik uit van vriendschap, net als alle andere mensen die bij nader inzien iets van me willen.
Vijf in 66 jaar. En nu meer dan 100 in twee weken.
Daar moet iets achter zitten.
Dat bleek toen ik tientallen volkomen wildvreemden uitnodigde om vriend van me te worden. Ik pikte ze lukraak uit een lange lijst die Facebook je razendsnel aanbiedt. Meer dan 90 procent werd vriend.
Omdat ik zo’n beminnelijke persoonlijkheid ben? Waarschijnlijk, maar een beetje twijfel bleef.
Toen nam ik een tweede proef. Facebook gaat in hoofdzaak nergens over. Dat schreef ik en ik schreef erbij dat ik een serie zou gaan beginnen onder de titel Niksigheden: kleine invallen, mini-columns, notities, spul uit de prullenbak, alles in maximaal 410 tekens.
Op Facebook kwamen positieve reacties. Via mijn website kwamen een paar negatieve van vrienden die ineens niet vriendelijk waren. Ze vonden dat Facebook er niet was voor schrijfsels waar een literair luchtje aan hing en dat ik me moest houden aan… ik vat het samen met: de Code van Facebook. Daar mocht ik beslist geen loopje mee nemen, met die Code. Ook al gaat het over niks, het is blijkbaar een bepaald soort niks. Een ander niks dan Twitter dat gaat over plannen voor het ontbijt, Hyves, over de plannen voor een schoolfeest en Linkedin, over plannen met de zaak.
Elke uitingsmogelijkheid heeft haar eigen regels en wetten, haar eigen niks. Blijkbaar is er een enorme behoefte aan niks. Aan heel veel niks. En hoe komt het nou toch dat me ineens meer boektitels te binnen schieten dan me lief is?

(Deze column is ook te lezen op: www.peterdezwaan.nl)

Peter de Zwaan (1944, Meppel) heeft tientallen publicaties op zijn naam staan, misdaadromans en jeugdboeken. Voor zeven van zijn thrillers werd hij genomineerd voor de Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Met 'Het Alibibureau' won hij in 2000 de Gouden Strop. In april verschijnt bij uitgeverij Cargo zijn thriller 'De vuurwerkramp van Harmen Saliger'.(Foto Peter de Zwaan: Bob Bronshoff)

Lotte & Søren Hammer - Misbruik (2010)

Lijken in de gymzaal

(Door Maarten Moll)

We lezen: 'De misdaad in Denemarken zal nooit meer hetzelfde zijn.' Dat staat op de cover van 'de nieuwe thrillersensatie' uit Denemarken. Broer en zus Søren en Lotte Hammer schreven met Misbruik deel één in de hoofdinspecteur Konrad Simonsenreeks.

De Scandinavische thriller heeft een hoge vlucht genomen. Alsof men daar niets anders te doen heeft dan over misdaad schrijven. In Nederland wordt veel vertaald en veel van dat vertaalde werk heeft een redelijk tot hoog niveau.

Misbruik begint ijzersterk. Op een maandagochtend vinden twee kinderen in de gymzaal van een school vijf mannen. Ze zijn opgehangen en vreselijk verminkt.

Dan verschijnt hoofdinspecteur Simonsen ten tonele. Hammer en Hammer hebben het zich gemakkelijk gemaakt. Simonsen is gescheiden, heeft één dochter, is te zwaar en heeft diabetes en lijkt dus heel veel op inspecteur Kurt Wallander van de Zweedse schrijver Henning Mankell.

In zijn manier van optreden is hij echter anders. Barser, autoritairder. Hij bijt zich vast in de zaak, die om gestrafte pedofielen blijkt te draaien. De daders bespelen de pers en de publieke opinie. Een groot deel van het volk sympathiseert met de daders en eist van de regering dat de wet wordt aangepast om zwaardere straffen voor kindermisbruik mogelijk te maken. De politie wordt belemmerd in het onderzoek, omdat veel Denen eigenlijk niet willen dat de daders worden gepakt.

Waar Wallander in gedachten de hulp van zijn gestorven leermeester Rydberg inriep, gaat Simonsen te rade bij de gepensioneerde Kasper Planck. Dat zijn fraaie scènes.

Hammer en Hammer hebben met dit eerste deel een prima politieroman geschreven. 'Een thrillersensatie' is het (nog) niet. Daarvoor is het verhaal net iets te rechtlijnig en komt Simonsen nog onvoldoende uit de verf. Maar hij en zijn team zijn neergezet en geïntroduceerd. Niets staat een vlammend tweede deel in de weg.

Lotte & Søren Hammer - Misbruik. Vertaling: Geri de Boer. Uitgeverij A.W. Bruna, 335 pag.

(Bron: Het Parool)

Wordt verwacht 227 (nieuws, 2011)

OUD-KAMERLID SCHRIJFT POLITIEKE THRILLER

Oud-Kamerlid Boris Dittrich beweegt zich vanaf april 2011 in het thrillergenre wanneer zijn politieke misdaadroman 'Moord en brand' verschijnt. Volgens uitgeverij Nieuw Amsterdam belooft Dittrich met zijn boek 'een bijzondere inkijk in wat er zich achter de schermen in Den Haag afspeelt.

Nederland schudt op zijn grondvesten wanneer een vooraanstaand politicus wordt vermoord. Het onderzoek van politie en justitie loopt dood. Hoofdpersoon Redouan Fouali, werkzaam bij de AIVD, wordt ingeschakeld om de dader in de val te lokken. Tegen de achtergrond van falende overheidsdiensten, een kabinetscrisis, de koninklijke familie en hijgerige media, sluit het net zich langzaam rond de dader. Zal het Fouali lukken de moordenaar te ontmaskeren voordat deze opnieuw toeslaat?

Boris Ottokar Dittrich (1955) werkt sinds 2007 in New York als advocacy director seksuele minderheden voor Human Rights Watch. Hij is jurist, werd advocaat in Amsterdam, rechter in Alkmaar en was ruim twaalf jaar Tweede Kamerlid voor D66. Op zijn website vermeldt hij wat zijn favoriete boeken zijn. Veel literatuur (o.a. 'Max Havelaar' van Multatuli), maar hij heeft ook de nodige thrillers verslonden. De formule van Nicci French vindt hij sleets geworden, evenals de legal thrillers van John Grisham. 'De Da Vinci Code' van Dan Brown beoordeelt hij als een mager verhaaltje. ,,Onwaarschijnlijk en erg steriel. Wat ik er goed aan vond was de manier waarop over de katholieke kerk werd geschreven en hoe en passant kunst en architectuur in het verhaal werd verweven. Geen aanrader.''
Dittrich is overigens niet de eerste oud-parlementariër die zich aan het schrijven van een spannende roman heeft gezet. Van de hand van voormalig VVD-Kamerlid Theo Joekes verscheen in de jaren tachtig een vijftal misdaadromans.

Andere nieuwe titels:

Joop van Riessen - 'De bonusmaffia' (mei 2011). Derde politieroman van oud-hoofdcommissaris. Over witwassen, vastgoedfraude én echte liefde.
Jan & Sanne Terlouw - 'Hellehonden' (april 2011). In deze thriller, waarin het religieus erfgoed van Twente centraal staat worden veel hoofden van lichamen gescheiden.