Weggeblazen (nieuws, 2017)

Bieb toont foto's van schrijver Deon Meyer

De openbare bibliotheken kunnen tijdens de Spannende Boeken Weken als allereerste ter wereld de foto's van Deon Meyer exposeren, schrijver van het geschenkboekje De vrouw in de blauwe mantel.

De Zuid-Afrikaan is naast thrillerauteur is ook een begaafd fotograaf. Voor veel omslagen van zijn boeken zijn landschapsfoto's van zijn hand gebruikt. 'Hij is een visueel ingesteld man, die ook zelf filmscenario's heeft gemaakt', meldt Peter Rosendaal van de Stichting CPNB. 'Dat gevoegd bij de kwaliteit van de foto's leek het ons een uitstekend idee om hem te vragen of we een expositie van zijn foto's mochten organiseren.'

Meyer reageerde verheugd op het verzoek. 'Dat mijn foto’s geëxposeerd gaan worden in de schitterende Nederlandse bibliotheken, is voor mij echt heel bijzonder,' laat hij weten. 'Ik ben volledig weggeblazen dat deze grote eer mij toe komt.'

De expositie van tien liggende foto's van 50x70 centimeter groot opent op 6 juni in de Airport Library als Meyer in Nederland landt voor de start van de Spannende Boeken Weken. De expositie wordt door de schrijver/fotograaf zelf geopend. Daarna zijn prints van de foto's gedurende de actieperiode van 9 tot en met 25 juni te zien in – zo hoopt en verwacht de CPNB – ten minste twaalf bibliotheken.

Rosendaal: 'Bibliotheken kunnen voorstellen doen voor de manier waarop ze de expositie onder de aandacht willen brengen. De leukste twaalf voorstellen krijgen de expositie gratis. Per provincie één. Andere bibliotheken kunnen de expositie krijgen tegen een kleine bijdrage om de onkosten voor het maken en vervoeren van de prints te dekken.'

Bron: Bibliotheekblad,nl; de foto laat een huisje zien op een paar kilometer afstand van de Zuid-Afrikaanse plaats Loxton.

Opgetogen (nieuws, 2017)

Vragen over George Smiley? Vraag het John le Carré!

Hij verscheen voor het eerst in 1961 en werd toen omschreven als een kleine, ietwat gezette, stille man, die slecht gekleed door het leven ging. Maar die man, die een diepe liefde koesterde voor Duitse poëzie, bleek verre van gewoontjes te zijn. Hij was George Smiley, een van de bekendst en slimste spionnen in de literatuur.

John le Carré in 2008

Komend najaar geeft zijn schepper, John le Carré, zijn beroemde personage opnieuw pagina's lang de ruimte in zijn nieuwste thriller A Legacy of Spies. Ter gelegenheid hiervan zal de schrijver, die maar zelden in het openbaar verschijnt, een bijeenkomst bezoeken waar hij alles wat u altijd al had willen weten over Smiley zal toelichten.

Het zal voor veel thrillerliefhebbers het literaire evenement van het jaar worden. De 'Evening with George Smiley' vindt plaats op 7 september in de Royal Festival Hall in Londen. De bijeenkomst wordt rechtstreeks uitgezonden in een aantal bioscopen.

De 85-jarige Le Carré liet in The Guardian weten 'opgetogen' te zijn in de gelegenheid te worden gesteld om over George Smiley te kunnen spreken. De opbrengsten van de avond zullen ten goede komen aan de hulporganisatie Artsen zonder Grenzen.

Smiley laat voor het eerst van zich lezen in Le Carré's debuutroman Call for the Dead. In totaal speelt hij een rol in acht boeken van de Britse schrijver. Zijn meest spraakmakende optreden was in Tinker Tailor Soldier Spy, later verfilmd met Gary Oldman als de illustere spion.

Le Carré, pseudoniem van David Cornwell, wordt slechts sporadisch in het openbaar gespot. Toen hij in 2013 hoofdgast was op het  Hay festival, was dat de topattractie van het evenement. Kaarten voor An Evening with George Smiley zijn vanaf 8 mei te koop.

Bron: The Guardian

Vrienden voor het leven (nieuws, 2017)

Mix van klassiek en Britse crime



Boekpresentaties vinden doorgaans plaats op een plek waar je normaal gesproken een thriller of een literaire roman aanschaft: juist, de boekhandel. Sophie Hannah, de Britse misdaadschrijfster die eerder Hercule Poirot weer tot leven wekte, kiest voor de lancering van haar nieuwste thriller een plek waar op de akoestiek in ieder geval niets aan te merken is: het Concertgebouw in Amsterdam.


Op donderdagavond 11 mei is Sophie Hannah in de hoofdstedelijke muziektempel te vinden. Op die avond is in het Concertgebouw ruimte vrijgemaakt voor de uitvoering van de laatste aflevering uit de Horizon-serie, een reeks grensverleggende concerten rondom een actueel thema.

British Intelligence luidt de titel van het programma. De initiatiefnemers beloven een avond vol raadsels en mysteries, te beginnen met de wereldpremière van een eigen compositie van dirigent Ryan Wigglesworth.

Daarna zijn de Enigma-variaties van Edward Elgar (foto) aan de beurt. In elk van zijn veertien orkestvariaties portretteerde Elgar een van zijn vrienden. Het raadsel schuilt hierin, dat volgens de componist een overkoepelend hoofdthema aan het werk ten grondslag ligt dat nooit klinkt. Door de jaren heen hebben tal van musicologische speurders zich gebogen over de vraag welk thema Elgar bedoeld zou kunnen hebben. Tot slot het Hoornconcert van Oliver Knussen, als componist-dirigent de grootste inspirator van Wigglesworth.

Waar past Sophie Hannah in het geheel? Zij verzorgt het voorprogramma en geeft een lezing over het thema van deze avond. Na haar voordracht wordt het eerste exemplaar van haar nieuwste thriller Beste vrienden aan haar overhandigd door Jeannette Ploeger, uitgever van De Fontein.

In de thriller schrijft Hannah over een moordenaar die er genoegen in schept om stellen van twee beste vrienden een voor een te vermoorden. Vóór de moord blijken de slachtoffers een wit zelfgemaakt boekje te hebben gekregen, met enkele dichtregels. Maandenlang probeert de politie de moordenaar te pakken, maar zonder resultaat. Tot grote frustratie van rechercheur Simon Waterhouse. Maar dan komt stand-upcomedian Kim naar hem toe. Zij heeft zo’n wit boekje ontvangen, maar ze is nog springlevend. Ze kreeg het boekje na een optreden. Waarom? Want naar eigen zeggen hééft Kim niet eens een beste vriend of vriendin...

Klik hier voor meer informatie over en kaartverkoop voor British Intelligence.

Lezende Pinokkio's (nieuws, 2017)

Lezers liegen het meest over verfilmde boeken

Druk zijn we allemaal. Met werk. Of met werk zoeken. Kinderen. Ouders. En natuurlijk de smartphone. Maar een boek lezen? Dat gebeurt lang niet zo vaak meer als we gewend waren.

 
Uit een in april uitgevoerd onderzoek door The Reading Agency onder tweeduizend Britten bleek dat zeker twee op de drie personen zouden willen dat ze meer tijd hadden om te lezen. Echter, nog niet de helft (48 procent) gaf toe dat ze te druk hadden.

Van de ondervraagden gaf 41 procent toe te liegen over het feit dat ze een bepaald boek hadden gelezen. Opmerkelijk was dat de dertien boeken waarover het meest een loopje met de waarheid werd genomen later zijn verfilmd en publiekstrekkers werden.

1. De James Bond-thrillers van Ian Fleming
2. Lord of the Rings van J.R.R. Tolkien
3. The Chronicles of Narnia, van C.S, Lewis
4. The Da Vinci Code van Dan Brown
5. The Hunger Games van Suzanne Collins
6. Trainspotting van Irvine Welsh
7. The Wizard of Oz van L. Frank Baum
8. Bridget Jones's Diary van Helen Fielding
9. The Girl with the Dragon Tattoo van Stieg Larsson
10. The Godfather van Mario Puzo
11. One Flew Over the Cuckoo's Nest van Ken Kesey
12. Gone Girl van Gillian Flynn
13. The Kite Runner van Khaled Hosseini

De onderzoekers achterhaalden ook waarom lezers liegen dat het gedrukt staat. Om indruk te maken op andere mensen, zo blijkt. Mannen doen dit vaker dan vrouwen. Dat gebeurt zowel tijdens sollicitatiegesprekken als bij ontmoetingen met aanstaande schoonouders. Maar ook op social media, waar niemand je boekenplank kan zien, en afspraakjes wordt de schijn hoog gehouden.

Bron: The Guardian

Nietsvermoedend (nieuws, 2017)

Edgar Award voor debutante Flynn Berry

De Amerikaanse schrijfster Flynn Berry heeft vorige week de Edgar Award for best first novel gewonnen. De prijs wordt samen met andere onderscheidingen in andere categorieën jaarlijks uitgereikt door de Mystery Writers of America. 

Flynn Berry versloeg met haar eersteling Under the Harrow (in Nederlandse vertaling verschenen onder de titel Lokvogel) onder anderen haar meermaals bekroonde rivaal Bill Beverly, die met zijn boek Dodgers niet de minste prijzen binnenhaalde.

In Lokvogel neemt Nora de trein vanuit Londen om haar zus op te zoeken. Als ze op het station aankomt is ze nergens te bekennen. Nora loopt naar haar huis, in de veronderstelling dat ze vast tot laat moet werken. Ze steekt nietsvermoedend de sleutel in het sleutelgat, doet de deur open en stapt naar binnen. En dan vindt ze haar, haar zusje, op de grond en onder het bloed, op brute wijze vermoord. Ook de hond is afgeslacht.

Het is het begin van een duistere reis voor Nora. Achtervolgd door haar verleden probeert ze de geheimen rondom de moord te ontrafelen, maar dat is niet zonder prijs. Hoe dichter ze bij de waarheid komt, des te groter wordt de obsessie voor haar. Ze lijkt een schim te worden van de persoon die ze ooit was, een schim die verdacht veel op haar zusje lijkt.

Flynn Berry is afgestudeerd aan het Michener Center for Writers in Austin, Texas.

Vast in de modder (nieuws, 2017)

Critici kraken Hawkins' tweede

In het water is volgens internationale critici lang niet zo goed als Het meisje in de trein, het thrillerdebuut waarmee de Britse Paula Hawkins wereldwijd een groot succes mee boekte. Volgens de recensenten komen er te veel personages voor in de nieuwe thriller.


Morgen verschijnt de Nederlandse vertaling van Into the water. Het boek zal hoogst waarschijnlijk goed verkopen, stelt de Schotse bestsellerauteur Val McDermid in de Britse krant The Guardian. 'Met een naam als die van Hawkins voorop verkoopt het geweldig, maar ik denk niet dat de lezers het boek geweldig gaan vinden.' McDermid, auteur van meer dan twintig thrillers, vindt dat het boek veelbelovend begint, maar dat het verhaal vervolgens rammelt. En dat komt omdat elf verschillende 'stemmen' het verhaal vertellen. De elf personages lijken te veel op elkaar, waardoor het een monotoon geheel wordt, schrijft McDermid, juryvoorzitter van de debuutprijs die jaarlijks op het Theakston Old Peculier-thrillerfestival wordt uitgereikt.

Ook Janet Maslin, gevreesd recensent van The New York Times, spaart Paula Hawkins niet. 'Leek Het meisje in de trein door de vele plotlijntjes al voor sommige lezers verwarrend, het debuut is zo helder als glas vergeleken bij de opvolger.' Volgens Maslin was Hawkins' doel om spanning op te bouwen, maar het enige dat ze bereikt is verwarring. 'Het boek is volgepropt met kleine karakters die er niet toedoen en verhaallijnen die nergens naar leiden.'

Recensent Marcel Berlins schrijft in The Times dat de thriller een aantal intrigerende elementen bevat. 'Het volgt ook niet de hedendaagse trend van de 'domestic noir' en psychologische thrillers. Daarvoor verdient Hawkins lof, ook al is het resultaat niet een succes.' Volgens Berlins faalt Hawkins door 'de overambitieuze structuur' van haar boek en een gebrek aan voldoende spanning. 'De schrijfster slaagt niet voor haar tweede-boek-examen.'

In Hawkins' debuut zat tenminste nog beweging, schrijft Maureen Corrigan, recensent van The Washington Post. 'Maar Into the water loopt vast in de modder.' Ze noemt het tweede boek een enorme teleurstelling. 'Eén keer goed doortrekken helpt iedereen - personages en lezers - uit de ellende.' 

Het eerste boek van Hawkins, Het meisje in de Trein, was een waar fenomeen. Het boek is maar liefst 20 miljoen keer over de toonbank gegaan en is verfilmd met Hollywood-ster Emily Blunt in de hoofdrol. In In het water wordt Nel, een alleenstaande moeder, dood aangetroffen in de lokale rivier. Eerder die zomer sprong een tienermeisje op dezelfde plek haar dood tegemoet. Ze zijn niet de eerste vrouwen die ten prooi vallen aan deze donkere wateren.